Tej autorki w Wydawnictwie WasPos

CYKL Dogs of hell

Mój do zapomnienia #1

On jest mój #2

Burza w nim #3

POZOSTAŁE POZYCJE

Protegowana

W PRZYGOTOWANIU

Hiena z Kaprovic

Wszystkie pozycje dostępne również w formie e-booka

Copyright © by Ewelina Maria Mantycka, 2022
Copyright © Wydawnictwo WasPos, 2023
All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta: Aneta Krajewska

Projekt okładki: Adam Buzek

Zdjęcie na okładce: © by Merydolla/Shutterstock

Ilustracje w książce: © by Valeriya Plotnikova/Dreamstime

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I - elektroniczne

ISBN 978-83-8290-319-5

Wydawnictwo WasPos
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
Warszawa
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 1

15 marca
Londyn, Nothing Hill,
Paradise by way of Kensal Green
Godzina 21.23
Notatka od Cesarza:
Obiekty: Lonkovich, Koch, Berećko – neutralizacja.

Lotnisko.

Dla ludzi, którzy chcą tylko dotrzeć do celu, to niezła jazda – wsiadanie do samolotu i wysiadanie na drugiej półkuli. Dla mnie to kilkugodzinna dawka snu i śmietnik etniczny, gdyż spotykam tu osoby każdej narodowości i każda z nich kłoci się o swoją kolej bądź czeka, aby wsiąść do właściwego samolotu albo wysiąść na właściwym lotnisku. I dodatkowo modli się, aby nie przetrzepali jej bagażu. Mój był śmiercionośny. Jeśli złapią mnie imigracyjni, odpokutuję to ekstradycją. Tylko zapomniałam, jaki kraj widnieje w moim obecnym paszporcie. Żart stulecia dla wielkich oszustów na lotnisku to kac identyfikacyjny.

Złota rada Cesarza: zawsze utrzymuj, że pochodzisz z kraju, do którego przyleciałeś.

Nienawidziłam Anglii.

Naprawdę nienawidziłam tego zimna, wiatru i przeklętego deszczu oraz zapachu Londynu. Zwłaszcza tego odoru taniego piwa, zwietrzałych perfum i skóry siedzeń w taksówkach. Nigdy nie wiedziałam, w jakim miejscu wyląduję, ale w Anglii byłam trzykrotnie, i to w deszczowe dni. Miałam tu kontakty, ale informowanie ich, że zjawiłam się na zlecenie Cesarza, obudziłoby w nich chęć rywalizacji o moje zadanie i nie polepszyłoby ich wizerunku w moich oczach. Pieprzone płotki. Cesarz ich tak nazywał, jego ludzie, rozsiani po całym świecie, za kasę zrobiliby wszystko. Sprzedawali nawet własne rodziny.

Nie poświęciłam im czasu i unikałam spotkania psów Cesarza, omijając ich rewiry w Londynie. I tak jutro dowiedzą się z gazet, że sprzątałam tu dla ich szefa. Postaram się szybko zniknąć, zanim ktokolwiek mnie wytropi. Zadanie, które miałam wykonać, to neutralizacja. Wkopałam rosyjskiego przemytnika i zdrajcę w układ z ukraińskim sprzedawcą. Co gorsza, sukinsyn zwietrzył dobre pieniądze w tym biznesie z dala od chińskiego szlaku i sprzedał te informacje angielskim inwestorom. A ci odważniejsi postanowili sprzątnąć Cesarza z drogi. Taka była moja rola – ochraniałam interesy Złotych Ogrodów Cesarza.

Wplątałam się w matnię osiem miesięcy temu. Kolejne lotnisko budziło jedynie moją irytację. Spieprzyłam jedno zadanie, okłamując swojego informatora w kwestii czasu potrzebnego na ucieczkę z pewnego miejsca. Mogło mnie to kosztować głowę, a kosztowało utratę dumy. Zaszarżowałam swoją zbytnią pewnością siebie, ale dla mojego szefa liczyło się tylko wykonanie zadania, a z tego wyszłam obronną ręką. Drugim razem nie było tak łatwo. Dostałam potrójnie, i to przez własny egoizm. Oto byłam! Rozgoryczona, znudzona i wypalona. Zesłana do Dapo na przemyślenia, miałam to odpokutować za trzecim podejściem.

Cesarz przydzielił mi kolejne zadanie – jeśli zawiodę go kolejny raz, żółta rzeka obmyje moje kości w ostatniej drodze.

I tak znalazłam się na Heathrow. Oczywiście na lotnisku musiałam wypełniać te głupie formularze dotyczące mojego powodu pobytu w Londynie. Mój błąd! Mogłam wylecieć z innego kraju niż Chiny, gdzie po covidzie wszyscy byli podejrzliwi. Chciałam spotkać Sesarię, odpocząć i wpaść na nowinki. Sesaria była moją przybraną siostrą w klanie Cesarza Ying. Poza nią była jeszcze Avika. Miałam je tylko dwie – siostry, partnerki czy Aniołki Charliego.

To dlatego spóźniłam się na samolot do Hanoweru. Za dużo wina z Lauxon i słodkich bułeczek bao. Nie było szans, abym zdążyła do Hanoweru i stamtąd do Londynu. Teraz, gdy wypełniałam kartę turystyczną, strażnicy lotniska Heathrow przewracali swoimi pieprzonymi oczkami. Nie obchodziła ich kobieta o europejskim wyglądzie i podejrzanej reputacji, ale ja byłam przylatującą z Chin, miejsca X na mapie. Wessało mnie w czarną dziurę i mogłam sprowadzić kłopoty do ich kraju. Również przez diabelne bułeczki char siu bao, najlepsze tylko w Xintiandi.

Mój błąd. Jak tylko Cesarz się dowie, że poszłam na łatwiznę, nie chciałabym być w swojej skórze. W dodatku zostałam zatrzymana przez covid! Byłam martwa!

A w zasadzie byłabym, jeśli nie miałabym mózgu. Zamknęli mnie z miłą panią w pokoju na lotnisku. Musiałam wypełnić dokumenty. Strażniczka przeszukiwała mój bagaż podręczny. Francis Lonn i ja – zamknięte w małym pomieszczeniu, w którym śmierdziało niewątpliwe niedawno kładzioną białą farbą.

Marzyłam tylko o kawie i czymś na kaca. Najlepiej płynnym. Zmarszczki powstałe z przepracowania znaczyły twarz tej wysokiej czterdziestolatki. Wyglądała tak, jakby w całym swoim życiu nie zaznała zabawy, a jedynie wciskała się w ten uniform co rano. Ale z drugiej strony miała ładną figurę, może nawet była dość chuda i patyczkowata, a spod spodni w kant wystawały jej białe skarpetki. Jej czarne włosy wymagały pilnej koloryzacji, były spięte w tak ciasny kok, aż zabolały mnie cebulki. Być może właśnie to martwiło mnie teraz najbardziej. Gdy tak na nią patrzyłam, jak przeszukuje moje rzeczy, dostrzegłam w jej oczach odbicie samej siebie za kilkanaście lat. To wcale nie była taka odległa przyszłość, w której po powrocie z pracy do domu zapomniałabym zafarbować odrosty i martwiłabym się o te kilka zmarszczek oraz czy nie zapomniałam nakarmić kota. Pewnie nawet nie widziała, że miała sierść na mankiecie marynarki.

Zdawałam sobie sprawę, że w dziewięć sekund mogłabym stąd wyjść, a ona nie wrócić do domu. Tylko że wówczas Cesarz wysłałby mnie ponownie do Dapo, bym przemyślała swoją nierozwagę. Nie chciałam spędzić roku na cholernej pustyni, patrząc na mongolskich pasterzy i krowy.

Wyobraziłam sobie, że ta kobieta… Francis, miała męża i dzieci, ale nie nosiła obrączki, nie dostrzegałam też uśmiechu w jej wzroku. Nijakie ruchy, lakoniczne, makijaż z lat dziewięćdziesiątych, szminka w kolorze szkarłatu, który dawno osiadł w kącikach warg. Drżącymi rękoma przekładała moje rzeczy na stole. Kolejny razy sięgnęła po perfumy Armaniego w butelce w kształcie granatu i złotą zapalniczkę z grawerem rodziny Ying. Przesunęłam okulary w górę z nosa i wzięłam powolny oddech, chciałam wypuścić kwaśny posmak. Łyk kawy by mnie uspokoił, lecz nie zaproponowano mi jej, a to znaczyło, że nie będzie łatwo. Spoglądałam na zegarek. Było po szesnastej i cholera… to nie mój zegarek! Patek? Należał do Sesarii. Dlaczego miałam go na nadgarstku? Kiedy ona mi go wcisnęła? Musiałam do niej zadzwonić. Mój telefon leżał wśród rzeczy, które oglądała strażniczka, a ja po raz dziesiąty zerknęłam na arkusze, które wypełniłam dwie minuty po zamknięciu nas tu.

– Słuchaj, uhm… Francis?

Wyprostowała się i zerknęła na mnie.

– Czy ja muszę tu być? Wypełniłam dokumenty i odrobinę się śpieszę.

Przesunęłam papiery po stoliku. Francis zerknęła na nie, aby odnaleźć moje wpisy.

– Jak ma pani na imię? – zapytała sucho.

Cholera. Powiedziałam jej już kilkakrotnie.

– Jonna Milton.

– Jonna Milton – powtórzyła, oddając mi dokumenty. – Z Salisbury. To rutynowa kontrola, pani Milton.

Przytaknęłam, gapiąc się, jak przeszukiwała moją kosmetyczkę.

– Tak, rozumiem.

Tłumiłam swoją frustrację. Naprawdę. Wiedziałam, że może na to nie wyglądało, ale sama wpakowałam się w kłopoty i akurat kontrola była rutynowa. Obiecałam sobie nie popełniać więcej takich błędów.

Sięgnęłam po telefon i bezceremonialnie ją ignorując, pisałam do Sesarii wiadomość, jak to się stało, że miałam jej drogi zegarek, który dostała od jednego z kochanków w Moskwie. Nie zbyt dobrze pamiętałam poranek, gdy Sesaria odwiozła mnie na lotnisko. Zagotowało się we mnie, gdy dostrzegłam, jak strażniczka potraktowała mój woreczek z biżuterią. Kolczyki Chanel upadły na wykładzinę. Bąknęła przeprosiny, a ja udawałam, że to nic takiego. Moja cierpliwość się kończyła, co groziło wybuchem i zniszczeniem wszystkiego wokół. Mogłabym przysiąc, że kobieta upuściła je świadomie, widząc logo marki, ale nie chciałam dać się sprowokować tuż po przylocie. Moją karą było to, że mnie zatrzymano.

Miałam już dość tej sytuacji. Strażniczka oglądała sobie zegarki oraz bransoletki Bvlgari i Korsa. Przez całe życie pracowałam na to, aby nauczyć się być tym, kim mi kazano, a ludzie karmili mnie radami, jak przetrwać. Musiałam nauczyć się rozpoznawać ludzkie zachowania, abym w każdej chwili wiedziała, co dla mnie najlepsze.

Teraz musiałam grać znudzoną. Stukałam krwistoczerwonym paznokciem o telefon w obudowie od Gucciego i przeliczałam, jak szybko strażniczce przejdzie ochota na maltretowanie bogatej, pustej cizi, którą złapała. Właśnie tego chciała. Frances lubiła analizować, jak do tego doszłam, że stać mnie na torebkę od Prady i kozaczki od Jimmy’ego Choo. Płaszcz Hugo Bossa i wiele metek, które miałam na sobie. Nie chciała znać tej ceny. Połowa z tych rzeczy była tylko elementami układanki.

Wzięłam głęboki oddech i przesunęłam swój portfel po stole, zajrzałam do środka, miałam tam tylko funty. I zdjęcie. Dzieciaka, którego nie znałam. Czterolatek. Uśmiechnęłam się pod nosem. Matka. Szczerze mówiąc, to nigdy nie byłam dobra w graniu matek, miałam wtedy zbyt wiele szczegółów do zapamiętania. Zbyt wiele demonów. Zauważyłam jednak ten moment, kiedy strażniczka na mnie zerknęła i zaczęła sprzątać rzeczy ze stołu.

– Będzie mogła pani wrócić do domu – zapewniła formalnie.

– Dziękuję. Niech pani spojrzy na jego twarz – poprosiłam, wskazując zdjęcie. – John. Jego ojciec nie powinien był nadawać mu imienia swojego ojca. Nie jego wina, że urodził się w Kornwalii, a ja chciałam dać mu na imię Charles. Charles Milton byłoby miło. Nie jest żadnym Johnem, Jonathanem… nie znoszę tego prostackiego imienia.

Zadrżały mi wargi, ale kontynuowałam wywód, opowiadając, jak go urodziłam w szpitalu w Denver. Nie płakałam. Jego ojciec się spóźnił, a ja rodziłam z pomocą pielęgniarek. Za urodzenia mu syna otrzymałam piątą co do wielkości żółtą Birkin. Emocje były luksusem, na który bogaci nie mogli sobie pozwolić. Francis miała mnie już dość, bo odpowiadała monosylabami na moją wstrząsającą historię o tym, jak podczas powrotu z nart na jednym z lotnisk w Austrii straciłam torebkę Birkin.

I wiedziałam, że Frances już mnie nie żałowała ani mi nie zazdrościła. To filozofia Cesarza – sprawiać, aby ludzie mieli nas dość i odpuścili zastanawianie się, kim byliśmy. Miałam wmieszać się w relację i odejść. Gdy oddawała mi torebkę, znudzona spoglądałam na zegarek. Strażniczka przyglądała się mi przynajmniej przez dobrą minutę, pomagając pozbierać moje rzeczy. Ta mała oznaka uprzejmości sprawiła, że poczułam się lepiej. Nadal tego nie straciłam.

Podziękowałam jej, zabrałam torebkę i torbę podróżną, a ona życzyła mi dobrego dnia.

Zamiast odpowiedzieć, wzięłam kolejny oddech. Powstrzymałam się w ten sposób przed rozpoczynaniem kolejnej dyskusji. To by mi nie pomogło. I dlatego w taksówce do hotelu wszystko mnie drażniło. Widok zapyziałych uliczek, świsty samochodów, ruch lewostronny jak na karuzeli i te dudniące klaksony. A może kac po dwudziestu czterech godzinach nadal we mnie buzował. Jeśli będę nierozważna i rozkojarzona, szybko strącę głowę.

Podobnie było z moim ojcem – pomijając ten szczegół, że został brutalnie zamordowany. Zasługiwał na to, ponieważ był członkiem grupy przestępczej na Pradze. Zginął podczas porachunków mafii po przejęciu władzy w Warszawie. Miał do czynienia ze złymi ludźmi, dlatego też otrzymał odpowiednią karę. Właśnie w ten sposób zaczęły się moje kłopoty. Gdy umarł ojciec, jego stanowisko przejął wujek Tasak, a potem jego brat, wujek Bernard, znany, jako Berni Browicki. Ja dostałam się pod jego kuratelę. Byłam protegowaną szefa mafii i córką ich wroga – świadka koronnego Elżbiety Sareckiej, żony Kozaka. Właśnie tak załatwiali sprawy wielcy tego świata – sprzedawali pozostałości po poprzednikach majętnym i wpływowym handlarzom ludzi. Po śmierci mojego ojca pozostawiono mnie samej sobie. Miałam wtedy czternaście lat. Mogłam zostać albo dziwką, albo protegowaną wujka Berniego. Dalsi znajomi i matka zamietli sprawę pod dywan i oddali mnie Berniemu. Za pieniądze i ucieczkę z kraju.

Wtedy byłam tylko nastolatką chcącą się zbuntować, więc musiałam zostać wychowana. Wujek Berni wybierał szkoły, najpierw trafiłam do New Brunswick. Tam poznałam Avikę i Sesarię. Potem przeniesiono nas do Ogrodów Ying. Ale teraz byłam dorosła – w wieku dwudziestu dziewięciu lat czułam się starsza, niż byłam. Na trzydziestkę chciałyśmy z siostrami polecieć na Hawaje, aby choć raz zobaczyć zachód słońca z miejsca, gdzie nikogo nie zabiłam. I cholera by mnie wzięła, jeśli dowiedziałabym się, że Sesaria tam już była.

Czy żałowałam siebie? Nie. Ogrody Ying to dom Ying w środku przestępczego centrum Szanghaju. Był dla mnie jak ekskluzywna uczelnia dla panien, do której trafiłam, mając dziewiętnaście lat. Ostatnie dziesięć lat ukształtowało mnie na kobietę o własnych pragnieniach i sile. Zamierzałam zrobić wszystko, co w mojej mocy, aby osiąść w jednym miejscu. Nie mogłam uciec. My nie uciekaliśmy – nie, gdy mogła spotkać nas śmierć za zdradę. Ja nigdy nie będę zdrajcą. Było to dla mnie bardziej osobiste niż kiedykolwiek będzie dla innych, ponieważ moja matka była zdrajczynią.

I właśnie dlatego siedziałam teraz w taksówce i czekałam, aż dowiezie mnie z lotniska do hotelu w Nothing Hill. Klęłam wszystkich tych idiotów, którzy wymyślili covid. Prawdę mówiąc, to te wszystkie kłopoty zaczęły się już dawno, wirus był tylko społecznym paraliżem. Mimo to i tak współczułam kobiecie, którą widziałam w lustrze taksówki. Bogatej snobce, która jak mówiła jej twarz… urodziła się dla kaprysu. Jeżeli dobrze by się przyjrzeć, to wskazówki dotyczące ludzi zawsze można było dostrzec w ich ciele. Taksówkarz mówił po irlandzku i słuchał cicho rocka, aby nie urazić klienta. A jego spojrzenie podpowiadało mi, że ma już za sobą najlepsze lata w pracy. Słuchałam irlandzkich ballad w korku na King’s Road, zastanawiając się, czy będę nucić tę melodię, wracając do Ogrodów Ying.

Zameldowałam się w hotelu na nazwisko Milton, miałam pokój na czwartym piętrze. Angielski styl sprawiał, że się dusiłam. Rzuciłam walizkę na łóżko i otworzyłam ją. Sprawdziłam godzinę. Osiemnasta trzy. Miałam czas na wzięcie prysznica, krótką drzemkę i przygotowanie się. Usiadłam na materacu i zapatrzyłam się w swoje odbicie w telewizorze.

Dawno temu Cesarz powiedział mi, że nie powinnam płakać, nie, gdy byłam daleko od domu, gdzie nie mogłam się schować. Powiedział, że nie powinno mi zależeć na zemście, bo zemsta nie przynosiła ukojenia, więc tego nie robiłam. Zdusiłam to wszystko i żyłam tak, jak mi kazano; tak, jak umiałam najlepiej. Nie miałam złego życia, nie, gdy trafiłam do Cesarza. Ten człowiek nauczył mnie, jak radzić sobie z emocjami, i dał rodzinę. Prawdę mówiąc, to ja tak czułam. Ale nie można było się tego spodziewać po facecie, który miał władzę i wielkie pieniądze. Cesarz kupował ludzi i czynił ich wiernymi sobie. Rządził triadami. Ten facet o wyglądzie Henry’ego Goldinga już od lat mógł śmiało ubiegać się o wielkie role w Hollywood. Był zawsze elegancki, obyty i mówił perfekcyjnie w czterech językach. W tych, w których prowadził interesy. Grał każdą z ról po mistrzowsku, to on nauczył nas wszystkiego. Można by pomyśleć, że byłyśmy aniołkami Cesarza Ying. Był jak nasz starszy brat, wystarczyło zadzwonić, a on przyjechałby po mnie z końca świata. Dlatego za nim podążaliśmy. I nie obchodziło mnie, co sobie o mnie pomyślą inni. Musiałam wypełnić zadanie.

Obejrzałam pokój hotelowy, sprawdziłam podsłuch magiczną zabawką w aplikacji telefonicznej made in Dangan. Zaciągnęłam zasłony w oknach i wróciłam po drugą walizkę zostawioną w korytarzu. Otworzyłam ją, wyjęłam ubrania na materac. Interesowało mnie jej drugie dno, znalazłam tam dwa paszporty z moim zdjęciem, na którym mogłam być starsza, ale szybko przeczytałam dane, aby je sobie przyswoić. Gdy będę miała zamkniętą drogę powrotu, przynajmniej będę mogła przybrać nową tożsamość. Sig sauer z tłumikiem i zapasowy glock z podstawowym uzbrojeniem, bez numerów seryjnych. Zapas naboi, mój ulubiony nóż goken i pas na udo shuriken1. Zestaw podstawowy dla majsterkowicza.

Byłam gotowa. Denerwowałam się, to reakcja na to, że byłam w obcym miejscu i nie znałam rozplanowania przestrzeni. Postukałam stopą o podłogę i rozejrzałam się po pokoju, byłam jak mizofobik – nie dotykałam niczego, jeśli nie miałam rękawiczek. Nie cierpiałam tego ograniczenia. Tych pstrokatych ścian, zapachu odświeżacza powietrza i lilii w bukiecie na małym stoliku pod telewizorem.

Sen. Nie mogłam zasnąć, to moja zmora. Zapachy zawsze drażniły mnie przed snem. Wierciłam się na łóżku, wsłuchiwałam w ruch za oknem. Materiał mnie drażnił, a piżama nie pomagała się rozluźnić, zacisnęłam usta i przymknęłam powieki. Roztrojenie. To będzie mnie drogo kosztować.

Sen to gadzina, która była tylko odpoczynkiem umysłu, nim wracały do mnie te wszystkie informacje, które powinnam była przyswoić. Ubrałam się w czarny garnitur od Givenchy i botki od YSL. Miałam czas włożyć perukę, zrobić perfekcyjny makijaż i przygotować się. Nie mogłam się wyróżniać. Chwyciłam za czarną torebkę i znalazłam białą wizytówkę, z którą zamierzałam wyjść. Pieprzeni ochroniarze nie mogli mnie odesłać z kwitkiem. Wstałam z materaca. Spoglądając w lustro, widziałam obcą osobę. Kobietę z dumnie wysuniętym podbródkiem, czerwonymi wargami jak po pocałunkach, zielonymi oczami – które nie należały do mnie – za wachlarzem doklejonych rzęs i rysami skorygowanymi dobrym makijażem. Klasa biznes polegała na dopasowaniu się do towarzystwa, w którym się będzie bywać. Ja wchodziłam do terrarium węży i musiałam ostrożnie stawiać kroki.

Spakowałam walizkę i postawiłam ją przed drzwiami. Wychodząc, ostatni raz ostrożnie zlustrowałam wnętrze, a zwłaszcza położenie drobnych przedmiotów, które mogły zdradzić, że ktoś tu grzebał pod moją nieobecność.

Podążyłam na dół, zapinając guziki płaszcza i sprawdzając, czy miałam drobne na taksówkę oraz czy telefon miał funkcję automatycznego niszczenia informacji po przyłożeniu do niego innego palca niż mój.

Gdy dotarłam do Paradise by way of Kensal Green, była dziewiąta. Zamówiłam turecką kawę, starałam się nie rozglądać po ekskluzywnym wnętrzu i wręczyłam kelnerowi swoją wizytówkę. Uśmiechnął się profesjonalnie i odszedł bez słowa. Zostałam zapowiedziana. Było tu niewiele kobiet, to lokal dla dużych chłopców, bawiących się w piątkowe wieczory. Dżentelmenów. Garnitur pomagał mi mieć jaja. Nie widziałam psów, ale było tu kilku ochroniarzy. Kłębili się przy korytarzu prowadzącym do palarni. Pochyliłam się, aby złapać balans na krześle, i podciągnęłam nogi do siebie, starając się wpasować w piękną boazerię za mną.

Pozycja rozluźniona, byłam tu, bo musiałam. Była to prosta rola, wystarczyło nie patrzeć na innych. Ich śmiech, zapach cygar i palonej kawy z najdalszych zakątków świata drażnił moje nozdrza. Musiałam wykonać dobry ruch, by nie zostać rozpoznaną; dużo uwagi poświęcić na ruch łokcia, żeby móc przysunąć go do mojego boku. Mogłam tam wyczuć broń ukrytą pod marynarką? A mimo to całe wieki zajęło mi opanowanie tej pozycji. Gdybym była grzeczna, byłabym spokojniejsza.

Kelner wrócił, zdjął płaszcz z krzesła, oddał mi go i wskazał mi korytarz wewnątrz klubu.

– Pan Koch zaprasza, pani Milton. Proszę za mną.

Nie byłam typem dziewczyny, która analizowała każdy powód kryjący się za rozgrywką na szczycie. Po prostu to robiłam. Wzięłam płaszcz i torebkę, pozostawiając na stoliku należność z napiwkiem. Podążyłam za kelnerem i już przy wejściu do drugiej części klubu zostałam zatrzymana przez trzech rosłych facetów.

Ochroniarze. Jedni mieli symbol tygrysów na nadgarstkach, to typowe oznaczenie dla siły rodu Kocha. Nie znałam ich, ale ich mimikę już tak – zaciśnięte usta to typowa sztuczka, której uczą na lekcjach samoobrony dla ważniaków. Przeszukiwał mnie tylko jeden z nich – Ruski, sądząc po zarośniętej brodzie i smrodzie papierosów – więc uniosłam dłonie, chcąc, aby zrobił to swobodnie, i nawet się nie uśmiechnęłam.

Magia polegała na tym, że mógł mnie macać, ile chciał, nie wyczuł nic, co by go pobudziło. Intymne pobudzenie było tylko grą dla wybranych. Słyszałam, jak ciężko oddychał tuż przy moim uchu. Zapach jego taniej wody kolońskiej był intensywny. Przestrzeń pomiędzy nami była ciasna, a on skupił się na moich piersiach, sunął dłońmi w dół, szukał czegoś w okolicach kostki. Jeżeli chodziło o mnie, do głowy przychodziła mi tylko jedna myśl… Mogłam go powalić na plecy i zastrzelić, ale w korytarzu znajdowało się pięć innych osób. Dwie z lewej, trzy z prawej. Nie wiedziałam, kto był na końcu korytarza. Stał ukryty w cieniu, ale widziałam okulary i szkocką kratę na jego marynarce.

Pomyślałam o tym, czego tak nienawidziłam w Anglii. Baetlesów, bo nie stworzą już superprzeboju. Madonny, bo czas jej nie ominie, i Victorii Beckham za stworzenie sukienek za ciasnych na mnie w biuście. Zamknęłam oczy, wyprostowałam ręce i wypuściłam powietrze. Wielkolud obmacywał drugą łydkę, mięśniak z twarzą Ivana Drago przeszukiwał mnie skrupulatnie.

– Jest czysta – oznajmił pozostałym.

– Jak łza – dodałam brawurowo.

Rozległy się trzy głębokie oddechy. Wciągnęłam powietrze nosem i opuściłam dłonie. Moja równowaga nigdy nie była lepsza. Koordynację miałam idealną. Zostałam przepuszczona do środka. Wyższy mężczyzna, czarnoskóry, wskazał mi drzwi do celu. Mój oddech przyśpieszył.

Nie skupiasz się, Ana.

Usłyszałam w głowie głos Sesarii. Uratowało mnie to.

Uśmiechnęłam się i czekałam, aż drzwi się przede mną otworzą. Dobrze wiedziałam, że byłam cholernie skupiona, ale pewnie nigdy bym się do tego nie przyznała. Sesaria nie chciała, abym przez nieuwagę straciła życie. Przez ostatnich kilka miesięcy wygłosiła już kilka pięknych przemówień na ten temat, mogłam jej posłuchać. Byłoby to nawet słodkie, gdyby nie to, że Sesaria sama nigdy nie skupiała się dostatecznie.

Pokój, do którego mnie zaprowadzono, był przytłaczający – czerwone ściany, wiśniowe drewno i złote wzorzyste kotary. To palarnia, gdzie faceci siedzieli przy stole, grając w pokera. Palili cygara bądź papierosy i pili brandy. Dobrą brandy albo whisky. Kobieta tu była grzechem. Ja nim byłam. Ich wzrok skupił się na mnie. Ubrana w garnitur o męskim kroju czekałam, aż drzwi zamkną się za mną bezgłośnie.

Byli zmieszani moim pojawieniem się, tylko Koch wiedział, dlaczego tu byłam.

– Przysyła cię Cesarz? – zapytał rudowłosy Koch z zadowolonym uśmiechem. Wyciągnął do mnie dłoń, aby wskazać miejsce przy owalnym stoliku. – Proszę, usiądź z nami. Pijesz brandy?

Nie pijałam brandy z przemytu, okupionej krwią niewinnych.

– Cesarz pozdrawia.

Nie czekałam, bo zaskoczenie było moim sojusznikiem. Na lewo siedział Lonkovich w zielonym garniturze, wyglądający na gangstera z getta: ostrzyżony na krótko i z tatuażami na dłoniach. Lonkovich, syn murarza i ruskiej radnej służb porządkowych. Kupił od chińskiego pośrednika metki starych fabryk odzieżowych i sprzedawał na Starym Kontynencie. Koch, staruszek po sześćdziesiątce z irańskiej matki i ojca nazisty. Kupował od Cesarza broń i sprzedawał ją do Iraku, Iranu i Afryki w promocyjnej cenie. I nie byłoby problemu, gdyby nie zgadał się razem z Lonkovichem i nie przeprowadził się do Londynu, gdzie był większy rynek broni. Broń Cesarza zmienił na ukraińską domową robociznę. I tak Koch wycofał się z interesów na Wschodzie.

Strzeliłam szybko z lewej ręki. Tłumik zagłuszył strzały, ale wiedziałam, że upadając na stolik, mężczyźni narobią bałaganu. Byłam przy twarzy Berećki, którą zapamiętałam jako pulchną i pomarszczoną, pocił się i jęczał cichą prośbę. Nadwaga i piwo zaszkodziły mu, gdy dorobił się na pracy swoich rodaków. Jego ulubioną rozrywką było siodłanie swoich kochanek i ujeżdżanie ich na rodeo jak dzikie klacze, a to również mu nie służyło, zwłaszcza w nadmiarze. Berećko był ukraińskim przemytnikiem broni, który chciał pozbyć się Cesarza z Anglii. Teraz upadał na stolik z impetem. Przesunęłam lufę w prawo. Blondyn w brązowym garniturze siedzący obok Berećki z parą kart w dłoni i cygarem w drugiej. Miał całkiem przystojną twarz, pociągłą, ogoloną i naciągniętą chirurgicznie w niektórych miejscach, zaczesane do tyłu włosy, aby odsłonić arystokratyczną szczękę. Michael Bay York nie uśmiechał się, pozostając skupiony. Nie wiedziałam, dlaczego tu był, ale ja nie miałam go na liście. Ale jeśli był tu York… to obok niego siedział jego pies – Reginald Ashby.

Dostrzegłam ruch po jego prawej stronie.

To stało się w chwili, gdy mnie zauważył – wielki, niesamowity zabójca na zlecenie Yorka. Diuk, albo ktoś równie szlachecki, przynajmniej zapłacił za ten przywilej, nie urodził się z nim. Miał jakiś metr dziewięćdziesiąt pięć wzrostu, nawet siedząc, sprawiał wrażenie faceta nie na miejscu. Jego piękną twarz przecinało kilka blizn z czasów, gdy był tylko ulicznym dostawcą Yorka, teraz zakrywał je zarost, ale dla mnie wyglądał jak profesorek z zapyziałej uczelni. Zawsze chciałam go znów zobaczyć. Teraz czesał włosy do tyłu, przylizywał je schludnie, nosił okulary nadające mu ten srogi wygląd inteligenta, a kilka zmarszczek przecinało jego czoło. Był odurzającym połączeniem szorstkiego mężczyzny i sprytnego przestępy. Mądrego na tyle, aby nosić drogą koszulę i płócienną kamizelkę do krawata.

Szkoda tylko, że nie zdawałam sobie sprawy z tego, iż narobiłam sobie wrogów. Eliminacja Yorka sprawi mi kłopoty. Kurwa, on już był kłopotem. Przesunęłam dłoń z bronią z Ashby’ego na Yorka.

Zapłacę za to słono.

– Nie, Ana! – krzyczał Ashby.

Spojrzałam Ashby’ego i zawahałam się.

Mój oddech nieco się uspokoił.

Mówią, że koniec przychodzi wtedy, gdy człowiek spogląda śmierci w oczy. Ja umrę w dniu, w którym przestanę się wahać.

Były to słowa Cesarza, ale teraz byłam ich świadoma. Reginald Ashby patrzył na mnie zza tych profesorskich okularów, jego spojrzenie zalewał gniew. Nie mogłam zabić sojuszników Cesarza, więc nie pozostało mi nic innego, jak się wycofać. Przestałam się skupiać na twarzy Yorka, prezydenta świata podziemnego Londynu i wielkiego inwestora w interesy Cesarza. Został nieświadomie zamieszany w sprawę ukraińską, a teraz próbował uspokoić wrogów Cesarza z pomocą Kocha i Berećki. Właśnie weszłam mu w drogę. Kurwa. Musiałam to zgłosić. Wchodziłam w ich biznes, a ktoś zapomniał ich uprzedzić, że Berećko i ten pieprzony szpieg Ruskich – Lonkovich – byli na liście Cesarza do neutralizacji.

Zostałam rozpozna.

1 shuriken – dosłownie „ostrze ukryte w dłoni”, rodzaj małej broni o ostrych krawędziach i różnym kształcie, służącej do rzucania we wroga.

Rozdział 2

Wilanów, Warszawa, Polska

Interesy.

Wszyscy się znali w tym interesie. Cesarz handlował z wujkiem Bernim, a on kupował od Irlandczyków, Niemców, Rosjan, nawet od Południowoafrykańczyków. Zasada brzmiała: nie wchodź innym w drogę, chyba że już obliczyłeś bilans strat. Nie wiedziałam, kto wymyślił cały ten savoir-vivre interesów mafijnych, ale tu gracze stale się zmieniali. To była wielka giełda, jeśli zainwestowało się w cokolwiek ze złotego paktu fiskalnego.

Berni wpakował kapitał w kopalnie węgla brunatnego, ale stracił, gdy miasta zmagały się ze smogiem, a państwo dofinansowało projekty „czyste powietrze”. Sprzedawał ropę, ale Rosjanie mieli na to większy zbyt, teraz robił interesy z Cesarzem i myślę, że na tym wyszedł najlepiej. Trzymanie się mądrzejszego gracza stawiało nas zawsze na planszy wyżej.

Browicki oddał mnie na wychowanie wielkiemu sojusznikowi, to jego najmądrzejsza decyzja. Nie był on może wielkim myślicielem. Przegrał swoją sprawę, gdy na pogrzebie Tasaka przedstawił się jego sprzymierzeńcom. Byłam tam. Tasak umarł osiem lat temu i był przeciwny sojuszowi z Chińczykami. Wiele osób zakładało, że to Berni go sprzątnął. Bardzo wątpiłam. Berni nie planował takich ryzykowanych posunięć, on wydawał rozkazy.

Tamten pogrzeb w Londynie był sławetny i nawet ja go zapamiętałam. Cesarz chciał, abym tam była i przekazała wiadomość Michaelowi Yorkowi. Tasak nawet po śmierci nie mógł zostać sprowadzony do Polski, to jego kara za zdradę kraju. Rząd nie zgodził się na jego pogrzeb na polskiej ziemi, więc wujek Berni zapłacił krocie za miejsce na najlepszym cmentarzu w Londynie.

Dzień w Brompton Cemetery był deszczowy, a niebo przysłoniła szarość. Polskie pożegnanie wujka Tasaka, którego tak naprawdę nigdy nie miałam okazji poznać. Kilku ważniaków, przyjaciele od interesów i rodzina. Trzy sedany z przyciemnionymi szybami i ubrani na czarno żałobnicy pod parasolami towarzyszyli mu podczas ostatniej drogi. Groby przypominały mi posępne pomniki, zapomniane i zmurszałe od tej wilgoci. Dotarliśmy do miejsca, gdzie czekały trumna i krzesła dla najbliższej rodziny. Mężczyźni po kolei wychodzili do przodu, aby powiedzieć słowa pożegnania. Dwaj synowie zmarłego, Łukasz i Damian, siedzieli koło wdowy. Wujek Berni przyjechał sam. W ciszy stał u mojego boku. Kondolencje niosły się z jesiennym podmuchem wiatru, ledwie co wypowiedziane. Nie było łez i łkań, modlitw i zapachu wosku. Było mi zimno, nie pomyślałam, że na tym kontynencie może być tak zimno. Ubrania miałam przemoczone i jedyne, co mi pozostało, to stać i trząść się, szukając twarzy Michaela Yorka.

Wreszcie żałobnicy odchodzili. Musiałam szybko go znaleźć, nadeszła moja kolej, aby ruszyć za resztą ludzi, znalazłam mężczyznę podobnego do tego ze zdjęć, które pokazał mi Cesarz. Tak, to Michael York. Czarny płaszcz, wyprostowana sylwetka. Stał pod parasolem trzymanym przez ochroniarza przy czarnym sedanie. Miałam niewiele czasu. Zaczęłam iść w kierunku ludzi rozmywających między rzędami nagrobków. Nie mogłam na niego krzyknąć, musiałam stawić mu czoła. Istniały zasady, których należało się trzymać, gdy było się informatorem i miało się coś do przekazania drugiemu człowiekowi.

To moja inicjacja – zdobycie wiedzy i zaufania Cesarza. Jego wola ciążyła na mojej duszy. Było to brzemię, które wybrałam. Wykonywanie jego rozkazów i oddanie krwi za moją nową rodzinę, chciałam się wykazać. Chciałam być chroniona przez rodzinę Ying. Nie było to fałszywe pocieszenie. Zamierzałam sprawić, żeby Cesarz był ze mnie dumny. Zamierzałam podążyć za nim tam, gdzie chciał, było to konieczne, jeśli miałam dotrzymać słowa. Ofiarował mi dom i wychował mnie.

Przyśpieszyłam, ale zanim dotarłam do Michaela, cień zastąpił mi drogę.

– Stój. Dokąd idziesz?

Ochroniarz całkowicie zasłonił sobą Michaela. Trzymał prawą dłoń pod płaszczem, pozwolił mi na zorientowanie się, że ma tam ukrytą broń. Uniosłam głowę. Czarny wełniany płaszcz, spod którego wystawały prążkowa koszula i brązowy krawat. Zarost odznaczający się na spiczastym podbródku. Gęste wąsy, spod których wystawały zaciśnięte wargi. Był starszym postawnym facetem, ideałem, jeśli miałabym kilka lat więcej. Ułożone blond włosy i niebieskie, zimne oczy, w które wpatrywałam się z lękiem. On to widział, bo nie wyglądał na zadowolonego, gdy jego wzrok przesunął się w dół. Zapomniałam, że trzymałam dłoń w kieszeni płaszcza, zaciśniętą na glocku.

– Mam wiadomość dla pana Yorka – oświadczyłam ochrypłym z nerwów głosem.

– Tak. Od kogo?

Był przystojny, ze zmierzwionymi włosami i tą jego brodą. Miał umięśnione, napięte ramiona. I całe to męskie piękno skupione było na mnie.

– Cesarz każe przekazać, że wrony w ogrodach są bezpieczne – powiedziałam po mandaryńsku.

– Wystarczy, Reginaldzie. – Usłyszałam za jego plecami.

Olbrzym zszedł mi z drogi i ujrzałam uśmiech na twarzy Yorka, posępny, ale zawsze uśmiech. Ja z kolei się denerwowałam.

– Miło mi cię poznać, jestem Michael. A ty? Jak masz na imię?

Z trudem mówił po chińsku, ale jego mandaryński dało się zrozumieć. Teraz wiedziałam, dlaczego Cesarz go lubił.

– Ana – odpowiedziałam, zerkając na ochroniarza, który stał obok i bacznie się mi przyglądał.

– Ana. Chodź, przejdź się ze mną.

Kiwnęłam głową.

Michael pokazał mi drogę do bramy. Cmentarz był ponury, przytłoczony śmiercią i smutkiem. Chodnik zrobił się już mokry, ale Reginald – ochroniarz – trzymał nad nami parasol, gdy szedł cicho tuż za mną.

– Znałaś zmarłego? – zapytał Michael, przechodząc na angielski.

– Tak.

– Przyjmij moje kondolencje.

– Nie jestem tu z powodu pogrzebu – powiedziałam, licząc jego kroki.

Otuliłam się w płaszczem, marząc o cieple.

Nie miałam miejsca na smutek i rozwodzenie się nad tym, kim był dla mnie Tasak. Cesarz chciał, abym żal w swoim sercu zastąpiła czymś nowym. Wolnością. Śmierć nie była mi obca, ciągle ją czułam, wszyscy żołnierze ogrodu Ying ją czuli. Człowiek nie mógł żyć wiecznie, ważne, na jak długo sami utknęliśmy w tym świecie. Byłam zaszczycona, mogąc być pod protekcją kogoś takiego jak człowiek mający odpowiedź na każde pytanie. Rozwiewał wątpliwości, które ja zawsze miałam. Nie zamierzałam teraz nad tym rozmyślać. Później będzie moment na takie sprawy.

Podążyłam z Michaelem, czekając na to, co ma mi do powiedzenia. Był nowym sojusznikiem i musiałam go słuchać.

– Wiesz, czego potrzebuję, aby nasz przyjaciel mógł przejąć wybrzeże? – zapytał cicho.

– Szkocji.

– Tak. W Edynburgu jest ktoś, kto szkodzi naszym interesom – powiedział powolnie.

William Moclok. Znałam adres i widziałam zdjęcia, nie potrzebowałam więcej.

– Dobrze – odpowiedziałam.

Nie uważałam siebie za dobrego człowieka, nie byłam nim, rodząc się z lędźwi kogoś, kto zabijał dla gangów. Moja matka zdradziła ważnych ludzi od polityków, skorumpowanych gliniarzy po rodzinę. Jak każdy Polak miałam wpojony honor, choć mój już splamiono. Martwił mnie ciężar moich obecnych grzechów, często dawał mi znać, że szłam złą ścieżką, ale tylko taką znałam. To, kim byłam wcześniej, miało niewielkie znacznie.

– Potrzebujesz pomocy? Ludzi? Samolotu? – dopytywał się Michael.

Zatrzymałam się, zerkając na niego.

– Nie, dziękuję. – Wyszłam spod parasola, stając na deszczu. – Dziś tam będę. Cesarz przesyła pozdrowienia. Wkrótce przybędzie do Londynu, by ustalić dalsze warunki współpracy. Dziękuję.

Nie odpowiedział. Skinęłam głową, chcąc odejść, ale musiałam się pożegnać z wujkiem Bernim. Michael stał w tym samym miejscu, gdy ruszyłam w stronę cmentarza.

– Nie, Ana! – Usłyszałam za sobą przeciągły głos.

Odwróciłam się, patrząc na ochroniarza Michaela i jego niewzruszoną twarz. Wskazał mi na glocka, którego nieświadomie wysunęłam z kieszeni płaszcza.

Cholera! Wsunęłam go głęboko do kieszeni.

– Niech wygląda to na wypadek – poradził Michael z łagodnym uśmiechem. – Będzie to wyraz naszego uznania.

Moja pięść zacisnęła się na metalu w kieszeni, ale skinęłam głową z taką siłą, że adrenalina aż podskoczyła w moich żyłach. Dzisiejszego wieczoru musiałam znaleźć się w Edynburgu na zlecenie Yorka.

Berni czekał na mnie przed samochodem. Zerknął na swój zegarek i otworzył mi drzwi.

– Jeżeli wyruszysz dzisiejszego wieczoru, lepiej, żebym od razu zawiózł cię na lotnisko.

Nie wiedziałam, czy mówił o moim powrocie do Chin, czy wiedział o mojej nowej misji. Kiwnęłam głową. Zanim weszłam do środka, poklepał mnie po ramieniu i ścisnął je.

– Straciłem brata – powiedział. – Straciłem twojego ojca i przyjaciół, którym ufałem. Ty możesz jeszcze wszystko zmienić.

Mogłam.

Tamtego dnia poznałam Yorka i Reginalda, a potem więcej wspólników i wrogów. Niektórych sama pozbawiłam przywileju nazywania Cesarza przyjacielem. Nie byłam ważna. Nie dla ludzi, dla których byłam tylko graczem przesuwającym ich na planszy o kilka pól do przodu.

Gdy miałam trzynaście lat, moja rodzina grała w Monopoly. Moja starsza siostra powiedziała mi, że nie powinnam grać tak wolno i nudno. Powinnam grać tak jak mój ojciec – zawsze ryzykować i kupować jak najwięcej działek. Trzymałam się tego przez całe swoje życie, ale potem moje rodzeństwo zginęło w wybuchu samochodu pułapki. Ja byłam wtedy w domu z ciocią Beatą. Zginęli kierowca, dwóch moich braci, siostra Ola i babcia. Moja ścieżka została wybrana i zrobili to obcy mi ludzie. Straciłam rodzinę i weszłam w drugą. Ojciec chciał mnie ochronić, odsyłając za granicę, a potem umarł. Gdy matka zdradziła, stałam się ostatnim jej słabym punktem. Zanim Elżbieta trafiła do sytemu świadka koronnego, wujek Berni znalazł mnie i odesłał dalej. Właśnie te wartości w nim ceniłam, jakkolwiek miał w tym interes, nie zabił mnie.

Co jakiś czas przyjeżdżałam do Polski. Do kraju, w którym mieszkałam do czternastego roku życia. Berni nie zajmował się mną jak ojciec, ale miałam świadomość, że mogłam tu wrócić. Byłam jego protegowaną, a z tym wiązały się moje powinności.

Przyleciałam rano, ulokowałam się w hotelu i dałam znać jednemu z psów Berniego, że przebywam w mieście. Gdy wyszłam na popołudniowe słońce, przed hotelem czekał na mnie srebrny mercedes. Tak, dbaliśmy o siebie. Wsiadłam do samochodu, bawiąc się okularami przeciwsłonecznymi i przewijając w głowie rozmowę z Cesarzem. Kazał mi się nie martwić, York chciał tylko załagodzić sytuację z Kochem. Nie miał pojęcia o układzie Lonkovich i Berećki. Złe miejsce, zły czas. Ważne, że go nie zabiłam i że nadal potrafiłam szybko myśleć.

Teraz auto wysłane przez wujka Berinego wjechało na Wilanów pod prywatną posesję otoczoną wysokim płotem, wszędzie były kamery.

Brama się otworzyła, za nią stało trzech uzbrojonych ochroniarzy. Piękny obraz, jeśli lubi się pałace wśród sosen z widokiem na basen pełen zwiędłych liści, najwidoczniej ktoś zapomniał je stamtąd wyciągnąć. Całkiem ekskluzywny samochód mojej ciotki Ewy, dwa sedany ochrony oraz porsche syna Berniego. Willa od dawna służyła jako centrum dowodzenia wujka, nigdy nie krył się z tym, gdzie można go znaleźć. Wyglądało na to, że po śmierci brata rządził nawet służbami. Siła nabywcza wyższych sfer dawała mu same korzyści, więc mieszkańcy okolicy nie wtrącali się, nie byli zmartwieni plotką, że policja zrobi nalot. Tu niczego by nie znaleźli. Nikt w Warszawie nie był tak głupi, a gospodarza lepiej było nie wkurzać. Słyszałam, że Berni działał teraz z włoskim potentatem nawozowym, planował swoją przyszłość. Bawiła mnie ta myśl. Ale istotnie, odosobniona willa idealnie nadawała się na siedlisko dla gangstera, za jakiego chciał uchodzić.

Weszłam po schodach, czułam, jak śledzą mnie stalowe oczy. Drzwi się otworzyły, nie musiałam nawet pukać. Nie dotarłam daleko.

Ledwie przekroczyłam próg, już poczułam niebezpieczeństwo. Cień wysunął się z prawej strony, złapał mnie od tyłu i zacieśnił chwyt na mojej szyi. Moim jedynym wytłumaczeniem tego, co stało się potem, było to, że przypomniały mi się lata treningów i budowania kondycji. Kontrolę przejął instynkt. Ponieważ stałam bokiem do napastnika, porzuciłam torebkę od Hermesa i wykonałam szpagat na śliskich płytkach. Ochroniarz jednak najwyraźniej nie postrzegał mnie jako akrobatki i zagrożenia. Szybko zmieniłam pozycję i podcięłam mu nogi, uniosłam stopę do jego głowy i kopnęłam. Puścił mnie i padł w tył, aby rozwalić cenną wazę stojącą na szklanym stoliku. Wepchnęłam mu pięść w jaja, a potem w nos, nim przygwoździłam go do podłogi. Usiadałam na nim.

Grzegorz zwany „Brzęczykiem” znów witał mnie w domu. Wykorzystując jego zaskoczenie, wyjęłam tanto z uprzęży na kostce i przyłożyłam do jego naprężonej żyły na szyi. Delikatnie nacięłam mu skórę, a on warknął, chcąc mnie ze siebie zrzucić. Słyszałam głosy w korytarzu za mną, ale nie odważyłam się spojrzeć za siebie. Brzęczyk był wielki jak materac i tak naprawdę nie chciał mnie skrzywdzić, ale to moje ulubione dżinsy i bluza od Dolce&Gabbany ucierpiały. I niewątpliwie nabiłam sobie siniaka.

– Nie w domu! – krzyczała kobieta za mną. – Ile razy mam wam powtarzać? Nie w pierdolonym domu takie jazdy. Brzęczyk?! Urwałeś się z mięsnego?

Uśmiechnęłam się, nachylając do jego ucha, aby słodko wyszeptać:

– Cześć, kuzynie.

– Anka, zejdź z niego – prosił wujek Bernie, idąc po schodach na piętro. – A ty się przestań wygłupiać.

– To była kryształowa waza, Berni. Niech chłopcy nauczą się dobrych manier.

– Odkupię ci ją. Albo ten głupek odkupi.

– Było warto. – Uśmiechnął się i cmoknął mnie w policzek, a potem przytulił.

– Dupek – warknęłam, wstając sztywno, nie lubiąc takich niespodzianek.

– Anka-Przytulanka.

– Zabijam za mniej okrutne słowa – rzuciłam, rozglądając w poszukiwaniu torebki.

– Nie chwal się – powiedział, gdy podniosłam torebkę.

– Aniu, zostaw tego błazna. A wy rozejdźcie się już. – Usłyszałam głos ciotki.

Ewa Brownicka, druga żona Berniego, młodsza od niego o trzynaście lat. Fryzjerka z ursynowskich salonów piękności, która strzygła jego pierwszą żonę. Domowe wizyty skończyły się na kolanach na dywaniku Berniego. Ewa była piękna, anorektyczna jak modelka, miała blond włosy i wielkie brązowe oczy, dobre kosmetyki robiły swoje. Urodziła mu dwie córki. Berni miał jeszcze syna, Pawła, z poprzedniego małżeństwa. Przez kilka ostatnich lat Ewa była jego wyborem i zapewnieniem odzyskania ponownej młodości. Jej styl to skórzane spodnie, biała bluzka od dobrego krawca i dwunastocentymetrowe szpilki z czerwoną podeszwą. Faktem więc było, że wyróżniała się w tym męskim towarzystwie ochroniarzy wujka Berniego. Byłoby to nawet słodkie, gdyby nie wyglądała na aż tak wystraszoną na mój widok.

Ewa była zahartowana, miała trzydzieści cztery lata i była twardzielką jak na swój wiek, ale to zmieniło się, gdy urodziła córki. Tylko one się teraz liczyły. Nie byłyśmy ze sobą tak blisko, ale wiedziała, że byłam ważna dla Berniego. Przyjaźniłyśmy się na tyle, na ile dwójka takich ludzi mogła się przyjaźnić. Należała do gałęzi mojej rodziny, którą musiałam szanować. Miałyśmy podobny gust co do butów i wystroju wnętrz.

Spojrzałam na nią, gdy rozciągnęłam nogi i otrzepałam spodnie z kurzu.

– Cześć, ciociu. Miłe powitanie.

– Przejdźmy do salonu, niech chłopcy uprzątną bałagan. – Wskazała mi na korytarz. – Berni, uspokój ich.

– Naprawdę zgłodniałam. – Uśmiechnęłam się, widząc wzrok wujka Berniego. – Interesy poczekają.

***

Gabinet Berniego mieścił się na parterze nieopodal wejścia, mógł zatem szybko zapraszać gości. Poszedł do drzwi, odesłał Brzęczaka, który nieustannie za mną chodził jak szczeniak, i otworzył je dla mnie. Potem obserwował, jak wchodzę do środka i zajmuję kanapę pod ścianą. Byłam zauroczona wdziękiem i godnością, z jaką Berni mnie zaprosił, a także szacunkiem, jaki mi okazywał. Zgodziłam się na kawę. Berni miał maniery prawdziwego gospodarza. Nie wątpiłam, że mógł być dumny z osiągniętej pozycji. Pierwsza przemowa, którą wygłosił o interesach, była tak zgodna z wizją jego brata, Tasaka, że zastanawiałam się, czy nie starał się w ten sposób uczcić jego pamięć. To wszystko nie tłumaczyło jednak wycofania, które często widywałam w jego oczach. On uważał na słowa w moim towarzystwie. Bał się mojego szaleństwa, bo każdy miał granice, którą łatwo było przekroczyć.

Po podaniu mi kawy wrócił do biurka, ale nie mógł się pozbyć tamtego spojrzenia. Bał się, że pierwszy raz w życiu trafił na problem, którego nie będzie potrafił rozwiązać. Bunt. Ale ja się nie buntowałam. Jeślibym to zrobiła, Cesarz ścigałby mnie latami. Starałam się o tym nie myśleć, ale trudno mi było pogodzić się z faktem, że Berni dał mi życie, a potem traktował mnie jak kłopot.

Czekałam na to, co ma mi do przekazania, słodząc powoli kawę, by nie rozsypać cukru na stolik.

– Wiesz, jak to wszystko się zaczęło? – zapytał, zamyślony mieszając łyżką w filiżance.

Pokręciłam głową.

– Piętnaście lat starczyło mojemu dziadkowi… Wariatowi, aby po wojnie pozbierać się i zacząć szmuglować w czasach komuny. Zakładam, że nie udałoby mi się dokonać tego, co on osiągnął, nawet w przeciągu pięćdziesięciu lat. Tasak był do niego podobny, mój dziadek i brat skończyli tak samo. Zazdrościłem bratu. Był silnym i dumnym facetem, ale zawsze brutalnym, nie liczył się z nikim. Nigdy nie był typem rozjemcy i to wpędziło go w kłopoty. Nie uważał się za naszego ojca, który odciął się od rodzinnych interesów, aby być tylko ortopedą na Pradze. Mój dziadek i Tasak rozkręcili to wszystko, byli jak ojciec i syn, a ja zjawiłem się na progu ich domu w wieku szesnastu lat. Chciałem zarabiać pieniądze.

Prawdę mówiąc, nie interesowało mnie to.

Nauczyłam się jednak słuchać, bo każda bzdura mogła być źródłem informacji. Upiłam łyk kawy, wpatrując się we wzór na dywanie. Myślałam o klapkach Jimmy’ego Choo, tęskniłam za nimi. Były cholernie wygodne, a ja zostawiłam je w podrzędnym hotelu!

– Mój tata był z innej generacji. Tej, która wierzyła w prawo i jej jego system. To mama była córką, która dorastała w jednej z biedniejszych dzielnic Warszawy. Dziadek starał się robić wszytko, aby ich z tego wyciągnąć. I tak zebrał chłopców. W tym twojego tatę.

– Dlaczego nazywali go Kozak? – przerwałam mu opowieść.

Uśmiechnął się pod nosem, przecierając chusteczką okulary do czytania.

– Nie jestem pewien, ale chyba dlatego, że zawsze gdy mieli jakąś akcję na mieście, to Kozak wystawiał się pierwszy. Tak go zapamiętałem. Tasak zawsze mówił, żeby trzymać Kozaka, zanim coś odpierdoli. Narwany facet, ale nigdy… nigdy nikogo nie zdradził, Ania. Był stąd, zawsze był z chłopakami. To ona zdradziła. Najpiękniejsza suka w Kotle, klubie, w którym ruchała się za szmal. Jestem tego pewien, taka laska jak ona, z dobrego domu, zgrywająca niewinną, musiała dawać dupy za kasę.

Skrzywiłam się, ale również to rozważałam.

– Przepraszam, teraz jestem zły – powiedział zmartwiony, zerkając na mnie. – Mogliśmy go powstrzymać, ale on już poukładał sobie plan i się zakochał. Kupował jej drogie ubrania, biżuterię, zabierał na wycieczki, każdy z nas to robi. Kupuje uczucia, wierząc, że kobieta, którą wybrał, go nie wyda.

– Więc dlaczego zdradziła?

Westchnął, przejeżdżając dłonią po twarzy, i zerknął na zdjęcie swojej rodziny stojące na biurku.

– Miała wszystko, a potem to straciła. W jednej chwili marzenia o willi z basenem, psie i gromadce dzieci prysły. To jego oskarżała o wybuch samochodu pułapki. Kozaka, mojego brata i dziadka wszystkich, którzy byli w to zaangażowani. To były niebezpieczne czasy, a ona planowała każdy krok, nagrywała jego rozmowy, śledziła… Popadła w szaleństwo, z którego nie można było jej wyciągnąć. Kozak próbował ją namówić, abyście wyjechały. Chciał was zabrać na jakąś spokojną wyspę. Tam moglibyście się zaszyć i być rodziną.

– Piękna wizja, nie ma co – wymruczałam. – Nie wypaliło?

– Sama wiesz najlepiej. Wydała wyrok na siebie i na nas.

– Ale ją chronisz.

– Nie, Ania. – Pokręcił głową, składając dłonie na biurku. – Martwię się tylko o ciebie. Ona nadal cię szuka.

– Nie ukrywam się specjalnie – warknęłam zła. – I chcę ją poznać.

– Nie. Nie chcesz. Jest kłamliwą… suką.

– Mówiłeś, wujku. Nie przyjechałam tu, by słuchać o niej. I nie powstrzymasz mnie przed szukaniem jej – ostrzegłam, odstawiając filiżankę na niski stolik.

– Nie chcę tylko, aby zatruła cię swoim jadem.

– Pierwsza lekcja Cesarza odbywa się w pałacowym terrarium.

– Zawsze chciałem posłuchać, jak się u niego pracuje – dodał z uśmiechem.

Ale ja nie mogłam mu tego wyjawić.

Założyłam nogę na nogę i bawiłam się oparciem kanapy.

– Silny i prawdziwy rodowód. Cesarz ci go dał i jestem mu za to wdzięczny. Nawet nie wiesz, jakie mieliśmy szczęście, gdy trafiłaś do tej samej szkoły co jego dziewczęta. Ja byłem tylko szczęśliwy, że mogłem podążyć za jego radą i wysłać cię dalej. Nie masz trzydziestu lat i zapoznałaś się z najważniejszymi głowami triad.

Bo byli ludźmi Cesarza, musiałam ich znać. Był to szczególny dzień w moim życiu, gdy poprzysięgłam kroczyć obok Cesarza i być jednym z nich… Dzieci Ogrodów Ying. Berni nigdy nie powiedział tego na głos, ale nie tylko się cieszył, on był dumny, że się tam dostałam. Mogłam tylko podejrzewać, że miał szczęście trafiać na Cesarza i rozpoczął wszystko, abym dostała się pod jego skrzydła. Lata ćwiczeń i praca jako informator zrobiły ze mnie bank wiadomości. Interesy i wyścigi szczurów. Cesarz nie musiał się o to martwić, on znał się na tych rzeczach. Był jak pieprzony Profesor, który prowadził mnie za rękę podczas każdej misji, mając wszystko skrupulatnie zaplanowane. Dom z Papieru? Nie wiedziałam, kto wymyślił ten serial, ale Ogrody Ying były właśnie tym – organizacją. Mieliśmy swojego profesora i setki nauczycieli. Gdybym miała nazywać się jak miasto… byłabym Dżakartą, tam pierwszy raz zabiłam człowieka.

Dlaczego myślałam o tym teraz, gdy Berni plótł mi bzdury o swoich interesie z Włochami? Tylko na tym się znał… na gadaniu o swoich planach, które w każdej chwili mogły wziąć w łeb, a on i tak im zawierzał. Sojusznikom. Oficjalnie wprowadził mnie do swojej rodziny, mając w tym cel – chciał poparcia chińskich przemytników rządzących w Europie. Ale to on, mężczyzna, który teraz siedział za biurkiem i patrzył na mnie, uczynił mnie tą osobą, którą teraz byłam. Berni uważał, że układ w oddziałach triad był jego jedynym zabezpieczeniem podczas wejścia w układy wyższych zawodników. A nie był.

– Anna?

– Tak? – zapytałam, znów sięgając po kawę.

– Ufasz mi?

– Wiesz to, wujku – skłamałam. – Nadal tu jestem.

– Tak, jesteś. To mój największy sukces. – Rozsiadł się wygodnie w fotelu. – Kozak był moim przyjacielem, a przynajmniej chciałbym, aby tak było. Gdybyśmy mieli więcej czasu, aby się poznać…

To jednak nie miało znaczenia. Odszedł. Mój ojciec odszedł zdradzony, a brzemię tych zrządzeń losu paliło mnie w duszy.

– Jesteś dla mnie jak córka.

Zacisnęłam palce na porcelanie, bojąc się, że pęknie mi w dłoni.

– I zawsze zależało mi na twoim bezpieczeństwie. Cesarz zawsze się ze mną zgadzał.

– Przejdź do sedna, wujku.

– Jak zwykle niecierpliwa – burknął z półuśmiechem. – Zostałem poproszony o twoją… nazwijmy to, pomoc. Tak, pomoc. Ktoś bardzo wpływowy i ważny dla mnie oraz dla Cesarza chce mieć cię blisko, abyś chroniła jego interesy. Podpisałem z nim kontrakt. Trzy lata, Anna. To tylko trzy lata, a ty dostaniesz za to pieniądze i życie, jakiego tylko będziesz chciała.

Mój wzrok wyostrzył się, ale uniosłam tę przeklętą filiżankę, a dłoń mi nie zadrżała.

– Dla kogo mam pracować?

– Polecisz do Francji. Masz zarezerwowany lot o ósmej rano z Okęcia.

Kurwa! Miałam ochotę rzucić w niego filiżanką, poderznąć mu gardło tanto przypiętym do kostki, by krew kapała na ten wzorzysty dywan, i odejść. Zostawić to życie za sobą.

– Proszę… nie martw się, Ania – powiedział ciepło. – Ufam im, Cesarz również.

– Rozmawiałeś z Cesarzem?

– Rozwiązał z nim kontrakt. Nadal jesteś pod moimi skrzydłami i ja uznałem, że to będzie dla ciebie najlepsze.

– Czy dla ciebie? – warknęłam, ostrożnie odstawiając filiżankę na stolik.

– Dla nas.

Teraz wszystko się zmieni.

Ta myśl już zakorzeniła się we mnie, moja niechęć do Berniego rosła.

– To ciężar mojej odpowiedzialności, Aniu. Ciężar udowodnienia tobie, że mogę cię chronić, a ty możesz być wierna domowi, w którym się wychowałaś. Ale możesz wrócić do Cesarza. On nadal przyjmie cię z otwartymi ramionami, wiem, że jesteś dla niego ważna. I on przedłuży twój kontrakt.

Nie będzie mi łatwo nie zbuntować się i wypełnić jego prośbę. Nie znalazłoby się bardziej chętnej osoby ode mnie, aby sprzątnąć Berniego. Może Cesarz nie zamierzał mi tego ułatwiać. Kwestia naszego pokrewieństwa była niepewna, on tak zakładał, a tu nie robiło się testów DNA. Zbyt silnie czułam smak pragnienia uwolnienia się od niego.

– Uważasz, że jestem gotowa na zmianę pozycji? – zapytałam Berniego.

– Tak. Zmiana dobrze ci zrobi.

– Nie wiesz tego. Może poleje się krew wrogów Cesarza, a wtedy oboje stracimy głowy.

– Nie, nie wejdziesz w jego interesy. Mam to zapewnione.

– Tak? – dopytywałam się.

– Francja. Jutro, masz już kupione bilety.

Nie tylko z tą częścią miałam problem, ale musiałam sobie poradzić, jeśli chciałam przetrwać. Zamierzałam stąd wyjść i to przemyśleć… Zamierzałam też rozważyć, czy nie zniknąć albo przelać krew tego durnia. Zdradzona. Tak się czuł ktoś, kogo się sprzedało. Mnie. Nie było ani jednej rzeczy, której nie zrobiłabym dla Cesarza, a on mnie oddał.

Berni przyglądał się mi uważnie, jego oczy wbiły się w moje, pochyliłam głowę z szacunkiem. Tak nauczył mnie Cesarz. Ukłonić się i milczeć, gdy chciało się zyskać przewagę.

Zapadła między nami cisza, kiedy przemyślał moje zachowanie.

– Możesz zmienić zdanie w trakcie traktatu. Odejść, jeśli nie spodoba ci się ten układ.

– Zapewnili ci to?

Spojrzał na mnie, myśląc nad tym pytaniem.

– Tak. Ty decydujesz, on chce tylko twojego zaangażowania w jego ochronę.

– Francuzi zawsze kłamią – zauważyłam.

Zaśmiał się.

– Tak, począwszy od Napoleona, zawsze uciekają z pola walki. Ale tym razem to ty będziesz ich żołnierzem. Powalisz ich na kolana, Aniu.

I zginę, czułam to.

Rozdział 3

Lojalność.

Nie było takiego słowa. Lojalność była ważna, jeśli mówiliśmy o sobie, nie o innych. Sądziliśmy, że ludzie byli lojalni wobec nas, ale w drugą stronę obowiązywała ta sama zasada. Nie było takiego pojęcia. Lojalność wobec samego siebie, swojego wychowania, swojej pazerności. Byliśmy lojalni wobec woli przeżycia. To zawsze sprawiało, że zapominaliśmy o tym, komu mieliśmy służyć. Stracimy wiele, staniemy się zakłamani.

Ja byłam lojalna wobec siebie. Wiedziałam, że wujek Berni uratował mi życie, odsyłając mnie do Stanów zaraz po śmierci ojca. Nie oddał mnie matce. Byłam mu winna przynajmniej tyle. Nie mogłam odejść – nie, gdy moja matka żyła, a on wiedział, gdzie jest. Byłam pewna, że wiedział, dlatego chciał, abym była daleko od niego.

Prowadził ze mną grę.

Skąd wiedziałam, że to gra? Pilnował mnie. Każdy mój krok. Gdy byłam w Polsce, miałam swojego kierowcę, swojego ochroniarza, a to było wkurzające. Bał się. Tu były osoby, które znały mojego ojca i znały porachunki grup przestępczych lepiej niż ja. Ale byłam odsunięta.

Ciotka Ewa zabrała mnie na zakupy do luksusowych sklepów, które w Szanghaju były mi znane na co dzień. Cesarz o nas dbał. Mogłyśmy nacieszyć się mianem kobiety w pięknym otoczeniu. Pozwalałam Ewie paplać i opowiadać o sobie przy kawie. A potem umknęłam ochroniarzom i zamówiłam taksówkę pod centrum handlowym. Wiele razy znikałam w ten sposób. Pochyliłam się, aby złapać torebkę, i zostawiłam wujkowi wiadomość, że udałam się na zwiedzanie Warszawy sama. To moje miasto rodzinne, a bywałam tu dwa razy do roku. Spięłam włosy na karku, przesunęłam ręką po twarzy, chcąc dodać sobie odwagi, i poczułam pot pod okularami przeciwsłonecznymi.

Nie mogłam zostać rozpoznana, choć pewnie i tak te rysy mogły być trudne do rozpoznania.

Zakład karny Białołęka. Była to prosta droga. Trzeba było ją przebyć, a ja dostałam zielone światło. Ktoś mnie szukał, nawet Berni miał szpiegów w swoich szeregach. Najwięcej uwagi należało jednak poświęcić ludziom będącym blisko, on nawet nie wiedział, że stare szeregi zawsze działały. A mimo to całe wieki zajęło mu osiągnięcie swojej pozycji.

Więzienie, straszne miejsca. Mogłam tu kiedyś wylądować. Nie, to już luksus. Mnie czekał tylko płytki grób.

Zamknęłam oczy, gdy wyciągnęłam zziębnięte ręce, i wypuściłam powietrze, dzwoniąc domofonem, aby się zapowiedzieć. Długo to trwało. Zaprowadzono mnie do sali przesłuchań. Musiałam wpisać się do akt i podać fałszywy dowód. Trzy głębokie oddechy. Wdech nosem, wydech ustami. Moja równowaga była zaburzona, ale to miejsce miało na mnie taki wpływ. Czekałam. Koordynacja była idealna. Nie poruszałam się, słysząc rozmowy i odgłosy obok mnie. Nie miałam broni, zostawiłam ją w torbie z zakupami. Pewnie mogłabym tkwić w tej pozycji przez kilka godzin, gdybym tylko chciała. Ale zanim zdołałam się skupić, drzwi się otworzyły i ochroniarz wprowadził nowego więźnia.

To stary mężczyzna, ogolony na łyso, wydziarany. Brutalna mina uświadomiła mi, z kim miałam do czynienia. Miał to wypisane na twarzy – lata, które tu spędził, czas, który mu pozostał, i radość, gdy mnie ujrzał. Przekrzywiałam głowę, a on usiadł naprzeciw mnie. Położył na stole skute kajdankami dłonie, na nich również miał tatuaże, symbole śmierci i krzyże. Nastolatka z brzuchem siedząca dwa stoliki dalej przebiła balona z gumy. Zerknęłam na nią uważnie, nim wróciłam wzrokiem do mojego gościa.

– Córka Kozaka – wypowiadał słowa jak pieszczotę.

– Nie skupiasz się, wujku Proboszczu.

– Wujku… – Uśmiechnął się szeroko. – Piękna. Piękniejsza niż twoja matka.

– Suka – dodałam cicho. – Wiesz, gdzie ona jest?

Rozsiadł się wygodniej, a krzesło zaskrzypiało pod jego ciężarem. Zerknął na strażników. Dobrze wiedział, że byłam cholernie skupiona, ale pewnie nigdy bym się do tego nie przyznała.

– Berni wie.

– Tak – westchnęłam. – Wie. Pilnuje jej.

– Sto tysięcy euro za jej głowę.

Zaśmiałam się, naprawdę rozbawiła mnie jego propozycja.

– Marzycielu… ja dam dwa razy tyle. Nawet za jej paznokieć. Wiesz, gdzie jest?

– Nie tu.

– Tak. – Tego byłam pewna. – Możesz się tego dowiedzieć?

– Stąd?

Uśmiechnęłam się,

– Nawet stąd rządzisz, więc czemu nie?

– Sprytna dziewczynka. Twój ojciec byłby dumny…

– Nie mów, że byłby dymny. Nie byłby. Pragnął, abym była grzeczną dziewczynką, wyszła za faceta, który zarabia dziesięć euro na godzinę i marzy o kredycie na dom.

– Chyba że dostaniesz go w prezencie ślubnym.

– Wujku… – powiedziałam. – Lubię bajki, ale nie takie, w których są Kopciuszek i Dobra Wróżka.

Były to słowa mojej Sesarii, ale nigdy nie były prawdziwsze niż teraz.

– Wiesz, co ja o tym myślę… – powiedział, pocierając wargi w zamyśleniu. – Wychowała cię ta ziemia, jesteś twarda i mądra. Odetnij pępowinę, jeśli chcesz być wolna.

– Wolna? – Pokręciłam głową. – Zamienić jedno więzienie na drugie?

Kobieta siedząca przy stoliku obok mnie skrzyżowała nogi i wygładziła zmarszczkę na sukience. Była zdenerwowana.

– Jesteś młoda, a przemawia przez ciebie tyle goryczy.

– Nie. – Przechyliłam głowę. – Nie, to nie gorycz. Proboszczu, mój ojciec ci ufał, a jednak sypiałeś z jego żoną.

– I dlatego tu siedzę, dziecko. Gdy mężczyzna śpi z suką, odbiera mu mózg. Robi się słaby. Powinnaś zebrać wszystkie pieniądze, które zaoszczędziłaś, i uciec. Skupić się na rzeczach, nad którymi masz kontrolę. Może powinnaś pójść na randkę. Znajdź tego miłego chłopca, o którym marzył dla ciebie tata. Zrób coś ze swoim życiem. Bądź bezpieczna.

– Hm – prychnęłam. – Marzenia. Lubię je mieć.

Milczał przez chwilę, aż na jego twarzy pojawiła się przegrana.

– Nie musisz tego robić – nalegał.

– Już za późno. Chcę tylko ją znaleźć i spłacić dług mojej rodziny – odparłam.

Westchnął i patrząc mi w oczy, cicho dodał:

– Nie masz długu. Nikt nie wini cię za grzechy twojej matki.

A mimo to każdy wie, że istniała jej wina.

– Zawsze tak z nami jest, córko Kozaka, mojego przyjaciela. – Nie dokończył zdania, okazując swoje wzruszenie. – Nie masz długu. Spłaciłaś go, przychodząc tu. Każdy się o tym dowie.

Nie było mi to teraz potrzebne. Oboje wiedzieliśmy, że ta rozmowa liczy się dla nas jako sojusz. Ja tu byłam, a Proboszcz nadal zarządzał interesami za plecami Berniego.

– Potrzebujesz czegoś, wujku? – zapytałam go.

Resztka czułości i rozczulenia błysnęła w jego oczach, ale właśnie to była jego zaduma.

– Nie, mam tu wszystko, czego potrzebuję, dziecko – odpowiedział cicho. – Twoja matka miała tendencje do dramatyzowania o byle gówno. Samodestrukcja była w niej od zawsze. Kozak to wiedział. Lubiła być lekkomyślną w wydawaniu pieniędzy i poleceń. Potrzebowała dostojnego życia, więcej i więcej. Był to jej popieprzony sposób na radzenie sobie z otaczającą rzeczywistością. Zadośćuczynienie. Ale nie potrafiła trzymać języka za zębami, nigdy.

Jeżeli to był trop pozostawiony mi przez Proboszcza, to go nie zrozumiałam. Jeśli to wskazówka do dotarcia do mojej matki, to miałam jeszcze jakąś szansę. Nie zamierzałam wciągać nikogo w to gówno, zwłaszcza Berniego. Może zdawał sobie sprawę, gdzie ukrywano moją matkę. Cesarz nie pozwoli mi wyciągnąć z niego tej informacji siłą. Jak zostało uzgodnione wcześniej, nie zamierzałam wszczynać wojny.

– Muszę iść – powiedziałam, wstając z miejsca. – Już mnie szukają.

– Tak. Cieszę się, że cię poznałem. I teraz będę cholernie za tobą tęsknić.

Nie objęłam go, nie dotknęłam, nie był moją rodziną, być może sojusznikiem. Wydawało mi się, że mój ojciec zawsze zdawał sobie sprawę z tego, że długo nie pożyje. Taka była cena pracy zarówno w jego biznesie, jak i moim. Przyśpieszył tylko ten proces poprzez wplątanie się w interesy z Rosjanami i Bułgarami na terenie dwóch gangów. Podejrzewałam, że poprzez okazanie mi swojego poparcia proboszcz nasikał Berniemu do obiadu, a przynajmniej tak się mówiło.

Musiałam wrócić do swojego życia. Chłodny wiatr targał moim płaszczem, gdy wsiadałam do kolejnej taksówki. Dla mnie było to bezcenne. Byłam splamiona krwią swojej rodziny i nigdy nie przepraszałam za grzechy rodziców. Proboszcz pokazał mi, że nie musiałam być z nimi związana, nie musiałam być najszybsza ani najtwardsza. Musiałam tylko wiedzieć, gdzie uderzyć, aby uwolnić się z uścisku, który mnie dusił.

W hotelu spakowałam się na wyjazd. Berni zapraszał mnie na kolację, ale chciałam się przespać przed podróżą i nabrać dystansu. Włączyłam odtwarzacz w telefonie. Pray to God – moja modlitwa do Boga. Zapatrzyłam się na miasto za oknem. Warszawa. Mój dom. Pamiętałam go jak przez mgłę, ale jednak byłam tu szczęśliwa, miałam rodzeństwo. Przypomniałam sobie ich kłótnie i śmiech przy śniadaniu. Matkę, która krzyczała na naszą opiekunkę i zawsze spóźniała się, by odbierać nas ze szkoły. Ojca, który wracał wieczorami do domu już pijany, a ona na niego krzyczała. To wszystko rozmywało się jak deszcz na szybie okien hotelu. Nie wiedziałam, czy wspomnienia były prawdziwe. Czy cokolwiek z mojego życia było prawdziwe? Znałam słowa piosenki i nuciłam ją, starając się rozluźnić i kołysząc w jej rytm. Avika to uwielbiała. Śpiewać. W pokojach willi Ying godzinami zmuszała nas do tańczenia. Posmak cierpkiego wina i pomarańczy, ich smak i zapach, gdy obrzucałyśmy się nimi do piątej nad ranem – tęskniłam za tym.

Telefon zadzwonił przed dwudziestą drugą. Sesaria. Uśmiechnęłam się, siadając na materacu i zapatrując nadal w miasto za oknem.

Wyczuwając moje myśli, Sesaria zapytała:

– Mój szczęśliwy zegarek nie pomógł?

– Nie. – Uśmiechnęłam się do siebie. – Potrzeba mi więcej twojego szczęścia, Ses. Berni wykopał mnie z magicznych ogrodów Ying.

– Co?! Miałaś jeszcze trzy lata u Cesarza i emerytura – warczała wściekła. – My razem… Hawaje i crazy beach z palemką!

– Tak i Berni zniszczył moje plany. Lecę do Francji.

– Sukin… syn. Wsiadam w samolot i odetnę mu jaja razem z owłosieniem.

Jej żarty na chwilę mnie pocieszyły.

– Co na to Cesarz?

– Nie wiem. Nie rozmawiałam z nim.

– Dzwoń. Jest w domu.

– Nie. Zobaczę, w co mnie wciągnął Berni, zanim go powieszę. To nie takie proste, jak sądzisz, Sesaria. Powiem ci tylko tyle. Nie zapominaj, jak to jest, gdy nie masz wyjścia.

– Ty je masz.

– Masz nas… – Słyszałam głos Aviki w tle.

– Tak. Mam.

Ześlizgnęłam się z materaca na podłogę i odszukałam glocka w otwartej walizce, zacisnęłam na nim place. Nagle zachciało mi się płakać.

– Wróć do nas. Cesarz coś wymyśli. Ana, odetniemy się od tego drania. Berni nie jest twoim wiecznym właścicielem. Nie możesz ciągle żyć w tym stresie, że on sprzeda cię jak dziwkę.

Wiedziałam, że miała rację, ale nie zamierzałam dać tego po sobie poznać. Sesaria znała mnie jak nikt, od lat słuchając moich pijackich zwierzeń. Każdy miał słabości i emocje, bez nich człowiek byłby martwy. Ja je miałam. I popełniałam błędy. Kochałam moje siostry. Moja dusza uleciała ze mnie już dawno temu, ale one sprowadzały mnie na ziemię. Wiedziałam lepiej od kogokolwiek innego, jak to było, gdy nie miało się nikogo. Nie chciałam tego przeżyć kolejny raz. Przerażenie wciąż płynęło w mojej krwi. A mimo to każdego dnia powtarzałam sobie, że kolejny dzień przyniesie mi szczęście, ale czy znałam jego smak? Już dawno temu pogodziłam się z moją rolą. Nie można było zmienić zasad. Złamanie siebie było równoznaczne z samobójstwem.

Słuchałam Sesarii i Aviki, gdy próbowały mnie rozbawić.

Jeżeli chodziło o mnie, dobrze wiedziałam, że mogłam jeszcze wiele zmienić, napisać historię Anny Sareckiej. Nawet nie byłam tak wyjątkowa, aby Cesarz o mnie walczył. Cokolwiek przytrafiło się innym takim jak ja – a wiedziałam, że istnieli – nie mogłam o tym myśleć. Brakowało mi wina i rozmów z przyjaciółkami. Zamierzałam uzyskać odpowiedzi. Zamierzałam dostarczyć Berniemu powód do dumy, zamierzałam wmaszerować tam z podniesioną głową i wykonać zadanie, a może uda mi się urwać wcześniej z kontraktu. La Bon… Migiel Vijan. To gracze, którzy się liczyli na francuskiej ziemi, ale dlaczego Berni chciał mnie im sprzedać?

Musiałam się rozluźnić, nie myśleć. Po rozłączeniu się z Sesarią zaczęłam ćwiczyć, ostatnie lata poświęciłam właśnie temu – mieszaninie sztuk walki Cesarza, dzięki którym byłam skupiona i ostrożna. Trenowałam w hotelach i domach, w których chwilowo mieszkałam, a także w ogrodach Ying. Sesaria nienawidziła sztuk walki, powiedziała, że miała dość ćwiczeń, i wykorzystywała nóż na swoją korzyść. Sesaria była niska, ale zabójcza. Ludzie nie doceniali jej i Aviki z twarzą anioła, a to była ich zguba.

Rozdział 4

Pytania.

Bałam się zadać ich za dużo. Za mało z kolei prowadziło do mojej zguby. Musiałam wiedzieć więcej, rachować szybko i analizować. Mój zawód, jakikolwiek był, wymagał precyzji. Cesarz pozwalał na pytania i uczył zadawać je umiejętnie. Był kulturalnie wkurzający, gdy wykształcił we mnie tendencję do złych nawyków, rozpoznawania kłamstw oraz umiejętność wybronienia się pytaniami od kulki. Mając bogatą historię, pełną brutalności i rozlewu krwi, chciał działać mądrze, ale nie zawsze mu się to udawało. Mówił, że świat taki był, brutalny, tylko my nie chcieliśmy tego dostrzec. A ja musiałam zadać pytanie: dlaczego? To pytanie bez odpowiedzi, poznam je i będę mogła działać.

Nie znosiłam podróżować w nieznane. Znałam tylko lotnisko, na którym miałam się pojawić. Dijon w Burgundii. Niezła nazwa, przynajmniej tyle. W samolocie miałam czas obejrzeć mapę i ewentualne drogi ucieczki. Przeczytałam kilka informacji. Miejsce położone między wyżynami, zwane Divio, miasto stu dzwonnic, największe więzienie Francji. To miasto zostało zbudowane na krwi i łzach i przetrwało. Jak Polska po wojnie, odrodziło się.

Nie znałam francuskiego, nie był mi potrzebny. Ale jak każdy wiedział, Francuzi lubili dobre wino, dobrą zabawę i handel ludźmi. Byli znani z imprezowego ducha i nie poddawali się tak łatwo. Maria Antonina martwiąca się o swoje słodkości, próżny książę Henri d’Orléans. W tamtych czasach każdy walczył, rozważał sojusze. Na przestrzeni lat niezbyt wiele się zmieniło. Francja chciała dorównać Anglii, ale miała za mało poparcia swoich kolonii za oceanem. Dlatego nie chciałam pracować dla Francuzów. Pragnęli moich kontaktów i obym nie musiała ich sprzedawać wbrew woli Cesarza. Berni straci wtedy jaja, i to nie z ręki Sesarii.

Korupcja. Było to straszne słowo, jeśli działało się wśród ludzi już skorumpowanych. Ja się tym nie zajmowałam, od tego byli mądrzejsi. Mogłam oddychać pełną piersią bez lęku, że dostanę kulkę między oczy i kat wyrwie mi język pośmiertnie. Byłam wierna Cesarzowi, byłam protegowaną mafii.

Analizowałam już drogę ucieczki z Francji. Wolałam unikać Włoskich gangów, były ciche i precyzyjne. Rosjanie zawsze się buntowali i wszędzie mieli wielu wrogów. Irlandczycy byli zbyt skupieni wokół swoich syndykatów i znali każdego szczura, który się do nich przemknął. Chińczycy się znali, byli potężni, sprytni i działali w sojuszach klanów, o których lepiej nie mówić głośno. Amerykanie podbijali rynek, ale na swoim terenie i tam, gdzie zaciągnęli swoje kontyngenty. Reszta świata była mniej ważna, jako rynek zbytu, ale próbowała dostać się na planszę.

Jeśli chodziło tylko o pieniądze, przegrywało się już na wstępie. Tego nauczył mnie nie Cesarz, ale jego ojciec Jun-lin. „Żyj dla czegoś więcej niż pieniądze, domy, kosztowności i nowe buty, żyj dla chwili, gdy możesz te buty włożyć, zamówić tapicera do swojego domu i gdy pieniądze są tylko zapłatą za pracę”. Mądry facet i nadal żył. Wszystko było powściągliwie zbilansowane. Wszyscy mieli swoje terytoria i swoich sojuszników, nie wolno było wchodzić w nowe układy, jeśli nie skończyło się starych. Za dużo o tym myślałam.

Lot z Warszawy do Dijon nie był długi. Wysiadałam na lotnisku, ubrana w dość prostą sukienkę w kolorze wina, szkarłatnego wina, czarne rajstopy, muszkieterki i czarny płaszcz. Do tego czerwone usta. Zawsze mogłam uchodzić za francuską madame. Jeżeli deptano mi po piętach, to powinnam była udawać, że jestem na wakacjach, chcąc zwiedzić tutejsze winnice. Znalazłam w torebce wiśniową pomadkę, którą nakładałam na wargi, dość spierzchnięte od suchego powietrza. Skierowałam się do wyjścia, taszcząc bagaż i nasłuchując angielskiego nawoływania do odlotów. Turystów było tu sporo, kilku imigrantów i rodzin czekających na bliskich. Wyszłam, chcąc znaleźć jakiś automat z napojami, gdy mój wzrok przyciągnęła grupa ludzi czekających przy barierkach. Taka grupa, która trzymała te śmieszne tabliczki z imionami, czekając na nieznajomych. Taksówkarze, szefowie firm czy inni.

Kiedy pomadka dotknęła moich warg, napotkałam wpatrzone w siebie znajome spojrzenie.

Mój przeciwnik stał przede mną w gotowości, całkiem rozbawiony moim widokiem. Trzymał białą kartkę z napisem „ANA”. Już zdawałam sobie sprawę, jaki to żart, gdy ją odwrócił. „Witaj w domu”.

Zamrugałam.

Reginald Ashby, wyglądający jak profesor z Cambridge, w mokasynach i okularkach na nosie, uśmiechał się do mnie z miną samego diabła. Już wcześniej widziałam tę postawę, za tym półuśmieszkiem krył się bardzo sprytny przeciwnik, jeden z najlepszych, który walczył. Jego widok pozwolił mi nieco uspokoić nerwy – miałam pracować dla Yorka. Cesarz o tym wiedział. Dodatkowo jego temperament i arogancja mnie rozbawiły, co brało nad nim górę i już było wymalowane na jego twarzy.

Podeszłam pod niego i wyrwałam mu kartkę z dłoni.

– Witaj we Francji, Ana – wyszeptał pieszczotliwe.

– Bez czułości – zasyczałam, zostawiając mu swoje rzeczy.

Nie czekałam, aż podąży za mną. Dwóch facetów obok niego niewątpliwie było jego ochroniarzami. I to oni ruszyli za mną do przodu.

Dlaczego Michael York mnie chciał? Jeśli mógł zadzwonić do Cesarza i tylko poprosić o przysługę. Jak dogadał się z Bernim? Cóż, będę musiała zapytać.

Teraz, całkiem świadoma, że musiałam na kimś polegać, zwolniłam i poczekałam, aż Reginald Ashby pojawi się obok mnie.

– Samochód już czeka na ciebie – dodał cicho za moimi plecami.

Odwróciłam się do niego. Czasem i mnie ponosił temperament, który z trudem powstrzymywałam. Wyciągnęłam dłoń i dotknęłam krawata mężczyzny. Nawet nie drgnął, gdy przekrzywiłam ten węzeł palcami. To bez znaczenia. Spojrzeliśmy sobie w oczy. Czułam ciepło jego oddechu i w głębi wiedziałam, że nigdy nie wygrałabym w starciu z nim, on miał to wypisane na twarzy. Wszędzie mogłam wyczuć ostrzenie. Nie mogłam jednak ulec.

– Zostawcie nas – rzuciłam do ochrony, ale dwaj wielcy faceci nie ruszyli się z miejsca.

Dopiero na jego rozkaz odeszli. Jego oczy przy tym ruchu wpatrywały się w moje. Jezu, ten facet był jak pieprzona skała, niezniszczalny.

– Dlaczego on mnie chce?

– Jesteś cenną zdobyczą.

Puściłam jego krawat, a moje palce prześlizgnęły się po jego piersi, czułam wełnę płaszcza i jego zapach. Męski i silny, przywodzący na myśl starą, dobrą Anglię. Popatrzył na mnie, w jego wzroku oprócz stali tlił się ogień, to było coś jeszcze, czego nie rozumiałam.

– Dla kogo? – zapytałam.

– Michael sam ci to wyjaśni.

Zacisnęłam wargi, opuszczając dłoń wzdłuż ciała.

– Szanuję cię. Twoją rolę i to, że chronisz, co musisz. Ale ja nie jestem pieprzoną zabawką, o której możecie sobie decydować, kto ją kupi, kto da więcej.

– Cesarz dobrowolnie rozwiązał z tobą umowę. A my narażamy się na rozpoznanie, gdy zostaniemy tu dłużej. Chodź, proszę, samochód czeka przed lotniskiem – dodał, wskazując mi kierunek.

Cesarz mnie zostawił! To była jedyna myśl, która tłukła się w mojej głowie. Dlaczego? Miałam tylko trzy lata, potem chciałam odejść. Berni będzie nalegał na pozostanie mu wiernym… Wyjdę za mąż za jakiegoś nic nieznaczącego kolesia. Zajdę w ciążę i powiem „dość”. Ana przestanie być pod protekcją, stanie się tylko wspomnieniem. Cesarz miał mi w tym pomóc.

Reginald stał przy srebrnym SUV-ie bmw i otwierał mi drzwi z nonszalancją. Kierowca i ochroniarz, czy ktokolwiek tam, pakowali moją walizkę i torbę do bagażnika. Moja komórka zadzwoniła w torebce, więc przystanęłam przy krawężniku, szukając jej. Reginald nie wykonał żadnego ruchu, nie odwrócił wzroku. Patrzył na mnie posępnie. Wsiadłam grzecznie, znalazłszy telefon.

Cesarz. Oczywiście! Reginald zamknął drzwi, obszedł samochód i wsiadł obok mnie. Nie mogłam odwlekać rozmowy. Odebrawszy, przyłożyłam telefon do ucha i wtuliłam się w prawą stronę siedzenia.

– Cześć – przeszłam na dialekt Szanghaju, zastanawiając się, czy pies Yorka zna chiński.

– Cześć, Ana. Jak podróż? – zapytał z lekkim wahaniem.

Mogłam sobie go wyobrazić w tym jego wypasionym gabinecie w Pudong, w srebrnym wieżowcu na samym jego szczycie.

– Wiesz? O podróży? Zmianach?

– Ana – wyszeptał zbolałym głosem.

Wiedziałam, że mu na mnie zależy, nawet jeśli znów próbował mną manipulować. Jego emocje były mistrzowskim rozegraniem, niewielu ludzi widziało prawdziwą twarz Cesarza.

Owładnęła mną przemożna chęć niezłamania się, gdy był dla mnie miły.

‒ Rozumiem, że zostałam zwolniona – stwierdziłam sucho, wpatrując się w okno, gdy samochód ruszał. ‒ Wyślę ci wymówienie e-mailem bądź zostawię na biurku w twoim gabinecie, jak tylko się stąd wydostanę.

‒ Ana ‒ powtórzył.

Wiedziałam, co chciał osiągnąć.

‒ Trzy lata ‒ powiedziałam, zapatrując się w mijane ulice. ‒ Taki był plan.

‒ Taki jest plan.

‒ Wiedziałeś, co zrobił Berni?

‒ Tak. Ana, Michael najpierw zadzwonił do mnie i ja się zgodziłem.

To usłyszawszy, cierpiałam męki. Podjął tę decyzję bez konsultacji ze mną, lecz z Bernim. Tłumaczyłam sobie, że ból kiedyś minie. Musiałam tylko zebrać siły, żeby odejść. Więcej nie zobaczę mojego mentora. Powrót do pracy u Cesarza nie był brany już pod uwagę, jeśli spędzę trzy lata na zapyziałej wsi w Południowej Anglii. Cesarz będzie dla mnie nieznajomym, a ja będę obojętną, jakbym widziała go gościnnie w kolorowym magazynie. Wyjadę z Sesarią i Aviką gdzieś daleko, gdzie nikt nie zna wojen mafijnych i powiązań, do biednego kraju bez rynku, bez potrzeby wzbogacania się. Miałam nadzieję, że kiedyś Cesarz zapomni o tym, iż pragnęłam wolności za wszelką cenę.

Nagle zamarłam. Dotarła do mnie bowiem prawda, której cały czas usilnie zaprzeczałam. Pojęłam, że z Ogrodu Ying wyjadę tylko martwa. Martwa. I to już była moja śmierć. Cesarz oddał mnie Yorkowi. Bezmyślnie. A on będzie mnie wykorzystywał dotąd, aż popełnię kolejny błąd. Ale podejrzewałam, że taki los od początku był mi pisany. Pewnie mnie zniszczą, ale nie pozwolę im zobaczyć mojego upadku. Nigdy.

– Zamilkłaś. Ana, wiem, co rozgrywa się w twojej głowie. I mylisz się. Nie zostawiłem cię. Chronię cię najlepiej, jak potrafię – zapewniał Cesarza.

‒ Dziękuję za wielce pouczające doświadczenie. Szczególnie zafascynowała mnie potrzeba zrujnowania moich marzeń. Zapewniam, że mam teraz o tobie równie fatalne zdanie jak wcześniej – dodałam ze złośliwym uśmiechem i się rozłączyłam.

Usiłowałam sobie wmówić, że nie obchodzą mnie jego odczucia. Od samego początku żałowałam, że zwierzyłam mu się ze swoich sekretów, ufałam jak bratu, przyjacielowi. Tak jak przewidziałam, to Cesarz stworzył mnie silną i myślącą roztropnie. Teraz miałam ochotę płakać, ale siedział przy mnie facet, który tylko na to czekał. Wrzuciłam więc komórkę do torebki i zapatrzyłam w okno. Chwila szczerości nie przyniosła mi nic prócz niepotrzebnych złudzeń. Nie przeżyję nawet tych trzech lat.

‒ Byłaś kiedyś we Francji, Ana? ‒ zagadał Reginald.

‒ Daruj sobie kulturalne rozmowy. Nie jestem w nastroju do pogaduszek ‒ warknęłam jak wkurzona nastolatka. ‒ Byłam tu dwanaście razy i za każdym wynosili trupy w workach. Oszczędź mi rozmowy i powiedz, kogo mam dla niego zlikwidować. Zrobię to i się rozliczymy.

‒ Nie zrobisz tego – stwierdził z niezachwianą pewnością siebie. ‒ Twój kontrakt trwa dłużej.

‒ Michael nie zna mnie na tyle dobrze, żeby wiedzieć, czy nieźle wpłynę na jego interesy ‒ zwróciłam mu uwagę, gdy dwaj ochroniarze zerkali na nas w lusterkach wstecznych.

‒ Cesarz ci ufa, to nam wystarczy – wyznał.

Tak, a ja bardzo pragnęłam, aby to była prawda. Przeklinałam własną naiwność. Nie ulegało bowiem wątpliwości, że w coś mnie wpakowano i wmanipulowano. Nagle jednak przyszło mi do głowy, że łatwo się z tego nie wyplączę. Jeszcze bardziej upokarzające było to, że Reginald będzie teraz wydawał mi rozkazy w imieniu Michaela.

‒ Nikt nie lubi być wmanipulowany w rozgrywki dużych graczy, wbrew swojej woli ‒ zmusiłam się do wyjaśnienia mojego nietypowego zachowania, przecież nie wybuchnęłam złością z dnia na dzień, to by źle o mnie świadczyło w tym biznesie.

Nie rozumiałam, dlaczego nagle w samochodzie zapanowała przykra, napięta atmosfera. Albo raczej nie chciałam rozumieć, ponieważ puszka Pandory już została otwarta i nie mogła tego zmienić. Dlatego uznałam, że najlepiej porzucić bezowocne rozważania i zająć się obecną sytuacją.

Reginald się odezwał, gdy wyjeżdżaliśmy z miasta.

‒ Wszyscy wyjdziemy z tego zwycięsko.

Optymista!

Czułam się nieswojo, starając się kryć strach za nieuprzejmością.

‒ Pozwól, że przedstawię ci naszych dobrych przyjaciół. Za kierownicą Frank Orle Oko Bold.

Reginald wskazał na pasażera w tych lamerskich okularkach, tweedowej marynarce w kratkę i koszulce polo. Przeżuwał coś, a przynajmniej trzymał w zębach wykałaczkę. Miał przyprószone siwizną ciemne włosy i brodę, jego oczy wydawały się przymknięte.

‒ Jim, nasz szef ochrony i kierowca na zlecenie – dodał.

‒ Dzięki, szefie. Zawsze chciałem być szoferem ‒ jęknął Murzynek.

Był dość spory, zbudowany z samych mięśni. Łysawy z idealnie równo przystrzyżonymi włosami i brodą. W uchu miał kolczyk, a za każdym razem, gdy odwracał się w naszą stronę, prezentował lśniące białe zęby.

‒ Ana ‒ przedstawiłam się tylko, starając się uśmiechnąć. ‒ Mam zły dzień.

‒ Księżniczko, to raj dla duszy. A wina tu wyborne ‒ zaświergotał Jim.

Zachichotałam.

‒ Tak, wino na pewno pomoże mi rozwiązać wszystkie problemy.

Zerknęłam na Orle Oko i na Reginalda, który wyjaśnił:

‒ Małomówny, ale przydatny.

‒ Orle Oko woli działać. ‒ Jim wjechał w żwirową drogę na jakimś odludziu, aż unosił się kurz. ‒ Ma siedmioro dzieci, to mówi samo przez siebie.

Warczenie, które wydał z siebie, rozbawiło pozostałych facetów. Ja wolałam nie ryzykować. Przypuszczalnie uległam nastrojowi chwili. W takim miejscu widoki odbierały mi zdolność obiektywnej oceny. Przez całe życie zdobywałam wszystko doświadczeniem. I kolejny raz musiałam zaczynać tę podróż od nowa.

– Côte-d’Or – obwieścił Jim, łamiąc sobie język. – Jeden z najpiękniejszych regionów Francji.

Obserwowałam chmury sunące po błękitnej tafli nieba, powolne i piękne jak zastygnięte i czekające, aby je uchwycić. Miasto, zapomniane ruiny zamku i winnice, bezkreśnie ciągnęły się kilometrami. Skręcaliśmy, omijając drogę główną. Wśród tej zieleni wszystko rodziło się po zimie i rozkwitało. Chciałam być wolna i beztroska, zasklepiona gdzieś na skrawku takiej ziemi.

Willa wyłoniła się zza drzew. Elegancka bryła kwadratowych sklepień. Łagodny zakręt prowadził do wysokiej bramy wśród winorośli. Beżowe ściany, białe okiennice, ciąg garaży, ekskluzywnych samochodów i słońce. Wyglądało to bajkowo na tle nieba i zapierało dech w piersiach.

‒ Meursault. Zostaliśmy zaproszeni przez Patrica Jiveri. Posiadłość należała niegdyś do najznakomitszych letnich rezydencji królów ‒ wyjaśnił Reginald. ‒ Jesteśmy tu tylko gośćmi.

‒ Cieszącymi się urokami, szefie ‒ dorzucił Jim, parkując przed wejściem.

Wysiadłam z samochodu, nie czekając na dżentelmeński gest Anglików. Poczułam ten zapach świeżego powietrza z dala od miasta i wiatru, silnego wiatru smagającego moją twarz. Wspięłam się po schodach, ale Reginald zdążył uchylić mi drzwi wejściowe i posłać ten impertynencki uśmiech. Zmierzałam przez lśniący, marmurowy hol i tylko lustrowałam wystrój. Meble z innej epoki i obrazy, wyglądające jak z sitcomu lat osiemdziesiątych. Usłyszałam kroki i mój wzrok skierował się na schody.

Michael York po nich schodził. Był w brązowym garniturze, tym w typie na wypoczynek na prowincji, i zaczął bić brawo. Jak pieprzony Donald Trump.

– Ana, moja ulubiona przyjaciółka – ucieszył się.

Świetnie. Przyjaciółka.

Prościej byłoby odpowiedzieć, że nie jestem jego przyjaciółką, zbuntować się, ale ugryzłam się w język i uśmiechnęłam. Skrzyżowałam nogi i ukłoniłam się nisko jak przed królem, udając, że zdejmuję kapelusz z piór.

– Bonjour mon seigneur. Un quartier charmant, aurons-nous l’occasion de nous promener dans le jardin?2

– Mówisz po francusku? Doskonale się składa.

– Nie. To jedyne zdanie, którego nauczyłam się z francuskich filmów.

Był zadowolony.

– Zapraszam na lunch, Kirsten już na nas czeka. Chyba że chcesz odpocząć…? Przygotowaliśmy dla ciebie pokój na piętrze. – Wskazał na schody za sobą.

– Przejdźmy do konkretów – zaproponowałam.

– Jak minął ci lot?

– Znośnie – skłamałam, udając się we wskazanym kierunku w głąb willi. – To piękne miejsce.

Kroczył za mną spokojnie, więc i ja próbowałam taka być – spokojna, opanowana i profesjonalna.

Najlepiej przejść do porządku dziennego nad tym, czego nie można zmienić. Przemaszerowałam przez ciche korytarze, słysząc kroki ludzi, których miałam teraz spotykać codziennie, zapraszano mnie dalej.

Zdjęłam płaszcz i powiesiłam sobie na przedramieniu, ale Michael odebrał go z kurtuazją.

– Pozwól – poprosił.

Podał go dalej czarnowłosemu mężczyźnie stojącemu w drzwiach. Nie zwróciłam uwagi na jego twarz, tylko na broń, którą miał pod marynarką. Oni wszyscy byli uzbrojeni.

– Fundamenty pierwszej winnicy w Normandii pochodzą jeszcze z czasów Filipa Pierwszego Pięknego, ale sam budynek z jedenastego wieku. Winnice cystersów i sześćdziesiąt hektarów złota natury.

Jadalnia przypominała te, w których jadali książęta i ich damy. Okna wychodziły na winnicę. Na ścianach były okropne tapety w rażący owocowo-kwiatowy wzór. Do tego ciężkie kotary i złote lustra w dużych ramach. Stół jadalniany ciągnął się przez całą długość pomieszczenia, na blacie kryształowa zastawa, białe serwety fantazyjnie ułożone na talerzach, srebrne sztućce. Dookoła stało osiem krzeseł. Gdy weszłam do środka, była tam tylko kobieta ze swoim ochroniarzem.

– To moja żona, Kirsten York.

Kobieta miała na sobie białą sukienkę Chanel. Stała sztywno, co doskonale podkreślało jej figurę. Włosy miała splecione w ciekawy kok, dość misternego jak na pracę jednych rąk, i wyglądała bardzo dwornie. Przez długą chwilę nie mogłam oderwać wzroku od jej twarzy, długich rzęs, umyślnie dobranej rubinowej pomadki, dopasowanej do jasnej cery. Jej twarz była charakterystyczna, ostra i niezbyt urodziwa, ale była arystokratką w każdym calu. Złota biżuteria biła po oczach.

– Miło mi cię poznać, Ano. – Ucałowała mnie, gdy podeszłam.

Rozpoznałam soczysty zapach kwiatowej nuty od Escady.

– Mam nadzieję, że podróż nie była męcząca?

Kurtuazja.

– Dziękuję, to tylko dwugodzinny lot. To miejsce wygląda jak z książek historycznych.

– Prawda? – Uśmiechnęła się wskazując mi stół. – Proszę, usiądźmy. Zaraz podadzą nam przystawki.

Również tak pomyślałam… to miejsce jest niebywale piękne. I ta cisza.

Kiedy się poruszyłam, jej ochroniarz natychmiast wysunął dla mnie krzesło i czekał, aż usiądę. A potem zrobił to samo dla Kirsten. Kobieta usiadła obok mnie bez lęku, mężczyźni zajęli miejsca po drugiej stronie stołu.

– Kirsten nie jest przyzwyczajona do tej ciszy – dodał Michael, patrząc ciepło na żonę.

– Nie żartuj, kochanie. Na prowincji również mamy ciszę. Mieszkamy na wsi w Cheltenham, ale bardzo rzadko tam przebywamy. Częściej pomieszkujemy w Londynie w Holland Park – wyjaśniła, przywołując kelnera stojącego w drzwiach. – Proszę podać posiłek.

Starałam się nie rozglądać, nie kłaść łokci na stole i przywołać w głowie te wszystkie zasady bycia damą, Anglicy to kochali. Odważyłam się zerknąć na pozostałych gości naprzeciwko i napotkałam wściekły grymas Reginalda. Minęłam go wzrokiem, świadomie go ignorując. Moje spojrzenie skupiło się na Michaelu Yorku, który kazał drugiemu kelnerowi nalać wina do kieliszków.

– Ano, wiesz, że w Burgundii uprawia się także mniej znane odmiany winogron, takie jak chociażby aligote…? Powstające z tych owoców białe wino jest podstawą regionalnej zupy rybnej, którą spróbujemy. La pochouse – mówiła Kirsten, gdy Michael tylko uśmiechał się pobłażliwie. – W tym regionie do łask powróciła też uprawa szczepu melon de bourgogne, a wino z takich winogron uznaje się za wyśmienite.

Nie znałam się na winach, ale mogłam grać.

– Konkurent Beaujolais Nouveau?

– Tak – odparła zaskoczona. – Znasz się na winach?

– Ana ma wiele talentów – wyjaśnił zadowolony Michael. – Kochanie, dajmy jej przywyknąć do nas i naszej gościnności. Będziesz miała jeszcze okazję poplotkować z nią o winie.

Kirsten się to nie spodobało, zacisnęła usta, gdy kelnerzy wnosili dania.

Postanowiłam jeszcze raz się rozejrzeć, tym razem uważniej. Wcale mnie nie zdziwiło, że Jim, Orle Oko i starszy facet wyglądający jak Ted Bundy siedzący po prawej stronie Michaela, unikali kontaktu wzrokowego ze mną. W zasadzie gospodarz patrzył mi w oczy z rozbawieniem, zerkał również na swoją żonę. Zarozumiały uśmieszek Ashby’ego kazał mi trzymać sztywno plecy i dłonie zaciśnięte na kolanach. Pomyślałam sobie, że biorę udział w jakimś sekretnym żarcie. Zmusiłam się, żeby nie zdradzić siebie.

Kelner podszedł do mnie, aby nalać mi wina, wybrałam białe lekko musujące.

‒ Wyglądasz na rozczarowaną, Ano. – Dobiegł mnie głos Michaela. – Spodziewałaś się innego towarzystwa?

Sięgnęłam po serwetkę, rozłożyłam ją sprawnie jak w szkole madame Vivienn, którą zatrudnił Cesarz, aby nauczyła nas manier. Widelec i nóż… nieostentacyjny ruch ciała i dłoni. Sztuką była konwersacja.

– Czy mam zaprzeczyć, lordzie York? Nie spodziewałam się, że zostanę przez ciebie zauważona. Stanęłam ci na drodze w niekorzystnych dla nas sprawach w ostatnich dniach. Przyjmij moje przeprosiny – powiedziałam, krojąc ostrożnie mięso. – Przynajmniej za przerwaną partyjkę pokera. Fortuna ci sprzyjała tego dnia?

Jezu, ten facet zaśmiał się w głos.

– Jesteś zdumiewająca. Tak mi o tobie mówiono, Ano. Zapamiętaj moje słowa. Fortuna zawsze mi sprzyja, a także ludziom, którzy ze mną trzymają.

– Tak, muszę to przyznać, kochanie, urodziłeś się w złotym garnku na końcu tęczy – dodała jego żona.

Spróbowałam mięsa, było soczyste i smaczne. Naprawdę dobre z tym słodkawym sosem.

‒ Prawdę mówiąc… odczułam ulgę ‒ powiedziałam w chwili, gdy obsługa opuściła pomieszczenie. ‒ Nie życzyłabym sobie poszukiwać swojego miejsca w haremie Migela ani załatwiać brudne sprawy z Turakami, Albańczykami czy Syryjczykami dla La Bon, bo pragnie być księciem Monako.

Ashby dość długo patrzył na mnie w posępnym milczeniu. Odniosłam wrażenie, że dostrzegłam w jego oczach coś jak wstręt. Zacisnęłam zęby, żeby nie popełnić jakiegoś głupstwa. Kusiło mnie, by się odezwać, i to zbyt silnie. Pragnęłam zagrać mu na nerwach, ale jadł spokojnie i ja również próbowałam to czynić. Nie powinnam była od razu pokazywać im, że pod twardą powłoką skrywam słabości. Z doświadczania wiedziałam, że ulęganą złudnym wrażeniom, a to była moja najprostsza droga do przetrwania.

‒ Zadziwiające – stwierdził przyciszonym głosem Michael. – Przemawiasz tak, jakbyś nie znała pozycji La Bon. On nie cofa się przed niczym, jeśli chodzi o władzę.

‒ Być może ty tego nie pamiętasz, ale on ma tylko pieniądze, nie złotą krew. Urodził się w Marsylii.

‒ Akt urodzenia zawsze można sfałszować.

Zastygłam w bezruchu.

‒ Tak, można. Ale La Bon ma już przeszłość, której nie wymaże. ‒ Oblizałam wargi, odkładając widelec na talerz. ‒ Nie warto marnować energii. Lepiej powiedz mi, dlaczego chcesz, abym pracowała dla ciebie? I co tu robimy?

‒ Nie cieszysz się z uroków wakacji we Francji?

Reginald nie wykonał żadnego ruchu, ale jego oczy pociemniały jeszcze bardziej. Nie ulegało wątpliwości, że go rozwścieczyłam tą bezczelnością, ale nie dałam za wygraną. Znalazłam w sobie siłę, żeby siedzieć tu z nim z podniesioną głową. Przysięgłam sobie, że nigdy więcej nikt mnie nie złamie.

‒ Jeżeli chcesz je tu spędzić, twoja sprawa. Uroczy klimat znudzi się za kilka dni. Zechcesz mnie trzymać tu tylko dla towarzystwa, proszę bardzo, ale wolę szczerość i jasne sytuacje. Znasz zasady… daj mi karty, ja nimi zagram i będziemy mieć relację czysto biznesową.

‒ Czy jesteś gotowa dla mnie pracować, Ano? – zapytał tym pozornie łagodnym tonem, na którego dźwięk po moich plecach przeszedł zimny dreszcz.

– Jestem tu ‒ wyrzuciłam obojętnie. ‒ Wykupiłeś mnie. Nie wiem, jak działacie, ale się dostosuję. Dla obu stron to jedyne wyjście. Ostrzegam, że nie lubię, gdy jawnie wystawiasz mnie na cel, a ja ledwo uchodzę z życiem, bo muszę się o nie targować.

‒ Słyszałem, że nie popełniasz błędów.

Westchnęłam, przełykając kolejny kęs posiłku.

‒ Popełniam. Jestem tu ‒ wyznałam szczerze.

‒ Cesarz ci ufa, więc i ja zaufam.

‒ Nie. Stwórz rolę, którą chcesz, abym dla ciebie zagrała, i to zrobię ‒ obwieściłam, zerkając po ich twarzach. ‒ To dla mnie nic nowego. Zyskałam tę pozycję już w momencie urodzenia. Nie straszna mi wojna, w której się mną posłużą. Muszę tylko wiedzieć, że zabezpieczysz mój odwrót, gdy przystawią mi lufę do skroni, i powiesz, że zapłacisz, ile trzeba, aby mnie z tego wydostać.

Michael wyprostował plecy i spojrzał na Ashby’ego. Ten drugi wyglądał jak drapieżnik gotowy do ataku. Nie potrafiłam przewidzieć, co teraz powie, ale utrzymywałam kontakt wzrokowy.

‒ Tak, uczynię to – oznajmił. Wrócił do posiłku i uniósł kieliszek z winem. ‒ Toast, Ano. Za naszą współpracę. Czuję, że będzie owocna.

Nie uniosłam kieliszka, bawiąc się nożem.

‒ Sprecyzuj, kto wydaje mi polecenia?

‒ Tylko ja i mój przyjaciel Reginald ‒ odpowiedział.

Tego się obawiałam, zacisnęłam wargi i skinęłam głową, wznosząc toast.

‒ Dobrze. Jakie jest moje pierwsze zdanie?

‒ Proszę, zjedzmy posiłek. ‒ Michael pokręcił głową. ‒ Nie zanudzam mojej żony takimi historiami. Obiecałem zachowywać się kulturalnie, przynajmniej przy stole. Prawda, kochanie?

2 Z francuskiego: Dzień dobry, mój panie. Urocza okolica, czy będziemy mieli okazję pospacerować po ogrodzie?

Rozdział 5

Powiązania.

Powiązania w każdej grze się zmieniały. Trudno prześledzić linie powiązań. Czasem wolałabym mieć tylko proste zadanie do wykonania, z pełnymi danymi i jasnymi wytycznymi, niż wnikać głębiej w struktury oraz organizację i nie potrzebować zastanawiać się, dlaczego ani po co to robiłam. Nie chciałam się zgubić, ale musiałam znać graczy, szybko uczyłam się ich sposobu szyfrowania. Znałam pięć języków: polski, rosyjski, chiński, angielski i japoński. Ten ostatni rzadko mi się przydawał, podobnie jak polski, którego używałam, tylko będąc w Warszawie. Miałam również różne akcenty i tonacje głosu. Mogłam być, kim chciałam, i czasem marzyłam, by móc na dłużej zostać osobą, którą grałam w danej chwili. Może ona miała ciekawsze życie niż ja.

A teraz czekało mnie kolejne zadnie. Jako Sofie Lantier.

Migel Vijan miał syna Thaddee „Tresco” Vijana. I Thaddee był nieodrodnym synem swojego ojca, chcącym przejąć jego interesy na nadbrzeżu Francji przez kanał La Manche. Tresco – istny diabeł z okładek czasopism. Był pięknym chłopcem, który lubił pogrywać ze wszystkimi. Słyszałam, że z łatwością wydawał polecenia i rządził się w kraju pod nieobecność ojca. Przynajmniej tak mi mówiono. Tak do końca nie wiedziałam, jaka była jego rola w mafijnym światku, ale Michealowi nie podobało się, jak syn Migela próbował dotrzeć do Anglii. Dostałam informację o jego poczynaniach w Nicei i na Lazurowym Wybrzeżu. Tresco lubił piękne kobiety i dobrą zabawę, miał ochronę i tata zapewnił mu lokum przypominające twierdzę pod Paryżem. Zastanawiałam się, czy sam nie tworzył tych opowiastek, aby wydawać się groźniejszym, niż był w rzeczywistości. Wystarczyło jednak rzucić okiem na jego twarz, całkowicie pozbawioną krzywizn… Była to twarz urodziwego gnojka, który miał wszystko. Kobiety, pieniądze i władzę. I był cholernie młody… nie mógł mieć więcej niż dwadzieścia pięć lat.

Miał słabość do kobiet: do ich esencji piękna i niewinności. Lubił je łamać. Dlatego co piątek można było go spotkać w pałacu uciech De Curt w sławnym Mon Pelitér. To była moja rola, musiałam dostać się do pałacu, aby zapolować na Tresca. Na szczęście Anglicy mieli plan.

Po nocy spędzonej w pokoju przypominającym więzienie Joanny d’Arc, otoczona zapachem wilgoci i ziół, przyprawiających o mdłości, miałam pierwsze zadanie. Ponieważ chłód wkradał się przez okno, zamknęłam je, wtedy ten zapach stał się jeszcze bardziej natarczywy, nie pozwalał mi zasnąć. Kręciłam się w łóżku i szarpałam kołdrę, chcąc się ogrzać. Gdy leżałam w ciemności, znów wydawało mi się, że mam czternaście lat i jestem sama w obcym miejscu. Nie znosiłam tego uczucia, tego, że nie wiedziałam, gdzie obudzę się jutro i czy w ogóle go zobaczę… wschód słońca. Może gdybym miała coś na Yorka, mogłabym się wywinąć, szantażować go i przeciąć więzy, którymi mnie splątał. Byłaby to ostra krawędź, której mogłabym użyć, do odcięcia się od matni, ale to wymagałoby czasu. Musiałam trzymać asa w rękawie.

Teraz stałam w zatłoczonej sali balowej, mając na sobie czarną sukienkę Emilio Pucci przewiązaną w pasie złotą wstążką, wyglądając jak cholerny prezent bożonarodzeniowy. Rozejrzałam się po towarzystwie. I tak tu byłam. Nie mogłam się zdradzić w rudej peruce do ramion. Dzięki czerwonej szmince na wargach byłam podobna do Mortici Addams. W dłoni trzymałam szampana, który pachniał podejrzanie. Stałam w samym środku najpotężniejszych ludzi Francji: modelek, dam do towarzystwa i niewolnic, łatwo było odróżnić, kto jest kim. Amerykanie zafascynowani wyuzdanym stylem francuskiej imprezy, kobiety ledwo mówiące po angielsku, ale piękne, i mężczyźni trzymający blisko nóg swoje zwierzęta z diamentowymi obrożami na szyjach. Znałam takie lokale, byłam w pałacu zabaw BSDM w Montrealu. W piwnicach i na piętrach musiały być prywatne sale, tu odbywała się tylko oficjalna część. Kto już upolował swoją zdobycz, prowadził ją na tresurę. Ale to, co wiedziałam, było wystarczające, abym znała zasady. Kupowano obrazy i dzieła sztuki. Zwycięzca tej rywalizacji zgarniał kobiety i pieprzył je w orgii w którymś z pokoi. Spędziłam kilka chwil na obserwowaniu towarzystwa, aby się dostosować. Zacisnęłam usta z irytacji, a potem szybko je rozluźniłam, nie chcąc zjeść szminki. Nie mogłam znaleźć Tresca, ale wiedziałam, że tu był.

Nienawidziłam używać swojego wyglądu zamiast mózgu, ale liczyło się wrażenie, jakie zrobiłam, i musiałam wykorzystać każdą broń, jaką miałam. Odkryłam, że się wyróżniam. Większość kobiet nosiła obroże. Weszłam na korytarz prowadzący do toalety, by szybko sprawdzić makijaż, i znalazłam skórzane obroże, oferowano je jak drinki na tacach. Zapięłam jedną na szyi, krępowała moje ruchy, z trudem oddychałam, z przodu miała metalowe kółko, by zaczepić o nią smycz. To było coś, co mnie wkurzało, nie lubiłam grać niewolnicy, być uległą.

Wzięłam wdech i ruszyłam przez salę. Zrobiłam rundkę, przesuwałam się od grupki do grupki gości, zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Przedstawiałam się jako Sofia, jedna z modelek w agencji AG Style. Zatrzymywałam się na kilka minut i udawałam, że dołączam do rozmowy, a potem szłam dalej. Przez cały czas miałam na oku mężczyznę przy oknach. Tresco tu był. Towarzyszyła mu seksowna brunetka, w bardzo skąpiej białej sukience i z długimi włosami sięgającymi do jej zaokrąglonych pośladków. Larrea Paié, jego długoletnia kochanka, nosiła na szyi imponującą obrożę z diamentów. Nie wiedziałam, czy to była prawda, czy nie, ale wiedziałam, że lubili towarzystwo w zabawach, dlatego kochali takie miejsca. W sali pełnej przystojnych mężczyzn i pięknych kobiet Tresco wybierał swoje menu na wieczór, a jego kochanka mu podpowiadała. Obserwowali uważnie każdą twarz.

Tresco był piękny jak nieokiełznana istota, która co wieczór przywdziewała smoking i drogie dodatki. To była cienka granica. On wyróżniał się z tłumu, miał ciemne oczy, lekki zarost, mocne korzenie albańskie i urok chłopca z Europy. Uchwyciłam jego wzrok, potem odwróciłam go i znów spojrzałam. Zauważyłam, że obserwował mnie z uśmiechem. Szybko zwróciłam głowę w przeciwnym kierunku, ale nie na tyle, by nie dostrzec, że wcale nie zamierzał zrobić tego samego. Wpatrywał się we mnie bezwstydnie, jego oczy były czarne. Potem wyszeptał coś do kochanki i teraz to ona się mi przyglądała z zaciekawianiem. Upiłam szampana i ostawiłam kieliszek na stolik pod markizą.

Zostałam wybrana. Światło złapało skinienie jego głowy i jeden z ochroniarzy wysunął się z szeregów w moją stronę. W pewnej chwili zdałam sobie sprawę, że stoi przede mną wysoki szatyn w czarnym smokingu z ciemnoniebieskimi oczami i gęstymi, czarnymi rzęsami. Był zrobiony dość komicznie, wyglądał jak żywy Ken, jego falujące włosy były równie czarne, zbyt długie i zakręcające się nad sztywnym kołnierzykiem wizytowej koszuli. Uśmiechnął się sztywno, a w jego oczach nie było zainteresowania. Niewątpliwe mogłam rozpoznać, że był gejem.

‒ Pan Tresco zaprasza. Czwarte piętro, pokój numer siedemnaście.

Dostałam złotą kartę, nie kartę do drzwi, to była karta kredytowa, bezimienna. I mogłam się założyć, że była to specyficzna wizytówka, którą aktywują, jak tylko stąd wyjdę.

Świetnie.

Nie zamierzałam czekać i wspięłam się po schodach, omijając gości. W pośpiechu stawiałam ostatni kilka kroków. Między mną a pokojem numer siedemnaście czekała długa kolejka kobiet. Cholera, nie ja jedna zostałam zaproszona na orgię. Zatrzymałam się zaszokowana, że teraz, kiedy byłam bliżej celu, miałam problem. Stanęłam na końcu wśród modelek i innych piękności. Strażnik wprowadzał je do pokoju, z którego wychodziły w bieliźnie. Kłopoty! Miałam nóż i małą berettę pod sukienką, mogłam ją ukryć w donicy z palmą. Rozglądałam się za kamerami. Była jedna przy schodach. Ochroniarz był ciemnoskóry, naprawdę wysoki i barczysty. Wyglądał na Amerykanina, mięśnie ukrywał pod modnym smokingiem.

Wzięłam oddech i skoczyłam do przodu, udając, że się zachwiałam pijana. Wsunęłam broń do doniczki, musiałam się jej pozbyć. Zostawiłam tylko nóż. Zaproszono mnie do garderoby, były tu przytłumione światła i toaletki z lustrami. Kazano mi zdjąć sukienkę, powiesić ją w jednej z otwartych szaf i wybrać sobie gorset, pończochy oraz pas. Zostawiłam moje szpilki, byłam nauczona szybko się w nich poruszać. Wybrałam czarny prześwitujący gorset, nie za dużo mogłam w nim ukryć, ale wsunęłam cienkie ostrze między piersi. Byłam wkurwiona na maksa. Zasznurowałam go na plecach. Całkiem nieźle unosił piersi, teraz wyglądam jak wszystkie Aniołki z Victoria’s Secret, którym płacono. Oczywiście zanim wprowadzono mnie do pokoju, gdzie miałyśmy czekać na lorda Tresca, przypięto łańcuch do mojej obroży, a ten wysoki ochroniarz prowadził mnie jak psa, a następnie przypiął do metalowej ramy przy ścianie, gdzie siedziały inne kobiety. No to super!

Ekskluzywna sypialnia z wielkim łożem i stylowymi meblami przypominającymi, że to tylko burdel, i ja przypięta metalowym łańcuchem do rury, aby czekać na pana. Jak każą mi szczekać albo sikać, będę naprawdę nakręcona do szybkiego uśmiercenia kogoś. Czekałam, lustrując dwóch ochroniarzy, krążyli po sypialni. Okno… mogłam przez nie wyskoczyć, liczyłam, że będę miała miękkie lądowanie, ale były za wysoko.

Przyglądałam się, jak wchodzi Tresco z kochanką. Zadowoleni, roześmiani jak przed nocą poślubną. Mogłam tylko myśleć, że zdrętwiały mi kolana. Tresco wszedł z szampanem, wznosząc toast za dobrą zabawę. Jego wzrost ułatwiał śledzenie go wzrokiem, dopóki nie położył się na łóżku, a kochanka nie zaczęła go rozbierać. Całowali się przez chwilę. Wysoki ochroniarz pilnujący suk kazał im być cicho i czekać na swoją kolej, po czym dołączył do małej grupki kobiet, które klęczały obok mnie. Było nas osiem. Mulatka, dwie blondynki, Azjatka… A więc chodziło o różnorodność.

Nagi Tresco siedział na końcu materaca, a ochroniarz przyprowadził pierwszą blondynkę do łóżka. Nie pozwolono jej powiedzieć słowa, tylko puszczono łańcuch. Larrea chwyciła jej włosy i zbliżyła głowę kobiety do kutasa Tresca, sama całując jego usta. A więc tak to działało, ona tu rządziła. Blondynka się dławiła, ale Larrea jej nie puszczała. Tresco uniósł brew, widocznie rozbawiony brutalnością kochanki. Czekałam, aż zrobią coś więcej, próbowałam odpiąć obrożę, ale to jednak nie było możliwe, gdy ochroniarz śledził mnie wzrokiem, musiałam podejść do łóżka.

Ostrożnie usiadłam na dywanie, patrzyłam, jak kolejna modelka mu obciąga, a Larrea kazała blondynce wybrać zabawki z szafki przy łóżku. Tresco dłuższą chwilę przyglądał się głowie kobiety, która go ssała. Odsunął ją i przywołał następną. Mnie. Larrea obejrzała mnie od stóp do głów. Gdy szłam na czworaka, ochroniarz puścił mój łańcuch i teraz sunął on z łoskotem po dywanie. Musiałam myśleć, i to szybko. Dwóch ochroniarzy, Larrea i kobiety zabawiające się na łóżku.

‒ Co mogę dla ciebie zrobić, kochanie? – zapytała Larrea i znów pocałowała Tresca.

Ja byłam już przy jego kolanach.

‒ Pieprz rudą, habibi. ‒ Jego głos był głęboki i mrukliwy, przyśpieszył bicie mojego serca, zanim przetworzyłam to, co powiedział.

Larrea wpatrywała się w moją twarz.

Roześmiała się i to nie był radosny śmiech. Patrzyłam, jak wstaje i wybiera ogromne dildo. Okej, były chwile, gdy wiedziałam, że powinnam działać, i to była jedna z nich. Chwyciłam kolana Tresca, uniosłam się, odpięłam łańcuch, nie chcąc zostać złapana, i spojrzałam nerwowo na ochroniarzy. Trzymali się w oddali. W porządku.

‒ Nie dotykaj go ‒ warknęła Larrea, widząc, że trzymałam dłonie na udach Tresca.

Ten uniósł się powoli, jakby wiedział, o czym myślę, jakby wiedział, co planowałam. Jego źrenice się rozszerzyły. Skoczyłam za niego na materac, wyjmując nóż za rowka między piersiami. Niewielki, ale ostrze przyłożyłam do szyi mężczyzny.

‒ Nie ruszaj się ‒ powiedziałam nieskładnie po angielsku. Strzeliłam łańcuchem, gdy wielki ochroniarz wyjął broń zza paska. ‒ Nic z tego, obaj wejdźcie do toalety.

‒ Nie wyjdziesz stąd żywa. ‒ Tresco brzmiał na rozbawionego.

‒ Wszystkie wynocha ‒ wysapałam, patrząc na Larreę.

Wsunęłam ostrze głębiej, Tresco szarpnął się, czując strużkę krwi na swojej szyi.

Modelki panikowały i piszcząc, uciekały do drzwi prowadzących na korytarz.

‒ A ty… ‒ Wskazałam Larrei. ‒ Zamknij ochroniarzy w łazience. Raz.

‒ Nie wyjdziesz stąd żywa ‒ powtórzyła za kochankiem, patrząc na mnie z mordem w oczach.

‒ Co mówiłaś? – ponagliłam ją z zadowoleniem.

Patrzyłam, jak piszczała, gdy krew Tresca już kapała mi na palce.

‒ Jeśli martwa, czy wiesz, kim on jest? – zapytała.

Nie śmiałam się, obserwując ją, gdy zapędzała ochroniarzy do łazienki.

‒ Przekręć zamek, Larrea.

Tresco oddychał z trudem, nie mógł mówić. Odchyliłam jego głowę.

– Uklęknij i przypnij się do reszty przy ścianie. ‒ Wskazałam jego kochance obrożę zwisającą z rury, ale ona się zawahała.

Ponownie mocniej wsunęłam ostrze blisko tętnicy. Tresco wierzgał, dławiąc się z bólu.

‒ Suko. Nie krzywdź go ‒ łkała Larrea.

Klęknęła, zapinając jedną z ozdób wokół szyi. Pozostałe kobiety tam przypięte płakały, starając się na nas nie patrzeć. Larrea na nie wrzeszczała, aby się zamknęły, a na ochroniarzy, aby nie wychodzili.

‒ Zależy ci na nim? ‒ Uśmiechnęłam się do niej, świadoma, że Tresco drżał w moich ramionach, a jego oddech świszczał ciężko.

‒ Tak! Nie krzywdź go, błagam.

Moje spojrzenie stwardniało, w jednej chwili całe przedstawienie zniknęło.

‒ Przyjdź jutro wieczorem do Maree, mój szef pozdrawia – powiedziałam do Tresca. Sięgnęłam do pierścionka na palcu wskazującym, odkręciłam wieczko, zwartość podsunęłam mężczyźnie pod nos, po czym szepnęłam: – Salut, przyjacielu.

Czekałam, aż opadnie bezwładnie w moich ramionach, w końcu zemdlał. Larrea krzyczała i klęła mnie, wróżąc szybką śmierć. Standard. Reakcja mojego żołądka podpowiedziała mi, żebym prędko się stąd wydostała, więc wstałam i podążyłam do drzwi. Nasłuchiwałam. Za nimi był korytarz, którym nas przyprowadzono. Modelki nadal tłukły w drzwi, chcąc wyjść z przymierzalni, ale ochrona je trzymała, nie wiedząc, co się działo. Miałam szczęście. Dobiegłam, gdy się otworzyły, i udało mi się popędzić z resztą panikujących, wrzeszczących kobiet. Głupota czasem była jedną z moich wad, ale nie błędów. Zdjęłam buty i zostawiłam je w korytarzu, bez nich byłam szybsza. Nie zdążyłam wrócić po broń w doniczce, więc tylko biegłam do schodów.

Okej.

Chociaż rozum kazał mi uciekać, musiałam wydostać się stąd żywa. Spoglądałam przez poręcz, ochrona pałacu już wbiegała na górę. Zdjęłam perukę na drugim piętrze i czarne włosy rozsypały mi się na ramiona. To ich zmyli chwilowo. Mogli szukać rudej kobiety.

Korytarz w lewo i na koniec.

Pamiętałam mapę pomieszczeń, podążałam ciemnym holem, trzymając blisko ścian. Lewa strona. Okno w pokoju numer trzydzieści trzy. Boso mogłam być naprawdę skradającym się cieniem. Liczyłam pokoje… dwadzieścia dziewięć… trzydzieści jeden… Nagle poczułam na ramieniu dłoń, która pociągnęła mnie do ściany, i zaczęłam desperacko walczyć o życie. Krzyknęłam, moja ręka ruszyła do noża ukrytego na biodrze pod linią majtek, ale byłam zbyt wolna i było już za późno.

Ktoś złapał mnie za dłoń i wypadł mi nóż. Poczułam ból. Gdy mnie obrócono, uderzyłam plecami w ścianę. Napastnik przytrzymał mnie przy niej pionowo. Wykręcił mi rękę za plecy, ledwie miałam szansę krzyknąć, zanim przycisnął dłoń do moich ust. Niezdolna oddychać, niemal udusiłam się ostrym, gryzącym smakiem, walcząc, żeby nie zwymiotować. Prymitywny instynkt kazał mi ponownie zaczerpnąć powietrza i walczyć do końca.

***

Pochyliłam się, chcąc walnąć faceta czołem w twarz, ale trzymał mnie przyciśniętą do ściany. Rozszerzył nogi i mogłam go kopnąć, gdy mną szarpał.

‒ To ja, uspokój się ‒ warknął Reginald Ashby.

Dopiero teraz go poznałam.

Delikatne dotknęłam jego policzków, a jego twarz w półmroku wykrzywiała wściekłość. Adrenalina opadła i miałam cholerną ochotę wtulić się w niego. Nie wiedziałam, co tu robił, ale cieszyłam się jak dziecko i opierałam na jego torsie. Objął mnie i poprowadził korytarzem, gdy za nami rozbrzmiewały nawoływania ochrony.

‒ Trzydzieści trzy ‒ szepnęłam do niego.

Wskazałam na drzwi, ale pchnął mnie na drugą stronę korytarza.

‒ Zmiana planów. Trzydzieści dwa. ‒ Otworzył drzwi do ciemnego pokoju kartą dla gości i wepchał mnie do środka.

Poczułam strach o siebie, gdy staliśmy przy drzwiach w ciemności i nasłuchiwaliśmy.

Ashby przycisnął mnie do drzwi na tyle mocno, że czułam jego oddech na policzku. Przylgnął do mnie, jego ręka była na moich ustach i trwaliśmy tak przez długi moment. Ashby zdawał się intensywnie czegoś słuchać. Nie mogłam ustać i sięgnęłam pod jego płaszcz, obmacałam go po bokach, aż wyczułam uprząż od broni, i wyjęłam jedną z nich. Przyjemnie ciężką.

‒ Co tu robisz? ‒ zapytałam, gdy rozluźnił palce.

‒ Frontowa strona jest spalona, wychodzimy od tyłu ‒ wyszeptał. ‒ Osiem minut. Za osiem minut musimy wyjść przez to okno i dostać się na dół.

‒ To długie osiem minut ‒ psioczyłam, odsuwając się od niego.

Ashby niespodziewanie się poruszył.

Wysuwałam się z jego ramion i patrzyłam na niego. Był zły. Wyjął broń, stojąc przy drzwiach. Uchylił je cicho i nasłuchiwał, mimo to nadal wyglądał diabelnie prowokująco. Powitałam go szerokim uśmiechem, czując się bezpieczniej, ale teraz oboje musieliśmy się z stąd wynieść. Podbiegłam do okna i zmierzyłam odległość. To tył pałacu, okno wychodziło na śmietniki. Wspiął się po drabinie przeciwpożarowej. Idealnie. Tylko że drogę do ulicy zasłaniała brama z siatki zamknięta na kłódkę. Otworzyłam okno i wychyliłam się, szukając kamer na ścianach. Jedna, ale zamalowana czerwoną farbą. Dobra, Ashby się tym zajął. Podeszłam do niego na palcach, gdy stał przy drzwiach do pokoju. Czułam zimno od posadzki, starałam się stąpać jak najciszej.

Ashby przyłożył palec do ust i pokazał otwartą dłoń. Kiwnęłam głową.

‒ Sprawdzają pokoje – powiedział szeptem, obracając się z powrotem i patrząc na korytarz. ‒ Strzelaj, jak podejdą bliżej.

‒ Wezwą resztę ochrony. Mają nadajniki. ‒ Wskazałam na swoje ucho. ‒ Nie wyjdziemy stąd, jeśli zaczniemy strzelać nierozważnie. Wyjdźmy oknem. Zamknij drzwi kodem cztery cztery.

Spojrzałam na niego, ale nic nie uczynił, i jeszcze raz podbiegłam do okna. Gdy zobaczyłam na dole strażników, zaklęłam. Trzech.

‒ Kurwa. ‒ Ashby stał za mną i również ich dostrzegł. ‒ Zestrzelę ich stąd.

‒ Nie. Wezwą ich więcej, nie chcemy strzelaniny, tylko wtopienia się.

Uspokojona, że okiennice nie są zagrożeniem, skupiłam się na drzwiach albo, co ważniejsze, na zamku. Cesarz nauczył mnie wielu przydatnych rzeczy, między innymi szybkiego myślenia. Dobra, zapaliłam lampkę przy łóżku i wysunęłam jedno z krzeseł od antycznej toaletki.

‒ Siadaj – rozkazałam Reginaldowi.

Spojrzał na krzesło.

– Co?

– Teraz – warknęłam. Rozsunęłam zamek w gorsecie i zrzuciłam go na podłogę. Nie krępowałam się nagości, dawno zostałam tego oduczona. – Siadaj, Regi, i zsuń spodnie.

– Chyba sobie, kurwa, żartujesz?

Och, uroczo było zobaczyć tę minę na jego twarzy. Starałam się nie roześmiać z nerwów. Usiadł i zsunął spodnie bez bokserek, chyba domyślając się po części mojego planu. Cholera. Już miałam mało czasu. Gdy zamierzałam się odwrócić, aby sprawdzić, czy jest gotowy, chował pistolet w uprzęży pod płaszczem Burberry. Dobrze, to szybki plan. Wsunęłam się na jego kolana, poczułam ciepło ciała pod sobą i nachyliłam się, wsuwając broń między nas, trzymałam ją z boku na pasku uprzęży.

– Nie może się zsunąć – szepnęłam. – Będę ją trzymać w pogotowiu.

Nawet nie musiałam spoglądać, by wiedzieć, że Ashby był zdenerwowany. Jego zapach unosił się między nami jak aura czegoś trwałego. Drewno cedrowe, mięta i piżmo, dużo piżma, i whisky. Moje rozpalone spojrzenie odbiło się w okularach mężczyzny.

– Uzbrojenie? – wymruczałam, wiercąc się na jego kolanach, gdy starał się mnie utrzymać.

– Plecy, lewy bok, obie kostki, kieszeń marynarki. – Jego oddech owiał moje ucho.

– Trzymaj się, Regi. Będę grać na zwłokę i strzelaj tylko wtedy, gdy uniosą broń.

Uf. Był zbyt pewny siebie. Zawsze pewny siebie, angielski twardziel. Chciałam to odkręcić, ale nie mogłam. Odwróciłam się, spojrzałam na drzwi i wiedziałam, że jeśli sprawdzają wszystkie pokoje, mamy niewiele czasu. Aby przeżyć, stanęłabym oko w oko z samym diabłem. Ashby nim był.

Moje ciało otarło się o szorstki materiał, mężczyzna zesztywniał, a krzesło zaskrzypiało pod naszym ciężarem. Patrzył na mnie tak, jakby nie mógł uwierzyć, że to naprawdę ja na nim siedziałam. Miałam nadzieję, że była to dobra chwila, aby się uśmiechnąć. Wstałam i sięgnęłam lewą dłonią do jego przyrodzenia.

– Co, kurwa, zamierzasz? – warknął na mnie.

Gniewna mina zdawała się spochmurnieć, krzywiąc jego przystojną twarz.

– Nie ma już odwrotu. Spróbuję być łagodna, ale nie licz na to.

Jego usta rozchyliły się, mężczyzna podciągnął mnie wyżej i prawie zmiażdżył na swoich kolanach. Jedyne, czego mogłam się złapać, by się przytrzymać, to jego uprząż, w której miałam broń, ale udało mi się unieść, aby wysunąć kutasa z bokserek. Jego siła mnie zaskoczyła, zaciskał wargi, jakby odczuwał ból. Cóż, może tego nie przeżyję, ale będę mieć piękną śmierć. Czułam, jak całkowicie kontrolował swoje ciało.

‒ Nie ruszaj się – rozkazał tym głębokim głosem, który mnie nakręcał, i wplótł place w moje włosy.

Po sekundach jego palce wyplątały się z moich włosów, położył dłoń płasko na moich plecach. Jego miękki dotyk sprawił, że sutki pulsowały. Szorstki materiał płaszcza drażnił wrażliwą skórę. Wiedziałam, że Ashby odkrył, jaka stałam się mokra. Gdy wsuwałam dłoń, rozłożyłam szerzej kolana i pogłaskałam go po wzwiedzionym członku. Był długi i przyjemnie gładki.

‒ Jesteśmy w tym razem, Ashby ‒ wyszeptałam, chcąc brzmieć na zirytowaną. ‒ A ty spieprzyłeś odwrót.

Z jego ust wyrwało się kolejne warknięcie, kolejna wskazówka, że jak to przeżyjemy, doprowadzi mnie do frustracji i nie daruje mi tego. W porządku. Odczucie miękkiego materiału spodni pod moim tyłkiem i udami było nawet przyjemne. Gruby czubek jego fiuta trącił moją cipkę. Ashby jęknął cicho, zanim przycisnął swojego kutasa do mojego wejścia, ale było za późno, to ja na niego opadłam, a on mnie wypełnił. Próbowałam się rozluźnić, ale to niewiele pomagało. Uczucie bycia rozciągniętą sprawiło, że miałam ochotę krzyknąć z przyjemności.

Zatrzymałam się natychmiast, dałam sobie kilka sekund na dostosowanie się i przyjemność. Przymknęłam lekko wargi, czując na ustach jego oddech, który powodował łaskotanie, a potem wypuściłam powolnie powietrze.

‒ To nawet miłe ‒ wymruczałam z trudnością, chcąc go rozbawić.

Podciągnął mnie za włosy, bym pochyliła się nad nim, czarne włosy nas zasłoniły. Ciągnął za nie, zbliżając moją twarz do swojej, ale nie na tyle szorstko, by zranić. Gorący oddech drażnił moje ucho, gdy mężczyzna się pochylił.

– Zapłacisz za to – wychrypiał złowieszczo. – Mam nadzieję, że to wiesz, że pieprzymy się bez zabezpieczenia.

– Nie martw się o to. Jestem czysta.

Nie wiedziałam, czy miał na myśli ciążę, czy bał się, że go czymś zarażę, ale zanim mogłam zapytać, jego ramię zacisnęło się, by przyciągnąć mnie bliżej, aż przylgnęłam do jego ciała.

Jego kutas wypełnił mnie głębiej podczas tego nagłego ruchu, wymuszając ze mnie sapnięcie od nadmiaru wrażeń, które nagle mnie zaatakowały. Potem otworzyły się drzwi, a ja myślałam tylko o broni, którą trzymałam przy boku Ashby’ego, i przyjemności, która się po mnie rozchodziła.

Jego kutas w moim wnętrzu był twardy jak kamień, ścianki pochwy zacisnęły się wokół niego. Po raz pierwszy w życiu poznałam znaczenie ujeżdżania ostro bez gry wstępnej. Mój oddech stał się krótki, urywany. Z rozchylonych warg mężczyzny wydobyło się kolejne seksowne warczenie, a potem zaczął kołysać biodrami pode mną. Oni byli za nami, słyszałam ich głosy, a Ashby obserwował. Powolnie odwróciłam się przez ramię, gotowa zeskoczyć w każdej chwili. Ochroniarz się nam przyglądał, przeprosił i powiedział po francusku do nadajnika, że czysto, po czym przymknął drzwi.

Mogliśmy mieć szczęście. Ujeżdżałam go, tańcząc nad jego kolanami. Zsunął rękę między moje łopatki nadziewając mnie mocniej na siebie.

– Ile? – wyszeptałam do jego ucha. – Jaki mamy czas?

– Dwie minuty – wycharczał, spoglądając na zegarek na dłoni.

Dobra, co mi tam. Może robiłam to, by uratować życie, może byłam świruską, którą nakręcały takie akcje, a może po prostu Reginald Ashby miał niesamowitego kutasa, który dawał mi wielką przyjemność. Jęknęłam głośno, mogąc tylko zagubić się w tej ekstazie, którą mi dostarczał przy każdym otarciu o wrażliwą wiązkę nerwów. Obróciłam głowę, jego broda połaskotała mnie, gdy polizałam go po szyi. Ten męski zapach… seksu i cygar… Dyszałam, a każde jego sapnięcie zdawało się przybliżać mnie do orgazmu.

Wiedziałam, że walczył, by poruszać się we mnie powolnie, drażnić mnie, i powstrzymywał swoją przyjemność. Bez względu na wszystko był facetem, a oni byli zaprogramowani na pieprzenie. Stękałam, poruszając się na nim coraz szybciej. Pożądanie kumulowało się tam, gdzie byliśmy połączeni.

‒ O Boże – wydyszałam, niemal na nim podskakując. – Nie wiedziałam, że jesteś w tym dobry.

Warknął w odpowiedzi i pompował pode mną wściekle. Jego ramię tak mocno ściskało moje biodra, że wiedziałam, iż będę miała siniaki, ale nie dbałam o to.

W tej chwili, w tej jednej chwili mogłam zginąć, będąc całkiem odsłoniętą, i na pewno niemyślącą racjonalnie. Kiedy pierwsza eksplozja wstrząsnęła moim ciałem, puściłam pistolet na uprzęży i tylko objęłam policzki Ashby’ego, szukając warg. Tak bardzo chciałam go pocałować. Jego okulary uderzyły mnie w policzek, ale byłam zdesperowana, wbijając się w jego ciepłe usta. Gryząc go i zmuszając język do szaleńczego pocałunku, podskakiwałam na nim, a potem odchyliłam głowę i zaczęłam dochodzić szaleńczo. Rozchyliwszy usta, wypuszczałam z nich serię zadowolonych jęków, gdy czułam przyjemność i krzyknęłam.

Ogarnęło mnie to obezwładniające uczucie, uniesienie, którego potrzebowałam. Moje plecy wygięły się w łuk, a on trzymał mnie i gdy otworzyłam oczy, patrzył na mnie. Obcy facet, dla którego pracowałam. Facet noszący te pedalskie okularki, długą brodę i wydający mi się starszy, ale wcale taki nie był. To była jego gra dla innych. Przysunęłam głowę do jego, zamiast się odsunąć, aż odrzuciło go do tyłu, kiedy jego ciało zatrzęsło się gwałtownie i zaczął we mnie dochodzić. A więc jego również to nakręciło. Brudny zakazany seks w pałacu uciech.

Może przez sekundę wierzyłam, że to coś ważnego, ale nie mogłam temu ufać. Wydawał ciche dźwięki z każdym wybuchem wypełniającym mnie gorącym nasieniem, spowolnił swoje biodra. Mogłam przyglądać się jego mimice, gdy to robił. Nigdy nie czułam niczego podobnego. Dochodził we mnie facet, którego to ja wykorzystałam.

Moje oczy się zamknęły… Zdałam sobie sprawę, że smakowałam własnej porażki z jego zaciśniętych warg, które oblizałam językiem. Nie mogłam się nad tym rozwodzić i płakać. Ścianki mojej pochwy piekły od dreszczy i czułam wypływającą ze mnie wilgoć. Chciałam się zaśmiać, bo przypomniałam sobie słowa Sesarii. Wypieprzmy cały ten świat, mała!

Chyba to właśnie zrobiłam.

‒ Wszystko w porządku? – zapytał dość miękko.

Otworzyłam powieki. Twarz Ashby’ego niemal dotykała mojej. Nawet gdy siedziałam na jego kolanach, facet był wyższy i dominujący. Chciałam pochylić głowę i pocałować go. Niebieskie oczy wpatrywały się we mnie, aż skrzywienie ściągnęło lekko jego usta.

‒ Zejdź ze mnie. ‒ Niepokój zabarwił jego głos. ‒ Musimy już iść.

Oblizałam usta i puściłam go, próbując z niego zejść, gdy moje nogi drżały. Odsunęłam się, sięgnęłam po gorset i próbowałam się nim wytrzeć między udami. Moje kolana się ugięły. Czułam ból, wiedziałam, że jeszcze długo będę odczuwać skutki tej jazdy.

Kod został wbity i zamknięto nas z powrotem. Podeszłam do okna, nie przestając się wycierać. Nadal było tam trzech strażników palących papierosy. Rozmawiali spokojnie. Zawahałam się z otwarciem szerzej okna, to mogło mnie wydać, ale nie widziałam innego wyboru. Choć było to obrzydliwe, wytarłam się o miękką zasłonę. Potrzebowaliśmy trochę pomocy w kwestii wydostania się stąd.

‒ Zakryj się.

Poczułam, jak Ashby narzucił mi na ramiona swój płaszcz. Przyjęłam go, wsuwając na nagie ciało.

‒ Nadal jest ich trzech. Jeśli ktoś podjedzie, będą chcieli go zidentyfikować.

‒ Orle Oko sobie poradzi ‒ zapewnił. Wyciągnął rękę i zapiął mi płaszcz aż pod szyję. ‒ Musimy zejść na dół o wskazanym czasie.

Przytaknęłam.

Nie znosiłam rumieńca, który zabarwił moje policzki, kiedy znów wyjęłam broń z jego uprzęży. Oboje patrzyliśmy na zaułek w dole i słyszeliśmy zbliżający się samochód. Jego reflektory odbijały się już od drogi w ciemności.

Napotkałam wzrok Ashby’ego. Z ponurym wyrazem na twarzy skinął mi głową, że musimy ruszać.

Reginald przysunął się do parapetu i uchylił ostrożnie okno. Samochód już zatrzymał się przy siatce i usłyszeliśmy, jak Orle Oko krzyczy bełkotliwe do ochroniarzy.

‒ Wyjdę pierwszy. Ty po mnie.

To mnie zirytowało. To był ruch gracza, który chciał tu rządzić, i ja mu na to pozwoliłam. Patrzyłam, jak próbował się dostać na drabinę za oknem. Westchnęłam. Wychodziło na to, że byłam w ciemnej dupie i nic nie mogłam na to poradzić. Wysunęłam stopę na zewnątrz, czując lodowate zimno na skórze. Wtedy ochroniarze nas zauważyli. I zaczęło się. Wyciągnęli broń, gdy z łoskotem upadłam na śmietnik. Czarny SUV staranował bramkę z siatki, prawie wjeżdżając w ochroniarzy.

Zwróciłam uwagę na tych najbliżej śmietnika. Jeden z nich zaczął krzyczeć, abyśmy się zatrzymali. Miał przynajmniej dwa metry wzrostu, ale byłam za ich plecami, a jeden z nich trzymał Ashby’ego na muszce, grożąc, że go zastrzeli, jak się poruszy.

Poczułam strach i zostałam zmuszona do ratowania się z niebezpieczeństwa. Orle Oko z bronią w ręce kazał puścić swojego szefa, a dwaj pozostali ochroniarze już kierowali w nich pistolety. Skoczyłam na nich ze śmietnika, wykorzystując moment nieuwagi.

Uderzanie było bolesne, lecz nie przejmowałam się tym. Wysiliłam się, żeby trzeźwo myśleć. Powaliłam szatyna, rzuciwszy się na jego plecy. Na szczęście zgubił broń podczas upadku. Drugi szarpnął mną, złapawszy boleśnie za włosy i przygwoździł do ściany budynku. Jego błąd. Odbiłam się nogami od muru i uderzyłam zarówno w niego, jak i tego drugiego. Upadł razem ze mną, ściskał moje żebra tak mocno, że ledwie mogłam oddychać. Trzymał mnie, mamrocząc cicho, a ja walczyłam, uderzając go głową w podbródek, aż mnie puścił. Przetoczyłam się z dala od ciał, czując kawałki szkieł i żwiru wbijające się w ciało. Zimne powietrze owiało moją twarz. Zobaczyłam Ashby’ego z bronią nad głową ochroniarza. Orle Oko uzbrojony pilnował ochroniarzy.

Obaj śledzili mnie zdumieni.

Ashby’ego zacisnął szczękę, a ja zauważyłam, że mój tyłek wystaje spod płaszcza.

‒ Do auta ‒ warknął. ‒ Teraz!

Wstałam, wsunęłam rękę do kieszeni i grzecznie pomaszerowałam do SUV-a. Jim uśmiechnął się, ukazując białe jak perełki zęby. Wsiadłam do ciepłego wnętrza, opadłam na miękkie siedzenie. Objęłam się drżącymi ramionami i zamknęłam oczy. Naprawdę wdepnęłam w gówno, choć ten odwrót to ja spieprzyłam.

Gdy Ashby wsiadł obok mnie, Jim kazał nam się trzymać i wycofał z piskiem opon. Wzięłam głęboki oddech, a potem z wysiłkiem, niezgrabnie i bez gracji zgięłam łokieć na widocznym rozdarciu płaszcza Burberry. Wyjęłam z niego kawałek szkła, czując, jak krew tryska na materiał, i dopiero wtedy jęknęłam z bólu.

Kurwa.

‒ No, dziewczyno. To dopiero jazda ‒ burknął dumny Jim, uśmiechając się. ‒ Potrafisz uderzyć i latać po ścianach. Może zapiszesz się do klubu Orlego Oka?

‒ W następnym życiu ‒ obiecałam szeptem.

‒ Czy ty widziałeś, co ona zrobiła tamtemu facetowi, Frank? To było bardzo imponujące. ‒ Jim nadal się na tym rozwodził, gdy Orle Oko milczał, a ja bałam się zerknąć na swoje kolana. ‒ Po prostu postaram się upewnić, że obudzi się w dobrej formie i mnie tego nauczy.

‒ Jim… zamknij, kurwa, jadaczkę.

‒ Na miłość boską, Regi. – Jim nie wytrzymał i zaczął się śmiać. ‒ Ona wygra tegoroczne zawody Bold Golden Glove.

‒ W następnym życiu ‒ usłyszałam własne słowa za kierownicy. I wyjmując żwirowe kamyki z kolana, zerknęłam w stronę Orlego Oka. Nawet się nie uśmiechnął.

‒ Przestań zgrywać twardziela, Orle Oko ‒ powiedziałam słodko. ‒ Przedłużanie lufy nie daje ci orgazmu.

‒ Ale ja lubię być twardzielem – mruknął.

Hm, taaa… Nie brakowało obietnicy zemsty w jego oczach, jeśli ponownie z nim zadrę. Inteligentny gość, nie ufał mi. Ale kiedy to powiedział, nie zapomniałam, że był aroganckim typem, i tylko opatuliłam się płaszczem. Regi milczał całą drogę. Pozwoliłam mu zawładnąć swoimi myślami, przejęłam się bólem innej duszy, która żyła we mnie.

Rozdział 6

Zmiany.

„Gdy jesteś człowiekiem szybko przyzwyczajającym się do miejsc, to moje życie jest dla ciebie piekłem”, mawiał Cesarz. Dla mnie było. Osiadałam szybko w nowych miejscach, kochałam widoki z okien i zapachy pościeli, a potem musiałam zmienić miejsce. Już teraz tęskniłam za Ogrodami Ying, choć wiedziałam, że nie będę miała swojej przestronnej sypialni z garderobą, łazienki z olbrzymią wanną, przez ścianę Sesaria, a naprzeciw Avika. To przekleństwo ofiar i szpiegów. Nie byłam szpiegiem, nie byłam mordercą, byłam tylko człowiekiem, któremu zapłacono, aby robił swoje.

Ashby nie wspomniał o tym, co wydarzyło się we Francji. Zostałam opatrzona już w prywatnym odrzutowcu startującym do Londynu. Mogłam wziąć prysznic w małej kabinie na tyłach i się przebrać. Michael był zadowolony, że wszystko się udało.

Zasnęłam, gdy tylko przyłożyłam głowę do poduszki, którą wręczył mi Jim. Nie prowadziłam rozmów, trochę z zażenowania, trochę ze strachu. Musiałam oczyścić umysł, jeśli miałam zacząć od nowa. Obudzili mnie przed lądowaniem w Londynie. Ochroniarze Michaela wysiedli z ciemnych SUV-ów i zaczęli sprawdzać okolicę lotniska. Padało. To moje przekleństwo – zawsze czuć ten strach na widok kolejnego lotniska. Rozglądałam się po samolocie, gdy Jim i Orle Oko z ochroniarzami wyjmowali walizki z luków. Widziałam w przejściu zielony materiał marynarki Ashby’ego, gdy rozmawiał z Michaelem.

Nie słyszałam o czym i chyba nie chciałam wiedzieć.

‒ Wysiadamy, Ana. Jesteśmy w domu. ‒ Jim stanął nade mną, podając mi dłoń.

Nie przyjęłam jej.

Kto był w domu? Nie ja.

Zaciskałam wargi i usiłowałam się uśmiechnąć. Wstając, włożyłam płaszcz. Jeśli to była prawda, to posiadanie domu wydawało się dobrą rzeczą. Musiałam nad tym pomyśleć, ale nie przed zakończeniem zadania dla Yorka. Musiałam pracować z Reginaldem, by odnaleźć coś na jego szefa. Ale teraz miałam chęć na kawę i sen… długi sen.

Michael, Kirsten i Ashby wysiedli z samolotu, na końcu ja z Jimem, nawet przyzwyczaiłam się do jego żartów. Nie starał się już ukrywać, że opowiada kawały, które często słyszy w radiu. Wyszłam z samolotu, uderzył we mnie wiatr. Był mglisty, szary poranek.

Michael czekał na mnie przy jednym z SUV-ów.

‒ Ano, potrzebujesz odpoczynku jak my wszyscy. Nasi ludzie zabiorą cię do nowego mieszkania. Dostaniesz telefon, ID, paszport, karty kredytowe.

‒ Dobrze. ‒ Szczęknęłam zębami.

Kirsten już czekała na męża w samochodzie, nie rzucając nawet na nas spojrzenia.

‒ Bądź zawsze pod telefonem ‒ poprosił Michael. ‒ Reginald się z tobą skontaktuje w najbliższym czasie.

‒ Dobrze ‒ odpowiedziałam jak automat, a on się uśmiechnął.

‒ Do widzenia, Ano. Cieszę się z naszej współpracy.

Michael wsiadł do tyłu i SUV odjechał. Jim pomachał mi, wsiadając do innego auta z Orlim Okiem.

‒ Ana, wsiadaj! ‒ krzyczał Ashby.

Sapnęłam, widząc, jak trzyma otwarte drzwi od jednego z SUV-ów.

Szybko wsunęłam się na miejsce pasażera, zmartwiona, że Reginald może być tak zły, że odjedzie beze mnie. Młody chłopak, Azjata w czarnej skórzanej kurtce czekał, aż Ashby wsiądzie na miejsce obok niego. Nim ruszył, pociągnęłam za pas i zapięłam. Rzuciłam Reginaldowi kilka ukradkowych spojrzeń, ale zignorował mnie. Tak było, dopóki nie wjechaliśmy do miasta. Wtedy zaczął rozmawiać z kierowcą, ale nie za wiele udało mi się z tego wyłowić.

‒ To zależy, na jakim etapie dystrybucji są, ale widziałem go nawet z Ospo na Madowe. Więc chyba już mi przeszło, szefie. Oczywiście, to mógł być pokaz dla nas, ale się uspokoił.

Dobra, musiałam zapytać.

‒ Czy mogę sama znaleźć sobie mieszkanie? – zaczęłam.

‒ Michael już ci je znalazł – wtrącił się Reginald, wiedząc, że jest niegrzeczny, ale byłam za bardzo zmęczona. – Wykonuj tylko rozkazy.

‒ Tak jest, sir ‒ zerknęłam, a chłopak uśmiechał się pod nosem, ale milczał.

Regi rzucił mi gniewne spojrzenie.

‒ Nawet ty nie jesteś na tyle głupia, żeby szukać miejsca sama.

Domyśliłam się, że jest wystarczająco wściekły, żeby mówić mi takie rzeczy, więc zignorowałam jego komentarz… na razie. Zamiast tego powiedziałam słodko.

‒ Chciałam być miła, Regi. Gdy będziesz robił to w samotną noc, pomyśl o mnie.

‒ Nie naciskaj na mnie, Ano – powiedział twardym tonem.

‒ Nie prowokuj mnie, bo dziś zepsułeś mi dzień – odparowałam równie twardo.

Więcej się nie odezwał, ale w lusterku wstecznym widziałam, jak zaciskał wargi, a kierowca zerkał i na mnie, i na niego, nim spasował, aby zapytać, o co chodziło. Milczałam. Miałam dość jego zasranego, sztywnego tyłka.

Zajechaliśmy pod rezydencję w całkiem miłej okolicy w centrum na Ósmej Alei. Mieszkanie pewnie sporo kosztowało. Budynek był dość duży, wśród drzew, z dala od ciekawskich oczu, naprzeciwko żadnych sąsiadów, tylko tyły supermarketu. Regi wyjął moją walizkę z bagażnika, ja zabrałam torbę i torebkę, po czym weszliśmy po schodach na drugie piętro.

Wyglądało na to, że byłam w jakiejś miłej norze. Ashby otworzył drzwi i zaprosił mnie do środka. Kurtuazja. Hol był jasny, z jednej strony przeszklona szafa, z drugiej designerska półka na buty i dodatki, prosto z katalogu Ikea.

‒ Na prawo salon z kuchnią, na lewo łazienka, prosto sypialnia ‒ oznajmił, gdy zostawił bagaże w korytarzu.

Weszłam za nim do salonu.

Całkiem miło, jasno, mieszkanie nie było wielkie, ale dodatki i okna sprawiały wrażenie sporej przestrzeni. Kobieca ręka urządziła mieszkanie dla przyszłej właścicielki. O tym świadczyły zastawa w kredensach, świeczniki i obrazy na ścianach. Kuchnia również jak z katalogu. W porządku, mogłam się w to wczuć.

Ashby podszedł do stołu i przesunął leżące tam rzeczy.

‒ Nowe ID, paszporty, karty kredytowe, zapasowe klucze. Broń masz we wnęce w korytarzu, za największym obrazem, i w sypialni, obok szafy. Sejf nie jest zabezpieczony kodem. ‒ Jego głos brzmiał automatycznie. ‒ Zapisane są w nim numery do wszystkich ludzi, których potrzebujesz. – Uniósł nowy telefon. – Noor. Kierowca i ochroniarz. Chcesz gdzieś pojechać, dzwonisz do niego.

Usiadałam na kanapie, opadając na miękkie poduszki, i wyprostowałam nogi na drewnianej podłodze. Dotarłam palcami do puszystego dywanika. To nie był pałac Ying, ale całkiem przyjemne gniazdo.

‒ Lodówka jest zaopatrzona. Sąsiedzi nieobecni przez większość czasu i nie ma monitoringu do Ósmej Alei. Słuchasz mnie?

Uniosłam powiekę, przekręcając do niego głowę.

‒ Tak. ‒ Uśmiechnęłam się zmęczona. ‒ Kontynuuj.

‒ Rozpakuj się, niedługo ktoś się z tobą skontaktuje.

‒ Mhm.

Nie odpowiedział. Słyszałam, jak szedł do drzwi, po czym zamknął je za sobą.

Okej, pozbyłam się go. Naprawdę nie miałam ochoty się ruszyć. Bałam się tylko, że zaśnięcie w salonie nie jest dobrym pomysłem. Podniosłam się ostatkiem sił i wyjrzałam przez okno za kanapą. Na dole stał SUV mercedesa, którym przyjechałam. Widok na front… doskonale, będę mogła ujrzeć, kto przyjeżdża i wyjeżdża na ulicę. Naprzeciw był dach supermarketu, tam trudno będzie komuś pozostać niezauważonym. Podeszłam do stołu, sprawdziłam ID. Anna Lamb. Proste i prawie zgodne z moimi danymi. Urodzona w Leicesterze. Trzydzieści trzy lata.

Odrzuciłam paszport i otworzyłam lodówkę, znalazłam wodę sodową. Słyszałam, jak samochód się oddalał, ale za nim nie wyjrzałam. Rozpuściłam ciężki warkocz, przeczesując palcami włosy i pozwalając im luźno spłynąć na plecy. To było boskie uczucie – móc zaspokoić pragnienie i być boso, nawet lepsze niż zdjęcie stanika, co zrobiłam chwilę później.

Zamknęłam drzwi, sprawdziłam łazienkę i sypialnię, w której dominowało wielkie łóżko w odcieniach beżu, właściwie wszystko było tu w beżu. Na ścianie wisiał telewizor, a obok stała ogromna szafa. Była pełna ubrań, niemal mnie to rozbawiło, bo Kirsten dobrze o mnie zadbała. Szybko się rozpakowałam, schowałam broń do szuflady szafki nocnej i weszłam do łazienki. Potrzebowałam relaksu.

Prysznic był gorący, ciśnienie wody dobre. Na zlewie kosmetyki z najwyższych półek, nie spodziewałam się tego nawet w luksusowych hotelach. Świetną rzeczą było to, że mogłam stać pod strumieniem tak długo, ile chciałam, by zmyć z siebie wszystko. Ashby’ego. Cholera. Co ja najlepszego zrobiłam?

Kiedy wyszłam spod prysznica, czułam się milion razy lepiej. Niestety, nie wyrzuciłam Ashby’ego z głowy, to przypomniało mi również, że spałam tylko kilka godzin. Owinęłam ciało jednym ręcznikiem, drugim włosy, ściągnęłam narzutę z łóżka i położyłam się na nim. Musiałam sprawdzić, czy nie miałam tu podsłuchu i kamer, ale tak bardzo chciałam już zamknąć powieki. Moja praca polegała na tym, że większą część swojego czasu spędzałam na eliminowaniu niebezpieczeństwa, w pokojach hotelowych zawsze istniało ryzyko założenia podsłuchu.

Ziewnęłam i wstałam. Znalazłam telefon w torebce. Odbezpieczyłam go, był nienaruszony, co znaczyło, że nikt go nie skanował, inaczej dane zostałyby wyczyszczone, a kopia zapasowa wysłana na dyski do Manili.

Wróciłam do sypialni.

Ułożywszy wszystkie poduszki przy wezgłowiu, usiadłam na łóżku i odbezpieczyłam komórkę. Wybrałam kod bezpiecznego połączenia. Zalogowałam się i znalazłam mapę okolicy, w której się znajdowałam. Przestudiowałam ją uważnie. Odsłuchałam pocztę. Cesarz obiecał zadzwonić, jak się zadomowię. Kazał mi się meldować, ale to było coś, czego nie zamierzałam zrobić. Reszta wiadomości uświadomiła mi, że Cesarz się martwił.

Wykasowałam je wszystkie. Napisałam do Sesarii i Aviki, aby się nie martwiły. Opisałam moją wyprawę i dziki seks z nieznajomym, to ich przynajmniej rozbawi. Zastanowiłam się, jaka będzie ich reakcja, kiedy im powiem, kogo uwiodłam, i się uśmiechnęłam. Piętnaście minut później spałam i naprawdę, jeśli Michael York zastawił na mnie pułapkę, to jeden człowiek z giwerą mógł mnie sprzątnąć. Sen był błogosławieństwem.

Obudził mnie dzwonek domofonu. Była trzynasta. Jęknęłam, sięgając po glocka, i pobiegłam do drzwi wejściowych. Ujrzałam na monitorze wyszczerzone zęby azjatyckiego chłopaka. Noor.

‒ Cześć. Przywiozłem twój posiłek.

Okej, odbezpieczyłam zamek.

W łazience załatwiłam swoje sprawy, wyszorowałam zęby i ułożyłam włosy. Zmieniłam ubrania w sypialni, ale były prawie takie same jak te, które miałam wcześniej – czarny sweter z długimi rękawami i czarne dżinsy. Glocka przypięłam tam, gdzie zwykle – uprząż na ramieniu była schowana pod swetrem, ale na podkoszulku, aby nie obcierała mi skóry. Noże zaś miałam w każdym możliwym miejscu. Włosy z powrotem splotłam w niedbały kok, pod spodem wciąż były mokre. W mieszkaniu było ciepło, weszłam do salonu, dostrzegając Noora przy stole, rozpakowywał jedzenie.

‒ Cześć. ‒ Uśmiechnął się. Mówił z ciężkim akcentem. ‒ Nie wiedziałem, czy się obudziłaś. Mam coś z Steck Hause. Lubisz steki?

‒ Może być. ‒ Kiwnęłam głową, włączając ekspres.

‒ Przyzwyczajasz się?

‒ Powoli ‒ zgodziłam się, wyglądając na zewnątrz. ‒ Miła okolica. Pusta.

‒ Prawda? Ja mieszkam w Enfilde Town na Dendridge. Nie jest źle. Wprawdzie to kawalerka, ale jak przyprowadzam pannę, to mieścimy się z jej gratami.

Uniosłam brew, przyglądając mu się uważnie.

‒ Skąd jesteś, Noor? Filipiny? ‒ zapytałam, stawiając dwie filiżanki w ekspresie.

Otworzył usta zaskoczony.

‒ Indonezja. Urodziłem się w Dżakarcie.

‒ Tak? ‒ Zaśmiałam się, podkradając pomidorka koktajlowego z jednego z opakowań z jedzeniem. ‒ Uwielbiam Dżakartę.

‒ Naprawdę? Byłaś tam?

Przytaknęłam i usiadłam przy stole, odwracając się do szafki, aby poszukać sztućców w szufladach.

‒ Miasto grzechu, tylko tam… Ten zapach nabrzeża czuć na skórze jeszcze po kilku dniach.

Uśmiechnął się chłopięco, zdejmując kurtkę, pod którą miał uprząż z bronią.

‒ Tak. Też tak myślę. Nie wstawaj, Ana, podam nam kawę.

‒ Dzięki. Jak to się stało, że pracujesz dla Michaela?

Noor był niski i biorąc pod uwagę szerokość ramion, dobrze się bił, więc był nie tylko kierowcą. Według mnie dobrze to o nim świadczyło.

Uśmiechał się całkiem sympatycznie, kiedy podawał mi kawę, i nawet znalazł cukiernicę.

‒ Mój brat pracował dla Garwita Saguna ‒ opowiadał, dosiadając się do mnie. ‒ Ja znałem angielski, więc wysłali mnie tutaj, abym wspomógł małą grupę Filipińczyków szmuglujących tu dragi. I tak poznałem Michaela. Zarabiam duże pieniądze i jestem spokojny o moją rodzinę tam.

Sięgnęłam po frytkę, gdy podałam mu widelec.

‒ Mam trzy siostry.

‒ Oprócz tego brata?

‒ Tak, on nadal pracuje dla Garwita.

Znałam Garwita Saguna. To ja byłam w Indonezji, gdy przejmował swój klan z poparciem Cesarza, ale nie sądziłam, abym zapamiętała brata Noora.

‒ Nie wchodzimy sobie w interesy ‒ wyjaśnił, biorąc się do jedzenia. ‒ Spotykamy się na wakacjach w domu i staramy się unikać rozmów o pracy.

Uśmiechnęłam się, wstając, aby znaleźć ketchup w lodówce.

‒ Dobrze. Jak długo dla nich pracujesz?

‒ Sześć lat.

‒ Sporo ‒ zauważyłam.

‒ Mogłem kupić dom w Dżakarcie, a nawet założyć siostrze mały salon fryzjerski, więc nie jest źle ‒ opowiadał.

Gdy patrzyłam, jak jadł steka, aż ciekła mi ślinka.

‒ Dobry ‒ oznajmiłam, gdy przełknęłam pierwszy kęs.

‒ Najlepsza stekownia po tej części Tamizy. Należy do Ashby’ego.

Okej. Trudna rozmowa. Nie skrzywiłam się, ale stek prawie utknął mi w gardle.

‒ Powiedz mi coś o pracy dla nich. Abym mogła się dostosować. Nie wiem, ile możesz… Na przykład o Jimie?

‒ To człowiek Ashby’ego. Mięśniak.

‒ Tak się dzielimy? Ludzie Ashby’ego i Michaela pracują oddzielnie? ‒ zapytam zaciekawiona.

Trudniej mi było wyobrazić sobie Ashby’ego jako prawą rękę bosa. Wiedziałam, że pod swoją bardzo nonszalancką powłoką krył coś znacznie mroczniejszego niż bycie psem. Nie zauważyłam jednak, aby wychylał się poza Yorka, i chciałam to wiedzieć. Musiałam mieć na niego oko. Jego lojalność wobec Michaela była głęboka i z pewnością był najtwardszym przeciwnikiem do rozszyfrowania.

‒ Nie. Ashby jest człowiekiem Michaela. Tylko że Michaela nie będziesz często spotykać. To Ashby rządzi. Orle Oko… którego pewnie poznałaś po jego designerskim image’u i dresiku w kratkę, to zastępca Ashby’ego.

Skinęłam głową, bo to wiedziałam.

‒ Jim to szef ochrony. To jego dwaj najważniejsi zastępcy. Jest jeszcze Matthew Oaek, jankes, który pracuje przy Michaelu. Andy Steward, kuzyn żony Michaela, zajmuje się logistyką i władzami. Tylko nimi powinnaś zawracać sobie głowę.

‒ Zapamiętam.

– Nie wiesz tego ode mnie.

– Hm? Będziesz miał kłopoty? – spytałam, uważnie wygładzając serwetkę.

– Miejmy nadzieję, że nie.

Spojrzałam na niego.

– Jeśli już mi to zdradziłeś… Kim jest Michael w tym układzie?

‒ Michael siedzi gdzieś na wsi i udaje mu się spędzać tam wszystkie arystokratyczne herbatki, aby zadowolić swojego teścia. Poznałaś Hermana Evansa?

‒ Był z nami we Francji?

Noor skinął głową.

Przypomniałam sobie faceta siedzącego przy Michaelu w jadalni. Teść… Kirsten musiała wprowadzić Michaela do tej elity. Zakodowałam. Jeżeli chodziło o resztę, to umiejscowienie ich według ważności, będzie wymagało czasu. Chciałam zdobyć więcej informacji. Miałam już coś na Ashby’ego, nie zaufał mi w pałacu rozkoszy z Treskiem, więc ufał tylko sobie. Nawet jeśli droga odwrotu była wtedy spalona, mogłam się stamtąd wydostać sama. To on zaryzykował. Już wiedziałam, że miał problemy z siedzeniem w miejscu, biorąc pod uwagę jego reakcję po tym, jak się z nim przespałam. Nie miał natomiast problemu z erekcją.

Zamyśliłam się, jedząc stek, pijąc gorzką kawę i słuchając Noora, gdy opowiadał mi o obiektach należących do jego szefów. Była to długa lista, lecz nie mogłam przegapić najmniejszej informacji. Regi był powiernikiem Michaela, co oznaczało, że byli starymi kumplami. Niechętnie, ale musiałam przyznać, że był przystojnym, angielskim dupkiem. Może zawsze był nienagannie ubrany, w staroświeckim angielskim stylu. Miał okulary na nosie, a jego postawa była nienaturalnie sztywna i otaczała go aura tajemniczości.

Noor obserwował mnie, gdy jadłam. Próbowałam nawiązać kontakt, z kim tylko mogłam, zaczęłam pytać.

– Masz dziewczynę?

– Mhm. Diasy – wymamrotał z ustami pełnymi frytek.

– Fajne imię. Stokrotka.

– Pasuje do niej. – Noor uśmiechnął się i puścił mi oczko. – Ale wiesz, nie powinnaś zaprzyjaźniać się z ochroniarzem.

– Hej, a kto mówi o przyjaźni? Chyba spędzimy dużo czasu razem.

– To zależy od rozkazów. – Noor zaśmiał się i przysunął się bliżej, chyba żywo zainteresowany tym wypytywaniem. – Do tej pory woziłem do szkoły dzieciaki Orlego Oka. Chłopaki mają po nim zamiłowanie do bójek. Gdybyś czegoś potrzebowała, to jestem do twoich usług. Lepsze to niż synowie tego narwańca.

– Tak?

Tylko skinął głową. Hm, całkiem miło.

– Będą z kimś kłopoty?

– Czyli się ich spodziewasz? – zapytał, zlizując sos z palców. – Pewnie będą chłopaki od Orlego Oka, są narwani i siedzą w tym razem z nim. Załatwią więcej spraw, bo Orle Oko ich wychował i ufa im.

– To jego kumple?

– Tak, i wiedzą, co robią. Ja jestem imigrantem, to Jim mnie złowił z targu rybnego.

To jakiś slang?

Nie dopytywałam się.

Upiłam łyk kawy, zapatrując się w Noora.

– Gdzie walczyłeś?

– Widać? ‒ Pokazał mi mięśnie ramienia, napinając je demonstracyjnie, nim błysnął uśmiechem. ‒ Chciałem dostać się do policji, więc włóczyłem się po różnych miejscach. Nauczyłem się kilku sztuk walki i nadal chodzę na siłownię. Lubisz siłownię?

– Każdej dziewczynie przydałyby się takie przyjemności.

– To znaczy chcesz kilka adresów? – zapytał całkiem poważnie.

– Zobaczymy. Masz rozkazy mnie tylko pilnować?

– Nie. Mam zawieźć cię, gdzie chcesz? Na zakupy? Wieczorem do jakiegoś modnego klubu nocnego? Wiem, gdzie często pojawia się Rita Ora.

Uniosłam brew, zlizując keczup z widelca.

– Ale ona nie jest w moim guście.

Noor niemal wypluł płuca od tak mocnego śmiechu.

– Ale w moim jest.

Nie zapytałam, co na to Diasy.

– Co masz ochotę dziś robić, Ana?

– Nic – odpowiedziałam, odstawiając naczynia do zlewu. – Pooglądam telewizję. Więc jak chcesz wrócić do siebie, to proszę bardzo. Nie mam zamiaru się nigdzie ruszać. A jak nie, to jedno z nas skoczy do sklepu po popcorn, chyba że znajdę go w szafce.

Zaczęłam przeszukiwać półki.

– Z chęcią pójdę do sklepu, powiedz mi, czego jeszcze potrzebujesz?

Jezu, to takie proste?

– Wiesz co, chodźmy razem, może jednak rozprostuję kości i poznam okolicę. Jesteś aż tak miły? – zapytałam, szukając torebki.

– Dlaczego sądzisz, że jestem miły? Ashby powiedział, że połamie mi ręce, jak spuszczę cię z oka. I nie chcę być na celowniku Orlego Oka, bo to totalny świr.

– Nic ci nie będzie. – Zaśmiałam się. – Ale nie przejmuj się, mnie również Orle Oko nie przypadł do gustu. Patrzy na ciebie jak na muchę do odstrzelenia.

Nie odpowiedział. Gdy wyszliśmy z mieszkania, zaklęłam, bo mżyło, a ja miałam na sobie tylko skórzaną kurtkę. Noor stwierdził, że przywyknę. Nie zdziwiłam się więc, gdy na całą noc zapowiadali opady. Witaj, moje nowe życie. Zostałam więźniem najbardziej mokrego krańca świata.

***

Po wzięciu gorącego prysznica przygotowałam sobie poranną kawę i usłyszałam silnik auta na ulicy. Jak już zdążyłam się zorientować, była to boczna uliczka i samochody jeździły tu dość rzadko. Wyjrzałam przez okno w salonie i dostrzegłam srebrne bmw parkujące przy krawężniku. Oparłam głowę na otwartej dłoni i wtedy z bmw wysunęły się czarne skórzane mokasyny i tweedowe spodnie.

Oto Reginald Ashby. Lord tego półświatka. Stanął na ulicy, wygładził brzegi płaszcza i podsunął na nos te obrzydliwe prostackie okulary. Jakby wiedząc, że go obserwowałam, spojrzał w górę w okna mojego mieszkania, nim przeszedł na drugą stronę do wejścia frontowego. No to świetnie. Zadzwonił domofonem w chwili, gdy byłam w holu i poprawiłam włosy, które splotłam w warkocz, a teraz je rozpuściłam, szukając jakiejś pomadki. Jak na złość nigdy jej nie było, gdy potrzebowałam!

Nie pytając, kto tam, otworzyłam drzwi, po czym pobiegłam do sypialni, aby spryskać się perfumami. Ku mojej uldze Ashby nie użył drugiego klucza, tylko zapukał. O wiele łatwiej było mi myśleć, gdy nie było go w pobliżu. Sięgnęłam do tyłu pod sweter, w którym miałam glocka, i dopiero otworzyłam drzwi.

– Dzień dobry, Ano. Jadłaś śniadanie?

A jego co ugryzło?

– A gdzie Noor? – zapytałam, rozglądając się po korytarzu, gdy Ashby trzymał dłonie za plecami jak żołnierz.

– Jestem sam. Zapraszam cię na śniadanie. Zabierz kurtkę.

Gapiłam się na niego z otwartymi ustami. Nie ukrywałam, że byłam zaskoczona, a on nadal miał gładko zaczesane włosy do tyłu i te okularki w brązowych oprawkach. Niebieska koszula do granatowego krawata i czarnego płaszcza, spod którego wystawała szara wełniana kamizelka. I te wypastowane mokasyny z włoskiego domu mody… Ciemne sukno spodni… Nie chciałam wiedzieć, gdzie on się ubierał, ale chyba był to krawiec Buckingham Palace.

– Tracimy czas – ponaglił mnie ostro.

– Jadłam śniadanie.

– W takim razie napijemy się herbaty – zaproponował, zerkając na ten wypasiony zegarek na nadgarstku.

– Żartujesz? – wypaliłam zła.

– Nie. Czekam w samochodzie, Ana. Dwie minuty.

Dupek! Skończony sztywny dupek!

Włożyłam botki, wełnianą marynarkę i zabrałam torebkę. Jeszcze raz nałożyłam pomadkę w soczystym odcieniu, znalezioną wreszcie w przedpokoju. Po wyszykowaniu się wyszłam na zewnątrz, by zobaczyć coś, czego się nie spodziewałam. Reginald Ashby oparty o maskę bmw czekał na mnie z uśmiechem zadowolenia. Wyrobiłam się w mniej niż dwie minuty.

– Proszę – wyszeptał, otworzywszy mi drzwi.

Ten facet sprawiał, że dosłownie zaczynałam mieć obsesję na punkcie jego akcentu, tego pieprzonego zachrypłego głosu angielskiego lorda. Aż ciekła mi ślinka, gdy podeszłam do samochodu i usiadłam na fotelu. Mmm… zapach nowego samochodu i cygara… Czułam jednak też drzewo cedrowe i piżmo. Jego perfum. Zapięłam pas, Regi zajął miejsce obok mnie i zerknął w moją stronę, gdy odpalił silnik.

– Dokąd jedziemy? – zapytałam.

– To niespodzianka.

– Nieszczególnie je lubię, Regi – zasugerowałam. – Może ominiemy herbatkę i zamiast tego pozwolisz mi przelecieć się w jakimś hotelu na uboczu?

Wyjechał na główną ulicę i nawet na mnie nie zerknął.

– Muszę przyznać, Ano, że z pewnością wiesz, jak się bawić mężczyznami, prawda?

– Druga zasada domu Cesarza. Masz cycki… użyj ich.

– Wiesz, jak ich użyć – stwierdził. – Tego będziemy potrzebować. Wiesz, kim jest Iko Takada?

Szukałam w głowie, ale wiedziałam, o kim mówił.

– Szybkie samochody i syn Kamury Takady? Prezesa NFA Takada, sieci sklepów online? – Prędko odkryłam, czego potrzebował, nie było trudno odgadnąć, o czym myślał. – Chcesz, abym ich zmusiła do sprzedawania waszych towarów na ich stronach?

– Abyś go namówiła – poprawił mnie.

Parsknęłam śmiechem.

Przez chwilę przyglądałam się, jak z precyzją poruszał się po ulicach Londynu. Było coś seksownego w mężczyźnie, który prowadził samochód. Po raz kolejny musiałam się z tego otrząsnąć. Jezu, byłam zmuszona wziąć się w końcu w garść i przypomnieć sobie, dlaczego to robiłam. Chciałam przetrwać.

– Szefie, ja już to robiłam.

Zerknął na mnie niepewnie, gdy próbował rozszyfrować, czy mówiłam prawdę.

– Rozmawiałaś z Takadą? Dla Cesarza?

Milczałam. Czy to ważne dla kogo?

Spoglądałam przez okno w milczeniu. Powiedział mi, że zabiera mnie na herbatę, wiedziałam, że to interesy, spodziewałam się restauracji, a on zaparkował przed pubem News Rules w Queensway West. Nie był to byle jaki pub, należał do niego, zapamiętałam to z informacji Noora. To nie przypadek, tylko strategia. Chciał, bym czuła się swobodnie, a jego ludzie zobaczyli mnie przy jego boku.

Zaparkował na prywatnym miejscu i wysiadł z samochodu. Wysoki ochroniarz, który pilnował wejścia do klubu, skinął mu głową. Poszłam za przykładem Reginalda, nie czekałam, aż otworzy mi drzwi. Przynajmniej otworzył te do pubu. Uśmiechnął się pod wąsem, gdy skrzywiłam się na tę uprzejmość.

Było tu kilka osób. Poznałam Orle Oko, siedział przy ścianie z gazetą w ręku, i Jima, oglądał wyścigi konne w telewizji. Dwóch wielkich facetów kłócących się o posiłek w rogu na kanapach wyglądało na goryli.

Zamilkli, gdy weszliśmy do środka.

Reginald podszedł do wysokiego baru.

– Dwie herbaty, Al.

Minutę później siedzieliśmy przy kontuarze, czekając na nasze zamówienie. Zostaliśmy powitani przez chudego staruszka, przypominał mi Scrooge’a ze sztuki Dickensa, którą oglądałam w Chicago. Albo Dziadka Mroza, z tym że z muchą i w okularach w drucianych oprawkach. Wiedziałam, że powinnam skorzystać z okazji, by dobrze przyjrzeć się jego wspólnikom, lecz czułam się niekomfortowo. Nie byłam przyzwyczajona do tego, że facet zapraszał mnie na herbatę. A on grzecznie czekał, aż tę herbatę nam podadzą. Przyglądałam mu się ukradkiem, dostrzegłam linię jego żuchwy i mocną szczękę. Ashby chciał pokazać mi swoją siłę i to, że to on wydawał rozkazy.

Nie, nie mogłam mieć uczuć wobec tego dupka.

– Jak dobrze znasz Takade? – zapytał, nie odwracając się do mnie.

– Ojca wcale. Syna… dość dobrze.

Byłam egoistyczna w obliczu takich uczuć jak miłość, ale miałam z nim romans, trwający zaledwie siedem miesięcy i wiele nocy spędzonych w love hotelu. W uroczym Shinjuku trzy lata temu. Uzyskałam to, co chciałam, i odeszłam. Moje serce nie zakochiwało się szybko, a emocje i uczucia zawsze były kruchsze, niż mogłam sobie pozwolić. Nie chciałam spotykać ponownie Iko. Gdy strach przejmował nade mną kontrolę, bałam się. Iko… Iko był facetem, dla którego dawno temu chciałam wrócić do Japonii, ale nie mogłam teraz o tym myśleć. Iko był moją słabością, a oni chcieli ją wykorzystać. Czy powinnam się obawiać, skąd mieli tę informację?

Zerknęłam na menu na ścianie i udawałam, że przez cały czas je pilnie studiuję.

Al postawił przed nami dość spore filiżanki herbaty, Regi podziękował i posłodził swoją. Przygryzłam paznokieć kciuka i zapatrzyłam się w kolorowe butelki za plecami Ala. W innych okolicznościach byłabym zdumiona, że piłam herbatę i starałam się łagodnie wyperswadować spotkanie z moim byłym kochankiem facetowi, którego pieprzyłam osiemdziesiąt cztery godzinny temu. Nie sądziłam, aby on dbał o takie szczegóły, lecz mogłam spróbować.

– Jestem u niego spalona – skłamałam.

– Naprawisz to. Potrzebujemy Takady ‒ oznajmił, przykładając filiżankę do ust.

– Zapomniałam, za co cię tak nienawidzę, Regi.

Gdy odsunął filiżankę i mi się przyjrzał, sięgnęłam po swoją i ostrożnie podmuchałam gorący napar, ciesząc się jego aromatem. Wzięłam łyk, a poniewczasie zorientowałam się, że ich herbaty mają inny smak, są mocniejsze, ale nie skrzywiłam się. Spojrzenie Ashby’ego było intensywne, kiedy obserwował to przedstawienie, które mu zaserwowałam.

– Adres? – zapytałam, odstawiając filiżankę na bar.

– Orle Oko zawiezie cię do hotelu, gdzie zatrzymał się Takada. Przyleci dziś wieczorem na koncert Depeche Mode.

– Jak miło. Chcesz pisemne oświadczenie, że wam pomoże? – zapytałam słodko.

– Nie. Twoje zapewnienie wystarczy.

– W porządku, szefie. Będziesz to miał.

Pochylił się, oparł na łokciach i przyglądał krzątaninie Ala.

– Ile potrzebujesz czasu?

Zgrzytnęłam zębami, upajając łyk gorzkiej herbaty.

– Śpieszy się nam?

– Tak. Mamy czas do niedzieli. W niedzielę ma wypłynąć z portu pierwszy kontenerowiec z naszym logo pod banderą.

Uf. Najpierw zabrał mnie na herbatkę, a teraz wspominał o tym, że miałam się śpieszyć. Nie znosiłam tego… dupka. Dookoła mnie zaczęły się rozlegać dzwonki alarmowe, ale je uciszałam, licząc do trzech, i skupiłam na aromacie herbaty.

Może i pożądał mnie, gdy siedziałam mu na kolanach, ale i tak wiedziałam, że mnie nie lubi.

– Jeśli znajdę go przed koncertem… Potem pójdziemy do klubu w jego hotelu i poczekam na śniadanie… – odpowiedziałam szybko. – O dziesiątej będziesz miał jego zgodę.

To była gra, ale on odwrócił się do mnie. Obojętność miał wypisaną na twarzy.

– A jeśli nie uda ci się go przekonać?

Podejrzliwy jak cholera. Przypuszczałam, że chciał wiedzieć, czy mam plan awaryjny.

– Ma swoje słabości i jest Japończykiem, kocha sentymenty – zażartowałam.

Skrzywił się na mnie, rozsiadł się i skinął głową. Jezu. Ten facet był naprawdę wkurzający. Dopiłam herbatę, patrząc tylko na Ala. Czułam się, jakbym była na randce z nudziarzem, który był za sztywny, aby mnie rozruszać, i który uważał mnie za swoją głupiutką kobietę od brudnych zadań. Na szczęście mnie było tak wygodnie – wtedy ludzie popełniali błędy, a ja potrafiłam dotrzymywać tajemnic, więc nie było potrzeby rozmowy.

– Dziękuję za herbatę, szefie. – Nachyliłam się do jego ucha.

Drgnął, ale się nie poruszył.

– Piękna tradycja. Będziesz miał to, czego chcesz.

– Jutro rano – podkreślił.

Odwrócił do siebie moją twarz, znów wdzierając się w moją przestrzeń.

– Przepraszam, ale… – odezwałam się chłodno.

– Skończyliśmy – oznajmił, patrząc mi w oczy.

Skurwiel! Zacisnęłam wargi i skinęłam głową. Gdyby było to możliwe, skopałabym sobie tyłek.

– Mister Alistar… – zwróciłam się do barmana, siląc się na uśmiech – herbata była pyszna. Nuta brandy i goździka, idealne połączenie.

Alistar uśmiechnął się zaskoczony i skinął głową.

– Zapraszam, panienko, na rozgrzewającą herbatę z miodem i imbirem.

Zsunęłam się ze stołka.

– I to jest prawdziwy dżentelmen, jeszcze daleko ci do niego – mruknęłam cicho do Regiego, chcąc go zezłościć, ale on był na to odporny.

Gdy wstałam, Orle Oko złożył gazetę, a Reginald pokazał mu, aby poszedł ze mną. Pora, abym ruszyła do pracy dla Anglików.

Orle Oko jeździł sportowym czerwonym chevroletem camaro. Dresik, siwe włosy ulizane nad czołem, mina Freda Castelli – alfonsa, którego poznałam w Mediolanie. To mnie rozbawiło, gdy eskortował mnie do samochodu. Nawet otworzył mi drzwi. Chyba nie zamierzał mnie zabijać, a następnie wywieźć ciało z miasta na zlecenie Ashby’ego?

Nie musiałam długo się nad tym zastanawiać. Gdy zajechaliśmy na Ósmą Aleję, odkryłam, że SUV Noora już stał przed moją kamienicą. Czekał na nas, nerwowo wybijając rytm na kierownicy.

– O której po ciebie przyjechać? – zapytał krótko Orle Oko, parkując.

– Noor również może mnie zawieźć.

– Nie muszę ci wyjaśnić, kto tu rządzi. O której? – powtórzył ostrzej.

– Godzinę przed koncertem. Ósma. Ale nie musisz się przejmować, nie będzie rozlewu krwi.

– Będę o ósmej – zapewnił twardo. – Bądź gotowa.

– Cokolwiek to oznacza – odszczeknęłam i wysiadłam z samochodu.

Odjechał z piskiem opon i czekałam, aż Noor do mnie dołączy.

Spojrzał na znikające camaro, po czym zauważył:

– Nadal ochraniam tylko nieletnich. A jego dzieciaki to wrzody na moim tyłku.

– Dzięki, skarbie. – Uśmiechnęłam się do niego. – Ja jestem już pełnoletnia. Chodź, muszę sprawdzić w szafie, czy mam dobrą kieckę. Idę na koncert z Orlim Okiem.

– To The Beatles koncertują w pełnym składzie?

– Dobre – stwierdziłam, wskazując na niego palcem, gdy wspinaliśmy się po schodach do mojego mieszkania. – Wiesz, czego słuchał w aucie? Pierdolonego Davida Rawlingsa.

– Nie wiem, kto to jest – wyznał.

Gdy otworzyłam drzwi, Noor sprawdził mieszkanie.

– Odrobiłem swoją pracę domową, jeśli chodzi o ciebie.

Skupiłam się na nim, zdejmując buty w holu.

– Nie dziwi mnie to.

– Masz niezłą kartotekę. Triady? – zapytał, opierając się o framugę drzwi salonu.

Ścisnęło mnie w piersi. Weszłam do sypialni, rzuciłam marynarkę na łóżko, ale zachowałam spokój. Nie było mowy, aby wiedział o moich układach. A o Cesarzu mógł dowiedzieć się od kogokolwiek. Ale dlaczego by pytał?

– Masz problem z triadami? – zapytałam, otwierając szafę.

– Nie mam z nimi problemu – powiedział niepewnie. – Krążą plotki, że triady w mieście są podzielone.

Kurewski Lao-li! Musiałam go znaleźć i wbić mu do głowy, kto rządzi w Ogrodach Ying.

– Znam również Tao-di. Kurwa, walczy w podziemnych walkach i muszę ci powiedzieć, że żadnej nie przegrał – warknął, siadając na łóżku. – Tao-li pracuje dla Wielkiego Tygrysa.

Zamknęłam usta i skrzyżowałam ręce na piersiach, patrząc na zawartość szafy. Właśnie o tym myślał? Że chodziło o rozłam triad? Lao-li był obecnie pod kreską i Cesarz wysłał egzekutorów, aby wytropili jego błędy. Wielki Tygrys nie posunął się do tego, aby go zlikwidować, choć wiedział, że Lao-li mieszał w interesach Cesarza. Obaj działali dla tego samego szefa, z tym że przeciw sobie i na terenach innego kraju. Cóż, częściowo tak było. Zbyt łatwo jednak pozwoliłam, by moje emocje przejęły kontrolę. Błąd. Cesarz i jego wewnętrzne wojny to nie był już mój problem.

– Właśnie dlatego tu jesteś, Ana? – zapytał Noor. – Masz ujednolicić triady?

Sięgnęłam po czerwoną kieckę. Dior. Zbyt prosto.

– Nie jestem już Cesarza. Jestem wasza.

Szukałam czegoś błyszczącego.

– Chcę po prostu pracować. Nie obchodzą mnie triady.

Noor skinął i znowu spojrzał, przekrzywiając głowę. Ujrzałam to w lustrze szafy. Szybko go rozgryzłam, próbował mnie odczytać. Oznaczało to, że był zdenerwowany tym, że mogłam przysporzyć im kłopotów. Jego mina to zdradzała.

– Naprawdę. Słucham Ashby’ego. Mnie również się to nie podoba, ale tak jest. Dobra, chyba mam odpowiednią sukienkę.

Wyjęłam srebrną cekinową sukienkę Talbot Runhof i sandałki Saint Laurent. Tak, to było to, co lubił Iko. Blichtr świecącego Los Angeles w oscarową noc, jego niespełnione marzenia o aktorstwie. Iko wydał kilka singli za pieniądze ojca w japońskim j-popie.

Noor się znudził i poszedł zamówić nam jakąś pizzę, a ja całą swoją uwagę skupiłam na aktach Reginalda, które wysłała mi Sesaria.

Reginald Ashby. Urodzony w osiemdziesiątym roku w Newcastle. Dobre szkoły, kilka bójek w latach młodości, szkoła finansowa i przeprowadzka do Londynu w wieku osiemnastu lat. Syn taksówkarza i nauczycielki rytmiki. Nic, co mogłoby mnie zaskoczyć. Miał rodzeństwo i odkąd pracował dla Yorka, jego akta były bogate. Czego tam szukałam? Był jeden artykuł, w którym pisano, że Ashby podejrzany jest o morderstwo amerykańskiego gangstera, który podobno sypał glinom. A potem nic, śledztwo umorzono po wycofaniu zarzutów.

Nie powinnam była o tym myśleć. Ashby był moim szefem i tak powinnam to rozgrywać.

O ósmej byłam gotowa, aby zabłysnąć i znaleźć się na radarze Iko Takady. Jako egzotyczny ptak – kanarek, którego musiał złapać w swoją sieć. Iko uwielbiał polować. Poprawiłam pasek z koralików i weszłam do kuchni, zakładając kolczyk. Noor gwizdnął z zachwytu.

– Masz zamiar go oślepić swoim blaskiem? Myślałem, że nie będziesz rzucać się w oczy.

– Gówno mnie obchodzi, czy będę rzucać się w oczy – oświadczyłam sucho. – Poszukaj białego płaszcza w szafie, a jak nie to, jakiegokolwiek… byle był jasny.

– Jezu, kobieto – westchnął zirytowany. – Lepiej z tobą nie zadzierać. Orle Oko dzwonił, czeka na dole. Spóźniłaś się.

Zachichotałam, wyglądając przez okno. Jego camaro już tam stało, a ja dziwiłam się, że jeszcze nie zatrąbił na mnie.

– Jestem cholerną damą. – Uśmiechnęłam się. – Niech czeka.

Noor pokręcił głową i zniknął w poszukiwaniu płaszcza. Włożyłam do kopertówki potrzebne rzeczy i wybrałam tylko składany nóż z rzeźbioną rękojeścią, nie obawiałam się kłopotów wymagających użycia broni. Włożywszy płaszcz, wróciłam do malowania ust wiśniową szminką, a Noor założył ręce na piersi i mi się przyglądał.

– Nie pogrywałbym z nim. Możesz go potrzebować.

– Z pewnością przyjmę twoją radę do serca – skłamałam, chowając pomadkę do torebki. – Jestem gotowa.

– Jeszcze jedno – powiedział, gdy zatrzymaliśmy się przed drzwiami. – Będę niedaleko, gdybyś potrzebowała podwózki.

Skinęłam mu głową. Obróciłam się i zeszłam po schodach. Orle Oko wysiadł z samochodu, nie powiedział nawet słowa i otworzył mi drzwi od strony pasażera.

– Dobry wieczór, Orle Oko. Przyjemna noc, nieprawdaż?

Napotkałam jego intensywne spojrzenie i z uśmiechem wsiadłam do samochodu. Zaczął stukać bardziej intensywnie o kierownicę, wiedziałam dlaczego, gdy powiedział kolejne słowa.

– Nie zmuszaj mnie, abym cię zabił przed kolacją.

No i proszę, jednak nawet Orle Oko miał poczucie humoru. Sytuacja, w której się znajdowałam, była zabawna i to poprawiło mi humor. Doskonale zrozumiałam jego ostrzeżenie, więc po prostu śmiałam się, gdy wsiadał do samochodu. Bez słowa odpalił silnik i wpisał adres w GPS.

Rozdział 7

Miłość.

Miłość to marzenia. Ucieleśnienie naturalnej reakcji organizmu. Kłamstwem było, że kobiety zakochiwały się jako pierwsze. Iko mnie kochał. Za szybko, za mocno i zbyt obsesyjnie, dlatego wiedziałam, że to będzie bolesne dla nas obojga. Nie mogłam się z nim przespać, nie kolejny raz.

Umykająca przed nim kobieta stawała się ofiarą jego wielkich wyobrażeń.

Gdy przyjechałam do hotelu, zaproszono mnie na górę do apartamentu Iko, bez Orlego Oka. Iko miał gościa. Christin. To ona otworzyła mi drzwi, a ja zamarłam na jej widok. Była niską, krągłą kobietką, uroczą blondynką z ciałem, od którego z pewnością wielu mężczyzn nie potrafiło oderwać wzroku. Jej włosy były naturalnie długie, a oczy wielkie i szare w tym niespotkanym odcieniu. W kwiecistej sukience do ziemi i naturalnym makijażu wydawała się taką niewinną istotą, nieskalaną złem tego świata. Wiedziałam, że Iko wybrał ją świadomie, była esencją amerykańskiej dziewczyny dla Azjaty. Dziewczyną z Arizony. Ona była słodka i już po powitaniu wiedziałam, że jest niepewna mojego pojawienia się w życiu Iko. Ona go kochała, a ja uwodziłam, to była ta subtelna różnica między nami. Używała miłych słów, chcąc zatuszować zdenerwowanie. Przypominała mi nieco Avikę: zbyt miła, przeurocza i chciała wierzyć w prawdziwą miłość.

Iko za to był zaskoczony moim pojawieniem się, więc musiałam zmienić swoje plany co do uwiedzenia go. Poprosiłam go o prywatną rozmowę w barze hotelowym. Strzeliłam szybkiego drinka, zanim uspokoił swoją dziewczynę i do mnie dołączył. Podłoga w wysokim pomieszczeniu była wyłożona płytami z białego marmuru, a szklane drzwi po prawej stronie prowadziły do lobby. Restauracja zapełniała się gośćmi. Barmanka nachyliła się do mnie z promiennym uśmiechem.

– Stolik dla pani?

– Umówiłam się z kimś przy barze. Poproszę jeszcze jednego – wyjaśniłam jej, wskazując na pustą szklankę.

– Rozumiem.

Iko Takada wszedł do środka, całą uwagę skupił na mnie. Powolnie rozpinał guziki szarej marynarki, ukazując błyszczącą czaszkę na czarnym T-shircie. Jak gwiazda estrady kroczył przez scenę. Ten sam uśmiech, zwichrzone włosy zafarbowane na kasztanowy brąz i błyszczące dodatki w uchu. Teraz przypomniałam sobie, dlaczego moje serce miało prawo zabić mocniej. Pod wpływem uśmiechu w policzkach pojawiły mu się dołeczki, a ja przestałam martwić się jutrem. Cholera, on sprawiał, że nadchodząca śmierć stawała się słodka. Całowałam tę twarz, zawierzając jego obietnicom.

Bez słowa stanął obok mnie, kładąc rękę na barze. Pochylił się, abym mogła poczuć zapach jego drogich perfum, seksu, pieniędzy i tego, czego pragnęłam najbardziej. Wolności. Zastygłam tak nad drinkiem, uznając, że lepiej będzie pozostać odporną na jego urok.

– Nie spodziewałem się, że jeszcze kiedykolwiek cię zobaczę – wyznał szeptem.

Barmanka spytała, czy życzymy sobie coś do picia.

Iko nie odpowiedział. Zerknęłam na niego przez ramię. Patrzył na mnie.

– Usiądź – poprosiłam i wskazałam barmance na wina. – Czerwone wino dla pana.

Iko spojrzał na mnie trochę zaskoczony, a trochę z czułością i jakby rozbawieniem.

To spojrzenie znów przywołało wspomnienia. Zajął miejsce obok mnie i złączył dłonie. Uwielbiałam czuć je na swoim ciele, ich grację i nieśpieszność w dawaniu rozkoszy.

Powoli przesunął wzrok na barmankę, podającą mu kieliszek i nalewającą powolnie wino.

– Dziękuję.

Dziewczyna skinęła głową i odeszła.

Iko znów odwrócił się do mnie.

– Pamiętałaś, jakie wino lubię.

– Pamiętam sporo rzeczy.

– Małe Tokio, kaskudon na wynos… pomarańczowe ściany i piosenki Ayaki odtwarzane w kółko.

– Hajimari no toki3.

Uniósł kieliszek do ust, nie komentując tego. Mięłam serwetkę i zaczęłam rozkładać jej warstwy z przesadnym skupieniem i starannością. Ta melodia nadal brzmiała w mojej głowie jak moja zguba.

– Kochałaś ją.

– Mm… – wymamrotałam, uważnie wygładzając serwetkę.

– Dlaczego tu jesteś, Ano?

Spojrzałam na niego.

– Ułożyłeś sobie życie.

Popatrzył na moje usta i zacisnął wargi.

– Nigdy nie wróciłaś.

– Wyluzuj. Nie zamierzam zedrzeć z ciebie ubrania w restauracji.

– Kiedyś ci to nie przeszkadzało.

Wydawało się, że oboje mamy te same cholerne myśli.

Upiłam łyk gorzkiej porażki o smaku brandy, naruszając moją bezpieczną przestrzeń, i wyszeptałam:

– Może powinniśmy porozmawiać na zewnątrz. Staram się unikać nieczystych myśli.

Zakrztusił się lekko i zakrył usta dłonią. Odwrócił wzrok, lustrując wnętrze restauracji. Zostałam przywołana do rzeczywistości. Iko Takada ruszył do przodu. Nie było pomarańczowych ścian love hotelu i głosu Ayaki zapewniającej mnie, że ujrzę nowy początek.

– Okej – powiedziałam. – Zapomnijmy o tym, co było. Nie zniszczę tego, co masz z Christin. Przyszłam tu z tobą porozmawiać.

Iko przysunął się bliżej, chyba rozluźniony moim zapewnieniem.

Chyba po raz pierwszy powiedziałam coś wbrew sobie.

– Tak?

Tylko skinęłam głową.

– Tak. I od tego zależy, jak w tym roku spędzisz urodziny – zaczęłam, próbując szybko wymyślić, jak ująć to w słowa. – Są w styczniu?

Zaśmiał się, a ja z ledwością utrzymywałam dłonie z dala od jego twarzy.

– Dostanę prezent?

Poczułam, jak skacze mi ciśnienie, gdy widziałam, jak marszczył nos w przezabawny sposób, wydając ten gardłowy dźwięk. Wyciągnęłam rękę i dotknęłam jego włosów. Nadal były miękkie, wyślizgiwały się z moich palców. Wydawało mi się, że to wczoraj obudziłam się, wsuwając w nie dłoń, chcąc tylko czuć ich strukturę. Ciarki przeszły mi po skórze i musiałam się bardzo pilnować, żeby ukryć emocje.

– Jaki to ma być prezent? – wymruczałam.

Zamarł i odsunął się od moich dłoni. Zrozumiałam swój błąd. Tęskniłam za czymś, czego już nie było. Wspomnieniami. Zabrawszy rękę, zacisnęłam ją na szkle. Odwróciłam się do Iko całym ciałem i zmrużyłam oczy.

– Zrozumiałam. To tylko interesy, Iko.

Podniósł wzrok na barmankę w drugim końcu baru.

– Ze mną?

– Tak. Te same, co wcześniej, ale dla innego gracza – odparłam.

Spojrzałam na niego, oprócz niedowierzania na jego twarz pojawiła się złość.

– I tylko dlatego tu jesteś? – spytał cicho.

Niech to szlag.

– Powiedz mi, że nie działasz z Michaelem Yorkiem? Jego propozycję współpracy odrzuciliśmy dwa tygodnie temu.

– To spoko gość – broniłam Michaela.

– Tak, a my mamy tu tylko dwa kontenerowce, Ana. Dlaczego nie układa się z Cesarzem? On zajmuje całe nabrzeże.

Dobre pytanie, ale nie znałam na nie odpowiedzi.

Milczałam, zapatrując się w kolorowe butelki na barze.

– Nie mogę ci tego obiecać. Tata nie chce już układać się z obcymi – oznajmił jak gdyby nigdy nic. – A ja odszedłem z tego interesu.

– Nie. Nie zrobiłeś tego – wycedziłam.

Iko odwrócił się do mnie i znów przysunął. Bliżej niż ostatnio.

– Ana… chcemy być czyści. Wiesz, ile razy nasze szyldy są sprawdzane, zanim wejdziemy do portu?

– Iko… – zaczęłam.

– Jeśli chcesz działać dalej za plecami Cesarza, rób to. Ale nie wciągaj w to mnie.

– Tak jakby Cesarz wie – wyszeptałam.

Spojrzał na mnie. Chyba chlapnęłam coś niepotrzebnie.

– W co ty się wplątałaś, Ana?

– Nawet nie zaczęliśmy miłej rozmowy, Iko. Cały czas mówisz mi, że nie zależy ci na interesach ojca, ale wiesz, że to kłamstwo. Mogę to zrozumieć. Kłamię częściej niż ty. Ale właśnie usiłuję ci pomóc.

– To może spróbuj znaleźć lepszy sposób niż mówienie mi, że jestem kłamcą.

– Bo jesteś. I być może nadal to w tobie lubię – powiedziałam to w taki sposób, jakbym rozpaczliwie pragnęła w to uwierzyć.

Iko powoli odchylił głowę. Jego wyraz twarzy znowu się zmienił. Złość zniknęła. Odchrząknęłam i uśmiechnęłam się, patrząc w jego ciemne oczy.

– Ana – odezwał się cicho.

– Po prostu zapomnij – warknęłam i odwróciłam się do niego. – Przepraszam, ale… to ostrzeżenie. W tę niedzielę będą czekać w porcie tiry do rozpakowania. Trzy kontenery do Ukrainy.

– Nie cumujemy w Ukrainie – odezwał się chłodno.

Oczywiście przez ten ton natychmiast wpadłam we własną pułapkę.

Pochyliłam się i objęłam czule jego ramię.

– Ja robię to grzecznie, a kolejna osoba, która do ciebie przyjdzie, nie będzie miła i słodka – wyszeptałam mu do ucha.

Miałam na myśli Orle Oko.

– Straszysz mnie? – zapytał, patrząc mi w oczy.

– Nie.

– Nie wiem, Ana, z czym się zmagasz, ale wiem, że to, co się dzieje, cię niszczy.

Pewnie wolałabym tego nie usłyszeć, nie od niego – od osoby, którą kochałam. Nie powinien był o tym wiedzieć i rzucać mi tego w twarz. Ale teraz mnie to nie obchodziło. To mnie zaskoczyło, a nawet rozbawiło. Ześlizgnęłam się ze stołka, zapierając ciałem na jego ramieniu, i znów wtuliłam w jego policzek.

– Ja jestem tu z racji naszej długoletniej przyjaźni – podkreśliłam. Dotknęłam jego uda. Poufale ucałowałam blady policzek, na którym rozmazałam szminkę. – Masz dzisiejszą noc na decyzję, ale lepiej, abym ją już znała.

Pokręcił głową, a ja spojrzałam na barmankę.

– Jeszcze jedną szklaneczkę poproszę.

– Nie masz pojęcia, co robisz – zaczął Iko.

– Myślę, że właśnie wiem.

Uśmiechnęłam się, płacąc za drinki barmance, która postawiła przede mną brandy. Ostatni raz dotknęłam jego ramienia.

– To jak pożegnanie. Hajimari no toki… Iko.

Przechyliłam szklankę i wypiłam do dna. Dobra brandy paliła mój żołądek, a ja czułam się pusta. Mogłam go kochać, mogłam przedłużyć romans i na chwilę być jego Christin. Kogo oszukiwałam? Dbałby o mnie, a ja śniłabym o dzieciach, zamiast tego jednak zdradziłabym go na pierwszym zakręcie.

Spędziłam dwadzieścia minut na spacerze po Londynie. Rozmyślając i czując głupi żal, doszłam do wniosku, że mam nieodpartą ochotę na więcej whisky. Ból sprawiał, że złość była jedyną właściwą emocją w moim życiu. Brakowało mi taniego motelu, płaczliwej piosenki i uśmiechu chłopca, który zniknął z moich wspomnień. Nie byliśmy na tyle silni, aby to przetrwać. A ja do niego nie wróciłam.

Zadzwoniłam po Noora i kazałam zawieźć się do sklepu nocnego. Mogłam upić się sama. Oczywiście Orle Oko był wściekły, że nie poinformowałam go o zmianie planów i nie powiedziałam, jak wyszłam z hotelu, tylko prześlizgnęłam się niezauważona pod jego czujnym okiem. Napisałam tylko do Regiego, że zrobione. Nie odpisał, pewnie obracał jakąś laskę w łóżku, ciekawe, czy dla niej się chociaż rozebrał? Złość za własne niepowodzenia w życiu to suka.

***

Trzy dni później o jedenastej piłam herbatę w Glass of Harold z dwoma sędziami Izby Lordów. Załatwiałam Michaelowi poparcie w ustawie nawozowej. W międzyczasie przywdziałam swój najlepszy uśmiech i choć raz próbowałam zachować się kulturalnie i godnie, grając rolę prawnika w tym za ciasnym kombinezonie. Gdy restaurację wypełnili kelnerzy, uświadomiłam sobie, że mogło nie być tak lekko, jak się spodziewałam. Obaj mężczyźni byli nadętymi palantami, opowiadali tylko o sobie. I wtedy zadzwonił telefon. Poprosiłam Noora, aby czekał przed lokalem i dzwonił tylko w nagłych wypadkach.

Przepraszając, wyjęłam telefon z torebki. Dzwonił Ashby.

Cholera.

– Przepraszam na moment… to z sądu – skłamałam, odchodząc od stolika. – Stęskniłeś się, szefie? – wypaliłam, wpatrując się w ruch na korytarzu restauracji.

– Jesteś tu pogrzebana. Wyślę ci adres.

I tyle. Rozłączył się.

Noor zawiózł mnie do kolejnego lokalu z listy ulubionych Yorka. Ten był jego tajną bazą na Uxbridge Rd. Przed wejściem zaparkowano kilka samochodów i w chwili, gdy poznałam kierowcę w czarnym mercedesie, wiedziałam, że mamy kłopoty. Yijn-pio. Trzech Azjatów stało przy wejściu. Weszłam do środka i poznałam psy Cesarza. Chińczycy stali w różnych specyficznych miejscach, dobrych do oddania strzału. Na dwóch kanapach w rogu lokalu siedzieli Orle Oko, Jim i kilku innych ludzi Yorka. Wszyscy uzbrojeni i gotowi do strzału. Orle Oko miał broń wysuniętą przed siebie, ale Chińczycy karabiny maszynowe.

Noor za mną wysunął siga, łapiąc mnie mocno za ramię.

– Do tyłu – szepnął nakazująco, ciągnąc mnie za siebie.

Nie zrobiłam tego.

Jim pokazał mi szerokie drzwi do odsłoniętej części gabinetu. Podążyłam tam bez słowa.

W środku w drzwiach stał ciemnowłosy Lee Pong w szarym płaszczu i kapeluszu Pana Gadżeta, a przy małym, okrągłym stole naprzeciw Michaela siedział Lao-li. Wyczułam, że to wymiana gróźb. Michael zerknął na mnie znudzonym wzrokiem ważniaka, miał na sobie ten swój sztywniacki garniak w kratkę. Skinął mi głową na powitanie. Szukałam Ashby’ego. Siedział przy biurku i obserwował uważnie zachowanie Lee Ponga, nie chcąc niespodzianki. Zerknął na mnie całkowicie zaskoczony moim widokiem. Oni byli uzbrojeni, tak samo jak ludzie Michaela, tyle że ich postawa była bardziej pokazowa.

Zdjęłam płaszcz i weszłam do środka, otrzepując brzegi materiału.

Lee Pong zaklął pierwszy.

– Milcz – warknęłam po mandaryńsku do Lao-li.

Rzuciłam Noorowi mój płaszcz, po czym weszłam dalej niczym królowa. W pomieszczeniu rozlegał się stukot dwunastocalowych szpilek. Zatrzymałam się za krzesłem Michaela. Oparłam się o antyczną komodę w jaskini lwa. Lao-li na chwilę spojrzał mi w oczy, zanim odwrócił głowę na Michaela zaskoczony. Był świadom, że to nie moja sprawa. Nie panował nad tym, tak samo jak nad tym, co miało się za moment wydarzyć.

– Co tu robisz? – zapytał mnie wkurzony.

Wiedziałam, że pod stolikiem trzyma broń wycelowaną w Michaela.

Uniosłam brew, spoglądając na niego, na spoconą twarz Lee Ponga i tych dupków w głównej sali. Robili przedstawianie, a Cesarz tego nie lubił.

– Chcę zamienić słowo z Michaelem. Na osobności – powiedział Lao-li.

Reginald zacisnął szczękę i wysunął się do przodu, ale Michael uniósł rękę, powstrzymując go.

– Nie byliśmy umówieni. Wszystkie sprawy z Cesarzem mam załatwione.

– Słyszałeś? – powtórzyłam.

– Tylko on. – Lao-li wskazał na Michaela. – To nie twoja sprawa.

– Nie? – zapytałam znudzona, oglądając swoje paznokcie.

Minęło dziesięć sekund ciszy, następnie trzy, gdy westchnęłam.

– Odłóż broń, Lao-li – powiedziałam po mandaryńsku. – A zachowam dla siebie niektóre tajemnice twoich poczynań.

– Może zabierzesz je do grobu.

– To groźba? – nie dowierzałam, po czym się roześmiałam. – Chcesz ujrzeć mnie w trumnie?

Gdy minęło trzydzieści sekund, poczułam, że zadrżał, a jego dłoń wsunęła się do kieszeni. Coś w tym wszystkim było nie tak.

– To rozmowa biznesowa z panem Yorkiem o naszych wspólnych udziałach.

– Nie mamy wspólnych udziałów – zaprzeczył Michael.

Podeszłam do niego i położyłam mu dłoń na ramieniu. Nie drgnął pod tym dotykiem.

– Słyszałeś? Nie masz wspólnych interesów z panem Yorkiem.

– Pracujemy dla niego osiem lat – powiedział. – Chcemy tylko drobnej pomocy, prowizji, w przerzucie naszych części do samochodów do granic Irlandii.

Oskubywał klientów Cesarza? Taka była jego rola. Nie wytrzymałam i wysunęłam glocka z kieszeni marynarki, po czym strzeliłam dwa razy.

W ciszy rozległ się tylko głuchy klik komory, bo wyjęłam magazynek, a lufa była skierowana na czoło Lao-li.

– Jeśli się wtrącicie, umrzecie w wojnie przeciw Cesarzowi – powiedziałam do wszystkich psów w pomieszczeniu. Dopiero potem spojrzałam na bladego Lao-li, który próbował zacisnąć palce na broni w kieszeni. – Nie radzę, to tylko ostrzeżenie. Gdzie jest Wielki Tygrys?

– Nie prowadzę z nim interesów – wyszeptał Lao-li.

Zmrużyłam oczy i spojrzałam na Michaela.

– Przepraszam, sir. Czy mogę prosić ciebie i twojego przyjaciela o przejście do drugiego pomieszczania?

– Zostanę – zapewnił Ashby.

Nie mogłam mu tego zabronić, ale Michael wyszedł zaraz za Noorem, który trzymał broń.

Popatrzyłam na Lao-li i usiadłam. Dałam znać Lee Pongowi, aby wyszedł, ale on wbił wzrok w podłogę.

– Cesarz jest w mieście, tak? – odezwał się Lao-li.

Tak łatwo przewidział swoją śmierć? Uśmiechnęłam się, zakładając nogę na nogę i kładąc pistolet na stoliku. Włożyłam magazynek, odbezpieczyłam go.

– Nie pracuję dla Cesarza – powiedziałam po angielsku. – Ale oni tak. Wszedłeś tu na własne ryzyko, Lao-li. Zaniepokoiłeś pana Yorka, a to już mój kłopot. Jesteś zdrajcą.

– Nie zdradziłem go. Chodzi tylko o interesy. To nie Chiny, tu nie ma już jedności. Wiesz to. Próbowaliśmy, ale Wielki Tygrys zagarnął większą część wpływów na wyspie. Nie podzielił się. – Jego głos był przepełniony ostrzeżeniem.

Nie mogłam teraz spojrzeć na Lao-li. Wpatrywałam się w Michaela bezpiecznego z Orlim Okiem i ochroniarzami, gdy zamawiał sobie piwo, czekając na mój kolejny ruch. Uśmiechał się do mnie szeroko.

Podniosłam dłoń do swojej skroni i pokręciłam palcem, sugerując, że Lao-li gada głupoty.

– Chroń i dziel – powiedziałam motto Cesarza. – Zapomniałeś, że możesz zabić stu ludzi, a twój pan zabije w odwecie tysiące? Zna akta każdego z was, każdej pierdolonej okruszyny, którą staracie się chronić, i ją wam zabierze. Tak będzie, bo uwierzyliście, że Lao-li poprowadzi was sprawiedliwie.

– Tak będzie – powiedział. – Oddam im swoją część, gdy tylko Cesarz się dowie… że Wielki Tygrys… przegrywa w kasynach…

I tyle z jego odwagi, to jego słabość – strach przed głowami triad. Pozostała mu usilna próba przekonania mnie do swojego planu. Położył rękę na stoliku, tę z tatuażem wierności klanowi Ying, nachylając się w moją stroną. Trzy sekundy później wbiłam mu cienki nóż od shuriken w dłoń, przyszpilając ją do stolika.

– Krew zdrajców popłynie czarną nocą rzeką Żółtego Brzegu, zanim dopłynie do domu i obmyje twe winy – wyszeptałam po szanghajsku, używając dialektu Wu.

– Przepraszam… przepraszam… wybacz mi – zajęczał Lao-li, opadając na kolana i próbując wyrwać nóż.

Tylko kilka osób miało prawo powiedzieć te słowa – egzekutorzy Ogrodów Ying, rodzina cesarska. Ludzie Lao-li schowali broń i skłonili głowy, nie chcąc wziąć na siebie odpowiedzialność za zdradę Lao-li. Rozumiałam to. Nóż upadł, a Lao-li uciekł, ale Lee Pong został, patrząc na mnie ostro. Wiedziałam, czego szukał. Uniosłam brew i spojrzałam na zakrwawiony nóż na dywanie.

Podniósł go, chwycił w dłonie i ukłonił mi się, oddając szacunek rodowi, który reprezentowałam.

– Woda Żółtej Rzeki niech obmyje nasze winy – wyszeptał dwornie.

Ostrze położył na brzegu stolika, a jego czarne oczy opadły pokornie, po czym wyszedł z lokalu, a za nim wszyscy Chińczycy. Cicho i bez szemrania.

Odetchnęłam, sięgając po broń, nim wstałam.

– Piękne przedstawienie – odezwał się Ashby z zaciśniętą szczęką.

– Dziękuję, szefie.

– Nie dość, że piękna, to inteligentna. – Michael zachwycił się od progu. – Napijesz się z nami herbaty?

Uśmiechnęłam się i skinęłam głową.

– Zapłacę za stolik. – Wskazałam na krwawą plamę.

– Proszę, nie przejmuj się tym, Ana. Jeff, dwie herbaty. Regi?

Och, nie tylko ja tak do niego mówiłam. Odmówił. Patrzyłam, jak wyjmował chusteczkę, aby podnieść mój nóż. Kelner natychmiast przybiegł z ręcznikiem i powycierał blat. Michael pokazał mi stolik w drugiej części sali. Chłopcy uśmiechali się do mnie ukradkiem, widocznie radośni, tylko Orle Oko kręcił głową niezadowolony. Nie musiał nic mówić, gdy zrobił tę minę. Zaśmiałam się. Noor zamówił sobie kawę przy barze i pokazał kciuk w górę, że podobało mu się moje przedstawienie.

Usiadłam, gdy Michael odsunął mi krzesło.

Jeff, barman, postawił przed nami tacę z herbatą, którą rozlewał do filiżanek.

– Whisky! – krzyknął Reginald, dołączając do nas, po czym oddał mi nóż.

– Wiedziałem, że masz zaciśnięty żołądek, przyjacielu – zażartował z niego Michael.

– Wkurzają mnie niezapowiedziane wizyty – wyjaśnił, siadając z nami.

– Tak, mnie również. Ale mamy Anę. Ano, zdumiewająca gracja – zaczął Michael, unosząc filiżankę. – Nie mogłem sobie pozwolić na rozlew krwi, choć bardzo tego pragnąłem.

Zerknęłam na Reginalda i chyba wiedziałam, co chciał mi przekazać. Groźba w jego oczach zmieniła się w coś kompletnie innego, gdy spoglądał na mnie.

– On ma zniknąć z miasta.

– Regi – poprosił Michael, ale ja sztywno skinęłam głową.

– Załatwię to, szefie – wymruczałam słodko, co rozbawiło chyba nie tylko Michaela, bo widziałam, że Noor uśmiechał się pod nosem.

– Lao-li przejmuje zbyt dużo terenów i bruździ Cesarzowi w kontaktach.

Westchnęłam. Zanim nacieszyłam się swoim sukcesem, sięgnęłam po filiżankę z herbatą.

– Ale to nie nasz teren – dodałam cicho. – Możesz zabić Lao-li. Jest psem i jego głowa jest stracona, ale reszta z nich to ludzie Cesarza. On ich osądzi, nie ty, Michaelu.

– Tak myślałem – dodał z namysłem. – Nie będziemy wyciągać konsekwencji. Poinformuję tylko Cesarza o incydencie. Czy chcesz uczynić to osobiście?

Zwrócił uwagę na skok pulsu, który teraz szalał, gdy zaprzeczyłam. Reginald zacisnął szczękę, gdy spojrzał mi w oczy. Szukał w nich czegoś, gdy upił łyk whisky, a ja patrzyłam na niego, mrużąc powieki.

– Nie możesz stawiać mnie między psami Ying a sobą – dodałam, po czym ostrożnie upiłam łyk herbaty. – Przestałam być dla nich zagrożeniem.

– Nie sądzę, dziewczyno. Nadal masz ich szacunek, a tego potrzebujemy, zanim Cesarz tu posprząta.

Oddychałam zbyt szybko, co zauważył Ashby. Wciąż na mnie patrzył. Jego dłoń znajdowała się na szklance, ale on obserwował każdy mój ruch i chciałam wiedzieć, co kryło się w tej burzy szalejącej w jego oczach. Było to nieodpowiednie miejsce, ale napięcie seksualne, które odczuwałam, musiało ze mnie ujść po zredukowanej dawce adrenaliny. Dla niego jednak nie było w tym nic seksualnego. Jego oczy były przymknięte, pełne podejrzliwości i gniewu, gdy czekał, aż coś powiem.

– Jakie są rozkazy, szefie? – zapytałam Reginalda.

– Jak Vincent i Williams?

Właśnie tego chciał się dowiedzieć? Nie zamierzałam jednak dać mu tej satysfakcji i skłamałam.

– Dobrze. Rozmowy z prawnikami trwają.

– Wróć do nich i przekonaj ich, że potrzebujemy tej ustawy – rzucił, po czym wziął głęboki oddech.

Jego akcent z pewnością stawał się cięższy, gdy był wkurzony, a po próbie siłowej dochodziły jeszcze strach i adrenalina, które mieszała się w jego wzroku. I z jakiegoś dziwnego powodu lubiłam ten uśmiech.

– Jasne, szefie. Rozkaz – powiedziałam i wstałam. Dygnęłam przed Michaelem. – Sir… Dziękuję za herbatę i gościnę. Konwenanse… konwenanse… Au revoir. Ładny sweterek, Regi… To Jean Paul Gaultier? Nie… Tom Ford, wiedziałam, że klasyk.

Cofnął się o krok i zmierzył mnie wzrokiem, jakby nie był pewien, co ze mną zrobić, a ja się zaśmiałam.

– Trafiłam. To urok dziewczyn wychowanych w pieluchach Chanel.

Czułam, że Noor stoi za mną z moim płaszczem, który pomógł mi włożyć. Wyjęłam włosy zza kołnierza, gdy Michael śmiał się w głos. Wytrąciłam go z równowagi i spodobało mi się to.

– Lubi cię, Regi. Nasza dziewczynka cię lubi – zauważył rozbawiony Michael. – Dobrze cię mieć blisko, Ano.

Oczywiście, że tak. Wykorzystałam okazję, aby jeszcze raz pozdrowić ich po francusku, opuszczając lokal. Dziś poprawili mi humor i musiałam przyznać, że czułam się lepiej. Reginald wyglądał ostro w tym swoim brązowym sweterku podstarzałego dziadka i krawacie, a ja zdałam sobie sprawę, że to uwielbiam. Wszystko w nim było poważne, sztywne i nieprzystępne, ale również mroczne. I to mnie pociągało. Jego aura wytwarzała ochronę, która nie pozwalała się do niego zbliżać. Moje zaintrygowanie nim wzrastało. Musiałam uważać, aby nie zwariować do końca.

***

– Masz pięć sekund na powiedzenie mi, co tu robisz – poinformował facet w skórzanej kamizelce i z zielonym irokezem, stojąc w drzwiach do klubu Chelsea. – Zanim pożałujesz, że mnie spotkałaś, wycofaj się. To nie lokal dla panienek ze Stratford.

Znowu się do niego uśmiechnęłam, a on zaprezentował mi srogą minę. Chelsea to ekskluzywny klub i bez właściwej osoby u boku czy przepustki nie dało się tam wejść. W przeciwieństwie do innych miejsc, które zdążyłam poznać w Londynie, ten lokal zawsze sprawiał mi kłopot. Te ciągłe zmiany ochrony i obecność wielkich jasnych neonów nad wejściem oznaczały, że mają komplet gości. Klub położony był we wschodniej dzielnicy, gdzie budowano nowoczesne sieci handlowe i drogie hotele. Noor siedział w SUV-ie, czekając na moje rozkazy. Miałam znaleźć Liama Ashwortha.

Wzięłam głęboki wdech i ruszyłam w stronę ochroniarza. Mając dość, odsunęłam połę marynarki i pokazałam mu siga na uprzęży. Brązowe powieki chłopaka obrysowane mocno czarną kredką uniosły się lekceważąco. Widocznie nie zrobiłam na nim wrażenia.

– Secret Service – skłamałam.

– Pokaż odznakę albo spadaj.

Obserwował mnie, kiedy sięgałam pod marynarkę, a jego twarzy zdradzała ciekawość.

– Co? – zapytał defensywnie.

Od samego początku wiedziałam, że tak będzie, ale fakt ten niczego nie ułatwił. To właśnie było jednym z wielu powodów, dla których nie chodziłam do klubów, nie lubiłam selekcji. Znowu czułam się jak nastolatka. Po operacjach plastycznych i kilku poprawkach na zlecanie Cesarza wyróżniałam się w tłumie. Ten koleś ewidentnie był gejem.

– Posłuchaj, muszę tam wejść kogoś zabić i wyjść. Nie każ mi najpierw załatwić ciebie – warknęłam.

– Chyba nie powiedziałaś mu właśnie… – Usłyszałam w słuchawce głos Noora.

– Zamknij się – zwróciłam się do niego.

– Mówisz inaczej. – Ochroniarz odchrząknął, a jego mało aprobujące spojrzenie błądziło po mojej twarzy i moim ciele, nim otworzył mi drzwi klubu kodem. – Secret Service? Mi Pięć? Mi Sześć? Też mi agentka.

– Dzięki – syknęłam na niego. – Wiem, że wyglądam jak gówno, kiedy nie noszę makijażu. Miałam trudny dzień.

– To nie usprawiedliwienie.

Ignorując mój komentarz, kazał mi się śpieszyć. Noor się śmiał.

– Mogłaś mu powiedzieć, że jesteś na nogach od dwudziestu czterech godzin, szukając Ashwortha.

– Cicho. – Sunęłam ciemnym korytarzem od tylnego wejścia. – Podłącz się pod monitoring i znajdź tego cholernego gnojka.

– Wiesz, że to nie jest moja domena.

– Zrób to – warknęłam znów.

Noor był przeciwny zostawiania mnie samej, ale wolałam mieć z nim kontakt, w razie gdybym potrzebowała kilku informacji na szybko. Dwóch bramkarzy w czarnych koszulkach z napisem Chelsea Club na piersiach zerknęło i mnie przepuściło. Jeden odsunął linkę, a drugi rozsunął dla mnie kurtynę. W środku ściany były pomalowane na czarno. Lustrzane, pełne ultrafioletu, laserów i głośniej muzyki sale. Ludzie tańczyli i krzyczeli. Tylko dlatego, że panował tu ścisk, przycisnęłam łokcie do siebie, wyczułam siga. Nazywałam to zabezpieczeniem się na każdą okazję.

– Szukaj sekcji dla VIP-ów, Noor.

– Nie słyszę cię. Wiesz, nawet na monitoringu nic nie widać. Wszędzie są ludzie, jak mam znaleźć Ashwortha?

Ależ on był upierdliwy.

Wspięłam się po schodach. Mężczyzna stojący przy podwójnych drzwiach odpiął kolejną czerwoną linę i przepuścił mnie do środka, było to piętro klubu. Muzyka była ogłuszająca, ze wszystkich głośników leciała Dua Lipa. Basy wibrowały, wprawiając w drgania moją skórę. Szłam powoli balkonem między tańczącymi. Ściany i kanapy miały odcień czerwieni, rozjaśniały je światła kinkietów znajdujących się nad lożami. Stoliki były rozstawione pod ścianami. Światła stroboskopowe obracały się nad lustrami ciągnącymi się na całej długości sufitu. Ludziom zdawało się to pasować, krzyczeli i śmiali się. Dalej były boksy i prywatne loże.

Szłam korytarzem i rozważałam, jak wściekła jestem na Noora za to, że nie potrafił sobie poradzić z monitoringiem i że nie pojechał za Liamem, gdy ten uciekł nam z hotelu The Hoxton. Musiałam go gonić w sukience za trzysta funtów i oczywiście ją podarłam. Kupiłam w sieciówce parę legginsów i koszulkę z napisem It’s London, Baby. Poważnie… Dobrze, że Noor woził w bagażniku zapasowy garnitur, więc jego marynarka zwisała teraz ze mnie. Wyglądałam luzacko.

Minęła mnie kelnerka i uniosła czerwoną kotarę. Na sekundę zamarłam, usłyszawszy nie tyle język rosyjski, co charakterystyczny głos Orlego Oka. Odwróciłam się, widząc kilku ochroniarzy w czarnych koszulkach z logo służb marynarki. Byli ogromni, to nie nasi chłopcy, ale w loży siedział Orle Oko w towarzystwie podobnie do niego ubranych ludzi i kilku handlarzy. Nie wiedziałam, co tu robił, to nie była moja sprawa.

Szłam dalej, minęła mnie kolejna kelnerka. Zatrzymałam ją, unosząc telefon do wysokości jej oczu.

– Szukam tego faceta. – Pokazałam jej zdjęcie i odsunęłam marynarkę, aby ujrzała broń.

– Szóstka – wyjaśniła i szybko umknęła.

– W porządku. Słuchaj, Noor, mam Liama. Jest tu też Orle Oko.

– Gdzie?! – krzyknął. – W klubie?!

– Cicho. Ogłuchnę – poprosiłam, stając przed szóstą lożą. – W klubie. Nie wchodźmy mu w drogę.

Weszłam do środka. Liam siedział tam ze słodką blondynką, którą niewątpliwe poderwał w klubie. Liam to rudzielec, który czasem wyglądał jak dziecko Eda Sheerana i Dolly Parton. Odpalał papierosa złotą zapalniczką z monogramem, gdy mnie spostrzegł.

– Przegapiłam coś?

– Jak… – Liam się uniósł, więc pokazałam mu, aby usiadł.

– Siad. Masz może butelkę wody? – zapytałam blondynkę.

Byłam naprawdę spragniona, to miejsce było przepełnione alkoholem. Liam potrząsnął głową i pokazał mi tylko szampana. Cóż, nie mogłam mieć wszystkiego. Usiadałam na kanapie i czułam, że blondynka mnie obserwowała wystraszona.

– Więc – zaczęłam słodko, pochylając się, i posyłałam mu nieszczery uśmiech – jak nasza sprawa, Liam?

– Czego, do kurwy nędzy, ode mnie chcesz?

– Brak wyrafinowania. Mówiłam ci czego. Abyś był ze mną szczery. Gdzie jest towar mojego szefa?

Zassał powietrze przez zęby i skrzywił się, gdy sięgnęłam po jego papierosy i wyjęłam jednego.

– Nie wiem. Mówiłem to już, to nie ja go tu przywiozłem.

– Kłamiesz również tak swoją matkę, gdy co rano wracasz z Liverpoolu?

Zbladł, a blondynka próbowała się od nas odsunąć, ale jej to uniemożliwiłam. Sięgnęłam po zapalniczkę ze stolika, odpaliłam sobie papierosa.

– Przykro mi. – Spojrzałam na stolik, otwierając i zamykając zapalniczkę. – Nie stać by cię było na ten hotel i szampana za kilkaset funtów, gdybyś nie ukradł jego towaru.

– To było dawno temu.

– W piątek.

Odwróciłam się, aby popatrzeć na wejście, i zaciągnęłam dymem. Muzyka dudniła, blondynka prosiła, aby ją wypuścić, więc się przesunęłam i walczyłam z chęcią przywalenia Liamowi za ten głupkowaty uśmiech.

– Jestem jego bratankiem. Nic mi nie zrobisz.

Och, ktoś zapomniał mi o tym powiedzieć?

Noor na szczęście był cicho. Przyszła mi do głowy pewna myśl i zapytałam:

– Może ma cię dość, Liam? Mnie nie powiedział o pokrewieństwie. Mam strzelić ci w łeb.

– Kłamiesz.

Po prostu to zrobiłam, sięgnęłam po jego głowę i uderzyłam nią w stół, wiedziałam, że złamałam mu nos. Zawył przeraźliwie.

– Bawisz się ze mną, a ja tego nie lubię. Michael przysłał mnie tu, abym odzyskała jego towar.

– Chryste! Ja go nie mam. Już nie mam, on to wie! – Jego twarz wykrzywiła się w bólu, gdy próbował zatamować krew.

Sięgnęłam po popielniczkę. Jego cwaniactwo zniknęło zastąpione grymasem przerażenia, tak jakby przed chwilą urosła mi druga głowa.

– Masz problem, wiesz o tym?

– Wiem. Mówiłem, że mu oddam.

– Więc to tylko ostrzeżenie.

Byłam chorobliwie ciekawa, czy dlatego tu byłam. Miałam go nie uszkodzić czy tylko upomnieć? Być może miałam rozwiązać jakieś prywatne interesy Yorka, ale to wyjaśniało, dlaczego Ashby prosił, abym była delikatna.

– Dla twojej informacji, jeśli pojawię się drugi raz, to wyniosą cię stąd w plastikowym worku – powiedziałam chłodno z nutką gniewu. – Straciłam przez ciebie dzień. Jesteś utrapieniem.

Paliłam, a on siedział cicho. Otworzyłam butelkę szampana, nalałam do czystego kieliszka i wzięłam długi łyk. Szampan był zimny i otrzeźwiający.

– Możemy darować sobie całe to ganianie, oddasz, co masz, przeprosisz, a ja nie będę cię gnębić. – Podniosłam palec i pokazałam mu szampana. – Pij.

Nie podniósł go.

– Zadzwonię do wujka.

– Dzwoń.

W porządku, to był krok we właściwym kierunku. Czekałam, aż wybierze numer, i wsypałam mu do kieliszka różowy proszek, który rozpuszczał się powolnie.

– Nie odbiera.

– Chyba ma cię dość, Liam. Zrobimy tak. Napijemy się, dokończę palić papierosa i wyjdę, a ty jutro z rana go przeprosisz i oddasz wszystko, co zabrałeś.

Napotkał moje spojrzenie i potwierdził skinieniem głowy.

– Obiecuję.

– Toast. – Uniosłam kieliszek i przyjął toast, a ja uśmiechnęłam się w duchu. Będzie miał trudną noc i trudny poranek. – Naprawdę nie chciałam się w to mieszać. Nie rozkoszowałam się tym, że muszę cię skrzywdzić, Liam. Ale musisz się nauczyć, że nie okrada się rodziny.

Zaczęłam wychodzić z boksu, gotowa do powrotu do domu. Marzyłam o kąpieli i śnie. Liam wypił szampana, za chwilę będzie miał słodki odlot. Pożegnałam go i wyszłam ze strefy lóż. Nienawidziłam być zdana na czyjąś łaskę. Przez ostatnie piętnaście lat mojego życia walczyłam, aby pokonać to uczucie, było to moim absolutnie najgorszym koszmarem. Wolność, chociaż jej namiastka miała kluczowe znaczenie dla mojego istnienia. Bez niej czułam, że się duszę. Mogłam wykonywać gówniane zadania, zastraszać ćpunów takich jak Liam, ale musiałam mieć kontrolę nad sobą.

– Noor. Wychodzę – oznajmiłam.

– Czekam przed wyjściem. A ten monitoring jest do dupy, nic nie widać.

Świetnie! Wycieczka do domu. Być może uda nam się zahaczyć o monopolowy i kupić jakieś wino. Miałam ochotę odpłynąć. Boks, w którym widziałam Orle Oko, pozostawał pusty, a kurtyna była odsłonięta. Nie wiedziałam, dlaczego mnie to trochę zmartwiło. Zmrużyłam oczy i jęknęłam. Czułam zasadzkę. Schodziłam po schodach i szukałam Orlego Oka. Potrząsnęłam głową zawstydzona, nie mogłam wchodzić w drogę ludziom Ashby’ego. Moje podejrzenie mogło być bezpodstawne. Kierowałam się do wyjścia, lustrując ludzi, i wtedy mój wzrok padł na faceta siedzącego przy barze.

Powiedziałabym, że miałam pamięć do ludzi. Tych ważnych. Wyglądał tak samo, jak pięć lat temu, gdy spotkałam go w Berlinie. Krótkie ciemne włosy, zaczesane do tyłu, biała bawełniana koszula z najlepszego domu mody, cienki krawat i najdroższy złoty zegarek na nadgarstku. Jakow Nakaszwili. Gruziński syn Wasiliego Nakaszwilego, najbezpieczniejszego członka gruzińsko-rosyjskiej grupy przestępczej. Ale on rządził we Francji, Niemczech, Barcelonie, nie tutaj. Nie w Londynie. Co się zmieniło? Rosjanie nie mieli tyle kurtuazji, co inne organizacje. Niektóre z małych jednostek grup przestępczych miały, dopasowując się do kraju, w którym koczowali. Te większe, wywodzące się z Mateczki Ziemi, nadal były głęboko przekonane o swojej najeźdźczej roli panów świata.

– Zadzwoń do Regiego! – krzyknęłam głośno zaalarmowana. – I powiedz, że jeśli ma układy z Rosjanami, to ma się wycofać.

– Ale Ana co się dzieje?

– Zrób to!

Poczułam dłoń na ramieniu i zanim się odwróciłam, broń została mi wyszarpnięta.

– Cóż, witam ponownie, panno Kraft.

– Formalnie nie zostaliśmy sobie przedstawieni – oznajmiałam, wpatrując się w oczy Irowa Nikołajewa, ale uśmiechnęłam się.

To przystojny facet mówiący po polsku, angielsku i rosyjsku. Kozia bródka, skórzana kurtka i kamizelka kuloodporna. Wiedziałam, że ją ma. Wyciągnęłam dłoń, słysząc, jak moja komórka się rozdzwoniła w torebce.

– Ashby chce z tobą mówić, nie może się dodzwonić, Ana… – Słyszałam głos Noora. – Co mam mu powiedzieć?

Nie spuszczałam oczu z Irowa. Och, słodki Jezu. Ashby nie miał bladego pojęcia, z kim właśnie zadarł, jeśli ustawił spotkanie Orlego Oka z Rosjanami. Irow był moim utrapieniem w różnych częściach Europy i nie wiedziałam, że był w Londynie.

– Napijesz się ze mną? – zaproponował, chowając mojego glocka za pasek swoich spodni. – Za stare, dobre czasy?

– Właśnie wychodziłam – skłamałam. – Nie wiedziałam, że to patriotyczny klub.

– Nie jest nim. Odprowadzę panią do samochodu.

– Ana, Ashby chce z tobą rozmawiać, możesz? – zapytał nerwowo Noor.

– Nie. To zbyteczne – odpowiedziałam Irowowi, a jego uśmiech się pogłębił, gdy zastąpił mi drogę.

– Nalegam. Jeden drink, z dobrej wódki.

Nie lubiłam, kiedy ktoś mi rozkazywał, ale wiedziałam, że on zrobi wszystko, aby mnie stąd wydostać i odciągnąć od Nakaszwilego. Nic dziwnego, że nigdy wcześniej nie widziałam go w Londynie, przeważnie spotykaliśmy się na neutralnych terenach. Przyszedł do baru tylko po to, aby mnie sprawdzić. Chciał wiedzieć, czy ja i Nakaszwili planowaliśmy potajemnie współpracować. Miał mnie ostrzec, że Nakaszwili znajdował się na liście KGB. Był to przedsmak tego, co mogło się stać również ze mną. Wyglądało na to, że Orle Oko był w głębokim gównie.

– Zabawa czy interesy? – zapytał Irow, prowadząc mnie korytarzem do wyjścia głównego.

– Jest wyjątkowo pięknie, dziś to zabawa. – Grałam na czas.

– Ale wychodzisz sama?

– Zmieniam lokal.

– I mężczyzn – oznajmił, pokazując mi drzwi. – Wychodzimy.

– Pieprz się – rzuciłam w irytacji.

Nie wywołało to pożądanego efektu. Irow wybuchnął śmiechem, może on został w to wciągnięty tak samo jak i ja. Szybko jednak odepchnęłam od siebie jakiekolwiek przejawy sympatii. Szpiegował, więc był wrogiem. Uderzyłam go w splot słoneczny, ale był przygotowany. Odsunął się, przez co razem zderzyliśmy się ze ścianą i zaczęliśmy walczyć. On był wyszkolony, ale ciężki, a ja szybka. Nie miałam wątpliwości, że zamierzał mnie zabić i bez wahania wrzuciłby moje ciało do Tamizy. Prawdę mówiąc, to teraz patrzył na mnie tak, jakby rozważał, jak poćwiartuje moje ciało. Noor coś mówił, ale musiałam skupić się tylko na przetrwaniu. Nie miałam już nic do stracenia, walczyłam o życie. Podcięłam mu nogi i zacisnęłam dłoń na karku, odcinając dopływ tlenu. Powalenie go było utrudnione, gdy do korytarza wkroczyło kilka osób i zaczęło krzyczeć na nasz widok.

Bezczelnie wykorzystałam zgiełk i w przeciągu kilku sekund biegłam w stronę głównej sali dyskotekowej, krzycząc do nadajnika.

– To pułapka! Niech Regi ich stąd zabierze!

– Nie może! Nie ma kontaktu z Orlim Okiem. Chcę, abyś ich znalazła.

– Kurwa – zaklęłam.

Nie mogłam znaleźć Gruzina i wiedziałam, że Irow mnie szuka.

Sięgnęłam do pleców, gdzie miałam drugiego glocka, tego zapasowego. Heh. Cóż, to kłopot, ale szukałam wyjścia ewakuacyjnego. Już dwóch ochroniarzy przy wyjściu z kuchni powinno było mnie zaalarmować. Nie miałam na to czasu, strzeliłam w ich ramiona, bo tylko tak mogłam dostać się na tył. W słuchawce słyszałam ogłuszający szum. I huk! Wyjęłam ją, to zakłócenia, byłam zbyt blisko transformatora sieciowego. Drzwi otworzyły się z trudem. Słyszałam krzyki i przekleństwa. Szłam powoli za śmietnikami, trzymając się mokrej, zimnej ściany budynku. Moją uwagę przyciągnęły dwa ciała leżące na asfalcie i krąg Rosjan przede mną. Mieli na kolanach Orle Oko, rękawy jego bluzy pokryte były krwią, tak samo jak klatka piersiowa, za nim klęczało kilku jego kolegów. To była egzekucja.

Przełknęłam żółć napływającą mi do gardła i zaczęłam się modlić, aby wyjść z tego cało.

3 Hajimari no Toki, Ayaka.

Rozdział 8

Śmierć.

Tak, myśl o śmierci towarzyszyła mi nieustannie. Gdy ściskałam w palcach zimny metal broni, widziałam krew i ciała, wiedziałam, że to mogłam być ja. Często modliłam się do Boga, nie odpowiadał. Może wiedział, że nie miałam prawa do tłumaczenia się z żyć, które odebrałam i jeszcze odbiorę. To przykazania poza dekalogiem.

Okrążyłam śmietniki, nie chcąc być zauważoną, ale jednocześnie mając oko na Rosjan i podsłuchując ich rozmowy. Uwielbiali rozmawiać w swoim ojczystym języku i przechwalać się, jak zabiją Orle Oko oraz jego chłopców. Obserwowałam ich przez lata, zapoznałam się z ich zasadami i wiedziałam, co planowali. Nie było tu Nakaszwilego. Zagotowałam się.

Zbliżyłam się i wyjęłam komórkę, chcąc nadać sygnał alarmowy do Sesarii, aby mnie odnalazła.

Znów usłyszałam wysokiego Rosjanina, jego ton był spokojny i wyważony.

– To będzie najbardziej zabawne – powiedział do Orlego Oka. – Najbardziej lubiane miasto opanowane przez Gruzinów, Kazachów, a może za tydzień wpadną tu Chińczycy, aby się pozabijać. Zabierając pieniądze nam… – Urwał, by podkreślić tę część i zasiać we mnie ziarno podejrzenia.

A więc chodziło o wyczyszczenie drogi, tylko nie wiedziałam, kto był ich oligarchą.

– A teraz całe podejrzenie spadnie na Anglików. Rogera, Fergusona i Yorka.

Gdy spojrzałam ponad śmietnikiem, Orle Oko wyglądał na wkurzonego martwymi przyjaciółmi. Wyglądał niemal… na opętanego szaleństwem.

– Nietrudno zgadnąć, kto podsunie pomysł Fergusonowi, że nalot był sprawką Yorka – powiedział ogólnikowo Rosjanin.

Trzasnęły drzwi od klubu. To mógł być Irow. Nie czekałam i schowałam się za róg, strzelając do nich jak do punktów. Bezbłędnie. Z boku miałam faceta w czarnej kurtce sportowej. Upadł, a kule zbliżały się do mnie z lewej strony. Kucnęłam nisko i zasłoniłam się, celując w tamtym kierunku. Okrzyki uświadomiły mi, że trafiłam. Miałam jeszcze dwa naboje.

– Wyjdź! – ryczał obcy mi facet. – Ya ubyu tebya!

Kucnęłam i zobaczyłam nogi grożącego mi Rosjanina, strzeliłam w nie. Upadł z wrzaskiem. Nie drgnęłam ani nie zakryłam się. Komora glocka była pusta, schowałam go i wysunęłam nóż, bo tylko tyle miałam, a to niewiele mi dawało. Wstałam w chwili, gdy Orle Oko przejął już władzę, odbierając pozostałym na placu Rosjanom broń, i zastrzelił ostatniego z nich. Podnosił głowę, spojrzałam mu prosto w oczy i uśmiechnęłam się, a on skinął głową.

Podeszłam, zabierając broń Rosjaninowi. Jeszcze żył.

Odbezpieczyłam i wycelowałam w niego.

– Gdzie Nakaszwili?

– Nie wiem, o kim mówisz. – Wypluł krew.

– Gdzie jest Nakaszwili? – powtórzyłam, naciskając butem na jego tchawicę.

– Dziewczyno, idziemy! – krzyczał Orle Oko wściekle pokazując swoim chłopakom, aby uciekały.

– Nie musisz się już martwić – zapewnił mnie Rosjanin. – Jesteś martwa.

Na jego twarzy pojawił się uśmiech i wtedy strzeliłam. Prosto w jego czoło, zostawiając tam maleńką dziurę, z której poleciała krew. Samochody zbliżały się z piskiem. Rzuciłam jedno spojrzenie w ich stronę i już wiedziałam, że to nie nasza odsiecz. Zerknęłam na chłopaków. Miały niewesołe miny. Zupełnie jak ja. Orle Oko spojrzał na martwego Rosjanina i pokazał mi zbieg ulicy przy siatce.

– Uciekamy! – krzyczał.

Zabrałam broń i pobiegłam za nimi. Musieliśmy się wspiąć na starą mazdę, aby dostać się na drugą stronę siatki.

– Będą nas szukać?! – wrzasnęłam.

– Ferguson zabił syna Olecha! – krzyczał Orle Oko.

Nie wiedziałam, kim był Olech. To nieważne, bo byliśmy jakby w ślepym zaułku i za blisko głównej ulicy. Biegliśmy tylnymi alejkami, zacisnęłam mocno usta, spękane i poranione pulsowały i płonęły bólem. Posuwałam się do przodu nawet wtedy, kiedy jakaś część mnie chciała się zatrzymać. Orle Oko ciągle wskazywał mi kierunek. Widocznie znał to miejsce.

Przycisnęłam do ucha słuchawkę od zestawu bezprzewodowego.

– Noor? Słyszysz mnie? Noor? – dyszałam z trudem.

Nic. Orle Oko obejrzał się na mnie z nadzieją rysującą się na twarzy.

– Odcięli nas – relacjonowałam. – Ale Ashby wie, gdzie jesteśmy.

Skinął głową, każąc mi pochylić się nisko przy murze. Usłyszałam zbliżający się do nas samochód wyjeżdżający zza budynku. Nie oświetlił nas i mogliśmy chwilę przeczekać.

– Niedaleko są hale produkcyjne starej fabryki tytoniu – wycharczał zdyszany Orle Oko, obserwował czujnie swoich ludzi.

Młody chłopak w kapturze i z zakrwawionym policzkiem pokiwał mu głową.

– To dwie mile – dodał ktoś obok mnie.

– Gabe, niech chłopaki trzymają się razem. Nie wiemy, czy nas śledzili.

– Przykro mi – zauważyłam, mój głos drżał. – Nie zdążyłam na tyły klubu. Twoi przyjaciele… przykro mi.

Orle Oko pokręcił głową, abym już nic nie mówiła, i to właśnie zrobiłam. Zamilkłam. Czekaliśmy, aż przejedzie kolejny samochód, i znów zaczęliśmy biec. Orle Oko wydawał rozkazy, jego głos dochodził z tyłu, musiałam na niego zaczekać i nie mogliśmy wychodzić na główne ulice. Chciałam go słuchać, choć umysł mówił mi, że będziemy bezpieczni w tłumie. Wyjęłam komórkę z torebki. Brak sygnału… straciłam sygnały w klubie, przerwało łączność również z Noorem. Zrobił to ktoś bardzo sprytny.

Orle Oko odwrócił się do mnie, wskazując ulicę.

– Pobiegniemy tędy, a potem przy rzece, aż do Hailey Rd. Ruscy już nas szukają.

Ucieczka nie była moją mocną stroną, ale póki czułam ból, to znaczyło, że żyłam. Każdy krok przybliżał mnie wolności i wiedziałam, że wolałam czuć ból, niż wpaść w łapy Rosjan. Któryś z chłopaków Orlego Oka krzyczał, aby się schować. Samochody ciągnęły ulicą i widać było ich długie światła. Ukryliśmy się za krzakami. Oddychałam z trudem, czułam za sobą napierające na mnie ciało. Orle Oko cofnął się, dając mi przestrzeń i łapiąc moje ramię dłonią. Tępy ból ogarnął lewą połowę mojego ciała, kiedy instynktownie odchyliłam głowę.

– Nie wiemy, kto to… – Urwał Orle Oko. – Kim był ten facet, którego szukałaś?

– Liam? – zapytałam świadoma, że nie o niego pytał. – Liam Ashworth?

– Nie. Ten Ruski – doprecyzował, prześwietlając mnie wzrokiem.

– Kłopotami. To Gruzin. Nakaszwili. Jeśli przyjechał tu robić interesy i miesza, to mamy przejebane.

– Spokojnie, Ana – mruknął. – Oddychaj. Dopada cię strach.

– To nie strach. Mam posiniaczone żebra. – Uspokoiłam się natychmiast.

– Biegnijmy.

Skinęłam głową i ruszyłam za nim. Orle Oko czekał na mnie, nie chcąc, abym się zatrzymała i została za nimi. Trawa była miękka i śliska. Moje ciało ogarnęły niekontrolowane dreszcze, szczękałam zębami i dzwoniło mi w uszach. Im mocniej próbowałam z tym walczyć, tym bardziej się trzęsłam i tym szybciej biegłam. Jeden z chłopaków wybił szybę w starym magazynie z pomalowanymi sprayem oknami, uchylił jedno z nich. Orle Oko mnie podsadził, abym weszła do środka.

– Gabe, sprawdź teren. – Orle Oko brzmiał na zdenerwowanego.

Wsunęłam się do magazynu pogrążonego w ciemności, słysząc kroki obok siebie. Któryś z chłopaków wpadł na pomysł, aby oświetlić sobie drogę latarką w telefonie. W tej właśnie chwili dowiedziałam się trzech bardzo ważnych rzeczy. Nawet jeśli uciekłam Ruskim, i tak byłam w dupie, bo czasem wróg znał plan ucieczki. Gdy rozbłysło światło wokoło, niemal instynktownie skupiliśmy się obok siebie. Przegrani. Napastnicy czekali na nas z bronią automatyczną wycelowaną w intruzów, którzy zajęli magazyn. Nie znałam ich, ale mieli broń i nie wydawali się jednymi ze ściganych nas Rosjan, a to problem.

Zachwiałam się, gdy Orle Oko wysunął się przede mnie wkurzony.

– Co jest, kurwa? Ferguson! – ryknął Orle Oko, poruszając się znacznie szybciej.

Wiedziałam jednak, że nie będzie wystarczająco silny, aby walczyć.

Wtedy usłyszałam dźwięk przeładowywanej broni.

– Sugerowałem, aby wasza kupa gówna wypierdalała stąd w cholerę – warknął obcy mi mężczyzna. – Rosjanie nas ostrzegli, że będziecie chcieli nas ograbić.

– Was? Ferguson, to nasz rewir.

– Już nie – oznajmił staruszek w szarym trenczu i kapeluszu.

Obok niego stanął wysoki, łysy fan Steve’a Austina – Zimnego Kamienia. Omiótł spojrzeniem wszystkie osoby znajdujące się w hali, oceniał sytuację.

– Rozkoszuj się chwilą wytchnienia, póki jeszcze trwa – wyszeptał Orle Oko. – Michael ci tego nie wybaczy.

– Jak jeszcze żyje. Moi chłopcy chcą poznać twój słynny prawy sierpowy, Bold. Prawda, Jeffrey?

Ferguson odwrócił się i oddalił nieśpiesznie. Oczywiście odłożyli broń, ale tylko po to, aby się zbliżyć. Solidne dłonie przesunęły mnie w tył, ale nie miałam zamiaru uciekać. Zdjęłam marynarkę i uprząż na broń, związując gumką skołtunione włosy. Orle Oko próbował negocjować z wielkoludem.

Zachwiałam się, obserwując jak reszta facetów tu podąża. Oczywiście nie chcieli przeciągać spotkania i wiedziałam, że to będzie boleć, zwłaszcza mnie. Gdyby zabili nas wszystkich, byłoby im łatwo ukryć ciała.

– Kurwa! Wypuście kobietę. – Głos Pucka odbił się echem w moich uszach.

Odwróciłam się, aby na niego warknąć.

– Zapomnij.

– Stul dziób – warknął na mnie Orle Oko. – Zostawcie ją. To laska Warda.

Nie widziałam, kim był domniemany Ward, ale nie spuszczałam z nich oka.

– Będzie z kim się zabawić, gdy skończymy naszą rozgrywkę. Lubię dziwki, a ona… będzie przyjemnością. I nie będę musiał zapłacić.

– Jeffrey. Nawet ci nie stanie – wypluł Orle Oko do ich szefa.

– Nie staje mu? – zapytałam Orlego Oka, unosząc brew.

– Kim ty, kurwa, jesteś, żeby się w to mieszać? – Jeffrey poczerwieniał ze złości.

– Nikim, dopóki nie przymusisz kogoś, aby mnie dotknął. Robię się wtedy paskudna.

– Inaczej pogadasz z moim kutasem w ustach – odparł dumny z siebie, a jego koledzy zarechotali. – No cipki, walczcie.

Czułam, jak w piersi Orlego Oka dudnił gniew, który spływał z jego ciała razem z potem. Przyjął postawę boksera osłaniającego twarz dłońmi ściśniętymi w pięści.

– Radzę ci, aby nie doznała żadnej krzywdy z twojej ręki. – Orle Oko stracił zimną krew, pomimo tego, że szczegółowo poinformowałam go, że nie lubię jego sztywności.

Teraz się do niego uśmiechnęłam.

– Powinienem cię zabić. – Jeffrey pokazał swoim, aby ruszyli. – Laska jest moja, trochę się zabawię.

– Dlaczego mnie to nie dziwi? – wysapałam. – Faceci i ich kompleks małych jajek.

Walczyłam od piętnastego roku życia. Gdy moja noga pierwszy raz dotknęła maty, byłam żołnierzem. Zabójcą. I nieraz modliłam się o śmierć. Jeffrey mnie zaatakował, jego błędem było zignorowanie mojej postawy ze względu na płeć. Uderzyłam go głową w brzuch i przewaliłam po podcięciu kolan. Słyszałam krzyki obok siebie, bo wszyscy walczyli głośno. Upadłam na beton plecami, usłyszałam, jak Jeffrey kilka razy odbił się od podłogi, nim z powrotem znalazł się obok mnie. Moje prawe kolano pulsowało i paliło, gdy w niego uderzyłam. Rana była na tyle poważna, że legginsy mi się podarły, ale nie dawałam za wygraną. Nigdy. Otworzyłam dłoń i zamknęłam, po czym uderzyłam w Jeffreya, który upadł, ale jego miejsce zajął kolejny przeciwnik. Odepchnął mnie, łapiąc za włosy, więc krzyknęłam i się rozpędziłam. Kopałam w ścianę, do której mnie przycisnął. Odbiłam się. Jego oczy otworzyły się szeroko, kiedy zlokalizował mnie pod sobą, a ja kopnęłam go w jaja. Jego krzyk wyrażał nienawiść i gniew. Uderzył we mnie całym ciałem. Odpychałam go, ale ktoś podniósł mnie z posadzki. Dostrzegłam chłopaków, walczyli zaciekle, to dodało mi otuchy, że nie zginę sama.

Zostałam pociągnięta w lewo. Zaparłam się stopami i próbowałam się wyrwać w przeciwnym kierunku, ale potknęłam się, gdy facet mną szarpał. Uchwyt nie osłabł, stalowy i nierozerwalny, jak kleszcze wokół mnie.

– No chodź! – warknął mężczyzna szarpiący mnie za ramię.

Niezbyt dobrze dla niego, że byłam tak samo wkurzona.

– Puszczaj! – wrzasnęłam, zapierając się nogami i próbując go kopnąć.

Jego ciemnobrązowe oczy posłały mi ostrzeżenie, nim przycisnął mnie do posadzki. Facet tłukł tyłem mojej głowy o beton z głośnym hukiem, to bolało, musiałam się uwolnić. Byłam zbyt bezbronna i zmęczona, aby walczyć. Podniosłam dłonie, by osłonić się przed ciosami, używałam nóg i próbowałam go z siebie zrzucić, gdy podarł moją bluzkę, chcąc mnie obmacać. Wbił palce w moją pierś i syknęłam boleśnie, oddychając z trudem.

– Suko, posmakujesz mojego kutasa – zawyrokował.

Zostawił mój stanik i zsunął swoje spodnie od dresu tak, że zobaczyłam czerwonego naprężonego fiuta.

– Bierz go do ust.

Chyba sądził, że go nie odgryzę.

Przybliżył się, dusząc mnie. Starałam się uwolnić i sięgnęłam palcami w dół. Znalazłam nóż od shuriken na łydce, wyszarpałam go i wbijam w jego ramię, a on nadal trzymał swojego fiuta przy mojej twarzy. Zawładnął mną gniew. Potem cisnęłam ostrzem w gardło. Facet złapał mnie za rękę, ale było za późno, trzymałam ostrze w miejscu. Szarpaliśmy się przez minutę, dopóki jego uścisk nie zaczął słabnąć. Moje zakrwawione dłonie ślizgały się po jego dłoniach, zalewając nas szkarłatną czerwienią. W końcu upadł.

Wytoczyłam się spod niego, kopiąc bezwładne ciało za próbę gwałtu.

Jeffrey już wstał, zamierzając się od tyłu na Orle Oko. Czułam metaliczny, gorzki posmak krwi w ustach. Dusiłam się, nie byłam w stanie oddychać. Ale pobiegłam, tłumiąc ból w zarodku, i nim Jeffrey sięgnął do Orlego Oka, znalazłam się na plecach dupka. Objęłam go udami w pasie, a ramionami oplotłam jego szyję. Wbiłam mu ostrze, które zaciskałam w palcach. Rzucił się ze mną na beton. Chciał mnie przygnieść. Krew wypływała spomiędzy jego warg oraz nosa, a dalej ściekała wokół uszu i z włosów. Jego ciało opadło ze mną, przygniatało mnie, wpatrywałam się w szary sufit. Żarówka na środku migotała, walczący dyszeli i krzyczeli, klnąc. Ciało w moim uścisku drgało, brocząc krwią, gdy opuszczało go życie, ale ja też o nie walczyłam.

Ferguson wrócił i stanął nade mną w rozkroku. Wpatrywał się we mnie, trzymając siga, wycelowanego w moją twarz, i krzyknął:

– Jesteś martwa, dziwko!

Byłam.

Zanim wystrzelił, wrota hali otworzyły się, wpuszczając jasne światło do środka. Dużo światła. Rozległy się strzały z karabinu maszynowego, głucha jednostajna seria. Walczyłam o oddech, płuca krzyczały, pragnąc powietrza. Moje ciało walczyło samo, domagając się tego, czego potrzebowało, ale odwróciłam się. Dostrzegłam czarne SUV-y, Ashby’ego, Jima i chłopaków z karabinami wchodzących do magazynu. Nigdy nie cieszyłam się na jego widok tak jak w tej chwili. Ucisk w mojej piersi był przeogromny. Leżałam na betonie, a moje kończyny wykrzywiały się z bólu.

– Co, do kurwy, Ferguson? – W głosie Ashby’ego dało się wychwycić nutę ostrzeżenia. – To jakieś nielegalne walki?

Moje ciało się relaksowało, kiedy poczułam rękę w moich włosach. Szarpnięto mnie mocno.

– Podniosę cię, Ana. – Przy moim uchu rozległ się chrapliwy głos Orlego Oka, uwolnił mnie od ciała Jeffreya.

– Dziękuję ci – powiedziałam cicho, wypluwając krew.

– Gdzie jesteś ranna? Potrzebujemy karetki?! – Macał moje kończyny i puls. – Carl, zobacz, co z pozostałymi.

– Nie ma za co. – Mój głos był słaby.

– Otwórz oczy, Ana. Słyszysz?

Spojrzałam na niego i znowu był sobą – z wykrzywioną twarzą i zmarszczkami wokół oczu. Badał moje ciało, a ja słyszałam głosy za nim. Ashby rozkazywał ludziom posprzątać bałagan. Orle Oko był posiniaczony, krew lała się z jego twarzy i palców. Uśmiechnął się i wskazał coś za mną, kogoś przywoływał.

– Możemy iść razem. Podniosę cię – zaproponował, wsuwając dłonie pod moje plecy.

– Odpocznę.

– Nie teraz – warknął i próbował mnie podnieść, ale się zachwiał.

– Wykonałam za ciebie robotę, możesz pozwolić mi odpocząć – psioczyłam, zamykając oczy.

Obróciłam głowę i ujrzałam krew, która brudziła moje włosy, była to krew Jeffreya. Trudno było się odwrócić, ale zrobiłam to, a moje spojrzenie zatrzymało się na pozbawionych życia ciałach, które zostawiałam za sobą. Nóż nadal był wbity w szyję Jeffreya. Krew plamiła kurtkę, jego skórę i moją twarz. Orle Oko nie mógł mnie podnieść, a ja jęczałam z bólu przy każdej próbie.

– Regi, pomóż mi. – Słyszałam zdenerwowany głos Orlego Oka.

Kroki były blisko, ujrzałam snop zbliżającego się światła. Usłyszałam chrzęst szkła, kiedy Ashby szedł w naszą stronę. Zaklął. Kucając obok nas, podał karabin Orlemu Oku.

– Co z nią? Mocno oberwała?

Wszystko mnie bolało, a kiedy próbowałam otworzyć usta, sapnęłam z trudem, bo objął mnie, podsunąwszy dłonie pod plecy, i starał się podnieść.

– To jej trupy – pochwalił Orle Oko.

– Nie psiocz – stęknęłam z uśmiechem. Czułam, że jestem unoszona, i odpłynęłam. – Mam zły dzień.

– To pewne. Obejmij mnie mocno – rozkazał Regi.

Zrobiłam to, gdy postawił mnie na betonie, ale nie mogłam ustać na nogach, więc porwał mnie na ręce.

– Zabieram cię do samochodu, Ana. Oddychaj. Dobrze? – zapytał miękko Ashby tuż przy moim uchu.

– Okej.

Poczułam jego zapach i to, że brudziłam jego płaszcz swoją krwią oraz krwią moich ofiar. Z oczu leciały teraz łzy ulgi, ale nie mógł ich dostrzec przez krew. Czułam, jak rzeczywistość odpływa, i powitałam otaczającą mnie ciemność z przyjemnością, która zabrała cały mój ból, aż nie było już nic. Nic oprócz ciszy.

Tak się umierało w tym świecie, bezboleśnie.

Rozdział 9

Żal.

Czego żałowaliśmy najbardziej? Że nigdy nie powiedzieliśmy ludziom, że nam na nich zależało, gdy żyli. Że nie żyliśmy tak, jak chcieliśmy, i zmarnowaliśmy czas. Było wiele żalów w tym świecie, ja miałam ich chyba najwięcej, zgromadzonych gdzieś w zakamarkach mojego umysłu, ale niewypowiedzianych. Bo bałam się, że dopiero wtedy ich ciężar mnie przygniecie. Nie miałam siły, aby z nimi walczyć. Jeszcze nie. Może kiedyś, gdy będę już bardzo stara, będę miała czas na żal. Na żal, że nigdy nie kochałam tak mocno, aby powiedzieć, że znam smak tego jednego zakazanego uczucia.

Obudziłam się otępiała, próbowałam skupić się na słabym oświetleniu nad moją głową i głosach rozlegających się obok mnie. Mgła zakłócająca moją wizję przybrała odcień bieli, był to sufit nade mną, popękany sufit, cienie poruszające się po nim. Znajomy zapach środków dezynfekujących drażnił mój nos. Zdusiłam jęk, który groził, że opuści moje usta. Obróciłam głowę na lewo i dostrzegłam zarys leków stojących na szafce w szpitalu. Tak, to musiał być szpital. A to nie wróżyło dobrze. Wszystko wróciło. Pomruki, jęki i rozmowy mieszały się z dźwiękami dzwoniącego telefonu, wygrywającego piosenkę Human Rag’n’Bone Man.

Zmusiłam bolącą głowę do obrotu i oblizałam spierzchnięte wargi.

Ashby siedział na krześle obok mojego łóżka. Był w brązowej kurtce przeciwdeszczowej i właśnie polerował okulary kraciastą chusteczką. Czułam żółć narastającą w żołądku, przełknęłam ją, stabilizując oddech.

Nagle odwrócił głowę i spoglądając na mnie, wsunął okulary na nos.

– Ana?

Otworzyłam oczy, ale od razu je zmrużyłam, aby przyzwyczaić wzrok.

– Nie śpisz? – Ashby nachylił się do mnie. – Lekarz mówi, że straciłaś przytomność z powody utraty dużej ilości krwi. Zrobili ci transfuzję.

Przełknęłam ślinę z trudem.

– Jak moja dziewczyna? – zapytał ostro Orle Oko. – Bądź cicho… jak się ma? Regi, chcę ją zobaczyć.

– Michael? – wyjęczałam, przymykając powieki.

– Zdążyłem go ostrzec, zabrał rodzinę do Oregonu.

Przelała się przeze mnie fala ulgi.

– Noor?

– Ciiii… – wyszeptał Ashby. – Nie martw się. Nic mu nie jest. Odpoczywaj.

I tak zrobiłam, byłam tak słaba, że po prostu znów zasnęłam. Szybko i bezboleśnie.

Gdy się obudziłam, poczułam strach. Byłam zdezorientowana, wystraszona i przez chwilę nie miałam pojęcia, gdzie jestem. Ale gdy się rozejrzałam, okazało się, że byłam w sali szpitalnej, a obok mnie leżały chłopaki. Po sąsiedzku Orle Oko, oglądał telewizję. Kobieta w niebieskim, kaszmirowym sweterku karmiąca go zupą musiała być jego żoną. Całkiem ładna. Ruda z kręconymi włosami, zaokrąglona gdzieniegdzie. Odwróciłam głowę. W drzwiach stali Noor i ochroniarz z bronią przy pasku, sztywno oparty o ścianę.

Strasznie bolała mnie głowa, a ciało podpowiadało mi, że leki przestawały działać. Podciągnęłam się do pozycji siedzącej i natychmiast pojawił się obok mnie Noor.

– Spokojnie, Ana. Leż – prosił, podsuwając mi koc na ramiona.

– Pić – wychrypiałam.

Natychmiast miałam przy ustach plastikowy kubek z wodą. Piłam ją łapczywie.

– Cudem jest, że nie masz żadnego złamania – relacjonował Noor.

Wybuchła we mnie ulga.

Całe moje ciało wydawało mi się posiniaczone, miałam mocno potłuczone żebra. Chłopaki również nie wydawały się poważnie ranne.

– Ile? – zapytałam, odsuwając się od kubka. – Ile czasu tu jesteśmy?

– To prywatne skrzydło w Szpitalu Świętego Patryka. Ashby was tu umieścił – wyjaśnił Noor. – Jest już szesnasta, przyjechaliśmy w nocy.

Skinęłam głową, oddychając z trudem.

– Ana?

Usłyszałam głos Orlego Oka. Przekręciłam głowę. Siedział na swoim łóżku z ręką w temblaku i z bokserskimi plastrami na twarzy, był blady jak ściana.

– Co stało się z Fergusonem? – zapytałam.

Napotkałam spojrzenie Orlego Oka. Pokręcił głową, patrząc na żonę.

– Zostaw nas, proszę, kochanie.

Kobieta wstała i uśmiechnęła się do mnie całkiem serdecznie. To dziwne.

– Zawołam pielęgniarkę. Na pewno jesteś głodna, Ano.

– Dziękuję – wydyszałam zaskoczona.

– Uratowałaś życie mojego męża, jestem ci za to wdzięczna.

Nie wiedziałam, kto jej to powiedział, ale nie miałam ochoty dyskutować.

Zerknęłam na uśmiechniętego Noora.

– Znajdź mój telefon.

– Znalazłem, chciałem go odbezpieczyć, ale się zablokował.

Westchnęłam. Usunął mi wszystkie dane.

– To nic. Powiedz Regiemu, że muszę z nim porozmawiać.

– Teraz jesteś po stronie Rosjan? – zapytał Orle Oko. – Kogo szukałaś w klubie?

– Mówiłam ci. Liama. Was spotkałam przez przypadek. – Syczałam z bólu, dotknęłam bandaża na żebrach. – Kurwa.

– Boli?

Rozbawienie leżącego naprzeciw Gabe’a mnie wkurzyło i pokazałam mu środkowy palec.

– Twoja siostra to Gina Carrano?

– Nie. Wonder Women.

– Nakaszwili – wtrącił się Orle Oko zirytowany tymi wygłupami. – Regi powiedział mi, że to gruzińska banda, bardzo brutalna, i że ich nienawidzisz. Nie zdziwiłbym się, gdyby to też było kłamstwo.

Zignorowałam to i skupiłam się na tym, co było ważne.

– Mamy inny kłopot, Frank. Nie ma mowy, by Michael upoważnił nas do rozpoczęcia wojny z Rosjanami. Oni teraz są tylko graczami, wysługują się Gruzinami. Ja też chcę wiedzieć, co się dzieje.

Orle Oko się zaśmiał. Był to zimny, mroczny śmiech, który dotarł w głąb mnie.

– Ty nie wiesz? – naciskał. – Ty tu wiesz najwięcej.

– Chcę zobaczyć się z Ashbym.

– Och, jest w drodze – powiedział Noor. – Twój telefon, znalazłem go z torebką, ale jest zablokowany.

Co z tego, że się na mnie gapili? Odblokowałam komórkę. Była pusta, żadnych wiadomości, numerów. Nic. Orle Oko zerknął na mnie i odniosłam wrażenie, że zaraz powie coś, co mnie wkurzy. Wtedy zdałam sobie sprawę, że on stracił tam ludzi. Miał prawo być podejrzliwy. Wpisałam kod i wystukałam numer, który znałam na pamięć. Przyłożyłam komórkę do ucha.

– Dlaczego byliście w klubie? – zapytałam cicho. – Co to za interesy?

Orle Oko nie odpowiedział. Nie musiał. Jego wrogość wobec mnie wylewała się z niego falami. Jego wierność wobec Michaela i Ashby’ego okazała się głębsza, niż się spodziewałam. Istniała spora szansa, że on także zapłaciłby za to wysoką cenę.

– A co z twoimi ludźmi? To tylko ofiary? – zapytałam. – Bo pierdolony Ferguson chciał, abyście to wy uspokoili konflikt z Rosjanami? Tak was, kurwa, wrobił?

– Zamknij się, kurwa!

Och, trafiłam? Tak jak się spodziewałam, żaden z nich nic nie powiedział.

– Stacja Paliw Kosan, czym mogę służyć? – Usłyszałam.

– Okinawa. Nara. Yakushima. Shotō. Neko. Suru. San. Haci. Shi – wypowiedziałam kod bezpieczeństwa.

– Łączę. Proszę pozostać na linii.

Przez resztę czasu próbowałam wymyślić coś, co oczyściłoby mnie z podejrzeń Orlego Oka.

Chłopaki siedziały cicho, one też straciły w nocy przyjaciół w wojnie gangów.

– Siostra?

– Tak, to ja, kochanie – powiedziałam do Aviki, czując ściskanie w sercu. – Potrzebuję informacji.

– Bali jest w tropikach. Pływa.

To znaczyło, że Sesaria jest na misji, dlatego odebrała Avika.

– Martwiłyśmy się. Sygnał odpadł. Bali dzwoniła do twojego przyjaciela… Burberrys.

– Dobrze zrobiła. Posłuchaj mnie… Podam ci sześć nazwisk i chcę, abyś przekazała mi wszystko, co masz. Gotowa?

– Tak. Mów.

– Nakaszwili. Obaj. Irow Nikołajew. Juri Borenko, Berećko, Nadnaikowa, Ferguson Smith. Masz?

– Tak – sapnęła.

– Wszystko. Miejsca ich pobytu, z kim się spotykali w ostatnich minutach.

– Dostaniesz to. Przeżyj – prosiła, nim się rozłączyła.

Czasem cieszyłam się, że miałam siostry, które były ze mną. Tego się nauczyłyśmy – trzymać razem, bez względu na to, gdzie byłyśmy. Mogłam mieć tylko nadzieję, że znaczyłam coś dla Cesarza i że nas nie rozdzieli.

Gdy się rozłączyłam, znów byłam zmęczona.

Wpuszczono lekarza, który mnie przebadał, a potem Noor mnie nakarmił, choć mogłam poruszać dłońmi. Atmosfera była napięta. Nie mogliśmy tu długo zostać. Ashby chciał nas przenieść. Wtuliłam twarz w materiał, zaciągając się zapachem. Mój szalony nos chciał czegoś trwałego.

Musiałam poprosić Avikę o pomoc i wiedziałam, że to zrobi. Gdy zaczęły napływać informacje, czytałam je pobieżnie. Ashby wszedł z kwiatami i o dziwo włożył je do wazonu przy moim łóżku. Uniosłam tylko brew.

– Jesteśmy obserwowani – wyjaśnił z tą seksowną chrypką.

Zamknęłam oczy i odetchnęłam. Może powinno mnie to martwić, lecz tak nie było.

– KGB? – zapytałam słodko.

Spojrzał na mnie z zaskoczeniem.

– Wiesz?

– Połączyłam kropeczki.

– Co?

Jęknęłam.

– Taka zabawa dla dzieci. Jeśli dasz mi chwilę… porozmawiamy. Ale musisz zostawić tylko te uszy, które mogą słyszeć.

Prędko się nauczyłam, że nic w tym świecie nie było oczywiste. Jeśli Ashby komuś nie ufał, musiał go wyeliminować. Ktoś wczoraj próbował nas zabić. Nie tylko Michaela, było więcej ataków. Noor nie powiedział mi, kto to był, ale wiedziałam, że to Rosjanie. Wiedziałam, że ktoś wziął ich na celownik, i w tym momencie gówno mnie obchodziło, kto jeszcze ucierpiał. Jeżeli mierzyli we mnie, stanowili dla mnie zagrożenie.

Zbliżał się wieczór. Światła żarówek raziły mnie, gdy próbowałam przyswoić wszystko, co Avika mi przekazywała. Nakaszwili był w Londynie, ten młodszy. Ojciec nadal nie został zlokalizowany. Porzuciłam myślenie o sensie tego ataku. Chłopcy wyszli i zostali tylko Orle Oko, Jim i dwóch innych.

Ashby usiadł na krześle obok mojego łóżka i spojrzał na mnie wyniośle.

– Skład wiesz o KGB?

– Irow Nikolajew to KGB. Gdy zostawiłam Liama w loży i chciałam poszukać Orlego Oka, bo ich loża była pusta, zeszłam na dół. Przy barze siedział Jarow Nakaszwili. Wiesz, kto to jest?

– Gruzińska mafia.

– Nie, to egzekutorzy. Zabijają na duże zlecenia. Za duże pieniądze. – Chwyciłam poduszkę i przesunęłam ją sobie pod głowę. Znalazłam w telefonie zdjęcie Nakaszwilego i pokazałam je Regiemu. – Widziałeś go kiedykolwiek?

– Nie.

– A Orle Oko? Widział go w klubie?

Podał komórkę dalej.

– Nakaszwili miał zlecenie. I zawsze jest na miejscu, aby dopilnować tych ważniejszych transakcji. Zapłacili mu Rosjanie, dlatego byli w klubie.

– A KGB?

Orle Oko skrzywił się teraz na mnie z nieznanego powodu.

– Oglądaj wszystkie, może kogoś poznasz – zaproponowałam, a mój wzrok wrócił do Reginalda.

– Gdy chciałam odszukać Orle Oko, Irow Nikołajew mnie odciągnął, chcąc wyrzucić z klubu. Zaczęłam się z nim szarpać, dlatego nie zdążyłam, kiedy Rosjanie otworzyli ogień.

– Widziałem tę brunetkę – odezwał się sucho Orle Oko. – Była kelnerką w klubie.

– Nie, skarbie, to jest agentka KGB. Adjana Nadnaikowa. Tego ranka była w Londynie, a Irow to jej partner. Oboje są w dobrej kondycji i mają za zadanie przyskrzynić Nakaszwilego.

– Nie polowała na nas? – zapytał Orle Oko.

– Mają was w dupie. Chcą Nakaszwilego, ale jego nie było za klubem. A to nie byli jego ludzie.

– Borenko? – zapytał Regi.

Z uśmiechem skinęłam mu głową.

– Nie musiał przyjść na spotkanie?

– Nie było Michaela, nie chciał spotykać się z pośrednikiem – wymamrotał Regi. Był zły.

– Więc was wrobił. Co powiedział ci staruszek Ferguson?

– Witaj w jego koszmarze, niedługo pożyje. Ale twierdzi, że Juri Borenko go do tego zmusił – odpowiedział sucho Reginald.

Nadal mnie obserwował. Piłam wodę z plastikowego kubka. Zmrużył oczy, gdy trybiki w jego głowie pracowały w ciszy.

– Nakaszwili?

– Gorzej, skarbie – wyznałam pieszczotliwe. – Kop dalej.

– Sprzedał nas nasz dostawca, tak? Chcą się nas pozbyć z naszych terenów?

– Tak, i to zaczęło się od Berećki oraz sprzedającego informację KGB Lankovicha. Bo ty i Michael zaproponowaliście im układ i tylko wy wiedzieliście, że Berećko był mózgiem całej operacji przemytu przez Ukrainę. A teraz mają tę informację Gruzini i wykorzystają, ale tylko parę osób będzie wiedziało, kto wymyślił cały plan.

– Kurwa! – wrzasnął, wstając.

Zaczął chodzić między łóżkami.

Tak naprawdę to nie spodziewałam się, że wybuchnie, ale patrzyłam na niego czujnie.

– Co powiedział wam wczoraj rosyjski pośrednik? – zapytałam.

– Nic. Że możemy pójść na współpracę i że Borenko chce przywrócenia starych układów. To nie terytorium dla niego i nie będzie tu jego prochów, jeśli kupimy ich ropę.

Jego głos był spokojny i cichy, ale jego ciało napięło się jeszcze bardziej niż zwykle.

Mogłam sobie tylko wyobrazić dlaczego. Jakoś wątpiłam, że Reginald byłby zadowolony z tej rozmowy.

– Czyli to co zwykle. Grał na zwłokę – odpowiedziałam szczerze. – Wynajął Nakaszwilego, a to pociągnęło za sobą KGB, oni za nic nie daliby się wmanewrować w ruskie porachunki. Dlatego chcieli mnie stamtąd odciągnąć, bo sądzili, że jestem od Cesarza. A wojna Rosji i Chin przyniesie miliony strat. Borenko pracujący tu i reprezentujący moskiewski układ siły jest tylko psem, który ma umyć ręce i sprzątnąć Michaela. Tak Nakaszwili zapłaci za swoje usługi w USA. Tam wykonują brudną robotę. Głowa Michaela dla Nakaszwilego.

Reginald wpatrywał się we mnie, ale się nie odezwał. Wiedziałam, co działo się w jego umyśle. Nie było to nic dobrego. Nie powinnam była wiedzieć o tych rzeczach.

– Powiedział też, że ludzie Musariego mu nie ufają – dodał Regi po sekundzie.

– Abyście rozpoczęli wojnę z Turkami.

– Kurwa! – Ashby uderzył pięścią w szafkę.

Wzdrygnęłam się ze zdziwienia. Dla mnie był jednym z tych przerażająco spokojnych kolesi i nie mogłam zdecydować, czy wyglądał jak seryjny morderca, czy profesor. Jedno i drugie. Zabójcze połączenie. Pomimo że zawsze był nieco ponury, to nigdy nie widziałam go aż tak wściekłego. Teraz wiedziałam, jak wyglądał, gdy władza wymykała mu się z rąk, a chłopak z Newcastle przebijał się na powierzchnię.

– Zabiorę was w bezpieczne miejsce, musimy zniknąć na jakiś czas – warknął do Orlego Oka. – Chłopaki są lojalne tylko wobec nas, a my także wobec ich rodzin. Musimy się szybko ewakuować.

– W porządku, skarbie – powiedziałam mu sennie. – Zwolnij tylko. Nie chcę, byś dostał zawału. Już nie jest bezpiecznie, ale żyjemy. Dzwoń do pośredników, uspokój ich. Turki muszą być po twojej stronie. Teraz.

Warknął na mnie, a ja kontynuowałam:

– I musimy pójść na współpracę z KGB. Dać im Nakaszwilego, aby się od nas odwalili. A Borenko… To już twoja sprawa, jak go usmażysz. Nie musisz mi dziękować. Tam, skąd pochodzę, mówi się, że dobry seks jest wart poświęcenia.

Zaśmiał się. Szczerze i głośno. Całkowicie mnie to zaskoczyło. Jak na faceta, któremu kilka sekund temu świat wymknął się z rąk, jego nastroje zmieniały się szybciej, niż mogłam nadążyć.

***

Mimo że byłam w luksusowym wnętrzu, nie mogłam zasnąć.

Przewieziono nas jeszcze tej samej nocy. Gdzieś daleko. Samochód tłukł się niemiłosiernie. Cudownie zapomniane koszmary powróciły ze zdwojoną siłą, szybko przypominając, dlaczego szukałam wolności od tego świata.

Potem zobaczyłam pałac, taki dla bogatych snobów z innej epoki, może to Downton Abbey wyłaniający się zza bramy, pilnowanej przez strażników. W nocy niewiele mogłam dostrzec uroku i klimatu tego pałacyku na wsi, gdzieś w strzeżonym miejscu, które znalazł Ashby.

Noor wybrał dla mnie sypialnię, miał kilka rzeczy z mojego mieszkania w Londynie, obiecał być blisko. Ale gdy tylko przyłożyłam głowę do poduszki, odpłynęłam w ramionach mojego kochanka – snu. Nim zagłębiłam się w krainę niebytu, słyszałam na korytarzu ruch, gdy zjeżdżali się inni goście. Ból i leki zabierały mnie w piękne miejsca, kiedy drzemałam. Nakierowały mój umysł na bardziej przyziemne myśli. W zasadzie to z przyjemnością witałam senne fantazje.

Rzucałam się i obracałam na królewskich rozmiarów łóżku. Za każdym razem, gdy się budziłam, czułam nacisk na żebra i duszności, przerażona, że to moje życie pozagrobowe. Gapiłam się w okno, przez które wpadało światło księżyca. Powtarzałam sobie, że wszystko minie, gdy nadejdzie nowy dzień. Kiedy w końcu odpłynęłam do krainy snów, tak właśnie się stało, ale z wyczerpania.

Obudziły mnie promienie słońca. Wpatrywałam się w wykładzinę, nasłuchując kolejnego trzaskania drzwi na korytarzu. Wracała mi świadomość. Próbowałam zdecydować, czy wstać, czy pozwolić sobie jeszcze odpłynąć. Noor kazał mi wypoczywać, to pamiętałam. Odsunęłam kołdrę i odwróciłam się na plecy, starając się nie skrzywić. Oceniłam pomieszczenie. Sypialnia była dość saksońska – drewniane ściany, krzesła z rzeźbionymi oparciami, szafa dębowa i imitacja żyrandola ze świecami. Miło. Ci ludzie żyli życiem zbyt zakorzenionym w przeszłości. Pocieszał mnie widok mojej torebki na starej skrzyni i walizki stojącej przy łóżku. Zacisnęłam zęby, pragnąc móc wstać bez bólu, gdy czułam ucisk w pęcherzu. Miałam nadzieję, że to sypialnia z łazienką, a nie alkową na WC.

Wstałam z trudem, mając na sobie spodnie od dresu i podkoszulek, który Noor załatwił mi w szpitalu. Dobrze wiedział, co robi, kiedy mnie tu zabierał, obiecując się mną opiekować. Oceniłam swój stan. Bandaż na kolanie, jakieś plastry na szyciach na łokciach i lewym udzie, siniaki. Chciałam zobaczyć swoją twarz. Nigdy nie byłam dobra w przyznawaniu się do błędu, ale teraz na pewno wyglądałam uroczo.

Zamknęłam oczy i wyobraziłam sobie swoją twarz. Westchnęłam, przesuwając się powoli jak Quasimodo. Łazienka była za wnęką przy szafie, surowa i prosta. Lustro! Bingo. Spojrzałam na swoje odbicie. Moja skóra nadal była ziemista, miałam rozciętą wargę, bardzo napuchniętą, i dwa plastry bokserskie, jeden przy skroni, drugi na czole. Nos nie był złamany. Cud! Miałam krew we włosach i przy skórze. Musiałam się jej pozbyć i zmyć resztki tuszu do rzęs, bo wyglądałam jak po długiej balandze na Halloween. Ostrożnie zaczęłam się rozbierać, zasysając powietrze.

Przed oczami stanął mi obraz Reginalda – jego jasna skóra, wyraźne rysy, miękka broda, oczy, które były jego najlepszym atrybutem, schowane za okularami, błękitne i zimne. Oddałabym wszystko, aby teraz tu przyszedł i pomógł mi się umyć z brudu, pragnęłam poczuć jego solidne ramiona wokół mnie. Usłyszeć ten seksowny akcent. Wczoraj uświadomił mi tylko, jak bardzo zaczynałam na nim polegać, zmusił mnie do zaakceptowania tego, że go potrzebowałam. I chciałam go w łóżku.

Odepchnęłam rozmyślania o Ashbym.

Czułam zimno od posadzki, dotknęłam kaloryfera przy oknie, był rozgrzany. Siedząc na sedesie, normowałam oddech. Nie było prysznica, tylko wanna – solidna, żeliwna wanna. Cóż, wystarczyła mi. Zdecydowałam, że czas zacząć nowy dzień. Odkręciłam kurki. Znalazłam jakieś kosmetyki i ręcznik w szafce pod umywalką.

Łazienka była biała w niebieskie paski. Wnętrze wyglądało wyrafinowanie, wszystko jasne i proste.

Weszłam do wanny w bandażach, aby zmyć brud i krew. Nabrałam wody w dłonie, opłukałam twarz i wytarłam ją ręcznikiem leżącym na brzegu wanny. Zaczęłam szorować długie włosy, a potem po prostu zamknęłam powieki, pozwalając sobie na odpłynięcie.

Gdy skończyłam, czułam się świeżo. Bandaż się odkleił i zabarwił na różowo. Szczypało mnie. Potem zaczęłam czyścić twarz i dopiero przyjrzałam się sobie w lustrze. Kobieta, która na mnie spoglądała, nie zmieniła się wcale. Nadal miała długie hebanowe włosy, brązowe oczy bez szkieł kontaktowych i owalną twarz z widocznie zarysowanymi ustami. Moje odbicie było bardziej skomplikowane niż na pierwszy rzut oka. Żadne lustro na świecie nie mogło pokazać mojego właściwego obrazu.

Gdy wyszłam z sypialni, w salonie nikogo nie było. Skierowałam się do walizki zostawionej pod szafą. Znalazłam w niej ubrania, kosmetyki, broń i szczoteczkę do zębów oraz pastę. Może Noor jednak nie był taki zły. Zabrał moje ulubione perfumy, botki, tenisówki, bieliznę, szlafrok, laptop, nie zapomniał nawet o ładowarkach i nici dentystycznej. Musiałam go przeprosić, że tak go sklęłam w samochodzie. Umyłam zęby, wsunęłam na siebie dżinsy i czarny sweter. Gdy suszyłam włosy ręcznikiem, trzasnęły drzwi.

– Ana?!

– W łazience! – krzyknęłam.

Noor zapukał.

– Kąpiesz się?

– Wejdź, jestem ubrana.

Drzwi się uchyliły i ujrzałam Noora w spodniach moro oraz czarnej bluzie. Trzymał tacę z dwoma kubkami i talerzami z czymś, co pachniało wybornie.

– Przyniosłem ci makaron z sosem i kawę. Sądziłem, że będziesz głodna. Nie powinnaś wstawać. Jak żebra?

– Dobrze, mamo – wymruczałam, rozwieszając ręcznik na wannie.

Obróciłam się i wróciłam do sypialni. Noor stawiał talerze na stoliku przy oknie.

– Ashby prosił, aby go poinformować, jak się obudzisz. I jak się czujesz?

– Okej – skłamałam, wsuwając glocka za pasek spodni. – Mamy jakieś dodatkowe bandaże?

Pokazałam mu ten zmoczony.

– Tak, schowałem je do szafy, twoją kurtkę również. Wziąłem tę cieplejszą z kapturem, znowu pada.

Usiadłam w fotelu, oddychając z trudem, gdy Noor nalał mi kawy i zerknął w moją stronę.

Znalazłam idealną pozycję dla obolałych żeber i sięgnęłam po kubek.

– Rozpieszczasz mnie.

– Pewnie. Jesteś pod moją opieką, rozkazy bezpośrednie Michaela. Właśnie mamy tu kompletny dom wariatów – oznajmił, szukając w szafie bandaża. – Jak hotel pięciogwiazdkowy. Dzieciaki Orlego Oka, Jima i reszty zajmują całe wschodnie skrzydło, to jest nasze, ale możesz natknąć się na wycieczkowiczów.

– Zamknęli nas tu?

– Na razie tak. Dzieciaki są ucieszone z wycieczki. Regi stara się zapewnić wszystkim bezpieczeństwo. Mamy również drugie lokum w Szkocji, wysłał tam już kilka rodzin. Orle Oko uparł się, by tu być. Założę się, że nieźle skopałabyś mu tyłek, zanim ośmieliłby się przeciwstawić Ashby’emu.

Zerknęłam na niego znad kubka.

– Yeah… Regi mu tak powiedział, a on się zaśmiał, że dobrze, że jesteś teraz niedysponowana. I mało gadatliwa.

Ton Noora był swobodny, chłopak pokazał mi bandaż i maść.

– Zmieniamy?

– Mhm. Mogę sama…

– Daj, podnieś sweter.

Zrobiłam to.

Czułam jego zimne palce, gdy ściągał mi mokry bandaż, a przy okazji zmoczył mi ubrania.

Noor opowiadał, kto jeszcze przyjechał, jak zorganizowano zamknięcie i że wszyscy są wystraszeni.

Podniosłam kubek z kawą, po czym pochyliłam się, gdy Noor smarował ranę żelem, i starałam się nie syczeć z bólu. Jego ciemne włosy były w nieładzie, a twarz zmęczona.

– A twoja dziewczyna?

– Daisy?

Skinęłam głową.

– Jest w zachodnim skrzydle, opiekuje się mniejszymi dziećmi, razem z innymi kobietami.

– Uroczo.

– Zmieniamy plastry?

– Potrafię sobie radzić – warknęłam wściekła na siebie i moje obrażenia.

– Spokojnie. – Zerknął na mnie i posłał słodki uśmiech. – Zjesz, będziesz spokojniejsza. Macie jakieś ważne dyskusje i chłopaki na ciebie czekają.

Sięgnęłam po talerz, obserwując krzątaninę Noora.

– Niezła z ciebie opiekunka, Noor. Dzięki. Facet… walił prosto w żebra, mocno je obił. Ale wszystko się zagoi, ważne, że żyję – odpowiedziałam z brutalną szczerością, zanim zdążyłam pomyśleć.

Jego zaciekawiony uśmiech mnie rozbawił. Opuściłam talerz, sięgając po widelec.

– A mnie tam nie było.

– Bez jaj – warknęłam.

– Bez jaj, Ana. Ominęło mnie wszystko, a mogłem pomóc.

– Mogłeś, ale byłeś na swoim miejscu – potwierdziłam, żałując, że sama nie mogłam skopać sobie tyłka.

Spróbowałam jedzenia, było pyszne, nie gorące, ale naprawdę byłam głodna. Cholernie głodna.

– Wyjdę za ciebie, jeśli ty to zrobiłeś.

Parsknął, gdy mieszałam makaron.

– Kobiety gotują, to ich rola. – Jego spojrzenie było tak niepokojące, że musiałam zwrócić na niego uwagę. Wzruszył ramionami. – Zmienimy plastry. Reginald i Orle Oko obawiają się, że długie ewakuowanie tylu ludzi wzbudzi zainteresowanie władz.

– Wiem to.

Odchylił mi głowę i zaczął przyklejać plastry na rozcięciach. Cóż, nie zawtórowałam mu poczuciem humoru i delikatnością, ale przyjęłam jego opiekę nad sobą. Jego ton głosu zmienił się z droczącego na zupełnie trzeźwy.

– Zabiłaś tych dwóch facetów w zakładzie tytoniowym?

– Nie opowiadamy sobie o śmierci – odparłam cicho.

– Chłopaki opowiadają o tym szeptem. Uratowałaś ich tyłki. – Pochylił się z zaciekawionym spojrzeniem. Mięśnie jego ramion i bicepsy były wyraźnie widoczne.

– Cóż… – Nie śpieszyłam się z odpowiedzią, upewniając się, że nie powiem mu za dużo. – Musiałam to zrobić, Noor. I tyle.

Nie miałam żadnych wyrzutów sumienia z powodu tego, co uczyniłam. Swoje żale odkładałam na później. Oczy Noora jeszcze bardziej pociemniały, a usta lekko się rozchyliły. Nie spodziewał się, że pracowałam w ten sposób, a może spodziewał… Milczałam, kończąc posiłek, gdy on odbierał SMS-y.

– Ashby chce wiedzieć, czy się już obudziłaś, mają coś ważnego do przedyskutowania. – Skinął mi krótko i wziął łyk kawy ze swojego kubka.

– Skoro już zjadłam i tak miło spędzaliśmy razem czas, myślisz, że możemy ich znaleźć? Nie lubię odkładać rzeczy na późnej.

Potrząsnął głową z uśmiechem.

– Oczywiście.

Westchnęłam, wstając i zbierając tacę.

– Daj to. – Noor mi ją zabrał. – Włóż buty, tu jest zimno jak w psiarni.

Cofnęłam się i upewniłam, że się nie chwieję. Sięgnęłam po oba telefony i włożyłam je do torebki razem z sugerem. Wyjrzałam przez okno, kamienny taras otaczał część budynku. Noor nie zamknął drzwi, ale kazał mi zapamiętać, który to mój pokój. W korytarzu wszystko było stare – mosiężne ramy obrazów i luster, makaty z rodowymi wyszyciami, białe balustrady schodów z marmuru. Dobra, to naprawdę niezła miejscówka. Z okien widziałam ogród wypełniony wymyślnymi kompozycjami żywopłotów i krzewów, gdzieś mignęły mi spacerujące osoby.

– Tędy. – Noor wskazał mi hol, po czym ominęliśmy wystawny salon z wielkim kominkiem i meblami w stylu Ludwika XVI. – Wybieramy się uzupełnić zapasy. Normalnie nowi mieszkańcy robią listy, czego potrzebują, i będziemy to dostarczać. Nie mamy czasu ani chęci, aby bawić się w niańki, dlatego każdy się opiekuje i pomaga. Jest organizacja.

Zmarszczyłam brwi, spoglądając na mijanych chłopaków, uśmiechały się na mój widok. Słyszałam głosy i skierowałam się za nimi. W olbrzymiej białej kuchni zorganizowało się kilka osób Ashby’ego. Orle Oko siedział przy ogromnej wyspie kuchennej i wcinał kanapki. Obok niego Jim rozmawiał z Andym, gdy ten klął, próbując rozgryźć ekspres do kawy. Był tu również Matthew Oaek, którego poznałam we Francji. Wysoki, szczupły, przystojny, ciemna karnacja. Był ubrany w białą koszulę, a spod mankietów i kołnierza wystawały tatuaże.

Reginald siedział przy wyspie w tym swoim bajeranckim stroju: pasiastej koszuli z długimi rękawami i wełnianej kamizelce. Popijał kawę. To jednak nie on zwrócił moją uwagę, ale stojąca obok niego kobieta w czarnej, obcisłej spódnicy ze złotymi guzikami, morelowym sweterku odkrywającym ramię, rajstopach i botkach. Miała długie blond włosy, upięte w kok na boku. Jej rysy twarzy były miękkie, miała brzoskwiniową cerę, pełne różowe wargi, mały nos i zarysowany podbródek. Była esencją kobiecości. Napotkałam jej spojrzenie, wchodząc do kuchni. Jej dłoń nadal spoczywała na ramieniu Ashby’ego. W tych botkach była dobre trzy cale wyższa ode mnie. Prawdopodobnie pochodziła z arystokratycznej rodziny, miała na sobie mnóstwo złotej biżuterii.

Nie zaklęłam. Uśmiechałam się krzywo, gdy Jim krzyknął, wstając z miejsca na mój widok.

– Ana! Dzień dobry, wyglądasz kwitnąco!

– Kłamstwo. – Wskazałam na niego palcem, jakbym celowała z pistoletu. – Czuję się gorzej.

Noor wysunął dla mnie stołek barowy.

– Kawy?

– Nie. Dziękuję ci, skarbie. Daj mi tylko wody, jeśli możesz.

Orle Oko zaśmiał się niewzruszony moim tonem. Skończył kawę, ale nie ruszył się z miejsca, przeczesując swoje niesforne włosy opalonymi palcami.

– W końcu widzę twoją twarz. Tak samo paskudną jak co dzień.

– Miłe – zamruczałam do niego, pokazując, że utnę mu głowę.

Zaśmiał się tubalnie i zadławił kanapką. Regi uśmiechnął się ukradkiem, kobieta z westchnieniem odeszła od niego i skierowała się do mnie.

– Chłopcy zapomnieli o zasadach wychowania. Miło mi cię poznać, jestem Marlen Elizabeth Bayard.

Kurewsko świetnie, ale pozwoliłam sobie uścisnąć jej dłoń.

– Ana – odparłam krótko.

Moje nazwiska były tak samo fałszywe jak reszta mnie i mój uśmiech.

– Ty jesteś tą nową dziewczyną – zauważyła grzecznie, gdy Noor postawił przede mną butelkę wody sodowej. – Słyszałam, że zostałaś ranna. Mam nadzieję, że już wszystko z tobą w porządku, Ano.

– Tak, dziękuję, jest w porządku – powiedziałam miękko, gdy przysunęła się bliżej i pochyliła.

– Gdybyś potrzebowała pomocy, proszę, nie wahaj się. Musimy sobie teraz pomagać.

– Marlen – poprosił z naciskiem Regi.

Chyba to ratowało jej skórę, bo odsunęła się ode mnie.

– Potrzebujemy porozmawiać – dodał.

– Dobrze, chłopcy. Pójdę sprawdzić, co u reszty naszych gości. Ano, miło było cię poznać. A tak przy okazji, to ilu zakładników mam dziś nakarmić?

– Wszystkich. Dziękuję ci, Marlen.

Kiedy opuściła kuchnię, ja nadal wpatrywałam się w napis na wodzie sodowej i starałam trzymać dłonie pod blatem wyspy. Walczyłam ze sobą, aby nie zacząć krzyczeć lub rzucić w niego krzesłem. Miał kochankę, dziewczynę…

Kurwa! Moje fantazje właśnie odpływały, a rzeczywistość robiła się szara jak morze, którym powinnam była odpłynąć dawno temu. Mogłam wybrać szybkie wyjście, wychodząc gracją. Niestety nie zrobiłam tego.

Orle Oko zadał mi pytanie, a ja zamrugałam, kręcąc głową.

– Co? – ogarnęłam się.

– Kiepski poranek? – zapytał zjadliwe.

– Parszywe życie. Przywykłam.

– Kawy? – zaproponował Andy. – Pod warunkiem że rozgryzę to cholerstwo…

– Czerwona wajcha w dół i lewy przycisk dwa razy – wyjaśniłam i zerknęłam na faceta spacerującego nerwowo po kuchni. – I przekręć filiżankę. A ty… usiądź… Przypomnij mi swoje imię.

– Matthew.

– Matt. Muszę cię mieć na widoku, a gdy tak chodzisz, denerwujesz mnie.

– Ana – warknął bardziej rozbawiony Reginald i zakołysał filiżanką z resztkami herbaty, aby zwrócić na siebie moją uwagę. – Co ty robisz?

– Przepraszam. Rządzę się, szefie?

Zerknęłam na Jima. Puścił mi oczko, bo go to bawiło. Andy i Matthew byli doradcami Michaela, a teraz go tu nie było, więc ich szefem był Ashby. Jak nas wszystkich.

Jim uśmiechnął się i pochylił tak nisko, aby wyszeptać:

– Osobiście uważam, że to świetny pomysł, abyś była naszą szefową. Próbuję przekonać tego tu obecnego pana ważniaka, aby ci ufał.

Podniosłam palec i wskazałam w kierunku Reginalda.

– Chcesz, aby wziął to pod uwagę, ale jak na razie nie słucha?

– Chcesz tu rządzić? Proszę bardzo, zamienię się z tobą – powiedział spokojnie Reginald, nie spuszczając oczu z mojej twarzy.

Sięgnęłam po butelkę wody i odkręciłam nakrętkę. Ashby pokazał, aby Noor wyszedł. Westchnęłam.

– To świetnie, ale nie. Teraz będziesz miał dużo na głowie, Regi. – Uśmiechnęłam się, przestępując z nogi na nogę i delikatnie upijając łyk wody. – Powrót na szczyt będzie trudny. Masz mało czasu, aby to uspokoić.

Andy spoglądał na mnie tak, jakby miał zaraz eksplodować. Był już cały czerwony na twarzy. Przymrużył powieki, zmarszczył czoło i zacisnął usta.

Kolejna osoba uważająca mnie za wroga. Zawdzięczałam to swojej lekkiej umiejętności konwersacji. Dla lepszego efektu uśmiechnęłam się do niego konspiracyjnie i zerknęłam na Orle Oko. On był poważny.

– Masz jakiś pomysł? – Usłyszałam pytanie Regiego.

– Dziękuję, szefie. Powiedziałam ci, umów się z KGB.

– Nie będziemy sypać – syknął Orle Oko, ze złością rzucając kanapkę na talerz.

Reginald przerwał jego wściekłość, odstawiając filiżankę na blat.

– Rozważałem to. Jaką mamy gwarancję, że nas nie zdradzą i nie zostawią z większymi problemami?

– Nigdy nie czuj się zbyt komfortowo, pływając w basenie pełnym piranii – zacytowałam słowa Cesarza, masując sobie obolałe żebra.

Reginald uniósł podbródek i skierował wzrok na Orle Oko.

– Oni chcą Nakaszwilego i to jest nasza karta przetargowa. Są tu. Liczą, że Nakaszwili coś namiesza.

Uśmiechnęłam się, jeszcze bardziej irytując Andy’ego i Orle Oko.

– Chociaż w czymś się zgadzamy – potwierdził Regi. – Musimy wycofać Gruzinów, i to natychmiastowo.

Zadzwonił telefon Andy’ego, spojrzał przepraszająco na Ashby’ego.

– Michael. Martwi się. Odbiorę.

Usłyszałam metaliczny dźwięk. Spojrzałam na stojącego obok Ashby’ego mężczyznę. Matthew. Klucze, które trzymał w dłoni, dzwoniły. Dźwięk ucichł, gdy nasz wzrok się spotkał. Zapamiętywałam jego twarz.

– Co o tym myślisz? – zapytałam go. – Czy mamy zaufać KGB?

Matthew spojrzał na mnie, dopóki Regi nie skinął, aby odpowiedział.

– To ryzykowne, ale ufam twojemu doświadczeniu.

Zamrugałam. Świetnie.

Dużo rzeczy uległo zmianie, ale też bardzo dużo nie zmieniło się wcale. Pochyliłam się i złapałam małą czarną torbę. W środku znalazłam telefon i odbezpieczyłam go. Avika wgrała mi system. Cudownie.

– Dobra. Umówię nas z Irowem. Mamy wspólnych znajomych. Powiedzmy, że to trudny temat. O co chodzi z całym tym Buckingham Palce? – zapytałam.

– To bezpieczne miejsce. Nikt nas tu nie będzie szukał. Mamy zapewnienie ochrony wpływowych przyjaciół – wyjaśnił Reginald.

– Nie chciałam ci tego mówić… – wskazałam na jego twarz – ale teraz nie mamy przyjaciół. Wszyscy wyglądacie jak wkurzeni lordowie na raucie. Robimy to łatwo, dajmy Irowowi to, czego chce. Zwiążmy ręce Nakaszwilego albo pozbądźmy się go z hukiem. Wyeliminujmy ludzi Borenki, każdego dilera czy pierdolonego łącznika, a będziesz mógł pozwolić Michaelowi wrócić do miasta w blasku chwały.

Zirytowany Orle Oko wymamrotał:

– Zawsze jesteś taką mądralą?

– Nie. Nie zawsze. To, co widzicie, to najmilsza strona mojej osobowości, bo wczoraj poderżnęłam gardło dwóm pierdolonym Anglikom, którzy chcieli mnie zgwałcić. – Złożyłam ręce na blacie. – Cena mojej parszywej roboty. A moja dobra strona jest zarezerwowana specjalnie dla popieprzonych sytuacji, w które się teraz pakuję. Na przykład ta z wczoraj… Mogliście mnie uprzedzić o pierdolonym układzie z Ruskimi, a ja dowiedziałbym się, kto jest w mieście.

Próbowałam wstać ze złością, ale skończyło się na tym, że zaklęłam, żebra mnie paliły i zachwiałam się, łapiąc za bok.

– Kurwa… – jęknęłam, próbując unormować oddech.

Jim znalazł się przy mnie, pomagając mi usiąść. Regi wydawał się teraz niespokojny i wyczerpany, a gdy wstał i oparł się biodrem o szafki, jego niebieskie oczy zrobiły się ciemne. Przeczesał palcami za długie włosy.

– Przepraszam za to. Będę z tobą szczery, Ana. Osoba, która dopiero co do nas dołączyła, przechodzi etap dostosowania się i jest pod obserwacją. Taka procedura jest zgodna z naszymi zasadami i nigdy nie gwarantuje, że będziesz wdrożona we wszystkie nasze interesy. Jesteś niecierpliwa, Ano. Nie chcieliśmy, abyś była narażona na niebezpieczeństwo.

– Piękna gadka. A więc jesteśmy teraz w tym impasie.

– Jedynym powodem, dla którego nie uzgadnialiśmy z tobą tego spotkania, jest to, że zbyt wiele osób się tobą interesuje.

– O co tu chodzi? – spytałam powoli. – Co masz na myśli?

– Mogli cię rozpoznać? – zapytał Jim.

– Co za miłe pytanie. Wiecie co? Mam dość! – warknęłam, zeskakując ze stołka. – Ja mam dość. Niańczę jakiegoś dupka, bo oskubał wujaszka. Kłócę się z prawnikami bez poczucia moralności. Kurwa, nigdy nie zostałam zakapowana. I jeśli tak chcesz to rozegrać, to pieprz się. Potrzebuję wakacji.

Nie podobało mi się to, że byłam uważana za kompletną kretynkę.

– Przepraszam. Udowodniłaś nam, że znasz się na rzeczy – rzekł Ashby, choć nie usłyszałam tam uncji skruchy.

– Myślę, że lepiej od was.

W szczerości czaiło się zbyt duże niebezpieczeństwo. Mogło się to dla mnie skończyć rozszarpanym gardłem.

– Tak, lepiej, Ano.

– Nagle zamilkłeś? – warknęłam, wpatrując się w niego.

– Co mam ci powiedzieć? – wypalił, zaciskając szczęki. – Obiecuję ci zaufać, tak? A ty mi.

– Nie wiem, o czym mówisz. Czy to naprawdę ma znaczenie? Czego chcesz?

– Ustaw mi spotkanie z Irowem.

– Nie pozwalasz mi zapomnieć, kim jesteś, szefie. Dobrze. Jadę z tobą.

To mnie rozbawiło. Czekał, aż na niego spojrzę, po czym wyraźnie zaakcentował:

– Nie.

Zaśmiałam się i zabrałam butelkę wody z wyspy kuchennej.

– Znajdź mnie, jak będziesz gotowy do drogi. Idę pozwiedzać – oznajmiłam, nim napotkałam niezachwiane spojrzenie Andy’ego stojącego w drzwiach.

Nie lubił mnie. Trudno. W korytarzu czekał na mnie Noor wraz z innymi ochroniarzami. Obserwowałam w milczeniu, jak odwracał się i pokazywał mi, czy chcę pospacerować sobie na zewnątrz. Skinęłam głową. Musiałam rozruszać mięśnie i gdy spazmatycznie zaciskałam pięść, napiłam się wody. Cała ta sytuacja robiła się tylko gorsza. A najfatalniejsze było to, że nie wiedziałam, z jakim niebezpieczeństwem tak naprawdę miałam do czynienia. I druga sprawa… Reginald miał dziewczynę. A ja chciałam go pieprzyć.

Rozdział 10

Sekrety.

Mój największy sekret?

Siedział obok mnie w SUV-ie, w półmroku oświetlało nas tylko światło padające z panelu radia na desce rozdzielczej. Mężczyzna wystukiwał rytm piosenki, która brzmiała miękko we wnętrzu samochodu. Ocean Drive. Łuny światła padały na rysy faceta, na którego byłam napalona. I nie chodziło tylko o pociąg fizyczny, ale coś, co musiałam zdusić w zarodku, póki się tliło. To był ten sekret. Byłam zwyczajną dziewczyną robiącą szalone rzeczy, ale nie zakochiwałam się tak łatwo. No dobrze, może nie tak do końca zwyczajną dziewczyną. Ale przynajmniej ta część o zakochiwaniu się była prawdziwa.

Uśmiechnęłam się do Reginalda siedzącego na miejscu kierowcy. Przez całą drogą do Londynu omawialiśmy tylko interesy, odesłał również dwa SUV-y, aby nas nie rozpoznano. Czekaliśmy na kontakt z KGB na parkingu przy Tamizie. Regi obiecał mi, że zamówi coś w barze szybkiej obsługi, jak będziemy wracać, i nie będę musiała jeść tych wszystkich bezglutenowych dań, które serwowano w Buckingham Palace. Moja kieszeń zaczęła wibrować, więc wyciągnęłam telefon i uśmiechnęłam się, gdy spostrzegłam wiadomość od Sesarii. Podała KGB numer do Burberrys, jak obie moje przyjaciółki nazywali Reginalda. Przygryzłam dolną wargę, umieszczając komórkę na kolanach, i ponownie uśmiechnęłam się do siebie. Sesaria była ciekawa, czy Regi wziął mnie na akcję. Akcję… Oczywiście miała na myśli całkowicie co innego. Zapomniałam jej tylko napisać o Marlen. To niszczyło moje fantazje, w których Regi był nade mną, a jego penis wchodził w moje ciało. To było raz i wątpiłam, aby Marlen o tym wiedziała.

Pokręciłam się niespokojnie na siedzeniu.

– Niecierpliwa? – wyszeptał gardłowo.

– Nie jestem niecierpliwa – warknęłam. – Po prostu nie lubię straty czasu.

Zerknął na mnie.

– Przepraszam za to, co powiedziałem w kuchni.

Oho, zachichotałam, próbując panować nad sobą. Opuściłam dłonie na kolana, uśmiechając się do telefonu. Podstępny drań wślizgnął się do mego umysłu, kiedy nie pilnowałam, i teraz to on tu rządził.

– Rozbawiłem cię?

– Nie przepraszaj, skarbie. Ja znam swoje wady.

– Wady? – zapytał z ciekawością, nadal bębniąc palcami o kierownicę. – Nie wydaje mi się, że je masz.

Usta Regiego wygięły się w tym seksownym uśmiechu, a ja miałam ochotę wspiąć się na niego i go pocałować.

– To niegrzeczne. Mam wady, ty je masz. Ludzie zawsze je mają. Ale wiesz, co jest najzabawniejsze, Regi…? Ja jestem prosta w użyciu.

– Użyciu? – zapytał, bo zabrzmiało to przedmiotowo.

– Czy jest ktoś, kogo słuchasz mimo tego, że nie wszystkie jego działania ci się podobają? A jednak pokornie schylasz głowę? – spytałam i zerknęłam przez przyciemnianą szybę. – Tak jest. Michael. Ja również jestem w tej pozycji.

– Współpraca – odparł Reginald, spoglądając na mnie. – To się tak nazywa.

– Okej. Nazywasz to współpracą. Jak długo Marlen jest twoją dziewczyną?

– Ciekawość?

– Nie. Nic ponad rozdmuchane ego. Moje – burknęłam.

Przypomniałam sobie o całkowitym ignorowaniu zasad i zapatrzyłam się w pusty parking przy nabrzeżu.

– Zaprosiła mnie na jakieś supertajne przyjęcie piżamowe.

– Co to takiego? – nie dowierzał, śmiejąc się. – Marlen cię zaprosiła?

– Tak, również Diasy i Elle, żonę Chada.

Milczał chwilę.

– Co powiedziałaś? – zapytał w końcu.

– Że nie tego wieczoru, bo jestem zajęta. Znam określenie „dostosowanie społeczne”. Nie chciałam się zgadzać, ale nie dlatego, że nie chcę.

– Może powinnaś. Poznasz nowych ludzi, znajdziesz przyjaciół.

– Szczerze… – Spojrzałam na niego spod rzęs, a jego oczy śledziły kontury mojej twarzy, przesuwając się po oczach i nosie, po czym zatrzymały się na ustach. Odchrząknęłam i zrobiłam głęboki wdech. – Mam przyjaciół. Potrzebuję czegoś innego.

– Czego?

– Seksu. Seksu z tobą – powiedziałam miękko, wciąż wpatrując się w jego żywe niebieskie oczy. – To jest mój układ, chcę cię pieprzyć. Podobało mi się we Francji, choć to jednorazowa sprawa.

– Nie idę do łóżka z moimi ludźmi. Ale dziękuję za propozycję.

Zabolało. Jego grzeczny ton i ta pewność siebie dodawały mu chłopięcego uroku, a usta wykrzywiły się w uśmiechu. Sama sobie zgotowałam ten los.

– Bo to sami faceci – zdobyłam się na żart.

– Również dlatego – odparł, przykładając palec wskazujący do ust.

W przytłumionym świetle jego wargi były słodko różowe. Zamyślił się, a ja poczułam chęć wytłumaczenia się i sięgnęłam po telefon. Odblokowałam go tylko po to, aby się odstresować.

– Może mnie nie pociągasz.

– Większość facetów, kłamiąc, patrzy ci w oczy, a ty instynktownie dotykasz wargi. Przemyślałeś to. Rozważyłeś i podjąłeś decyzję. – Zapatrzyłam się tępo w szybę przed sobą. – Jest dla ciebie ważna, zrozumiałam.

– Dlaczego nie znajdziesz kogoś innego?

– Prawdopodobnie wynika to z braku mojej koncentracji na otoczeniu. Zawsze nie mam czasu na uczucia, więc wybieram tylko seks. Ale są elementy, które składam, nim wybieram partnera. I po tej kalkulacji wybrałam ciebie.

Nie czułam potrzeby, by dodać, że był ideałem kochanka w wyobraźni, mogłam to odpuścić i nie robić z siebie większej idiotki.

– A o czym to świadczy, Ana? Bo chyba się pogubiłem.

Ta ochrypła barwa jego głosu powróciła, przyprawiając mnie o dreszcze.

– Mogę cię pocałować?

Rozbawienie zniknęło z jego twarzy, gdy pochylił się i z powagą spojrzał mi w oczy.

– Zapytałaś? Nie wymusiłaś?

– Dlaczego nie, do cholery? Więc jak bardzo musisz mi zaufać, bym mogła cię pocałować? To test, a potem ci powiem, dlaczego tobie i pannie z dobrego domu nie wyjdzie.

– Jesteś za bardzo pewna siebie.

Przesunęłam wzrokiem po jego twarzy, chyba jednak go rozzłościłam. Mogłam zamknąć usta, czując, jak mały kawałek mej nadziei legł w gruzach. Kurwa. Rozgryzienie go było trudniejsze, niż się spodziewałam. Dlaczego dzisiejszą noc wybrałam na rozmowy? I to te szczere. Dlaczego on? Dlaczego nie mógł to być jeden z idiotów, których mogłam sobie owinąć wokół palca? Ale czy wtedy bym go wybrała?

– Podaj mi te powody, Ano.

– Po pocałunku – nacisnęłam.

Nie zdawałam sobie sprawy, że moje zdenerwowanie jest aż tak widoczne.

– Co, do cholery, jest z tobą? – Przechylił głowę i całkowicie mnie zaskoczył swoim wściekłym głosem. Przesunął po mnie wzrokiem, jakby chciał podkreślić wagę swoich słów. – Wygląda na to, że uważasz, że mnie rozgryzłaś czy zinfiltrowałaś, ale tak nie jest. Chcesz zabawy… znajdź sobie kogoś do zabawy, nie graj ze mną. I nie oczekuj, że uwierzę, iż taka ślicznotka jak ty nie znajdzie sobie faceta do pieprzenia. Kłamiesz, Ana.

Dopiero po dobrej chwili dotarły do mnie te oskarżenia, ponieważ gapiłam się na jego usta. Powoli próbowałam rozgryźć, co do mnie mówił. Musiałam odzyskać przestrzeń, więc odsunęłam się na fotelu i zapatrzyłam w szybę z drugiej strony. Uniosłam palce i przejechałam nimi po szkle.

– Przepraszam – powiedział po sekundzie.

Odwróciłam się do niego.

– To powiedziałeś, gdy wtargnąłeś wczoraj do jej domu, prosząc, aby z tobą pojechała? Gdy odebrałeś w nocy telefon, bo musiałeś być na miejscu? Przepraszasz, gdy wiesz, że za chwilę zabijesz faceta, bo ukradł ci towar, ale nie możesz przyjść i jej tylko pieprzyć, bo chcesz to wyrzucić z systemu, bo znów będziesz musiał przepraszać?

Przez ułamek sekundy coś błysnęło w jego oczach. Coś, co przypominało gniew, a może głód. A może i to, i to. Cokolwiek to było, zniknęło. Zasłona opanowania wróciła i przysłoniła jego wzrok. Jego dłoń zacisnęła się na kierownicy, by zademonstrować, z jaką łatwością wyprowadzam go z równowagi. Zamrugałam, gdy milczał, choć w jego oczach kłębiły się tysiące myśli, które próbował powiedzieć. Zdałam sobie sprawę, że starał się to opanować i przetrawić moje słowa.

Moje serce zbiło szybciej. Oczywiście jego oczy błysnęły, kiedy zaciskał szczękę i ją poluzowywał. Podniecało mnie to. Teraz jednak wiedziałam, że trochę przeszarżowałam. Patrzył na mnie tak, jakby mnie nienawidził, jakbym była kiepską aktorką, jakby zastanawiał się, kto tym razem siedział z nim w tym samochodzie. Dyskutowałam o jego życiu, choć nie miałam do tego prawa. Moja kolejna twarz, którą pokazałam, była dla niego irytująca.

– Chcesz się całować. Dobra, Ana. Dawaj. Możesz się też rozebrać – powiedział z akcentem z Newcastle.

Nie odpowiedziałam, więc nachylił się w moją stronę, bym na niego spojrzała. Biorąc pod uwagę nutę w jego głosie, świadczącą o tym, że porzucił maskę dżentelmena, a znów stał się chłopcem z ulic, zdałam sobie sprawę, że się przeliczyłam. Ten żar w jego spojrzeniu był jednak prawdziwy. Żołądek zacisnął mi się z nerwów i uczucia adrenaliny uderzającej o przedsionki komór. Jego siła i wrogość wobec mnie były zbyt wyczuwalne, a jego zainteresowanie mną nie miało podtekstu seksualnego. W tej chwili nie miałam wątpliwości, że był wobec mnie szczery. Nie pragnął mnie. W ogóle.

Próbowałam przeprosić. Znalezienie odpowiednich słów było trudne, gdy czułam się zażenowana czy bałam się kłótni, bo zła robiłam głupie rzeczy. Wolałam go udobruchać, niż się kłócić. Będę z nim pracować i jakoś przełknę to niepowodzenie. Milczałam skarcona, a porażka była wypisana na mojej twarzy, gdy bawiłam się telefonem. Jakim cudem się w to wpakowałam?

– Przepraszam, Regi – wymamrotałam. – Zapomnij o tym, co mówiłam.

Porażka. Gdy pochylił się w moją stronę, instynktownie odwróciłam głowę. Jego oczy pociemniały. Sięgnął po moją twarz i jego wargi otarły się o moje, a następnie przycisnął mnie do siebie. Broda połaskotała mnie przyjemnie i rozchyliłam usta, przejmując inicjatywę w tym pocałunku. Pociągnęłam jego wargę, szukając kontaktu z językiem. Wbiłam palce w jego ramiona, gdy poczułam smak mięty i cygara. Jęknęłam z przyjemności, a on oblizał górną wargę. Nasze usta dotknęły się ponownie, tylko że tym razem pocałunek był mocniejszy. Jak szaleństwo, które rozprzestrzeniało się wraz z pierwszą dawką odlotu. Jego smak był odurzający, był czymś, za czym tęskniłam w bezsenne noce.

To było to, czego szukałam u mężczyzn. Zapomnienia. Moje serce zaczęło bić tak mocno, że niemal mogłam je usłyszeć. Nigdy wcześniej nie czułam czegoś tak denerwującego i ekscytującego zarazem. To jak pocisk wbijający w się moje ciało, aby ranić i przejąć kontrolę nad moimi zmysłami.

Przyciągnęłam go bliżej, wsuwałam palce w jego brodę, bo ją uwielbiałam – jej teksturę i miękkość. Pogłębiłam pocałunek. Mocno wbiłam język w jego usta. Nie wiedziałam dlaczego, ale walczyliśmy, nasze pocałunki były bitwą dwóch przeciwników, którzy chcieli wygrać w tej potyczce. Ja wiedziałam, czego pragnęłam, i moje ciało również wiedziało.

To ja przegrałam w chwili, gdy zobaczyłam jego oczy po przylocie do Francji.

Wplątałam palce we włoski na brodzie, podczas gdy on wepchnął język do środka i stopił się ze mną. Jego ręce znalazły się na moim ciele, było to bardzo przyjemne. Dlaczego on zaprzeczał naszemu przyciąganiu?

Przesuwał dłońmi. Zatrzymał się na biodrach, a po chwili musnął moje piersi, nie miałam podkoszulka, tylko bandaż, o który zaczepił palcami. Jęknęłam pod tym dotykiem, czekając na więcej. Jego kciuki pieściły moją skórę nad bandażem, a gdy dotarły do biustonosza, sutki były już twarde.

Wiłam się na fotelu pasażera, niemal boleśnie pragnąc, aby Ashby mnie dotknął, zaspokoił te miejsca, które krzyczały o jego uwagę. Łaknęłam jeszcze więcej przyjemności, przygryzłam mu wargę, próbując go zmusić, aby mnie pieścił.

Co on ze mną wyprawiał?

Zaśmiał się. Drań. Jego palce wsunęły się pod stanik, aby tylko otrzeć się kciukiem o wrażliwą skórę. Już nie mogłam myśleć jasno, wzbudzał we mnie uczucie, które z całą pewnością mnie zabijało. To ja wsunęłam jego ciężką dłoń między swoje nogi, pragnęłam, aby mnie tam potarł, aby pieścił bolące miejsce, które go teraz potrzebowało. Ugryzłam go lekko w wargę. Wewnątrz cała płonęłam. Ta cholerna niemoc, że to on mógł mnie zaspokoić, a ja nie miałam nad nim władzy, była obezwładniająca.

Jezu, on się ze mną bawił, tak?

Czy to wszystko miało oznaczać, że wygrał, bo uświadomił mi coś… I to ja byłam idiotką. Jęczałam jak suka, a on nie poruszał palcami, które włożyłam między swoje nogi. Nie rozpoznawałam pragnień, nawet jeśli były jednostronne, i to we mnie uderzyło. Wycofałam się, całując wolniej, i odsunęłam jego dłoń od siebie. Pragnienie bycia w jego łóżku i bycia tą, której będzie… pożądał… skończyło się. To nie byłam ja. Potrafiłam dać sobie z tym radę.

Odsunęłam się, starając się uśmiechnąć, gdy oddychał ciężko. Zamrugałam, a moja twarz odbiła się w jego okularach. Nie mogłam pozwolić sobie, aby być słabą. A on mnie osłabiał. Świadomość, kim się stawałam, była okrutna. I to przerażało mnie jeszcze mocniej.

Boże, umrę słaba.

Instynktownie zacisnęłam wargi, chcąc zatrzymać jego smak. Ten ostatni raz. Bo obiecałam sobie, że to będzie ostatni raz. Przyciągnął mój wzrok, ale przez moment żadne z nas się nie odezwało. Patrzyliśmy sobie w oczy, a ja mogłam nawet poczuć, jak serce Reginalda waliło w piersi… gdybym tylko wyciągnęła dłoń… Zamrugałam, odpędzając łzy. Kurewskie łzy słabeuszy.

– Ana…

Strasznie. Naprawdę strasznie było przymknąć powieki, aby uciec od świata. Nawet jeśli nie mogłam już niczego naprawić, zatrzymałam tę chwilę dla siebie. Moje imię w jego ustach brzmiało ponaglająco, dzięki czemu mogłam się opanować i spojrzeć na niego, gdy wrócił na swoje miejsce.

– Zrozumiałam. Spokojnie, moje serce jest wytrzymałe.

Skrzywił się, a mimo to uśmiechałam się do niego.

– Kurwa, naprawdę jesteś uparta.

– Tak, jestem. To jedna z moich zalet – stwierdziłam hardo, unosząc palec. – Nigdy nie zapominaj, że serce zdradzi cię pierwsze.

– Ana, posłuchaj mnie uważnie. Prowadzę interesy, znam ryzyko i nie mogę pozwolić sobie na rozproszenie. – Odwrócił moją twarz, abym na niego patrzyła, zanim przesunął palce na skórę mojego policzka. – I rządzę tu na rozkazy Michaela, opiekując się ludźmi… Jeśli coś im się stanie, to będzie moja wina. Chcę ci ufać, ale to jest trudne, gdy tak się zachowujesz.

Nierozważnie. Kurwa, nie powiedział tego głośno.

– Nie mam żadnego problemu – powiedziałam mu, gdy odsunęłam jego palce od swojej twarzy. – Potrzebuję pieprzenia. Ostrego i odbierającego mi myśli. Ty jesteś jedynym facetem, który mnie pociąga. I to była grzeczna propozycja.

Zrobiłam bardzo zuchwałą minę. Tylko Sesaria nazywałaby ją pokerową, ona była mistrzynią w tych minach. Musiałam się ochronić po tym odsłonięciu swoich uczuć. Co ja, do cholery, wyprawiałam? Wszystko we mnie krzyczało. Byłam spanikowana.

Kąciki jego ust uniosły się w chłopięcym uśmiechu i wrócił na miejsce, podsuwając sobie okulary na nos.

– Rozważę to.

Ja znałam odpowiedź już teraz.

Cisza trwała może z kilka minut, w tym czasie wymyślałam sobie od wszystkich tych pustych kobiet, które się zakochują i odsłaniają. Od razu mogli mnie powiesić na tarczy strzelniczej. Sesaria pierwsza by we mnie wycelowała z M14.

Wtedy na parking wjechał drugi samochód i Regi stał się czujny. Niebieski sedan zaparkował naprzeciw nas. Gdy światła zgasły, ujrzeliśmy dwie postacie. Kobietę i mężczyznę. Irowa i jego partnerkę.

Telefon Regiego podświetlił się, ukazując nieznany numer. Mężczyzna wyciągnął dłoni, ale zdążyłam ją zatrzymać.

– Nie – rozkazałam, odblokowując swoją komórkę. Wybrałam numer. – Nie do namierzenia z modyfikacją głosu. Będą chcieli mieć dowód naszego układu. Z modyfikacją niczego nie uwodnią ani tobie, ani mnie.

Przełączyłam na głośnik.

– Z kim mam przyjemność? – zapytał Regi.

– A ja? Michael York? Reginald Ashby? – Głos Irowa był wyraźny.

– Jeden z nich – odparł Reginald. – Jakie są pana warunki, panie Irow?

– Warunki? Nie, to pan chciał ze mną rozmawiać.

– Nakaszwili. Jest teraz moim problemem, a pan go potrzebuje, jak rozumiem. Obaj możemy sobie pomóc.

Cisza. Uśmiechnęłam się do Regiego za tę brudną gangsterską gadkę.

– Nie sadzę. Podkulił pan ogon i znikł. Pańskie terytorium już obsikują psy. Jak chce pan dotrzeć do Nakaszwilego? – zapytał brawurowo. – Nie sądzę, aby miał pan coś, co może mnie zainteresować.

– Mogę obiecać głowę Nakaszwilego.

– Nie przyjmuję obietnic, nawet jeśli są od prawdziwego dżentelmena.

– Irow – warknęłam z ruskim akcentem. – Zrobisz wszystko, aby wrócić do kraju okryty chwałą. Mateczka Rosja nie pozwoli ci kolejny raz zawalić tego zadania. Ile to lat? Osiem? Siedem? Jezu, ile ty będziesz to przeciągał? A ta biedna Adjana, jak długo nie widziała syna? Dziecko już pewnie do innej kobiety mówi „mamo”.

Teraz zdałam sobie sprawę, że Irow choć podejrzliwy i zmienny, był teraz skupiony, bardzo skupiony.

– Panna Kraft – powiedział po angielsku. – Tak myślałem, że to spotkanie w Chelsea Club nie było przypadkowe. Zmieniała pani barwy?

– Powiedzmy… to transfer. Więc… znasz mnie. Obiecuję ci Nakaszwilego dla mojego szefa, Michaela Yorka. Wrócisz do domu… Nie, przepraszam, będziesz miał ręce pełne roboty w Denver.

– Zdumiewające. Zawsze chciałem mieć taki umysł w swoim zespole.

– Czy zawarliśmy umowę? – wtrącił się Reginald, a ja się wycofałam.

– Tak. – Usłyszeliśmy. – Nakaszwili. Żywy. To nasz układ.

***

Żywy to problem. Ale nie powiedziałam tego głośno. Regi próbował ustalić, gdzie był nasz cel, ja również zdobywałam te informacje. Musieliśmy zacząć planować, jak wyrwać Nakaszwilego, który był zabunkrowany w hotelu Corninthia na rogu Northumberland Avenue i Whitehall Place w centrum Londynu.

Dostałam hamburgera i frytki, co zaspokoiło mój głód. Próbowaliśmy wymyślić kilka scenariuszy, jak dostać się do środka i porwać Nakaszwilego, a jeszcze lepiej, jak dorwać go na mieście. Mielibyśmy tu wrócić i ryzykować. Rosjanie nadal nas ścigali. Regi nie lubił takich sytuacji, miał kilku neutralnych ludzi w mieście, wysłał ich do śledzenia każdego ruchu Nakaszwilego.

Bałam się tylko, że ten to zwietrzy i zniknie, wsiadając do samolotu. Niewątpliwe wrócił, bo chciał dostać Yorka i Reginalda. Byłam zmęczona tym planowaniem w ciemno i gdybaniem. Weszłam do pałacu, dziękując za ciepło, które tu panowało. Strażnicy stali ukryci w każdym kącie. W niektórych oknach były włączone światła, słyszałam muzykę, ktoś z młodzieży urządził sobie imprezę. Nie sprawdziłam tego. Pozwoliłam Regiemu poinformować swoich zastępców o sytuacji.

Wspięłam się na piętro do swojego pokoju. Zamek był otwarty, nie uważałam, że powinnam się tu zamykać. Znalezienie włącznika światła zajęło mi chwilę. Rzuciłam torebkę na wiśniowe drewno skrzyni przy łóżku, upadła tam z głośnym brzdękiem metalu. Zdjęłam botki, położyłam broń na materacu i od razu się rozebrałam. Kąpiel to dobry pomysł, ale nie chciałam znów zamoczyć bandaża. Wykonałam więc moje rytuały z szorowaniem zębów i myciem tak, aby ochronić zranione miejsca. Zaplotłam włosy w warkocz, nałożyłam szlafrok i znalazłam dwie butelki wody sodowej na stoliku. Musiałam uśmiechnąć się pod nosem. Noor je tu zostawił. Otworzyłam jedną, żałując, że w pokoju nie ma telewizora. Zdecydowałam się na muzykę. Wyjęłam telefon, który dostałam od Michaela, i włączyłam playlistę z YouTube. Opadłam na materac, próbowałam zdecydować, czy powinnam zwinąć się w kłębek i zasnąć w takiej pozycji. Na pewno musiałam poszukać koszuli nocnej, a najlepiej piżamy, wcale nie było tu ciepło. Wzięłam drugi telefon, przeczytałam informacje Sesarii o Nakaszwilim, jego ludziach, słabościach… Cały ten raport od CIA. Uwzględniano nawet, że miał słabość do chłopców i dziewczynek, co nie wykluczało, że był bi.

Zmarszczyłam brwi, gdy usłyszałam pukanie. Wstałam, odłożyłam telefon na materac i podeszłam do drzwi. Uśmiechnęłam się pewna, że Noor przyszedł mi życzyć dobrej nocy albo dowiedzieć się u źródła, co załatwiliśmy z KGB.

Otworzyłam drzwi i ujrzałam Regiego. Miał na sobie koszulę w paski, drelichową kamizelkę i ciemne spodnie. Brakowało tylko marynarki.

– Zdecydowanie będziemy mieć problem z dostarczaniem go żywego.

Uśmiechnęłam się, opierając plecami o futrynę, i spojrzałam spod rzęs. Czułam, jak drgają mi kąciki ust.

– Uwielbiam, gdy tak mówisz, Regi.

– Jak mówię?

– Zdecydowanie, z tym twoim akcentem – odparłam zmysłowo.

Regi się uśmiechnął.

– Mogę wejść?

– Oczywiście.

Wpuściłam go do środka i wróciłam na łóżko, aby odłożyć komórkę na stolik nocny.

– Przepraszam za najście. Próbowałem najpierw porozmawiać z chłopakami, ale chyba już nic nam dzisiaj nic przyjdzie do głowy. Zostawmy to na jutro – powiedział, rozglądając się po pokoju.

– Mhm. Zrozumiałam, mogłeś mi to powiedzieć rano, Regi. A ta druga sprawa, która cię tu sprowadza?

Oparł się o oparcie wysokiego fotela, przyglądał mi się teraz bardziej niepewnie.

– Mam informacje, które przefaksowali nam znajomi. Sugerują, że nasze udziały w nieruchomościach spadają. Michael kazał się tym nie przejmować, ale jednak tracimy pieniądze i kontrahentów.

– To się uspokoi – zapewniłam go. Usiadłam na materacu i oparłam się o poduszki. – Nie ma Fergusona, szybko przejmiecie jego teren i zyskacie nowe akcje. Dobra, chyba akcje.

Uśmiechnął się pod nosem, złożył dłonie, jakby się nad czymś zastanawiał.

– Regi? – ponagliłam go i kiwnęłam głową, aby kontynuował.

– Myślisz, że to robota kogoś z wewnątrz? Że to ktoś, kto wypycha nas z rynku?

– Nie wiem. Jak na razie mój instynkt każe mi brać pod uwagę tylko tych graczy. Jak wrócimy na rynek, zaczniemy obserwować. Ktoś, kto usilnie będzie się starał do nas dołączyć, będzie wrogiem, który musi oczyścić swoje imię. To moja koncepcja.

Podrapał się po brodzie.

– O tym samym myślałem.

– Cieszę się. Masz jeszcze jakieś pytania?

– Tak.

Kiwnęłam znów głową, aby się nie krępował i mówił.

– Rozmawiałem z Marlen.

O cholera. No to świetnie, Ana!

– Niepotrzebnie. Zrozumiałam wszystko w samochodzie, szefie.

– Uzmysłowiłaś mi, jak bardzo ograniczone bywają moje powody bycia z nią. I miałaś rację co do jednego. Nie mówię jej o rzeczach, które mogą ją… zranić.

– Bo jesteś dżentelmenem – wypaliłam.

– Ale mam również dylemat.

Och, dylemacik. Jezu, jak ja uwielbiałam jego język i te maniery. A potem zastanawiałam się, czy Anglicy się z tym rodzili, czy nabywali to z wiekiem.

– A co to mogłoby takiego być? – spytałam gardłowo.

– To, że marnowałem czas, próbując pogodzić się z wizją człowieka, którego ona pragnęła widzieć, przymykając oczy na fakty oczywiste. Nie chciała słyszeć, dlaczego tu jesteśmy, choć pragnąłem jej to wyjawić. Gdy z nią zerwałem, prosząc, aby została tu dla swojego bezpieczeństwa, nie do końca to zrozumiała.

– Regi, kobiety uważają cię za Lancelota. Zerwałeś z nią, bo chcesz ją chronić?

– Nie. Zerwałem z nią, bo odkąd wróciliśmy z Francji, wyobrażam sobie tylko ciebie ujeżdżającą mnie.

Zamarłam całkowicie.

Spojrzał na mnie z błyskiem w oczach.

– Na co wobec tego marnujesz czas, Reginaldzie? Jeśli próbujesz mi coś powiedzieć, to się rozbierz, ja już jestem rozebrana. – Rozwiązałam szlafrok i pozbyłam się go. Pod nim byłam naga. – Zważ tylko na moje żebra, a reszta będzie poezją.

Zaśmiał się drań.

– Zapomniałem, jakie to uczucie, kiedy z tobą rozmawiam. – Teraz to jego głos był ciężki od emocji, ale zaczął rozpinać kamizelkę.

– Nie – zamruczałam i wskazałam na niego palcem. – Jednak rozbieraj się wolniej, Regi. To mnie podnieca.

Uniósł brew i zdjął kamizelkę, pod którą miał uprząż z glockiem.

– A teraz?

– Skarbie, ja marzę, aby pieprzyć twój mózg. Czasem wydaje mi się, że sprowadziłeś mnie tu właśnie po to.

Zaśmiał się. Lubiłam ten dźwięk, widocznie się rozluźnił. I o to chodziło. Zaczął rozpinać koszulę, żeby odsłonić te niesamowite mięśnie na płaskim brzuchu. Wiedziałam, że tam były, czułam je niejednokrotnie. Obserwował mnie, rozpinając guziki przy mankietach.

– Nie przedłużaj, skarbie, już jestem mokra i gotowa.

Leżąc, rozsunęłam uda. Próbowałam oddychać. Nim udało się mi wsunąć dłoń w ciepło mojego ciała, otworzyłam oczy i spojrzałam na niego. Jego tęczówki były błękitne, a usta wydawały się pełniejsze, bardziej kuszące, kiedy w rekordowym czasie szarpnął koszulę i rzucił na podłogę. Szybko pozbył się butów, a gdy zauważyłam, że mnie obserwował, sama zaczęłam się rozgrzewać. Uśmiechnęłam się szeroko.

– Co cię tak bawi? – Jego ręce zatrzymały się przy pasku spodni.

– Jestem napalona.

– Dlaczego tylko ja się rozbieram?

– Ponieważ uwielbiam na to patrzeć. Po drugie… ja byłam już przygotowana.

Regi zsunął spodnie i bokserki. Teraz wiedziałam, co ukrywał pod ubraniami… Tatuaże. Miał je na udach, lewym boku i ramionach. Czarny tusz, kolorowy, runy, zwierzęta, jakieś dzikie i straszne. Sunęłam po nich wzrokiem z zafascynowaniem. Bez skrępowania stanął nagi przy brzegu łóżka.

– Tatuaże?

– Durna młodość – wyjaśnił, siadając na materacu.

– Regi, to jest… seksowne i gdy wiem, co ukrywasz pod tymi garniturami, chcę ciebie jeszcze mocniej.

Znów się zaśmiał. Przycisnął mnie do materaca, jego skóra była gorąca i napięta.

Przesunęłam rękami po jego ramionach, owinęłam ramiona wokół jego szyi, szukałam jego warg. Jego język otarł się o nie, więc rozchyliłam je w zachęcie. Moje ciało płonęło dla niego, teraz nie liczyło się nic poza nim. Miałam szansę udowodnić mu swoją rację. Pasowaliśmy do siebie.

Przyciągnęłam go bliżej i potarłam wargami jego wargi. Jęknął i językiem zmusił mnie do otwarcia ust. Stęknęłam, czując nacisk na żebra, gdy uniosłam tułów, chcąc go bliżej siebie. Byłam tą, która w końcu przerwała pocałunek. Nasze spojrzenia się spotkały.

– Żebra? – zapytał, gdy opadłam na poduszki.

– Tak. Ale nie jestem krucha ani strachliwa.

Uniosłam ręce i ujęłam jego twarz. Wpatrywałam się intensywnie w jego oczy i porwała mnie chęć pocałowania go. Wiedziałam, że nic mnie przed tym nie powstrzyma, dotknęłam jego warg, zapominając o żebrach.

Spojrzał na mnie miękko. Z głębokim jękiem przyjmowałam pocałunek, który musiał być najseksowniejszą rzeczą na świecie. Błękit jego oczu naprawdę zdradzał, że to pożądanie tam było. Nie miałam żadnych wątpliwości.

Kciukiem potarł moją łechtaczkę. Przekręciłam głowę od jego ust, by jęknąć głośniej. Zatrzymał się tylko na sekundę, przesunął palec niżej i poczuł, jaka byłam mokra. Teraz widocznie był zadowolony. Podciągnęłam nogi wyżej, robiąc mu miejsce i przyciągając go bliżej. Wypchnął biodra do przodu, a ja szarpnęłam się niecierpliwe, bardziej gorączkowo, całując mocniej, nie pozwalając mu oddalić się od moich warg.

Regi potarł wargami o moje, a ja otworzyłam usta do kolejnego pocałunku. Zamruczałam głęboko. Jego pierś ocierała się o moje sterczące sutki, błagając o ten dotyk, szorstki i mocny. Nie było żadnej czułości czy wesołości w tej grze. Natarł brutalnie, a ja jęknęłam, wbijając palce w jego ramiona. Jego pocałunek uczynił mnie tak gorącą, że uniosłam biodra, by docisnąć się mocniej do niego i tym samym zmusić jego kutasa do nacisku. Regi przesunął się na materacu, a jego ręka wślizgnęła się znów między nasze ciała. Oderwałam od niego usta, przymykając powieki z przyjemności, gdy bez ostrzeżenia wszedł palcami w moją cipkę.

Niesamotnie uczucie. Nie mogłam złapać tchu, kiedy niemal całkowicie się wycofał z mojego ciała, a potem wepchnął głębiej palce, rozciągając mnie. Poruszał nimi, pieprząc mnie mocno i szybko. Czułam palący ból w żebrach, ale nie mogłam się zdradzić.

Nie chciałam, aby przerywał, pragnęłam go w sobie.

Próbowałam go dotknąć, pogłaskać, ale mi to uniemożliwił. Silne ramiona podsunęły mnie wyżej, aż oplotłam go w pasie nogami. Włożył rękę pod mój tyłek, by mnie unieść, i jego usta odnalazły moje. Jęknęłam, czując język, który zagłębił się w moich ustach. Objęłam ramionami jego szyję. Zanurzyłam palce w jego idealnie ułożonych włosach, chcąc zrobić nieład, czułam ich jedwabistą miękkość. Nie mogłam się nacieszyć, czując jego kutasa ocierającego się o mnie. Naparłam biodrami, chcąc go pośpieszyć.

– Spokojnie. – Regi zaśmiał się nad moimi ustami.

– Nie, muszę cię poczuć w sobie – wyjęczałam.

Zanim moje żebra mnie zabiją, a rana na udzie się otworzy.

Odsunął twarz, gdy jego spojrzenie powędrowało na mnie, a kutas przycisnął się do wejścia mojej cipki. Był duży i nie było sposobu, bym mogła odmówić sobie tej przyjemności. Moje ciało bolało z pragnienia. Dłoń wplótł w moje włosy, a jego usta odnalazły moją szyję. Wygięłam się, dając mu pełny dostęp. Wszedł we mnie powoli. Wzięłam ostry wdech, gdy się zatrzymał. Wsunął się głębiej, wycofał się trochę, po czym ruszył naprzód, zmuszając mnie do przyjęcia go całego. Tak, to było to. Mogłam teraz przeboleć całe swoje życie seksualne, to, ile razy grożono mi gwałtem, i to, jak blisko tego byłam. Zamknęłam oczy i wbiłam w niego paznokcie z czystej przyjemności. Poprawił swoje ciało na mnie, nie chcąc naciskać na żebra. Chwycił mój tyłek i podniósł mnie trochę. Zaczął powoli się poruszać, wydawać pomruki. Jego pierś wibrowała przy mojej.

– Powiedz, jeśli żebra dadzą znać.

Zachichotałam.

– Na razie co innego daje mi znać, skarbie.

Wbijał się głębiej, pompował szybciej i przyciskał mocno swoją miednicę do mojego ciała. Potarł łechtaczkę, zmuszając moje nogi do rozsunięcia się. Jego tors ocierał się o moje piersi. Znów pociągnął mnie za włosy, rozpuścił mój warkocz, zmuszając mnie do odwrócenia twarzy w jego stronę. Nakrył moje usta, ale nie pocałował. To było nawet słodkie, gdy tak się we mnie wbijał. Nagle zajęczałam, nie jak kobieta bliska orgazmu, lecz jak kobieta, która wyje z bólu.

Reginald się odsunął i zawisł nade mną.

– Żebra?

– Kurwa – mruczałam wściekła, bo ledwo mogłam oddychać. – Skłamałam w kwestii mojej wytrzymałości.

Ku mojemu zaskoczeniu uśmiechnął się, a jego niebieskie oczy zabłysły.

– Powoli? – zaproponował, starając się nie roześmiać.

– Jezu… czemu, gdy facet, którego pragnę… pieprzy mnie ostro, jestem niedysponowana?

– Naprawdę? To jest… słodkie… Odbijesz to sobie – zapewnił i zamknął mi usta pocałunkiem.

– To słodkie. Ja na górze.

Nagle roześmiał się i wysunął ze mnie, a ja poczułam jego stratę.

– Więc tak naprawdę chciałaś znów być na górze? – jęknął cicho, układając się obok mnie na plecach.

Usiadłam na nim i opuściłam się na niego. Polizałam jego brzuch w okolicach pępka.

– Ale ty jesteś szefem, Regi.

Przesunęłam się wyżej, polizałam jego sutek i zassałam go. Gdy wypuściłam, muskałam pocałunkami jego pierś, aż moje usta napotkały drugi sutek, a on chwycił rękoma moje biodra i podsunął mnie wyżej.

– Nie torturuj mnie. Lubisz, jak jestem pod tobą, przyznaj to.

Uniosłam biodra, kiedy oderwałam się od jego sutka. Moje palce owinęły się wokół grubego fiuta. Pogłaskałam go i potarłam kciukiem po czubku.

– Nie, lubię tylko, jak jesteś we mnie – zapewniłam i potarłam jego fiutem swoją cipkę.

Zajęczałam miękko, ciesząc się, że mnie znów wypełnił. Wiedziałam, jak dobrze go czuć. Regi przyglądał się mojemu ciału i dostrzegłam ten błysk. Jemu też podobało się to, co widział. Dotknął mojej poszarpanej blizny, to po postrzale w Korei. Gdyby sięgnął niżej, poczułby zgrubienie po przypalaniu w więzieniu w Sarajewie. Przesunął jednak palce, aby do końca rozpuścić moje włosy. Zamknęłam oczy, ujeżdżając go. Odrzuciłam głowę i opadłam niżej, biorąc go głębiej i ciesząc się nim mocniej. To uczucie, gdy mnie wypełniał, było najlepszą rzeczą na świecie. Ułożyłam dłonie na jego piersi, zapierając się i przechylając w lewo, aby odciążyć żebra. Regi wydawał całkiem zmysłowe dźwięki, które podkręcały mnie bardziej. Wyciągnął rękę, chwycił moją nogę, a jego kciuk wślizgnął się między moje uda. Muskał łechtaczkę z wystarczającym naciskiem, żeby sprawić, że mięśnie pochwy zacisnęły się wokół jego grubego penisa. Zajęczałam, przerzuciłam włosy na plecy i zaczęłam ujeżdżać go intensywniej.

Chciałam go pocałować i nachyliłam się do niego, ale wtedy żebra jakby się zbuntowały i natychmiast się skrzywiłam. Próbowałam więc siedzieć prosto.

Regi uniósł dłonie i chwycił moje biodra. Sapnęłam ze zdziwienia, ale zaraz potem jęknęłam, gdy wszedł we mnie głęboko i szybko, utrzymując mnie nad sobą. Wiedziałam, że przejął kontrolę. Wyglądał seksownie z tym skupieniem na twarzy, gdy zaciskał usta i spinał ramiona, aby pieprzyć mnie ostro. Tego potrzebowałam, nasze ciała poruszały się razem perfekcyjnie, kiedy zanurzał się, uderzając w każde zakończenie nerwowe. Wszedł głębiej z większą siłą i dostosował fiuta, by uderzać w miejsce, które sprawiło, że jęczałam jego imię. Orgazm wybuchł i zaciskając się na nim, wykrzyczałam, co myślę o miejscu, w którym się znalazłam.

Regi potrzebował dłuższego czasu, wtedy odrzucił głowę i przyjemność wydarła się z jego gardła. Jedno uderzenie serca później poczułam, jak dochodzi we mnie. Oboje dyszeliśmy i czułam, jak pod moimi rękami bije jego niespokojne serce.

Pragnęłam go objąć, ale to był błąd. Syknęłam z bólu, wysuwając go z siebie, i zwinęłam się na materacu.

– Kurwa… kurwa… – jęczałam cicho. – To najgorszy seks w moim życiu! Pierdolone żebra. Dlaczego dzisiaj? Byłam grzeczną dziewczynką.

Gdy otworzyłam oczy, zobaczyłam, że Regi się mi przyglądał, odgarniając włosy z mojego ramienia.

– W porządku?

– Mhm.

– Nie wiem, co powiedziałaś, ale nie brzmiało to, jakby było w porządku. Poszukam ci czegoś przeciwbólowego.

Jego oczy ściemniały. Zapomniałam, że w chwilach złości mówiłam po polsku i czasem nie byłam w stanie kontrolować umysłu. Powstrzymałam Ashby’ego i nakryłam jego policzek dłonią. Zamrugał. Zerknął na moją rękę, a potem zaskoczył mnie, sięgając po nią i muskając ją wargami. Zatrzymał się, kiedy otworzyłam usta, by westchnąć z przyjemnością. Odsunął się i znów na mnie spojrzał z dziwnym wyrazem twarzy.

– Co? – zapytał.

– Dżentelmen w każdym calu. Nic mi nie będzie, Regi.

– Wolałbym to sprawdzić.

– Później – skłamałam, przytulając się do niego. – Poleżmy tak. Nabiorę sił i to powtórzymy.

– Nie, póki nie wygoisz żeber.

– No proszę, chcesz się kłócić – warknęłam w jego brodę.

Uśmiechnął się i jeszcze raz zobaczyłam, jaki jest przystojny. Ale jego następne słowa były dla mnie ponurym przypomnieniem, kto tu rządził.

– Opatrzę cię, szew na udzie puścił i bandaż przesiąkł krwią. Gdzie trzymasz bandaże?

– Regi…

Nie wiedziałam, czy powinnam go trzepnąć po dłoniach, czy się roześmiać. Zadowoliłam się czymś pośrednim i wtuliłam się w niego mocniej, nie pozwalając mu się ruszyć.

– Później. Jesteś okropny.

– Jestem szczery. Potrzebujesz nowego opatrunku.

Czułam ciepło rozlewające się we mnie, martwił się.

– Wiem. I pozwolę ci nawet mnie opatrzeć, ale na chwilę… chcę tylko ukraść trochę twojej energii.

Odwinął z dłoni moje włosy i pogłaskał je, rozkładając na moich plecach.

Przestaliśmy rozmawiać, ale nie podniósł się ani nie odszedł. Trzymał mnie blisko siebie, a tak rzadko ktokolwiek to robił, nigdy sobie na to nie pozwalałam. Na ten gest tuż po seksie. Dzielenie tych chwil było krępujące, ale teraz miałam to gdzieś. Chciałam tylko czuć drapanie jego brody na policzku i urzekający zapach seksu unoszący się wokół nas.

– Regi?

– Tak?

– O czym myślisz?

Jego ręka znieruchomiała.

– Zastanawiam się, dlaczego jesteś tak cholernie uparta.

– Bo to lubisz. Wyzwania. Gdybym była uległa i zgadzała się z tobą, nigdy byś nie wiedział, co naprawdę myślę. I po części chcę być z tobą szczera. Póki mówię, jest dobrze. Ale gdy zamilknę, wygrają logika i instynkt.

– Śpij, zmienię ci bandaż, gdy zaśniesz – stwierdził rozbawiony.

– Dobry wybór. A potem obudź mnie na seks.

Słyszałam, jak się śmiał, jego pierś wibrowała pode mną i to było najlepsze uczucie – dzielnie tego tylko we dwoje. Czułam, że próbował nas nakryć narzutą, gdy w pokoju zrobiło się zimnej, i może nawet byłam świadoma, gdy mnie bandażował. Widziałam jego skupione oczy i te usta, które ciągle się do mnie uśmiechały, gdy klęłam go, sycząc. Wielka sprawa. Jeśli się w nim zakocham… będę stracona.

Obudził mnie dziwny, stłumiony hałas, coś nieznanego. Otworzyłam oczy. Regi również się obudził i w jego dłoni znalazł się ruger, gdy ja wyszarpałam glocka spod poduszki. Pokazał mi, abym była cicho, chciał wstać, ale drzwi już otwierały się ze skrzypnięciem. Cokolwiek zakłóciło nasz sen, właśnie wchodziło do pokoju.

Ujrzeliśmy Noora w czarnym dresiku adidasa, niosącego dwa kubki kawy. Obrócił głowę i spojrzał na nas z zaskoczeniem, niemal ochlapując się płynem, gdy zrobił krok w tył i uderzył o ścianę.

– Jezu, zawału bym dostał! – krzyknął, prostując się. – Cholera, gorące…

Z trudem stłumiłam śmiech, chowając glocka i okrywając się kołdrą. Wróciłam na materac, a Regi przyglądał mu się, wsuwając na nos swoje okulary.

– Przyniosłem nam kawę, ale że masz gościa… zostawię oba kubki. Szefie, niesłodzona… Śniadanie?

Jezu, czasem kochałam tego faceta. Przymknęłam powieki, aby się nie roześmiać i zachować powagę.

– Nie rozpieszczaj jej – warknął Regi, układając się na poduszkach obok mnie.

– Ale, szefie… po to tu jestem… – Noor wycofywał się do drzwi, starając się na nas nie patrzeć.

– Daj mu spokój – wymruczałam, obejmując poduszkę. – Tak, zaraz zejdziemy, Noor. Dzięki. Mam ochotę na duże angielskie śniadanie.

– Robi się, Ana.

Drzwi trzasnęły, milczenie Regiego było pobudzające.

– Nie, nie zabijaj go, jest mi potrzebny i lubię go.

– Podkochuje się w tobie.

– Co? – rzuciłam, spoglądając na niego. – Co ty… to nie to. Pójdziesz po kawę?

Uniósł brew i wiedziałam, że przesadziłam, chcąc go wykorzystać. Zaśmiałam się i zsunęłam narzutę z jego ciała. Przeciągnęłam włosy na jedno ramię, pochyliłam się nad jego klatką piersiową i zostawiłam małego całusa na tatuażu. Paszczy tygrysa.

– Będę bardzo miło prosić – wymruczałam i przytrzymałam jego spojrzenie, upewniając się, że nie był zaniepokojony.

Napięcie tam było, ale nie złość. Zatrzymałam się nad jego sutkiem i opuściłam wargi. Pokusa była zbyt wielka, by się jej oprzeć. Zassałam go i polizałam czubkiem języka.

Opatrzył mnie, nie tylko żebra, ale i udo, zajmował się mną w nocy tak czule, że powinnam była być wdzięczna, że takiemu facetowi na mnie zależy. Nawet jeśli to jego praca. Głębokie westchnienie opuściło jego usta, ale nie zatrzymało mnie przed sunięciem językiem po jego klatce piersiowej.

– Jeśli chcesz kawę, musisz mnie wypuścić.

– Później – zapewniłam.

Moja ręka gładziła jego udo, gdy używałam ust do zabawy z jego ciałem. Uwielbiałam uczucie jędrnej, gładkiej skóry pod palcami. Dłoń na brzuchu zjechała w dół, aż musnęłam sztywnego fiuta i delikatnie objęłam jego szeroką podstawę. Zlizywałam słonawy smak skóry, sunąc w dół.

– Myślałam o tym wczoraj, Regi – powiedziałam, muskając językiem sześciopak i wracając do jego piersi.

Nie przestawałam masować jego penisa.

– O czym myślałaś?

Był skupiony na moich słowach. Wyparłam ten fakt. Wypuściłam sutek, przesuwając po nim zębami, i rzuciłam się na drugi. Kutas zdawał się nabrzmieć jeszcze bardziej, więc był pobudzony, wiedziałam, że cieszył się rzeczami, które robiłam. To zmotywowało mój język, aby prześledzić linie jego żeber i napiętych mięśni brzucha. Ruszyłam niżej, znacząc pocałunkami szlak w dół jego brzucha.

– Może wcale nie będziemy musieli dostarczać Nakaszwilego żywego. – Oblizałam jego główkę.

Regi wessał powietrze, lubiłam ten dźwięk. Uniosłam wzrok i napotkałam jego wygłodniałe spojrzenie.

– Musi mieć coś na Borenkę, dlatego tu jest. I ma to na miejscu ze sobą, zawsze wszystko nagrywa. Musimy przeszukać jego pokój w hotelu.

Nie byłam zszokowana, że zmarszczył brwi i to rozważał, po czym skinął głową. Uśmiechnęłam się, oblizałam wargi i delikatnie ścisnęłam go ustami. Opuszką kciuka pogłaskałam wzdłuż penisa i wsunęłam go do buzi, obejmując ciasno. Zassałam i wzięłam głębiej. Dzięki sztuce Ogrodów Ying znałam dobre metody. Wsunęłam penisa w kierunku tylnej części gardła i zaczęłam się podnosić, wirując językiem po dolnej części fiuta, jednocześnie utrzymując mocne ssanie.

Jęknął naprawdę głośno i zamknął oczy. Jego głowa opadła na poduszki, a dźwięki, które wydawał, mnie nakręcały. Facet to lubił. To było seksowne, mogłam sprawić, by odpowiedział w ten sposób. Wzięłam go całego do ust, po czym wysunęłam.

– I zabierzesz mnie na akcję – zapewniłam.

– Ana – warknął i zaraz potrząsnął głową pośpiesznie, zaprzeczając temu, że uraziło go to, iż wykorzystałam jego stan.

Wsunęłam go znów do ust, zlizałam słonawy smak i przesunęłam językiem po główce… wolniutko. Regi zajęczał, otworzył oczy i wpatrywał się we mnie tak intensywnym wzrokiem, że aż się uśmiechnęłam z kutasem w ustach. Wziął kilka krótkich oddechów i już wiedziałam, że był naprawdę blisko. Zintensyfikowałam ruch. Gdy tylko położył dłoń na mojej głowie, aby kontrolować pchnięcia w moje gardło, wiedziałam, że nie może już tego powstrzymać. Dochodził w moich ustach głośno i gorąco, a ja cieszyłam się, że jednak dostanę kawę do łóżka.

Rozdział 11

Przyjaciele.

Nie wspomniałam jeszcze o przyjaciołach, mówiłam jedynie o siostrach w moim życiu. Miałam przyjaciół, to moi łącznicy bądź ludzie, do których mogłam zadzwonić, a oni bez szemrania załatwiali mi to, czego potrzebowałam. Wiedziałam, że to w dużej mierze wykorzystywanie, ale w moim zawodzie tylko taka przyjaźń była dopuszczalna. Lubiłam Noora, nie uważałam go jednak za przyjaciela, bo wiedziałam, że wówczas mocniej mnie zaboli, gdy odejdę. Regi to inna sprawa. Cesarz prosił, byśmy zachowywali dystans, ale ja nie potrafiłam tego robić.

Dystans był dla frajerów.

Przyjaźń dla wybranych.

A miłość? Cóż, odpowiem szczerze, gdy się zakocham.

W tym świecie nie było nic lepszego niż charytatywność. Ważniacy bywali na wielkich przyjęciach, na które wydawali miliony za same suknie i dodatki, a skąpili, by wrzucić coś do puszki. I takie przyjęcie odbywało się w Corinthia Hotel. Michael nam to załatwił. Nie chciałam wiedzieć, jakim cudem udało mu się zorganizować przyjęcie w zaledwie kilka dni, ale Kirsten była aktywną działaczką w różnych organizacjach charytatywnych. Zgodnie z oczekiwaniami moja prośba o nadajniki została szybko spełniona, choć towarzyszyły temu niewielkie zamieszanie i minimalny bunt załogi. Chłopaki musiały nauczyć się pracować z nadajnikami w uchu, ucieszyłam się z tego, ponieważ nie byłam pewna, czy będę w stanie udzielić odpowiedzi, gdyby pojawiły się pytania. Mieliśmy plan – albo dorwać żywego Nakaszwilego, gdyby nadarzyła się taka okazja, albo ściągnąć go na dół, abym mogła przeszukać jego apartament. Liczyłam, że skusi się na poznanie ważniaków na przyjęciu dobroczynnym.

Gdy wynajęty samochód zatrzymywał się przed hotelem, nadal nie zdecydowałam, czy się ujawnić, czy też poczekać i sprawdzić, czy mogę wejść do hotelu niezauważona. Jeśli zostałabym dostrzeżona i zidentyfikowana przez jednego konkretnego gościa, karta, którą musieliśmy zdobyć, będzie już blefem.

Gdy dojechałam na miejsce, usłyszałam, jak Regi meldował, że Nakaszwilego nie było na przyjęciu. Ale kilku jego ludzi kręciło się w hotelu. Andy również pilnował jego piętra i tam było dwunastu ochroniarzy. Moje serce się spinało – wkroczenie tu bez uzbrojenia to prawie samobójstwo. Boy hotelowy otworzył drzwi samochodu i weszłam w zupełnie inny świat wyższej klasy społeczeństwa. Zaprowadził mnie do drzwi hotelu, a ja wyjęłam zaproszenie z torebki wieczorowej i zostałam wpuszczona do środka.

W sali bankietowej powitali mnie dumni mężczyźni paradujący z żonami, jakby były ich trofeami. Kelnerzy w liberii, wystrojone damy szukające towarzystwa z kieliszkiem szampana, zgorzkniałe rozwódki, ściskające kieliszki od martini – każdy chciał zostać zauważony. Mężczyźni dyskutowali o biznesie, sporcie i gwiazdach kina, starzy dziedzice fortun o minionych latach ich świetności. Śmietanka towarzyska. Przyjęłam kieliszek szampana i zaczęłam poruszać się po sali niezauważona, idealnie opanowałam tę umiejętność. Miałam mocny makijaż, blond perukę, misterną fryzurę przetkaną czarną koronką i zabezpieczoną zapięciem wysadzanym klejnotami. Czarna suknia obnażała ramiona i idealnie przylegała do ciała; miała rozporek tak długi i ordynarny, że mogłam uchodzić za dziwkę szukającą tylko bogatego opiekuna na tę noc. Raczej wzgardzoną kochankę. Ale ta suknia miała suwak pod lewym bokiem, mogłam ją rozpiąć i w samych body bezszelestnie prześlizgnąć się oknem w holu na tyły do windy towarowej. Była wygodna na tyle, bym mogła swobodnie chodzić. Głęboka czerwień ust i niebieskie szkła kontaktowe dopełniały mojego wizerunku, upodabniając mnie do Lesley Smart, amerykańskiej dziennikarki BBC. Tak długo, jak pamiętałam, aby mój głos był zrównoważony i miał amerykański akcent, tak długo czułam, że nikt mnie nie rozpozna.

Wpatrywałam się w salę przez niezmiernie długą godzinę, kiedy w końcu zauważyłam Regiego w czarnym smokingu rozmawiającego z mężczyzną i kobietą, która wydawała się mniej więcej w moim wieku. Byłam pewna, że to żona tego staruszka. Przeskanowałam pomieszczenie i nie dostrzegłam nikogo, kto przypominałby Nakaszwilego. Może jednak dobrze wiedział, że był na celowniku, i postanowił nie wychodzić z pokoju. Mijałam różne grupki ważniaków, wysłuchując w słuchawce ukrytej pod włosami głosu Andy’ego, który przekazywał odczyt z kamer hotelu.

Stanęłam blisko inwestora linii lotniczych. Rozmawiał z kimś o ostatnim porozumieniu, do którego doszli. Mężczyzna subtelnie szturchnął towarzysza i spojrzał na mnie z uśmiechem, unosząc szampana. Znał mnie? Bardzo wątpiłam, uśmiechnęłam się i dołączyłam, pytając o derby w Woodcote Stakes. Byłam pewna, że tam obstawiali. Nie musiałam długo zastanawiać się, dlaczego tak szybko poruszył ich temat obstawiania wyścigów. Charlie, inwestor, był wpływowym mówcą i lubił piękne kobiety, jego dłoń niejednokrotnie musnęła moją skórę na plecach, nawet się nie skrzywiłam. Nowa para pojawiła się w drzwiach i goście zaczęli ich witać oraz ich syna. Mogłam umknąć do drugiego pomieszczania.

– Jest Nakaszwili. Wyszedł z pokoju. – Usłyszałam uradowany głos Andy’ego. – Idzie do windy z ośmioma ochroniarzami.

Okej, a więc zrobi wielkie wejście.

– Ana – ponaglił mnie Regi.

– Idę – powiedziałam, próbując wysunąć się w korytarz pełen goryli.

Przed wyjściem pochwyciłam wzrok Reginalda. Przez moment wpatrywał się we mnie zaszokowany, ale nawet nie mogłam się uśmiechnąć. Pławiłam się jego reakcją. A potem natychmiast kompletnie straciłam tym zainteresowanie, próbowałam dostać się w kierunku damskich toalet. Znałam rozplanowanie hotelu, Andy podpowiadał mi, że było tam dwóch ochroniarzy, ale to nasi. Mogłam spokojnie się przecisnąć między nimi. Łazienka. Minęłam ją i wsunęłam się do następnego pomieszczenia. Składzik na akcesoria do sprzątania tych ogromnych łazienek dla gości, wyposażony w zapasowe ręczniki, papier toaletowy i detergenty. Zdjęłam sukienkę, satyna muskała mnie po stopach. Zawiesiłam ją na metalowym regale. Gdy usłyszałam kroki na korytarzu, zrozumiałam, że znalazłam się w niebezpieczeństwie. Drzwi się otworzyły, wszedł Gabe z uśmiechem na twarzy i podał mi czarne baletki. Gdybym była typem romantyczki, to pomyślałabym, że to słodkie. Dopóki nie padły kolejne słowa.

– Musisz się pośpieszyć, to cztery piętra w górę.

– Ale nie osiem – warknęłam, pokazując mu środkowy palec.

– Nie lubisz mnie, cukiereczku?

– Gabe – powiedziałam, otwierając drzwi windy towarowej. Zajrzałam w dół, przywołując ją. – Uwielbiam twojego sztywnego… przyjaciela.

Pomacałam jego marynarkę, gdzie miał glocka, i wyjęłam go z uprzęży, po czym wcisnęłam mu lufę w pierś.

– Lubię złe kobiety, które mną poniewierają.

Pokręciłam głową z niedowierzania. Wykorzystałam jego obecność i wskazałam, aby podsadził mnie do windy towarowej. Na szczęście hotele tego typu miały spore windy, gdzie mogły się pomieścić brudne ubrania i ręczniki odsyłane do pralni. Modliłam się, aby Andy poradził sobie z systemem bezpieczeństwa. Wybrali dobrego informatyka, więc miał pomoc przy podłączeniu się do systemu, aby wysłać mnie na czwarte piętro. Gabe widocznie miał ochotę coś powiedzieć, ale tylko potargał palcami swoją blond czuprynę i pokręcił głową, zamykając drzwi windy. Ruszyłam w górę, czując nacisk na obtłuczone żebro, to bolące gówno, nie chciałam spieprzyć zadania. Regi nie bez powodu pragnął, aby Gabe był przy mnie, miał mnie chronić. Biorąc jednak pod uwagę jego nieustanny grymas, wywnioskowałam, że chciał pojechać ze mną, ale na górze będę skazana już na siebie. Było typowe, że wszystkich mężczyzn w mafijnych organizacjach łączyła lojalność do więzi, jaką tworzyli. Anglicy dodatkowo nie wpuszczali kobiet w swoje szeregi, nie ufając im.

Znalazłam się na górze i wymacałam nóż na udzie, aby podważyć drzwi, otworzyć je można było tylko z drugiej strony. Gdy udało mi się wydostać, odetchnęłam z ulgą, a żebra paliły jak diabli, nie mogłam się jednak do tego przyznać, musiałam zachować ciszę. Słyszałam relację o Nakaszwilim i jego dołączeniu do towarzystwa oraz o tym, że pięciu ochroniarzy stojących na korytarzu nawet się nie poruszyło.

Na palcach przeszłam do drzwi i się wychyliłam. Ta część hotelu była pusta; jak słyszałam od Andy’ego, za rogiem już czekała na mnie niespodzianka.

Oparłam się o drzwi. Miałam dziwną ochotę, by… no nie wiem… odpocząć chwilę. Było to dla mnie obce uczucie, ale musiałam zebrać się i skalkulować, czy mój plan wypali. Radziłam sobie już z takim gównem. Jedynymi osobami, których uczucia się dla mnie liczyły, były Avika i Sesaria. Dobrze, pora działać. Nucąc piosenkę, by się uspokoić, co też było moją słabością, znalazłam strój pokojówki zostawiony tu dla mnie na półkach w składziku.

Włożyłam go, zdjęłam perukę, wsunęłam ją do windy towarowej i odesłałam na dół. Następnie wyszłam na korytarz i czekałam w półmroku na znak od Andy’ego. W sekundzie chłopaki narobiły hałasu w jednym z pokojów hotelowych, co skupiło ciekawość ochroniarzy w tamtym sektorze. Trzecia winda z lewej strony się otworzyła. Opłacona pokojówka wysunęła mi tylko wózek z szampanem i posiłkiem. Przejęłam go, idąc powoli do oświetlonej części. Nie doszłam daleko, gdy śniady Gruzin – wielki, barczysty, w białej koszuli i ciemnych spodniach – zatrzymał mnie przy wejściu do korytarza na zachodnie skrzydło.

– Do którego pokoju? – zapytał nieskładnie po angielsku.

– Dwadzieścia dwa.

Kazał mi czekać i skontaktował się z kimś ważniejszym. Zauważyłam, że kelnerka przygotowała całą masę alkoholu, który stał na stoliku, a ochroniarz wskazał mi korytarz. Pięciu z nich było w środku. Korzystając z okazji, szłam powoli do drzwi pokoju Nakaszwilego. Gdy byłam blisko, chcąc je otworzyć, inny goryl mnie zatrzymał i złapał za ramię.

– Poczekaj.

O w mordę!

– Zamówienie do pokoju dwadzieścia dwa. – Uśmiechnęłam się niepewnie.

Był rudy i perfekcyjnie mówił po angielsku.

– Masz na imię Nita, racja?

– Tak. – Wzruszyłam ramionami, nie chcąc spojrzeć na plakietkę na piersi, bo to by mnie zdradziło.

– Możesz nie przeszkadzać? Ja zajmę się zamówieniem.

Kurwa!

– W sumie to nie mogę – powiedziałam zniecierpliwiona, patrząc mu w oczy. – Jestem tu, aby dostarczyć posiłek.

– Och tak. – Wyprostował się. Był bodyguardem z jakiejś miejscowej agenci ochroniarskiej. Spojrzał na mnie z twardością w oczach, jakbym miała oderwać mu głowę czy coś. – Ja się tym zajmę. W porządku?

– W porządku – zapewniłam go, gdy odebrał ode mnie wózek. – Ale pan Nakaszwili nie chce, bym to ja dzisiaj podała mu szampana?

Zagryzłam wargę na moment, zanim ochroniarz skinął głową.

– Nie ma go. Ja zostawię tam posiłek, możesz wracać na dół.

Uśmiechnęłam się w odpowiedzi. Nie oczekiwałam, że będzie łatwo. Najwidoczniej to nie było proste, wycofałam się, bo ochroniarz już zabrał wózek i mogłam tylko patrzeć, jak wprowadza go do apartamentu. Rozważałam pokonanie pięciu facetów w korytarzu, ale nie byłam Matą Hari ani nawet Ms Smith. Znałam ryzyko i to był znak do wycofania się, bo oni będą strzelać bez pytania.

Przywołałam windę. Obserwowali mnie, a ja cicho weszłam do kabiny. Gdy byłam już w środku, wstrzymałam oddech.

– Zmiana planów – poinformowałam. – Nie udało mi się wejść.

– Nakaszwili tu jest. – Głos Regiego był słaby. – Możemy go dorwać na dole.

– Poczekaj na mnie, zanim zaczniesz strzelać.

Drzwi się otworzyły i Gabe – jak playboy na wakacjach – wszedł do środka z moją kiecką przewieszoną przez ramię oraz butami od Louboutina, a nawet peruką.

– Tęskniłaś?

– Gabe… mówił ci ktoś, że wyglądasz jak syn Eltona Johna? – żartowałam, rozbierając się z fartuszka, gdy winda się zablokowała.

Mogłam spokojnie włożyć kieckę, Gabe pomógł mi z peruką, miał nawet moją torebkę. Podkreśliłam usta szminką, spoglądając w lusterko windy. Razem z Andym, Orlim Okiem i Regim obmyślaliśmy nowy plan dostania się do Nakaszwilego. Na dole był spokój, ale większość sukcesu tej akcji zależała obecnie od tego, jak subtelnie to rozegramy. Gdybym miała więcej czasu, to spróbowałabym tam wrócić. Musieliśmy wykurzyć stamtąd ochroniarzy. Jeśli miałam się tam dostać, otworzyć drzwi do apartamentu i go przeszukać… potrzebowałam cudu. Ale musiałam teraz iść. Nakaszwili coś ukrywał, byłam tego pewna. Światło wylewało się na marmurową podłogę, gdy wychodziłam z windy, muzyka z zewnątrz dała mi do zrozumienia, że impreza trwała w najlepsze. Zatrzymałam się na chwilę w wejściu, by znaleźć Nakaszwilego. Stał przy barze otoczony ochroną. Reginald natomiast z drugiej strony przy schodach prowadzanych na piętro. Wpatrywali się w siebie z ostrzeżeniem. Chwilę później podeszłam do Ashby’ego, odwróciłam się do niego plecami i wybrałam przekąskę z bufetu.

– Co teraz? – zapytał, unosząc drinka do ust, nie patrząc w moim kierunku. – Możemy ich zakleszczyć i wyprowadzić siłą.

– I jutro być na pierwszej stornie The New York Times.

– Tu nazywa się to The Daily News – poprawił mnie, stojąc sztywno.

Matthew i Jim stali obok niego w cieniu schodów.

Wsunęłam do ust przekąskę z kawiorem i łosiem, odwracając się do towarzystwa.

– Wśród gości jest zbyt wielu szczurów. – Jim wskazał mi lewy kąt sali balowej. – Cholernych i kłamliwych, wiedzą, że Fergusona już nie ma, ale nie wierzą, że to my kontrolujemy ich rynek.

– Spokojnie – poprosił Regi. – Mamy teraz inny kłopot.

Zerknęłam na Nakaszwilego zasłoniętego ochroniarzami. Czułam, że Jim zasłania mnie sobą.

– Odsuń się, Jim – szepnęłam. – Dobrze, może ja spróbuję się do niego dostać.

– Jesteś pewna, że to bezpieczne? – zapytał Regi.

– Jak się do niego zbliżysz, skoro nikogo nie dopuszczają? – zapytał Orle Oko. – Zastrzelą cię, jak podejdziesz. I to na oczach wszystkich.

– Może zwyczajnie mi się poszczęści.

Prychnięcie Regiego jasno dawało do zrozumienia, co o tym myślał, ale nie odważyłam się na niego spojrzeć.

– Żartujesz? Popatrz na niego, on wie, że to pułapka. Zaplanowaliśmy to gówno z dokładnością, ale nie ma, kurwa, sposobu, by nie wiedzieli, co się dzieje.

– Muszę się z tym zgodzić – powiedział Andy. – To ryzykowne.

– Obserwują nas – dodał Matthew.

– Yeah – zamiauczałam im na złość, sięgając po kieliszek szampana z tacy mijającego nas kelnera.

Mój wzrok przykuła suknia jednej z dam. Złota cekinowa suknia. To różowe złoto Balmain. Skąpa mini odsłania długie opalone nogi. Blond rozpuszczone włosy sięgające do ramion były proste. Wargi zdobiła szminka Toma Forda, odcień Dressed To Kill.

Skąd to wiedziałam? Bo zielone oczy znalazły się na mnie sekundę i zniknęły w tym lekceważącym umknięciu w bok, jakbym była nieważna.

– Kurwa. – Uśmiechnęłam się szeroko i podeszłam pod Regiego.

Zerknął na mnie, przytuliłam się do niego, dotykając jego boku.

– Pracownicy nic nie wiedzą na temat jego ochrony i tego, kto jest w apartamencie. Jeden z naszych musiał im podać kod do drzwi. – Usłyszałam Andy’ego.

– Zaczekajcie chwilę – odpowiedziałam powolnym tonem. – Nic nie róbcie. Nic.

Odkręciłam się na pięcie, gdy kobieta w złotej sukni zbliżyła się do bufetu. Widziałam ją kątem oka, sięgała do jednej z tac z francuskimi przystawkami i podrygiwała w rytm muzyki, zagadując wysokiego blondyna. Suka, skończona suka nie mogła usiedzieć na miejscu. Nastąpiła niekomfortowa chwila ciszy i czekałam, aż Sesaria odejdzie. Znalazłam nadajnik, który mi podrzuciła na tacy ze ślimakami. Ona ich nienawidziła, czuła po nich mdłości. Zadrżałam z nerwów. Mogłam sobie tylko wyobrazić, co teraz myślała Avika. Uśmiechnęłam się. Zaparłam się lekko na ramieniu Jima, aby podmienić nadajniki w uchu.

– Witaj, brzoskwinko. – Sesaria brzmiała na rozbawioną z tym śmiesznym akcentem.

– Moja airén – mruczałam, nazywając ją ukochaną po chińsku, gdy Jim się mi przyglądał.

Z szampanem w dłoni podeszłam do Regiego, śledził mnie bacznie. Uniosłam się lekko na placach, aby nachylił się w moją stronę. To musiało przypominać rozmowę kochanków.

– Obie?

– Ja i Martensy na miejscu – mówiła. – Widzę twojego ptaszka.

– Nie nawiązuj kontaktu – prosiłam cicho po mandaryńsku.

– Słucham? – zapytał Regi, ale pokręciłam głową, aby patrzył przed siebie.

– Tak. Nie on. Potrzebuję prześwietlić jego apartament, pokój dwadzieścia dwa, czwarte piętro. Sejf.

– Mogę ci go podać na tacy. – Słyszałam jej stłumiony głos.

– Nie. Żywy. Nagrania albo telefon.

– Kopia?

– Tak, kopia – potwierdziłam, dotykając ramienia Regiego. Zapatrzyłam się w kompozycję z kwiatów za jego plecami i przyłożyłam kieliszek do ust. – Powiedz, że Martens ma sprzęt.

– Ma. Tylko ty chodzisz na akcje nieprzygotowana – odpowiedziała śmiercionośnym tonem. – Mam to powtórzyć jeszcze raz? Czy zabierasz Burberrys… Całkiem ładniutki z bliska, to kaszmir?

Zaśmiałam się, ocierając palcami o jego butonierkę, gdy był obok mnie sztywny.

– Kaszmir.

– Nie ma telefonu przy sobie, musi być w sejfie, nie odczytuję sygnału z pokoju dwadzieścia dwa – oznajmiała Avika.

– Idę na górę.

– Pomóc ci? – zaproponowałam Sesarii.

– W czym? W trzymaniu faceta za jaja? Słodziutki. Nie, ja na górę… – Już słyszałam inny głos.

Nie mogłam spojrzeć Regiemu w oczy, lecz czułam, jak wypalał we mnie dziurę, gdy stał obok.

– Masz podgląd do kamer?

– Jestem tutaj… – syczała zirytowana Avika. – Mam wszystko. Proponuję, abyście ewakuowali się z budynku. Rosjanie tu jadą.

Szlag.

– Wycofujemy się – powiedziałam do Regiego. – Rosjanie tu jadą.

– Załatwmy go – syczał Jim.

– Nie. Wychodzimy. Teraz – warknęłam i złapałam Regiego za rękę.

Był wściekły, ale zaciągnął mnie do drzwi, a następnie wywlókł na korytarz. Właśnie tam, gdzie chciałam się znaleźć. Boy otworzył nam drzwi, dzięki czemu mogłam się uspokoić, musieliśmy jednak czekać na samochód. Nerwowo zerkałam na ulicę, nie chcąc nalotu przed hotelem. Drżałam z zimna, otoczona przez chłopaków wychodzących z budynku.

– Wygląda na to, że uciekamy – sapał nade mną niezadowolony Gabe, ale Regi kazał mu siedzieć cicho.

– Wstrzymaj się, Gabe – powiedział mu Jim.

Odetchnęłam z ulgą, gdy pierwszy podjechał SUV z Orlim Okiem za kierownicą. Regi złapał mnie za ramię i zaciągnął do samochodu. Potknęłam się w wysokich obcasach i wpakowałam do środka mało elegancko. Przykleiłam się w środku do skórzanego siedzenia, Regi usiadł obok i zatrzasnął drzwi.

– Jedź, kurwa, teraz.

Jim zdążył wsunąć się na miejsca pasażera z przodu. Orle Oko niemal natychmiast włączył się do ruchu i znowu zaczął stukać się palcami w czoło.

– Co ci odbiło, dziewczyno? Prawie go mieliśmy.

– Nie mieliśmy – wyrzuciłam, próbując obciągnąć podwiniętą sukienkę. – Gówno mieliśmy! Jesteście tak zadufani w sobie! Kurwa…

Żaden z nich nie odezwał się do mnie słowem. Regi siedział z grymasem, a następnie kazał oddalić się od hotelu. Knykcie Orlego Oka zbielały na kierownicy, którą trzymał cholernie mocno. Mężczyzna wpatrywał się w drogę, ale jego głos był spokojny i stanowczy.

– W co ty z nami pogrywasz, Ana?

Nie mogłam powiedzieć, czekałam na sygnał od dziewczyn, martwiąc się. Nie wiedziałam, czy to dlatego, że musiałam im ufać, czy dlatego, że cieszyłam się, iż znów są ze mną. Usiadłam wygodniej na swoim miejscu, gdy w samochodzie zapadła cisza. Wiedziałam, że nie byliby rozmowni po tej akcji.

Regi tylko zapytał:

– Dokąd teraz?

– Frank, pokręć się po mieście, ale chłopaki niech się rozdzielą. Nie wzbudzajmy podejrzeń. – Nacisnęłam przycisk w słuchawce bezprzewodowej w uchu. – Martens, jak sytuacja?

– W toku. Jeszcze w hotelu. Daj nam kilka minut. – Usłyszałam zasapany głos Aviki.

Wzrok Orlego Oka przeszywał mnie w lusterku. Przeprosiłabym już teraz, ale jakoś wiedziałam, że to by nie pomogło.

– Musisz wyjaśnić nam kilka spraw, Ana – prosił Jim.

– Dobrze, za kilka minut wszystko się uspokoi – obiecałam, zakładając nogę na nogę, poświęcając Regiemu całą swoją uwagę.

– Skąd to niby wiesz? Mamy jakąś pomoc?

– Po prostu jedź – odszczeknęłam Orlemu Oku. – Czeka mnie przesłuchanie, szefie?

– Pakujesz nas w kłopoty? – warknął szorstko Regi, trzymając się górnego uchwytu SUV-a.

– Możliwe. Nie większe niż te, w których tkwimy teraz.

Wyglądało na to, że nie zamierzał dać się łatwo przekonać, więc wiedziałam, że musiałam wyciągnąć wszystkie asy z rękawa.

– Regi… jesteśmy w tym razem. Zobaczyłeś, na co mnie stać, ale jeśli ci się nie podoba, to mów otwarcie. Ja również cię zapewniam, że tak jest dla nas lepiej. Nie wszczynać strzelaniny w hotelu i nie wystawiać się Ruskim i Gruzinom od razu. Choć chłopcy rzucają się do bitki.

– Bijatyki – poprawił mnie szarmancko.

Uśmiechnęłam się pod nosem. Jego oczy były zimne i brutalnie pozbawione jakiegokolwiek współczucia wobec mojej trudnej sytuacji.

– Wciąż ci nie ufam – powiedział.

Zerknęłam na niego przez ramię i dostrzegłam, że gapił się na moje odsłonięte uda. Uśmiechnęłam się, a on spojrzał na moją twarz.

– Wiem.

– Lepiej, byś nie sprawdzała mojej cierpliwości – dodał.

– Postaram się.

Odchylił się i odwrócił głowę do okna, gdy przyglądał się widokowi mijanych ulic.

– Jezu, napiłabym się brandy. Whisky… czegokolwiek. – Znów zachowałam się jak urażona księżniczka. – Martens?

– Jesteśmy w odwrocie. Masz dwanaście minut przewagi – zrelacjonowała Avika.

Jim podał mi piersiówkę ze schowka, a ja podziękowałam mu z uśmiechem.

– Potrzebuję adresu KGB, rozplanowania pięter budynku, straży i kamer. Wszystkiego. I odnalezienia niespodzianki z Budapesztu.

– Przyjęłam.

Uniosłam piersiówkę do ust i spróbowałam, to czysty Burbon. Mocny irlandzki i palił moje trzewia. Przetarłam usta, oddając piersiówkę Jimowi. Chryste. Nie miałam sił, by coś powiedzieć, tak palił. Ach, cholera, nawet to nie pomogło mi się uspokoić. Minęła minuta i dostałam wiadomość. Podałam współrzędne Orlemu Oku.

– Zbierz chłopaków – powiedziałam do Regiego. – Odwiedzimy KGB. Zaraz podam rozplanowanie budynku i podłączę chłopaków pod ich monitoring.

– Brzoskwinkooo… – Usłyszałam melodyjny głos. – Jestem. Mam, co chciałaś, i nawet więcej. Musisz się śpieszyć, zanim twój ptaszek zwieje, już coś wietrzy. Będę na czujce za chwilę.

– Niedoceniona, Bali. Potrzebuję trochę dymu.

– Będziesz go mieć za dwanaście minut, jestem w tyle.

– Tęskniłam – mruczałam słodko i napotkałam wzrok Regiego. – Prześlij mi na telefon to, co masz.

– Idzie. Trochę tego jest. Wybrałam to, co cię interesuje.

Sesaria była moją ostatnią deską ratunku. Mój mózg działał na najwyższych obrotach. Wiedziałam, że było dobrze, z nimi zawsze było dobrze.

Zaśmiałam się, spoglądając ukradkiem na Regiego.

– Grasz bez nas – zauważył z nutą żalu w głosie Jim.

– Z wami, ale mamy pomoc i z niej skorzystamy, póki nie każą nam płacić.

– Dżakarta? – odezwała się Avika.

– Jestem – zapewniłam.

– Trzy piętra, to mały hotel w Green Park. Należy do Olega Kazmina. Sprawdziłam, powiązany z KGB. Osiem osób w środku, mają broń, ale nie trzymają żadnej straży przed budynkiem, są podpięci tylko pod monitoring uliczny.

– Podłącz moich chłopców pod monitoring. Muszę wiedzieć, czy czeka nas niespodzianka w środku. – Znalazłam telefon w torebce i włączyłam Regiemu filmik, w którym Nakaszwili rozmawiał z Borenką.

– Hm… – Potarł wargi palcami. Dla niego cała ta sprawa pewnie była ukartowana. – Zrób mi kopię.

– Będziesz ją miał – zapewniałam go i szturchnęłam fotel Jima. – Mamy tu jakiś laptop? Potrzebuję twojej pomocy, Regi. Potrafię o siebie zadbać, ale wejdźmy tam mniejszą siłą, wybierz grupę sześciu osób, ich jest ośmiu, nie chcemy jednak, aby się nas bali, tylko czuli, że to mocna sugestia.

– Pamiętasz, co ci powiedziałem na temat grania według moich zasad? – zapytał z sykiem Regi.

Zagryzłam wargę, aby powstrzymać swój bezczelny uśmiech.

– Oczywiście. Czegokolwiek sobie zażyczysz, szefie.

– Nie wierzę, że grzeczna z ciebie dziewczynka.

– Ja też, szefie – mruknął rozbawiony Jim, podając mi tablet.

– Ja rozmawiam z KGB – ostrzegł Regi. – Mamy nagranie, mogą go sami zgarnąć.

– Tak. – Kiwnęłam głową potulnie. – Ale musisz też naciskać, aby nie sprzątnęli ci Borenki, bo jedna wygrana im nie wystarczy. Zawsze kłamią.

Obróciłam się na swoim siedzeniu i napotkałam intensywne spojrzenie Ashby’ego, rysowało się w nim wiele z pytań. Jego dłoń wylądowała na moim udzie i czułam jej ciepło.

– Dziękuję.

– No i proszę. Podziękowania za mój geniusz. Podziękujesz mi w łóżku – oświadczyłam, poddając mu tablet, a sama znalazłam glocka w torebce i zastanawiałam się, gdzie go schować. – Kurwa, gdzie Noor? Ma moją marynarkę.

Pomimo bycia na haju i pod wpływem adrenaliny myślałam na tyle jasno, by zainicjować spokojną akcję. Mina Regiego była poważna, szacująca, nie miałam wątpliwości, że nie przywykł, gdy ktoś rządził zamiast niego. Rano go udobrucham, dziewczyny nie lubiły obcych w ich pracy. Logika podpowiadała mi, że było tylko jedno do zrobienia: przekonanie Regiego, że nie działam poza nim. Wiedziałam, do czego był zdolny, jeśli się naprawdę wkurzył. Wiedziałam o tym, zanim wplątałam się w to wszystko. Musiałam zbudować jego zaufanie do siebie, jeśli mieliśmy ze sobą współpracować.

***

– Zaczekaj. – Irow postukał palcem w ekran. – To jest wasz układ? Miał być Nakaszwili.

– W tym momencie to wszystko, co masz. Możesz go przymknąć – odparł nieśpiesznie Regi.

Irow zatrzymał nagranie i zaczął się nam przyglądać. Byliśmy w jego gabinecie w obskurnym motelu. Zerknął na swoją partnerkę stojącą obok mnie, jakby obawiała się, że wyjmę glocka spod marynarki.

Po kilku kolejnych kliknięciach obraz stał się wyraźniejszy i Irow znów mu się przyglądał. Powiedział po rosyjsku, że go rąbaliśmy w dupę czy jakoś tak, zanim znów spojrzał na siedzącego w fotelu naprzeciw jego biurka Reginalda. Stałam u jego boku, z drugiej strony miał niewzruszonego Franka, a za naszymi plecami byli Matthew i Gabe.

Irow odchylił się w krześle i westchnął.

– Borenko nie wiedział o kamerach – potwierdził. – Ale jak tylko zamkniemy Nakaszwilego, lokalni mają pierwszeństwo. Zanim wystosują wniosek o ekstradycję, jego ludzie znikną.

– Dlatego my się dogadujemy – potwierdził Regi. – Dostaniesz go bezpośrednio. Już to załatwiłem, jedziesz do hotelu i go zgarniasz, bez papierów do wypełnienia. Będziesz miał potwierdzenie, że to była zorganizowana akcja ze służbami Wielkiej Brytanii.

Och, nie wiedziałam, skąd ten facet to wyczaruje, ale utrzymałam pokerową twarz.

– Więc dajecie mi Nakaszwilego, ale sam mam złowić rybkę. To pośredni układ.

– W tej chwili już nam na nim nie zależy. Masz trzymać, kurwa, łapy z dala od Borenki, jest nasz. Po tym, co nam wywinął, jest mój.

Irow pokręcił głową i sięgnął po mój telefon, na którym oglądał nagranie.

– Nie jestem pewien, czy się tak dogadamy. Borenko ma obywatelstwo rosyjskie. Nie ma go na naszych bezpośrednich zleceniach, ale może być. Dostanę kopię tych nagrań?

– Nie, jeśli nie obiecasz odpuścić Borence.

Irow nie był zadowolony z tego faktu. Postukał palcami w biurko ze zdenerwowania.

– Nie usunę wam Nakaszwilego z drogi. Nie bez tego. – Wskazał na nagranie. – Powinienem poczuć ulgę na wieść, że żyje. I tak to będzie dużo papierkowej roboty, aby go przymknąć.

Grał na zwłokę i dostrzegłam, jak szczęki Regiego się zacisnęły, nadal jednak zdumiewająco spokojnie trzymał dłonie złączone ze sobą. Ja skupiłam się na sygnecie na jego małym palcu, starając się dostrzec herb, który na nim widniał.

– Teraz wiemy, że to Nakaszwili ustawia takie akcje i szantażuje informacjami nie tylko Albańczyków i Czeczenów. Ale wciąż nie wyjaśniło to faktu, jak zdobył wiadomości o przewadze Borenki. – Irow się zamyślił, przyglądając się mojej twarzy. – Borenko dotychczas był tylko żołnierzem, a nie kimś, kto byłby wtajemniczony w każde zebranie bądź transport. Do tej pory zajmował się tym Koch.

Którego ja sprzątnęłam. Regi milczał, nie chciał mu nic powiedzieć.

– Wciąż nie wyjaśniło się to, dlaczego Rosjanie i Gruzini wam teraz zachodzą za skórę – ciągnął pewnym głosem Irow. – Coś w tym nie gra. Co im zrobił Michael York, że go ścigają? Zabił matkę, siostrę? Kogoś ważnego? Było to zbyt niejasne. Zbyt oczywiste, że to tylko porachunki dla interesów. Borenko byłby cholernym idiotą, gdyby sam chciał zagarnąć angielskie terytorium. Ale nie widziałem powodu, dla którego dołączył do Fergusona. Musi chodzić tu o coś więcej.

Jak ja nie znosiłam ważniaków, którzy opierali się tylko na przypuszczeniach. Trzymałam jednak język za zębami. Nie poruszyłam się, nie spuszczając wzroku z Reginalda, i kątem oka obserwowałam Adjane.

– Nasi chłopcy ucierpieli. Dwóch jest martwych przez zdradę Borenki. I byłbym niesprawiedliwy względem nich, nie wydając im Borenki – oświadczył spokojnie Regi, przyłożył do ust papierosa, którego odpalił, bo Irow go nim poczęstował. – Sądziłem jednak, że mamy do czynienia tylko z rosyjskim kapusiem, bo tak to wyglądało. Wychodzi na to, że była to zaplanowana sytuacja, w której mieliśmy ponieść klęskę. Nie udało się i teraz zapłacą ci, którzy nas w to wrobili. Jeśli chcesz Nakaszwilego, weź, co ci daję, inaczej sam go sprzątnę.

– Nie będzie to łatwe – nie zgodził się Irow.

Regi się uśmiechnął. Poczułam, jak palce jego prawej dłoni przesunęły się po moim udzie dość zuchwale. Irow tam spojrzał, mrużąc oczy.

W końcu skinął głową.

– Martwy nikomu się nie przyda.

– Ale nam już nie będzie sprawiał problemów.

Regi wypuścił dym. Byłam zafascynowana tym mężczyzną. Pragnęłam się uśmiechnąć, myśląc, że gra rolę ciemnego typa. Może on wcale nawet nie musiał się starać, aby takim być. Irow nie mógł go odczytać i widziałam, jak się wahał w ocenie.

– Przekażę te informacje swoim przełożonym.

– Jakie informacje? – zapytał spokojnie Regi i zabrał dłoń z mojego uda.

Po chwili zamrugało światło nad nami, ale tylko Rosjanie się rozglądali. Komputery zaczęły wyświetlać komunikat o wirusie i awarii systemów. Irow dostał wiadomość o zakłóceniach. Adjana pobiegła do korytarza, chcąc uspokoić agentów. Ja nadal stałam, Regi palił papierosa.

Irow westchnął i na niego spojrzał.

– To wasza niespodzianka? Mamy zapasowe systemy.

– W łączniku na prywatnej działce osiemnaście kilometrów stąd. Jedno słowo i Âkov zostanie tylko wspomnieniem – powiedziałam mu, wiedząc, że się wścieknie.

Spojrzał na mnie, a w jego poważnym wzroku pojawiła się nutka rozbawienia. Zawsze sądziłam, że Irow był zbyt pewny siebie, jeśli chodziło o kobiety. Teraz zauważył, że nie było ze mną żartów.

– Gracie nieczysto, dając mi tylko poszlaki.

– To pewny materiał – oznajmił Reginald. – Zrobisz z nim, co chcesz. Po naszym wyjściu znajdzie się na twoich serwerach. Zostaw Borenkę, a twoje sekrety będą zachowane.

Przytaknęłam, czekając, aż Regi wstanie z krzesła. Zgasił papierosa w popielniczce na biurku i zabrał mój telefon.

Wsiadł do samochodu i uśmiechnął się. Czułam, że sprawy nie poszły, jak planowaliśmy, ale teraz Irow musiał zająć się Nakaszwilim, a my Rosjanami. Wieść o aresztowaniu zaraz się rozejdzie i to ich trochę uspokoi. Poczułam znajome uczucie, gdy siedziałam w samochodzie, a chłopaki się cieszyły, że mamy to za sobą. Przyłapałam Regiego na gapieniu się na mnie. Adrenalina wciąż unosiła się w samochodzie przepełnionym zapachem dymu papierosowego.

– Udało ci się, Ano – cieszył się Jim, błyskając białymi zębami. – Jesteś niebywale inteligentna.

– Prawda? To tylko jeden z moich talentów – powiedziałam nieskromnie.

Przejażdżka samochodem przebiegła w ciszy. Reginald z pewnością myślał na temat pozbycia się Rosjan z miasta, podczas gdy ja zastanawiałam się, co powinnam zrobić ze swoim trzyletnim planem. Trwało to zbyt długo. Im dłużej nie zadeklarowałam strony i byłam na straconej pozycji, tym trudniej będzie mi z tego wyjść. Tym bardziej że sypiałam z Ashbym. Musiałam obmyślić inny plan dla swojej gry, ale nie byłam pewna, jak to zrobić.

Gdy dotarliśmy na skrzyżowanie, usłyszałam głos w słuchawce.

– Otwórz drzwi!

O szlag!

– Zatrzymaj się – warknęłam, szarpiąc za siedzenie Orlego Oka.

– Zwariowałaś. Mamy zielone…

– Teraz!

Zaklął, ale to zrobił, gdy uchyliłam drzwi, wpuszczając mroźne powietrze do środka. Taksówka zatrzymała się po przeciwnej stronie i po sekundzie biegło do mnie złote cudo, które wepchnęło się najpierw tyłkiem na mnie, a potem zatrzasnęło drzwi.

– Jedź! – krzyczała Sesaria.

Niemal siedziała mi na kolanach, poczułam jej kościste ciało, zapach jagód, fiołków i spalenizny. Gdy się odwróciła, jej twarz zderzyła się z moją.

– Suko, nigdy nie biegłam tak szybko, nawet nago po London Birdge.

Zaczęłam się śmiać i przytuliłam ją do siebie, poczułam zapach jej potu i potarłam nosem o jej policzek. To była nasza rutyna, kiedy wracałyśmy z akcji. Sprawdzaliśmy, czy śmierdzimy tak samo. Zapadła między nami cisza, ale czułam, że Sesaria mnie trzymała, siedząc ciasno spleciona ze mną. Znała mnie najlepiej. Moje tajemnice, moje słabości i lęki. Ale teraz była tu i byłyśmy niemal jednością, a potem wyszeptałam jedno słowo, które przyszło mi do głowy.

– Śmierdzisz.

– Halo! – warknęła, wąchając swoje ramiona i pachy. – Czołgałam się. Mieli zasieki. A ten twój przyjemniaczek z Gruzińskiej mafii… Nakaszwili… Nie chcesz wiedzieć, co trzymał w łazience, i nawet mnie to podnieciło.

Taka właśnie była Sesaria. Szczera i wierna jak nikt inny.

– Martens?

– Jest za nami, dołączy później, jak się ogarnie – obiecała i uśmiechnęła się do Regiego, wyciągając do niego dłoń. – Burrberys. Miło cię w końcu poznać, mów mi Arie. Jima i Orle Oko już znam. Chłopaki, jak będziecie chciały zabalować na London Birdge, dajcie znać.

– Arie. – Ścisnęłam jej udo. – Daj im spokój, mają żony, a ty potrzebujesz prysznica.

– Nie tylko tego – wyjaśniła, gdy Regi uścisnął jej dłoń.

– Nie muszę się przedstawiać?

– Nie, ale miło, że to czynisz… i naprawdę masz seksowy akcent. Chyba zakocham się w chłopcach z Notting Hill.

– Hugh Grant już jest stary – dorzucił z uśmiechem Jim. – Co? Również oglądałem Notting Hill.

Sesaria się zaśmiała, zdejmując perukę.

– Jezu, nienawidzę tych włosów. Ty też zdejmij, wyglądamy jak Hiltonówny. To jak, chłopcy? Gdzie jedziemy się czegoś napić? Potrzebuję lufki Jack Daniel’s albo po prostu whisky.

Miała swoje powody, by zachowywać się w taki sposób. Lubiłam jej słuchać, wiedziałam, że tylko ona ryzykowałaby dla mnie swoim życiem i zawsze stanęłaby po mojej stronie. Uratowałam samą siebie, kiedy do niej zadzwoniłam i opowiedziałam, w jakim gównie byłam. Nie kłóciłam się z jej nielogiczną potrzebą przyjeżdżania tu. Chciałam tylko wiedzieć, czy Cesarz miał świadomość, gdzie zniknęły jego dziewczyny.

– A obiecała mi załatwić numer do syna Beckhama. Brooklyna. Czy Cruz… obojętnie którego. Bo One Directon już zajęte. Sama tu wypadam i co…? Nawet Stathama nie było w domu!

Śmiałam się z Sesarią, nawet Orle Oko to robił, chyba opuszczało go napięcie. Widziałam przez okno szyld News Rules, chłopcy wysiadali już z SUV-ów. Jim otworzył drzwi Sesarii, ja wysunęłam się za Regim. Było zimno, aż zaszczękałam zębami. Chłopcy już się zebrali przed barem, poznałam po twarzach, że byli zaciekawieni Sesarią. Ona zziębnięta owinęła się ramionami, więc podałam jej swoją marynarkę.

– Za chwilę będzie tu Martens – zapewniała.

– Dobrze. Idź do środka, tam jest ciepło.

Nie ruszyła się z miejsca, obserwując chłopaków przy samochodach. Odwróciłam się do Regiego, który rozkazywał im się zbierać i zabrać broń z magazynu za klubem.

– Zastanę tu – oznajmiłam, drżąc z zimna. – To moje siostry.

Uśmiechnął się lekko i pomimo ciemności w swoim sercu odwzajemniłam uśmiech.

– Zostawię z tobą kilku chłopaków. Nie wychodź z baru – poprosił i zdjął płaszcz, po chwili miałam go na sobie. Był ciepły i pachniał nim.

– Dżentelmen do końca – wymruczałam, ściskając jego ciepłą dłoń.

– Nic na to nie poradzę. – Wzruszył ramionami. – Zaczniemy szukać Borenki.

– Martens go znajdzie – dodała Sesaria i się uśmiechnęła, puszczając mu oczko. – Jesteś zbyt śliczny, aby biegać po mieście w tych butach i z tą twarzą.

Burknął coś, a ja starałam się nie roześmiać z jego miny.

– Wejdź do środka – poprosiłam Sesarię. – Alistar robi świetną herbatę z brandy. Poczekam na Martensa. Noor! Idź z nią i jej pilnuj.

– Słodziak! – wrzeszczała Sesaria na widok Noora.

Po chwili była na jego plecach, karząc się wnieść do baru. Dobra, oby nie wszczynała bijatyk, zanim jej rozsądek dojdzie do głosu. Westchnęłam, wtulając się w Regiego; słyszałam, jak nad moją głową Orle Oko rozkazywał wysłać kogoś do pałacu po gości. Oni zabrali broń z zaplecza, pojechali na polowanie. Przesunęłam dłońmi po jego torsie.

– Chciałabym, abyś odpuścił dziś i może wypił ze mną porządnego drinka – zaproponowałam.

– Nie ufam Irowowi.

– Tak, rozbijanie czaszek i ten cały biznes to twój świat.

Byłam całkowicie pochłonięta jego ciepłem, słuchając, jak wydawał polecenia, gdzie kto ma jechać, gdy usłyszałam samochód, który parkował na środku ulicy. Bus. Oczywiście, że bus.

– Oni są ze mną! – krzyczałam, odsuwając się od Regiego, gdy chłopcy już trzymali broń w pogotowiu.

Drzwi busa się rozsunęły i wyszła Avika. Jasne, że w martensach, które kochała. I to był jej ulubiony pseudonim. Puchowa kurtka z kapturem dobrze na niej wyglądała. Miała na sobie dżinsy i wiedziałam, że jest uzbrojona. Bus odjechał z piskiem, zabierając kierowcę i łącznika Cesarza. Avika wzięła również płaszcz dla Sesarii. Zawsze się o nas zmartwiała, będąc naszą racjonalną stroną w każdej akcji. Ciemne włosy chowała pod kapturem, ale gdy tylko ujrzałam jej twarz, klasnęłam i rozłożyłam szeroko ramiona. Natychmiast się w nich znalazła, była tak samo szczupła jak zawsze. Banałem byłoby stwierdzenie, że była piękna, bo za to płaciłyśmy. Avika promieniała, ale zdaniem Sesarii naprawdę tak było, odkąd się zakochała w jednym z techników Cesarza. Jej twarz była różowa, oczy błyszczące, a uśmiech szeroki. Jej miłość do nas była oczywista, podobnie jak moja do niej.

– Dobrze wyglądasz, Martens – powiedziałam. – Stawiam kolejkę. Powiedz tylko, gdzie mój facet znajdzie Borenkę?

– Clockhouse Ln sześćdziesiąt cztery, był tam minutę temu – zapewniła cicho spod kaptura.

Puściłam tylko oczko zaskoczonemu Regiemu, który nas obserwował. Mężczyzna jeszcze nie przyzwyczaił się do sposobu, w jaki witałam dziewczyny, i dotyku, którego potrzebowałam dla wsparcia. Avika stale mnie obejmowała, a ja gładziłam jej plecy. Czułam się komfortowo, tuląc ją czy Sesarię. I chociaż mieszkaliśmy teraz daleko od siebie, one zawsze pozostawały ze mną.

– Bądź bezpieczny – prosiłam, gdy wołał chłopaków do samochodu.

Zamrugał, gdy zerknął na mnie.

– Nie oddalaj się bez ochrony. Noor ma być wszędzie z tobą.

– Jasne, szefie – zapewniłam, odwracając się do baru.

– Jest miły – stwierdziła rozbawiona Avika. – Tak jak sobie wyobraziłam.

– Jest, ale to tylko jedna z jego wad – zapewniałam.

Weszłyśmy do baru i usłyszałam gwizd Sesarii na nasz widok. Już zajęła miejsca i polewała chłopakom whisky do szklanek, błyszcząc przy tym jak królowa na ekskluzywnym przyjęciu, będąc w centrum ich zainteresowania.

– Pijemy! To jest London, baby! – krzyczała.

Rozdział 12

Anioł Stróż.

Urodziłam się katoliczką i chciałam w niego wierzyć, w modlitwy małej dziewczynki.

Teraz zauważyłam, że Cesarz miał rację, mój Anioł Stróż miał ze mną za dużo roboty i czasem brał sobie wolne. On po prostu nie dawał rady z chronieniem mojej duszy, gdy ja stawiałam opór, a potem obrzucałam go obelgami. Nawet on miał wrażliwe uszy, jak na dżentelmena przystało. Pewnie sama dałabym mu urlop, gdybym miała okazję; wiedziałam, że robota dwadzieścia cztery godziny na dobę z takim podopiecznym… jak ja, to przedsmak piekła.

Obudziłam się późno, słońce wpadające przez okno pozwoliło mi stwierdzić, że było po jedenastej, jak nie później. Byłam w swoim mieszkaniu na Ósmej Alei. Bolała mnie głowa, za dużo wypiłam tequili, którą Sesaria znalazła pośród butelek w barze i polewała, żeby stwierdzić, iż smakuje tak samo w każdym miejscu na świecie. Czas z nimi zawsze uzmysławiał mi, jak brakowało mi towarzystwa. Przypominałam sobie niewyraźnie wydarzenia z poprzedniej nocy. Kłótnię z Gabe’em, który podrywał Avikę. Picie szotów i śpiewanie Spice Girls Wannabe oraz strzelanie do tarczy z broni z tłumikiem. I tylko my nosiłyśmy tłumik w torebce jak zapasową szminkę, z czego faceci się śmiali.

Regi nie znalazł Borenki. KGB go ubiegło, podając te informacje miejscowym służbom bezpieczeństwa, i Borenkę zamknięto w angielskim więzieniu. Regiemu zostało tylko pozbycie się jego ludzi z ulic, co zaczął robić jak najszybciej. I cholera… Regi był świadkiem tego, jak podśpiewywałam Bad Romance, rzucając shuriken w pieprzoną tarczę, gdy Sesaria do niej strzelała. I to ja wygrałam, pijąc trzy shoty czystej wódki z prawej ręki, za trzy strzały z lewej ręki. A potem odstawiłam pieprzony taniec na środku New Rules, z dwiema dziewczynami, które wiedziały, że zawsze wygrywałam rzucone mi wyzwanie.

Włożyłam swoje najmniej ulubione elastyczne legginsy i wsunęłam trampki. Wybrałam do tego bluzkę z długimi rękawami z logo Guns N’ Roses. Gdy skończyłam się ubierać, wstawiłam pranie, które zalegało w koszu. Wyszorowałam zęby, związałam włosy w węzeł, czując smakowity zapach naleśników.

– Kawy – jęczałam już z holu.

Słyszałam śmiech z kuchni. Moje siostry pożyczyły sobie moje ubrania z szafy. Avika szarą bluzę i legginsy, a Sesaria tylko beżowy sweter, który wyglądał na niej jak modna minisukienka. Jej krótka blond czupryna postawiona była na sztorc, a jej uśmiech powiększył się, gdy piła swoje latte z mlekiem sojowym, podrzucając naleśnika na patelni. Avika smarowała je dżemem i polewała syropem.

– Jak miło… śniadanko.

– Wyglądasz tak samo koszmarnie jak my. – Sesaria się śmiała.

Skrzyżowałam ręce na piersi i pokręciłam głową.

– Ostatni mężczyzna, który tak ze mną rozmawiał, teraz tego żałuje.

– Ale ja jestem twoją laską – mówiła, pokazując mi krzesło przy stole. – Siadaj.

– Podam ci kawę. – Avika wstawiła kubek do ekspresu.

– Gdzie Noor? – zapytałam, rozglądając się. – Miał nas pilnować.

– Rano dostał wiadomość, że ktoś go podmieni. Czarny SUV stoi pod mieszkaniem. Nie wiem, czy to nasz przystojniaczek… pokażę ci swojego przyjaciela… Gabe’a – wyjaśniła Sesaria, dokładając nam naleśników. – Ale Noor zdążył zrobić nam zakupy. Zabrakło mleka. Jest słodziutki.

Żałowałam, że nie było również alkoholu, który mógłby usunąć część moich wspomnień. Chyba to ja wygrałam zawody w strzelaniu do tarczy z kieliszkiem tequili na lufie pistoletu i śpiewaniu hitu Spicetek. I Gabe to nagrał. Musiałam odzyskać to nagranie!

– Kac – wymruczałam, targając włosy. – Jak się tu dostałyśmy? Noor?

– Mhm. – Sesaria przyglądała mi się, wlewając ciasto na patelnię.

– Jak poznałaś Burberrys?

Skuliłam się po pytaniu Aviki podającej mi talerz z naleśnikami.

– Przecież wiesz.

– Spotykasz się z kimś, kogo poznałaś kilka tygodni temu i jest twoim szefem. – Sesaria wskazała na mnie szpatułką. – A jak chciałam uwieść Cesarza, to mi odradziłyście. Ale powiem ci, ta angielska broda mnie kręci.

Westchnęłam, zlizując syrop z warg.

– Nie tylko to. Regi jest ultraodporny na moje zrzędzenie. I odpuścił obie Miss Sztywną, ale oczywiście to jest świeże. A jak dalej będę mu wchodzić w drogę, to mnie wykopie ze swoich kolan.

– I pracuje w tej samej branży – wymamrotała Sesaria zamyślona i usiadła obok nas. – Macie o czym pogadać, gdy robi się krępująco… Cześć, kochanie… jak minął ci pieprzony dzień, kogo dzisiaj sprzątamy?

Jezu, ona na poważnie zaakcentowała te słowa jak Regi.

Wypiłam łyk kawy, wpychając naleśnika do ust. Avika uśmiechała się do mnie rozanielona, widocznie ona również marzyła o takiej przygodzie. Sesaria brała raczej to, co życie oferowało jej w biegu.

– Dziękuję, że przyjechałyście.

– Brzoskwinko, już nam dziękowałaś. – Sesaria machnęła mi palcami przed twarzą, chcąc zwrócić na siebie uwagę. – Chcemy szczegółów. Czy Burberrys mówi do ciebie w łóżku te sprośne słowa z tym seksownym akcentem? Jaką bieliznę nosi? Jezu, czy on jest wszędzie taki… szarmancki?

Zarumieniłam się, rozbawiłam je tą reakcją.

– Kim jesteś i co zrobiłaś z moją suką? – warczała rozczarowana Sesaria, opierając nogę na stołku obok mnie.

– Nie ma w tym nic złego, że go lubi. Naprawdę lubi – upomniała ją Avika. – To romantyczne. Przynajmniej nie musi go okłamywać, czym się zajmuje, on to już wie. To więcej niż mogę powiedzieć o tych piętnastu ostatnich mężczyznach, z którymi się spotykałaś.

– Auuu… zabolało, Avi. – Sesaria potarła lewą pierś. – Mówiłam, że prześpię się z Cesarzem – broniła swojego wyboru. – Jestem na niego napalona, ale on ciągle twierdzi, że to się nie uda. A tu patrz… im wyszło. – Wskazała na mnie.

– Tylko dlatego, że przespałam się z nim na drugi dzień po tym, jak zobaczyłam go we Francji. Z zaskoczenia.

– Przyparłaś go do krzesła. – Sesaria pokiwała głową i rozważała to, upijając kawy.

– Nawet o tym nie myśl. – Avika sprowadziła ją na ziemię. – Cesarz wyśle cię na jakieś zadupie i będę sama siedzieć w pałacu na wygnaniu.

– Zawsze możesz do mnie przyjechać.

– Świetnie! Słyszałaś, Ana. Avi, możesz przyjechać i popatrzeć, jak uwodzi sir Reginald.

Avika przewróciła oczami, śmiałam się z nich.

– Tęskniłam – mamrotałam z ustami pełnymi naleśników. – Nie obchodzi mnie to, czy pakuję nas w gówno. Raz do roku babski wieczór! Wybieramy jedno miasto na rzut monetą i bawimy się do rana. Jak wczoraj.

– To po prostu nie ma sensu.

Zerknęłam na Avikę, sądząc, że uwaga dotyczyła mojej propozycji, ale machnęła dłonią szybko.

– Chcę mężczyzny, z którym mogę być na poważnie, a ty znalazłaś go na akcji. Chyba muszę uważniej się rozglądać.

Sesaria się śmiała, klepiąc ją po ramieniu.

– Jeśli tak mówisz… Ale to Ana… ona działa, zanim pomyśli.

– To mi coś przypomina, jesteś mi winna osiemset dolców za tamten komplet od Balmain! – warczałam znad kubka kawy. – Nie wrócił do mnie.

– Mam teraz taki czarny od Dolce. I jak uśmiechniesz się do Cesarza, też go dostaniesz.

– Coś mnie ominęło? – zapytałam, przesuwając wzrok od rozbawionej twarzy Aviki do obojętnej miny Sesarii.

– Nie. Weźmy się do jedzenia i jedźmy na zakupy. Chyba sir Regi da ci jeden dzień urlopu? – Sesaria wstawiła kubek do zlewu.

– Zapytam. Jest niespokojny w związku z Rosjanami, ale go udobrucham.

– Yeah, moja dziewczynka.

Spoglądałam na Sesarię z uśmiechem.

– Robi mi się większy tyłek, mówię ci, to od tego boczku na śniadanie – wyznałam dramatycznie, wpychając naleśnika do ust.

Postukała się w czoło palcem.

– Przestań jeść słodycze i przejdź na organiczne jedzenie. I woda, dużo wody.

– Jasne. Woda… Ty na pewno sama jesteś na takiej diecie.

– Tęskniłam – powiedziała cicho.

Wiedziałam, że to płynęło z głębi jej serca. Pokiwałam głową, odwzajemniałam te uczucia. Objęłam Avikę.

– Starzeję się.

– Jezu, trochę seksu ze staruszkiem, a już narzekasz na reumatyzm. Ana… Nie starzejesz się, po prostu jesteś, do cholery, przygnębiona, ponieważ Avika wstrzyknęła sobie co nieco do policzków i wygląda na młodszą.

Przyglądałam się zarumienionej Avice.

– Tak, to chyba to – potwierdziłam.

– Ale ty masz faceta – odpowiedziała natychmiast Avika. – A ja tylko operację kości policzkowych.

– Nie możesz obejść się smakiem, tylko dlatego, że jesteś samotna. Avi, musisz się z kimś przespać. Jeśli nazwiesz go nic niewartym, to przynajmniej będziesz mieć porównanie – Sesaria mówiła swoim ulubionym tonem mistrza Ohno. – Polećmy teraz gdzieś, gdzie poderwiemy kogoś, i zniknijmy.

– Świetnie! Motto Sesarii. Jak myślisz, dlaczego chcę wiedzieć, jak ona zatrzymała Burrberys przy sobie?

Sesaria przewróciła oczami.

– Ponieważ chcesz być zakochana, ale to wymaga czasu, kochana. Ana tu z nim jest, poznała go, te całe gadki szefa i podwładnej ją jarały i po prostu go obsłużyła. Ty musisz rozejrzeć się za facetem blisko, jak chcesz tego samego… Spróbuj.

Kiwnęłam jej głową, rozkładając ramiona na oparciu krzesła.

– Ma rację. Jeśli nie uda się raz, spróbujesz następnym. Jak z Regim mi nie wypali, za trzy lata lecę do Japonii i może poznam tam jakiegoś hosta4. Jeśli i to nie zadziała, pomyślę o daniu Regiemu kolejnej szansy.

– A co, jeśli Regi umówi się z inną kobietą, podczas gdy ty będziesz z tym hostem? Będziesz jego sekretem, gdy będzie wracał do żony? – zapytała Avika.

– To będzie znaczyło, że nie było nam pisane być razem, skoro nie postawił mnie na pierwszym miejscu. Nie lubię tłoku, wolę działać ofensywnie. Uderzać.

– Skończyły mi się wymówki – przyznała Avika. – Wiesz, jeśli ty i Burberrys zerwiecie, to ja pierwsza będę zawiedziona. To obrazek związku idealnego.

Uniosłam brew, zerkając na Sesarię, która wzruszyła ramionami.

– Czy nie zapomniałaś o czymś? – prychnęła na nią.

– O czym? – Avika zamrugała zaskoczona.

– Ja też mogę kogoś poznać.

– Nie w tym życiu – dodała Avika.

Pół godziny później, gdy dziewczyny szykowały się na zakupy w London Dover Street Market, napisałam do Regiego. Odpisał, że są na etapie łowienia Rosjan z miasta, i dostałam dzień wolny, ale przydzielił mi ochronę i miałam uważać na siebie. Słodki. Przebrałam się w coś seksowniejszego, dziewczyny nie chciały wychodzić nieprzygotowane. To była dobra zabawa – znów z nimi być i móc się pośmiać bez powodu. To miasto miało urok dopiero, gdy byłam z kimś, kto mnie rozumiał. O szesnastej Noor zastąpił Gabe’a i zabrał nas do Starbucks Coffee. Przy latte z odtłuszczonym mlekiem sojowym, ja i moje przyjaciółki przyrzekałyśmy sobie spotkanie w najbliższym czasie, po czym odwiozłam je na lotnisko. Stał tam prywatny odrzutowiec, a na płycie lotniska ochroniarze Ying w czarnych garniturach. Brakowało mi tego.

Sesaria ścisnęła moją dłoń.

– Chce z tobą porozmawiać – powiedziała po chińsku.

– Nie wiem, czy jestem gotowa – odpowiedziałam.

– Daj mu szansę. Jego również to martwi.

Skinęłam głową, spoglądając na Noora za kierownicą.

– Zostań tu, za chwilę wrócę – obiecałam, gdy zaklął, ale już wysiadłam z auta i ochrona Ying nie pozwoliła mu się zbliżyć.

Było to oficjalne spotkanie. I było to wielkie wydarzenie, jeśli tu był. Wspięłam się po schodach, mijając dziewczyny, które zostały na dole w ukryciu. Z tego, co dowiedziałam się na temat wielu twarzy Cesarza, wiedziałam, że był on bardzo kategoryczny wobec tego, komu okazywał uczucia. Musiał taki być. Taki mężczyzna jak on selektywnie dobierał pracowników i rodzinę, nie ufał byle komu. Byłam rozdarta między uczuciem do niego, które wypracował we mnie przez lata, a zdradą, którą czułam, gdy mnie oddał. W głębi siebie wiedziałam, że to nie jego wina. On zrobił dla mnie to, co najlepsze, nigdy mnie nie zostawił. Jeśli tu byłam, to tkwiłam między czymś głębszym w tej organizacji a wyrzutami sumienia, które mnie pożerały. To była moja wina. Cesarz nie miał żadnych podejrzanych motywów z wyjątkiem tego, że chciał mnie chronić. Nas.

Weszłam do samolotu, a on uniósł się z jednego z foteli. Wyglądał tak, jak go zapamiętałam. Nie na majestatycznego władcę czy gangstera, on był symbolem wolności. Mojej wolności. Chociaż ubrany był nieomal tak samo jak w dniu, gdy go zobaczyłam, będąc nastolatką. W czarne spodnie ze złotym paskiem znanego domu mody, czarną zapinaną koszulę Lacoste i markowe obuwie. David Ying się nie postarzał. Te same czarne jak smoła włosy, oliwkowa karnacja i gładko ogolona twarz, miał tylko kilka zmarszczek w kącikach oczu. W momencie, w którym nasze oczy się spotkały i nastąpiło rozpoznanie, znieruchomiał.

Usta mimowolnie rozchyliły mu się w zdziwieniu, a z jego brązowych oczu biły emocje. Wyglądał, jakby za mną tęsknił, ale nie uczynił najmniejszego ruchu, aby mnie wystraszyć. Zacisnęłam wargi, czułam, jak drżą. Spojrzałam do góry na tego, kto mnie stworzył i chronił, był jak mój brat i powiernik. A ja byłam teraz wściekła i ostrożna. To jeden z mężczyzn, który pojawił się tu, choć już do niego nie należałam.

Nadal młody, piękny. Skinął mi głową.

– Witaj, Ano. Cieszę się, że cię widzę w zdrowiu – powiedział powolnie.

Mój anioł miał piękny głos, taki twardy i poważny.

– To cała ja. Już nie jesteś w Berlinie? – W końcu cokolwiek wykrztusiłam, próbując znaleźć trochę opanowania w tej całej sytuacji.

– Nie. Proszę, usiądź. – Wskazał fotel naprzeciw swojego i tam opadłam. – Wyglądasz…

– Uroczo? Och, dobry Boże, nie zmieniłam się. Trochę biegam z miejscowymi, słońce mi służy, angielskie powietrze też.

Wyrwał się ze swojego transu i usiadł, uśmiechnął się szeroko tym chłopięcym uśmiechem. Wyciągnął dłonie w kierunku moich na stoliku, ale ich nie dotknął.

– Jest tyle rzeczy, które muszę ci powiedzieć – wyjaśnił. – Ale nie wiem, czy chcesz je usłyszeć.

– Nie winię cię – rzuciłam w pośpiechu, czując nagłą chęć pozbycia się mojego brzemienia. Był prawdziwy. – Teraz to zrozumiałam, potrzebowałam zmiany. Mówiłeś mi, że powinnam odpuścić, ale nie chciałam słuchać. Zaczęłam naciskać na Berniego, a on mnie spławiał. To były moje głupie plany, że za trzy lata uda mi się od niego uwolnić. Nawet nie masz pojęcia, przez jakiego rodzaju gówno przeszłam. A teraz wiem, że ty dobrze myślałeś, odseparowując mnie od Berniego. Mogłam go niechcący usunąć z drogi.

– Nie tego się obawiałem – wyznał powolnie. – Chciałem, abyś miała wybór.

– To nazywasz wyborem? Michael nie chciał mnie dopuścić do swoich spraw. Jestem tylko psem, tu akurat suką, na jego zlecenia. Wszystko, co widziałam… to Ashby, on, dający mi popalić w etapie testowania. Teraz mają kłopoty, więc Ana się przydała. – Pozwoliłam sobie na chwilę relaksu, wiedząc, że Cesarz mnie wysłuchał.

Czy chciałam to przyznać, czy nie – stał się swego rodzaju zaworem bezpieczeństwa podczas naszej znajomości. Nigdy nie przypuszczałam, że tak bardzo będę za nim tęsknić.

– Jeśli jesteś mądra… – powiedział Cesarz, patrząc mi w oczy – wybierzesz dobrą drogę.

– Nigdzie się nie wybieram – zapewniałam, przymykając powieki. – Brakuje mi ich. Domu.

– Dom zawsze na ciebie czeka.

– A ty pozwoliłeś mi odejść, abym dorosła. Zrozumiałam to. Jestem świadoma tego, dlaczego tu jestem.

Jego palce dotknęły moich ostrożnie, były zimne, ale znałam ten dotyk.

– Dorosłaś dawno temu. Teraz jesteś tu, gdzie będziesz mieć większy wybór.

– Co? Jaki? – próbowałam się dowiedzieć, ale on tylko uśmiechnął się pod nosem.

– Cierpliwości.

– E… to moja słaba strona.

– I mocna – zapewnił, puszczając moje palce.

Spojrzał w dół, ale trudno mi było odczytać intencje. Zawsze był poważny, lecz tu chodziło o coś innego. Moj żołądek skurczył się intuicyjnie, podpowiadając, że nie spodoba mi się wszystko, co Cesarz będzie miał mi do powiedzenia.

– Oddałeś mnie świadomie? – zadałam to pytanie, chociaż i tak znałam już odpowiedź.

Nie odwrócił wzroku.

– Tak. Michael zapewnił mnie, że będziesz mogła odejść w każdej chwili.

– Tak, to słyszałam.

Jego spojrzenie zmiękło i przez moment widziałam Cesarza, z którym byłam blisko. Był jedną z niewielu osób, którym ufałam. Kimś, na kim pozwoliłam sobie się oprzeć i w kogo mogłam uwierzyć.

– Masz rację. Potrzebowałam zmiany. I ufam ci – wyznałam skrępowana. – Uprzedzę cię, że jeśli tylko będą mnie potrzebować… moje siostry… przylecę z końca świata, aby wyciągnąć je z każdego gówna, w które wpadną.

Zadowolony skinął głową. Wtedy spłynęła na mnie kolejna rewelacja.

– Trzymasz rękę na pulsie. Rozumiem, że pożegnaliśmy Lao-li? I Wielki Tygrys przejął jego interesy?

Uśmiechał się tylko, wskazując na czarną torbę na jednym z siedzeń.

– Prochy Lao-li wracają do domu. Wielki Tygrys nie będzie wchodził ci w drogę.

– Wiem – westchnęłam. – Pożegnam się z dziewczynami. Planujemy już zakupy na włoskim tygodniu mody.

Podniosłam się z siedzenia i syknęłam, żebra zaprotestowały przed gwałtownym ruchem. Przyłożyłam dłoń do boku i przejechałam palcami po marynarce w miejscu, gdzie miałam bandaż.

– Ana. – Miękki głos Cesarza pieścił moje uszy, gdy odwróciłam się, żeby na niego spojrzeć.

– Znowu załatwiłam sobie żebra – wysyczałam, odsuwając rękę i pozwalając sobie na uśmiech. – Ja się nie zmieniam, jeśli o to chodzi. Nadal rozwalam sobie życie.

– Tak. Pech, tak? – zapytał, wykorzystując moje słowa przeciw mnie.

– Tak. Zawsze wierna – wyszeptałam swoją obietnicę.

Sięgnął, aby dotknąć mojej twarzy, i zawahał się na moment, tak jakby nie był pewny, czy powinien to robić. Po chwili musnął opuszkami mój policzek i przytrzymał go. Jego oblicze zrelaksowało się i obdarzył mnie jednym ze swoich bardzo rzadkich, ale wstrzymujących bicie serca uśmiechów.

– Żyj, Ana… tylko dla siebie – poprosił i dwornie skinął mi głową.

Ja wycofałam się w podzięce. Podzięce za życie, które mi dał.

***

Po krótkim, ale treściwym pożegnaniu moich sióstr Noor odwiózł mnie do News Rules. Gdy tylko tam weszłam, wiedziałam, że wpakowałam się w kłopoty, bo chłopaki siedziały w środku z ponurymi minami. Orle Oko czytał gazetę pod oknem, jak zawsze zresztą. Jim siedział obok niego, kręcąc głową, abym powstrzymała się z gorącym powitaniem i uszczypliwym komentarzem. Gabe i Matthew pili herbatę przy barze, a trzech innych chłopaków stało przy stoliku, jakby szukając sobie miejsca. Już otwierałam usta, aby ich powitać, gdy usłyszałam podniesiony głos Reginalda dobiegający z jego biura.

Uniosłam brew, podchodząc do baru.

– Jedną herbatę, Alistarze. Dziękuję. – Usiadłam obok Orlego Oka i Jima.

Wsłuchiwałam się, jak Regi krzyczał, że osoba, do której się zwracał, pojedzie teraz sama i będzie to odkręcać, bo jakiś kutas nie miał czasu sprawdzić, czy dom jest psuty.

– Co jest? – zapytałam.

– Dave wszedł do akademika na Chalk Farm po rosyjskiego studenta, który tam rozprowadzał dragi, i nie sprawdził, kto jest w jego pokoju, tylko zaczął strzelać, gdy dzieciaki uciekały – wyjaśnił Jim, wpychając do ust słonego orzeszka.

– I? – zapytałam, kładąc torebkę na stoliku.

– Strzelił w transformator prądu. Nie dość, że zabrakło energii w całym budynku, to jeszcze oślepił dwóch nastolatków, którzy teraz są w szpitalu, a diler i tak uciekł.

Dostałam herbatę i ciastko od Alistara.

– Dziękuję, Alistarze.

Ich spojrzenia skupiły się na mnie. Orle Oko złożył gazetę.

– Reginald ma zły dzień – wyjaśnił mi sam. – Nie możemy dostać się do Borenki.

– Powoli – wymruczałam, słodząc herbatę. – Borenko siedzi w jednym miejscu. Irow ma pełne ręce roboty z Nakaszwilim. Mamy kilka dni, zanim go wyrzucą z kraju. Dorwiemy go.

– Optymistka – mamrotał Orle Oko, kręcąc głową i przyglądając mi się uważnie. – Jak chcesz tego dokonać?

Kochałam mężczyzn, którzy czuli się superważni tylko dlatego, że byli napakowani i mieli przy sobie automaty. Opuściłam głowę, wypuszczając powietrze z irytacją.

– Ale większość już sprzątnięta, tak?

– Chłopki są jeszcze na miejscu. Andy pojechał sprowadzić nasze rodziny, ale dajmy im dwa… trzy dni – powiedział Matthew, wstając od baru, i zatrzymał się za mną z filiżanką herbaty.

Uniosłam swoją filiżankę do ust. Coś gruchnęło w biurze, oby nie głowa Dave’a. Upiłam łyk aromatycznej herbaty z miętą i imbirem. Wyczuwając tę delikatną woń, nie mogłam przestać się uśmiechać. Alistar był bogiem angielskiej herbaty.

Trzasnęły drzwi i aż się wzdrygnęłam.

– Nie wracaj, jak tego nie załatwisz! Sam, Dave. I pomyśl wreszcie głową! – krzyczał Regi. – Al, whisky!

Uśmiechnęłam się do Orlego Oka, puszczając mu oczko, on jednak nie był pocieszony tym pokazem. Dave wyszedł z korytarza skarcony i zgarbiony. To dzieciak, miał może dwadzieścia dwa lata, chodził w szarym dresiku i z wygoloną głową. Był wysoki i umięśniony. Teraz był czerwony na twarzy, bo został zjechany przez swojego szefa. Znałam ten stan. Ruszył do swojej grupy, która czekała na niego przy stoliku.

– Pojedźmy na campus i go znajdźmy – obwieścił kolegom.

– Po kulkę w łeb – poinstruował go spokojnie Orle Oko, przeczesując długimi palcami włosy.

Uniosłam brew i dopiłam herbatę.

– Ma rację – zauważyłam, spoglądając na Orle Oko. – Nie wracaj na campus.

– Myślę, że on rozumie konsekwencje, jeśli spróbuje tam wrócić – rzucił Matthew.

– Co mam robić? Szef, powiedział, że stracę jaja, jak tego nie posprzątam. – Buty Dave’a zapiszczały głośno w kontakcie z podłogą, gdy usiadł na krześle i schował twarz w dłoniach. – On mnie zabije, bo spieprzyłem.

Orle Oko kiwnął, abym to ja odpowiedziała. A więc do tego doszliśmy.

Obróciłam się i spojrzałam wściekle na Dave’a.

– Strzelanie do ludzi i trzymanie broni jak na filmach gangsterskich jest dla tych, którzy dobrze strzelają, Dave. Widocznie nasza rasa ewoluowała podczas mojej nieobecności – oświadczyłam, wstając z miejsca, żałując już swojej niedokończonej herbaty. – Noor. Zabierz Gabe’a i jedź na campus. Pokręćcie się i popytajcie o dilera. Ktoś na pewno go zna. Ty, Dave, jedź do szpitala i dowiedz się, jaki jest stan zdrowia tych dwóch nastolatków. Może to wcale nie jest tak spieprzone, ale nie wyciągaj gnata albo ja ci odstrzelę dłoń. Stój, Alistarze. Co to jest?

Wskazałam na whisky na tacy.

– Chce teraz całej butelki. Jest wkurzony – wyjaśnił cicho.

Dave coś narzekał, gdy sięgnęłam po alkohol.

– Przestań pieprzyć! – krzyknęłam na Dave’a. – I idź już… póki mam ochotę uratować ci skórę! Zaniosę mu – zapewniałam Alistara, dostrzegając jego niepewną minę. – A wy… wypad! Ty do szpitala i tam koczować, a wy znajdźcie dilera. Teraz!

– Masz jaja. – Matthew uśmiechnął się z uznaniem.

Drzwi trzasnęły. Tylko Noor nieśpiesznie stanął przy Gabie, pozwalając mu dopić herbatę.

– Będę teraz biegał z giwerą po mieście? – zapytał mnie z nadzieją Noor.

– Nie w tym życiu, skarbie. Uspokoję szefa, ale dajcie nam chwilę sam na sam – zapewniłam Orle Oko, gdy Noor i Gabe wychodzili.

– Aby był skupiony, gdy pojedziemy na rozmowy z gliniarzami.

Skrzywiłam się z niesmakiem, słysząc niewzruszoną uwagę Orlego Oka.

– Niech nikt nie przeszkadza – odpowiedziałam wściekle. – Z tego, co wiem, ostatnim razem świat był odrobinę mniej pochrzaniony.

Zapukałam i nie czekając, aż mnie zaprosi, wsunęłam się do jego gabinetu. To miejsce było esencją męskości – ciemne ściany, dębowe meble, na półkach książki oraz wszystkie albumy o piwach i cygarach świata. Drapowane kotary zasłaniające zakratowane okno od tylnego parkingu. Pod ścianą czarna, skórzana kanapa. Powietrze przesiąknięte było aromatem cygar. Reginald siedział za biurkiem z drinkiem w ręku, jego oczy miały teraz trochę jaśniejszy odcień, stalowa barwa zmiękła do czegoś, co przypominało mi chmurne niebo nad Londynem. Wyraz jego twarzy był mniej sceptyczny, tak jakby już dłużej nie postrzegał mnie jako zagrożenie.

– Przyniosłam whisky, skarbie. – Uniosłam pełną butelkę.

– Co tu robisz? Masz wolne.

– Stęskniłam się – skłamałam, podchodząc do biurka. Odkręciłam korek i nachyliłam się, dolewając Regiemu whisky do szklanki. Patrzyłam mu w oczy i utrzymywałam uśmiech na ustach. – Kiepski dzień, szefie?

– Pracuję z idiotami.

– Zdarza się – wymruczałam niewzruszona.

Obeszłam biurko i usiadłam na nim, wyginając plecy, by przyciągnąć uwagę Ashby’ego.

– Ja tu jestem. Zajmę się bieganiem za Ruskimi, a ty uspokój gliny.

– Od kiedy przejęłaś rolę szefa?

Jego władczy ton był jak lód.

Zaśmiałam się, co przeniosło całą jego uwagę na moją twarz.

– Wolałabym, abyś zaczekał do wieczora, bym mogła ci pokazać, gdzie nim jesteś – przypomniałam mu z uśmiechem. – Pamiętasz?

Skrzywił się i podniósł szklankę do ust, zaciskał palce na szkle, a więc nadal był wściekły.

– Nie mamy na to czasu, Ana.

– Nie? A ja myślę, że to doskonały czas.

Spojrzał mi w oczy. Wykorzystywanie bliskości fizycznej było złe i wiedziałam o tym. Regi tego nie pochwalał, ale usiadłam mu na kolanach, wsunęłam się tam na siłę. Zdjęłam kurtkę, pod którą miałam koszulę w odcieniu butelkowej zieleni. Położyłam palce na brodzie mężczyzny i przysunęłam wargi do jego ust. Był niewzruszony, ale rozsiadł się wygodnie w fotelu.

– Dave zawalił, ale naprawimy to, skarbie – zapewniłam.

– Chyba, że utnę mu kutasa.

Zamknął oczy, gdy moje palce muskały jego brodę, którą tak uwielbiałam… Nachyliłam się, aby powąchać jego szyję. Nigdy w całym swoim życiu nie czułam się bardziej zadowolona, niż wtedy, gdy czułam ten zapach tak blisko. To nie byłam ja – Ana, wykorzystująca kobiece sztuczki, aby dostać to, czego chciałam w tej robocie. On to zmienił. Stałam się kimś, kto upadł tak nisko, że był gotów błagać, aby mnie wziął. Musnęłam wargami jego usta, ale nie odwzajemnił pocałunku.

Otworzyłam oczy, a on przeszył mnie spojrzeniem.

– Nie mam na to czasu, Ana.

Panika podeszła mi do gardła, gdy zobaczyłam, jak poważny był jego wzrok.

– Na co? Na wyładowanie złości?

– Whisky wystarczy w tym wypadku – zapewnił.

Kutas!

Tak, teraz jeszcze klęłam w myślach jak oni wszyscy. Wstałam z jego kolan, bo uznałam, że ze sztywnym fiutem i jego złością nie ma co walczyć.

– Następnym razem, gdy będziesz chciał mnie przelecieć, przypomnę ci tę whisky, skarbie – wymamrotałam, zatrzymując się przy oknie. – Może cię też ogrzeje. I gdy znajdziesz się w moim łóżku z własnej i nieprzymuszonej woli… nie chcę twojego pieprzenia o naszej równości ani tego, żebyś używał mnie tylko wtedy, kiedy jestem ci potrzebna. Gdy jesteśmy razem, jesteś ze mną we wszystkim. Rozumiesz?

– To rozkaz? Bo nie mam cholernej ochoty na słuchanie kolejnych głupot. Wystarczy, że słucham tego cały dzień. Daję wam proste zadanie, a wy wracacie tu powiedzieć mi, jak zawaliliście.

Urywany wdech wydostał się z moich ust, gdy usłyszałam, jak Regi unosił głos. Przyciskałam ostrze do jego szyi. To był mój odruch, bo miałam go w dłoni – nóż, który zawsze trzymałam w tylnej kieszeni spodni. To był błąd. Tak samo szybko jak go wyjęłam, tak samo szybko próbowałam schować, choć wiedziałam, że Regi to dostrzegł. Rozluźniłam ramiona, próbując poradzić sobie z wybuchem agresji.

– Wiem, że nie jesteś przyzwyczajony do dziewczyn. Do prawdziwej dziewczyny, z którą dzielisz tę robotę – zaczęłam łagodnie, gdy on sięgnął po wykałaczkę i wsunął ją między wargi. – Masz dużo czasu na to, aby oswoić się z tym, co się wydarzyło, i proszę cię… nie zachowuj się jak pieprzony kutas.

– Nie jestem pewny, czy mogę. Próbuję zachować rozwagę, ale prosiłem cię, abyś wzięła dzień wolny.

– Wybacz, że tu przyszłam, książę – rzuciłam z sarkazmem.

Upiłam whisky z jego szklanki, wiedząc, że tego nie lubił. Podeszłam do okna i popatrzyłam na SUV-y.

– Sądziłam, że ucieszysz się na mój widok. Dave spieprzył, ale pojechał to ogarnąć.

– Kurwa, jak pojedzie na campus, to go rozpoznają – zaklął, sięgając po telefon leżący na biurku.

– Kazałam mu jechać do szpitala. I sprawdzić, co z tymi dzieciakami, zanim narobi szumu – powiedziałam nadal odwrócona w stronę okna. – Gabe i Noor pojechali na campus popytać o dilera. Przepraszam, że się rządzę, szefie.

Fotel zaskrzypiał pod nim, Regi obrócił się i pochylił nad biurkiem, jego wzburzone oczy połyskiwały wściekłością. Normalnie atrakcyjna twarz była teraz ostra, a na czole marszczyły się groźnie linie.

– Co znowu? – zapytałam.

– Nie okłamuj mnie – przemówił przez zaciśnięte zęby, szczęka mu zadrgała. – Wiedziałaś, że twoje… siostry tu przyjadą? Teraz mamy dług u Cesarza, tak?

– Nie kłamię! One przyjechały tu do mnie! Dlaczego winisz mnie za jakichś pieprzonych dupków, którzy nawalili?

Milczał chwilę, odwróciłam się do niego, ciekawa, co znowu przyszło mu do głowy. Byłam pewna, że chłopaki mają niezły ubaw, że teraz mnie się dostało, bo weszłam do jaskini lwa na własne życzenie. Regi miał zaczesane włosy tak jak zazwyczaj i jasne pasma pięknie komponowały się z jasną skórą. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, miałam idealny widok na te oczy, które skanowały mnie uważnie.

– Przepraszam, że wyładowuję na tobie złość.

– Nie jestem tym przejęta. – Uśmiechnęłam się puszczając kotarę. – Przyzwyczaiłam się do twoich lordowskich humorów.

Odwróciłam się w jego stronę. Nie odezwałam się jednak, nie dając mu w żaden sposób odczuć, że obchodziło mnie to, czego po mnie oczekiwał. Czasem najlepiej było działać instynktownie, załatwiać sprawy szybko, nieraz ratowało mi to życie. Usiadłam na brzegu biurka, tak samo jak poprzednio, z tym że teraz twarz Regiego była bardziej przystępna.

– Tęskniłam – mruknęłam, nachylając się, aby pocałować go w usta.

– Ja również.

Jego ulga była oczywista, więc chciał pogłębić pocałunek, ale wyszczerzyłam się w uśmiechu i odsunęłam.

– Niedobry – mruknęłam irytująco droczącym się głosikiem. – Najpierw mnie ochrzaniasz, potem jesteś słodki. Sir, dziewczyna tak łatwo może się pogubić w pańskim zachowaniu.

Uśmiechnął się, nachyliłam się do niego i znów go pocałowałam. Wargi Regiego były miękkie i chłodne. Muskały moje. Otworzył usta, a jego język wślizgnął się do środka i drażnił mój, zapraszał go do zabawy, podążyłam za tym, oddając pocałunek.

– Nieomal zapomniałam, że smakujesz whisky – mruknęłam, oblizując jego dolną wargę.

– Zapomniałaś? – spytał, muskając ustami mój policzek i próbując przesunąć mnie na swoje kolana. – Dziękuję za Dave’a i że to załatwiłaś. Debil dałby się zabić.

Przeprosiny były w porządku. Nie było co długo chować urazy. Zdominował moje usta ruchami swojego języka. Nie będąc w stanie zrobić niczego innego, pozwoliłam mu na to, czego chciał. Opuścił dłoń i ścisnął moje pośladki, zsuwając mnie na swoje kolana. Usiadłam na nich bokiem.

Chwyciłam go za ramiona i trzymałam blisko, wdychając jego zapach, kiedy on całował mnie dziko i ponaglająco. Brał w posiadanie moje usta. Zapach whisky i cygara przesiąkł mnie, był tym, za którym tęskniłam. Kiedy byłam w jego ramionach, moje życie wydawało się na miejscu, jak puzzle wskazujące w odpowiednie załamanie. Jego oddech muskał moją twarz. Regi spojrzał mi w oczy, żar tego jednego prostego spojrzenia był tak potężny.

– Przepraszam za bycie kutasem, Ana – powiedział miękko, pochylił się i ssał zmysłowo moją dolną wargę. – Nie zwalę tego na zły dzień i mało snu.

Oparł czoło na moim ramieniu, rozbudzając te wszystkie emocje, które zmieniły się w burzę pustoszącą moje serce. Przyciągnęłam go do siebie i przytuliłam, a potem go pocałowałam, oddając z zapałem tę burzę, którą we mnie rozbudził. Regi nie narzekał.

– Naprawimy to, Regi – zapewniłam, oplatając go ramionami w pasie.

Szukałam jego ust, a gdy ponownie zetknęły się z moimi, ten pocałunek był słodszy. Jego smak był odurzający. Przesunął swymi dłońmi po moim ciele i zatrzymał się na biodrach po to, aby po chwili wsunąć je pod koszulę. Muskał palcami moje piersi. Jęknęłam pod tym dotykiem, czekając na więcej. Jego kciuki muskały moje sutki pod biustonoszem, zataczając malutkie kręgi.

Wyjęłam jego dłoń spod mojej koszulki, zsunęłam się z blatu biurka i uklękłam przed nim. Odsunęłam jego fotel, aż uderzył o ścianę za nim. Jego oczy zapłonęły z pożądania. Odpięłam mu pasek Hugo Bossa, a potem rozporek i wyciągnęłam nabrzmiałego kutasa, wypełniając swoją dłoń.

– Mówiłeś, że nie mamy czasu – stwierdziłam rozbawiona. – Pośpieszę się.

Jego penis był twardy, wyginający się w kierunku podbrzusza, poruszyłam się pomiędzy jego udami i pomasowałam go wolną dłonią. Przysunęłam go do ust, rozchylając je i muskając językiem szczelinę na główce.

– Kurwa, Ana – wychrypiał z pożądania.

Włożyłam penisa do buzi, a Regi odchylił się i uderzył głową o zagłówek fotela. Jego palce znalazły się w moich włosach. Spoglądałam na jego rysy twarzy. Nie poruszył się, chociaż jęknął, gdy moje usta go przyjęły. Przesuwałam językiem, brałam go głębiej, dłonią pieszcząc jądra.

– Przeproszę za wszystko, jeśli będziesz to robić zawsze, gdy będę wkurzony. Nie masz pojęcia, jak bardzo to lubię.

Wierzyłam mu. Faceci zawsze to uwielbiali. Przesunęłam głowę, aby zwiększyć jego przyjemność. Czułam znajomy posmak na języku i zaczęłam ssać mocniej, po całej jego długości. Orgazm czaił się już blisko, dłonie Regiego szarpały moje włosy, a on był na krawędzi. Przejął kontrolę, rzuciłam mu wyzwanie, aby utrzymał tempo. Zassałam intensywniej, pocierając językiem całą długość penisa. Jęk Ashby’ego powiedział mi, że trafiłam we właściwe miejsce, więc poruszałam się w górę i w dół. Doszedł w moich ustach z jednym niekontrolowanym słowem niegodnym dżentelmena. To było cholernie seksowanie, wiedziałam, że teraz był w moich rękach. Uwolniłam go, dysząc. Wstałam, sięgając po whisky w jego szklance, i wypiłam resztę do dna.

– Pójdę się ogarnąć do łazienki. A ty się zbieraj. Oczekuję, że powiesz mi wszystko, co chcesz od Rosjan. Ja skreślę kilku z twojej listy, a potem pojedziemy do ciebie na długi seks. No chyba że zaśniesz pierwszy, to seks będzie rano. – Uśmiechnęłam się do niego, gdy czyścił się chusteczkami. Wyglądał na rozluźnionego, moja praca została wykona. – Lubię seks z rana.

– Dobrze, skarbie – wydyszał spokojnie. – Pojedziesz z Matthew i Orlim Okiem.

– Z Orlim Okiem, ale dlaczego? – jęknęłam, gdy się roześmiał, ale przyjęłam to. Zabrałam swoją kurtkę z biurka. – Dobrze… dobrze… Zniosę jego humory ciążowe.

Dopiero wychodząc z biura Regiego, uzmysłowiłam sobie, że powiedział do mnie „skarbie”. To ja zawsze do niego tak mówiłam, on nie był facetem od pieszczotliwych zwrotów. Co dobre obciągnie robiło z facetem… Zaśmiałam się, szukając łazienki w korytarzu.

4 Host – elegancko ubrany, przystojny, młody chłopiec zabawiający panie i im usługujący (niczym męska odmiana gejszy) w japońskich w klubach nocnych.

Rozdział 13

Nowy dzień.

Każdy dzień był nowym dniem. Budziliśmy się już z tą świadomością. Dziękowałam Bogu, że w ogóle się budziłam. To była moja definicja rzeczywistości, w której mnie umieszczono. Życie bywało dla mnie brutalne, jak dla każdego. Pieprzyło się, gdy stoimy na złym końcu skrzyżowania, a pijany kierowca przejechał na czerwonym. Niesprawiedliwe, gdy ktoś, kto nie rozumiał bólu, urodził się z nim. Wielcy tego świata nie rozważali takich spraw, dla nich liczyło się, aby pieniądze wzrastały za wszelką cenę i aby wyróżnić się czymś szczególnym – posiadaniem broni atomowej, wynalezieniem szczepionki na covid czy tylko podejściem do spraw eutanazji.

Dla mnie nowy dzień to była ta chwila.

Obudziłam się i westchnęłam błogo, czując ten niesamowity zapach. Przesuwając się leniwie, wyczułam ciało obok. Twarde ciało, solidne i zadziwiająco ciepłe. Podniosłam powieki i powitała mnie inskrypcja na grobie na jakimś skrawku cmentarza. „Złe rzeczy, złe decyzje, zły dzień na śmierć”. Różyczki całkiem urocze nad tym grobem, do tego trupia czaszka i kruki. Uwielbiałam takie klimaty. Uśmiechnęłam się, dotykając skóry na łopatce Regiego.

– Zły dzień na śmierć – przeczytałam. – Mogę się tak budzić z taką przepowiednią.

– Śpij – mruczał Regi, sięgając dłonią na szafkę nocą. Spojrzał na zegarek.

– Dobrze spałeś? – wyszeptałam do jego pleców i złożyłam na nich powolny pocałunek, muskając palcami jego ramię.

– Długo spałem. – Ziewnął, układając głowę z powrotem na poduszkę.

– Ale odpoczęliśmy. Mamy świeże umysły. Ja spałam cudownie, dziękuję – wymamrotałam, kładąc mu dłoń na piersi.

Coś się zmieniło i kilka chwil zajęło mi zorientowanie się, co to takiego. Regi przewrócił się na plecy i teraz leżałam na jego klatce piersiowej, wsłuchując się w miarowe bicie serca. Objął mnie delikatnie, gdy podziwiałam wzór na suficie. Dobrze on miał – wypasiony dom pod miastem, w miłej okolicy, ogrodzony murem od spojrzeń ciekawskich sąsiadów, z niewielkim ogródkiem i tarasem zaopatrzonym we wszystko, aby przyjmować gości, stał tam grill, który zaprojektował sam Richard Drew. Poprzedniego dnia zobaczyłam niewiele. Gdy Regi poszedł wziąć prysznic, padłam na łóżko i zasnęłam w trakcie rozbierania się.

Ta sypialnia mnie przerastała. Była obrzydliwie… obrzydliwie… brzydka. Na ścianach tapeta w szkocką kratę, dość ordynarna i mroczna; jakbym jej dotknęła, chyba byłaby miękka w dotyku. Nad moją głową obrazy koni w złotych ramach. Jak trofea. Na półkach sterta pożółkłych książek i drewniane statuetki, oczywiście koni i wszystko było tu takie… stare, angielskie… W dodatku obawiałam się, że skóra leżąca na kołdrze była prawdziwa. Nie pytałam, kto dekorował sypialnię, bo widocznie miał to być styl odzwierciedlający rolę Ashby’ego jako prawej ręki Michaela Yorka.

Wodziłam opuszkami po skórze na jego brzuchu, odsuwając na bok kołdrę, aby odsłonić mięśnie podbrzusza. Uśmiechnęłam się, całując go po brzuchu. Wypuścił nierówny oddech i wsunął palce w moje włosy. Prześledziłam językiem ścieżkę blond włosów prowadzących od pępka w dół.

– Która godzina? – zapytałam i polizałam po pysku tygrysa na jego piersi.

– Za kwadrans dwunasta. – Jego oddech urywał się, gdy moje palce wsunęły się pod kołdrę.

Wziąwszy pod uwagę to, że wróciliśmy po pierwszej, to był niezły czas. Przesunęłam palcami z powrotem na pierś, lubiąc tę strukturę pod opuszkami.

Uniosłam się i zderzyłam z jego spojrzeniem, gdy szukał okularów na stoliku nocnym.

– Potrzebowaliśmy snu, ale musimy wracać do pracy – powiedział zachrypniętym głosem.

– Wrócimy – odparłam, wracając językiem na swoją wcześniejszą ścieżkę. – Mhm… ale to ty obiecałeś mi przyjemny poranek.

Przewróciłam się na plecy, ułożyłam się na poduszkach i wsunęłam sobie dłonie pod głowę. Dałam mu znać, że czekałam na inwencję. Uśmiechnął się i poprawił zsuwające się okulary, a potem jego chętne usta odnalazły moje. Objęłam go, zapominałam o moim lenistwie, wbijałam mu paznokcie w plecy. Lubiłam odczuwać ciężar jego ciała, pocieranie o moje wrażliwe strefy i zdałam sobie sprawę, jak bardzo do niego przylgnęłam.

Niech to szlag! Z cichym westchnieniem poddałam się jego ustom. Świadomie odprężyłam się, pozwalając mu teraz rządzić. Przerwał pocałunek i wpatrywał się w moje oczy. Jego spojrzenie było surowe, zdjęłam mu okulary i odłożyłam na stolik nocny.

– Nie potrzebujesz ich, Regi.

Oczy mu zabłysły, mogłam zobaczyć zielonkawy cień, gdy opuszczał wzrok na moje piersi. Nie omijał sterczących sutków. Z dudniącym jękiem niemal wybłagałam, aby mnie tam dotknął, lecz on lubił się drażnić. Jeszcze raz przyłożył usta do mojej szyi. Były ciepłe i śliskie, łaskotały. Żar szybko rodził się w moim ciele. Fala gorąca wydobyła spomiędzy jego warg, a ja głośno jęknęłam. Szarpnęłam się pod nim, chciałam zmusić go do pośpiechu. Wymruczał coś, sunąc językiem po obojczyku, zmuszał udami, abym zrobiła mu miejsce. Rozszerzyłam nogi, wpuszczając go między nie. Byłam nago, rozebrałam się w nocy, a on miał na sobie tylko bokserki. Przez ich cienki materiał czułam twardego fiuta, naciskał tam, gdzie go pragnęłam.

To ja poruszyłam biodrami, prosząc, aby już we mnie wszedł. Prośby jednak nie zostały spełnione. Nadal czułam powolne pocałunki na piersi, jego zęby zahaczyły o sutki, prześlizgnęły się po nich. Prężyłam się niecierpliwie, czekałam na każdy dotyk, ale wciąż było mi za mało, a on lekkimi pocałunkami drażnił się ze mną. Jego dłonie znalazły się pod nimi i ścisnęły je lekko. W końcu ugryzł, zaciskając zęby na napiętym szczycie, i jęknęłam zadowolona, wyginając się w jego stronę. Zamknęłam powieki, moja głowa już szarpała się na poduszkach. Te usta, gorące i cholernie wilgotne, były moim piekłem, w którego przedsionku stałam. Tortury. Znałam je, ale to było coś pieszczotliwego. Ignorował moje ponaglenia, bawiąc się po swojemu. Lizał, ssał i przygryzał wrażliwą skórę. Błagałam, aby te wargi znów znalazły to miejsce. Ssał, a potem jego język ocierał się o brodawkę, gdy ściskał ją palcami, dopóki nie zrobiłam się tam twarda i nabrzmiała. Powtórzył to z drugą piersią, palcem wskazującym i kciukiem skręcając mocno sutek oraz drażniąc go ustami, aż jęczałam rozpalona.

Dmuchnął ciepłym powietrzem na mój pępek, pieścił skórę językiem. Obsypywał pocałunkami plaster na żebrach. Podsunął się, a jego usta wycofały się, ledwie dotykając skóry. Zatrzymał się przy moim uchu. Pocałował miękko wrażliwie miejsce, jego wargi podążały w kierunku moich. Czułam, jak wsunął dłoń między nasze ciała, ucieszyłam się z tego dotyku. Palce zaledwie muskały moje uda, a potem zdjął swoją bieliznę.

– Pozbywamy się ich – powiedziałam całkiem rozbawiona.

– Chciałaś mnie nagiego. Pamiętam, jak to mówiłaś, gdy przyjechaliśmy – wszeptał w moje ucho.

– Pamiętam. Nadal chcę cię nagiego – odpowiedziałam i pieszczotliwie pocałowałam jego policzek.

Regi podniósł się, oplótł udami moje uda, mięśnie na jego brzuchu się napięły. Patrzył mi w oczy, ani na chwilę nie odwrócił głowy, gdy jego język powoli wracał na moją pierś. Chłodne powietrze musnęło moją nagą skórę, zanim oderwał wargi, a jego broda połaskotała mnie niżej. Głos uwiązł mi w gardle, kiedy jęknęłam głośno, unosząc biodra i wbijając palce w jego uda. Jego język przesuwał się błyskawicznie do pępka i zachichotałam, bo broda mnie znów połaskotała. Uwielbiałam czuć jego wargi na wrażliwej skórze, a potem musnął to miejsce opuszkami. Nieśpiesznie.

Nie byłam cierpliwą istotą, dlatego się szarpnęłam. Odczuwałam palącą potrzebę, aby był już we mnie, i wiłam się pod nim, ocierając o jego erekcję. Wtedy przesunął się w dół na moje kolana, jęknęłam zła. Zostawiał mnie łaknącą zaspokojenia, nim gorący język jak wirtuoz sunął po brzuchu i zatrzymał się tuż nad łonem. Nie podniósł głowy, tylko wślizgnął się między moje uda, unosząc je ramionami. Wsunął palce w szparkę między wrażliwymi wargami. Warknęłam głośno, bo poduszka uderzyła mnie w czoło, spadając z tej wieży uformowanej nad moją głową. Odrzuciłam ją na podłogę z rozmachem. Regi był tak blisko miejsca, które go potrzebowało, cipka rozciągała się od jego palców, a jego język już się zbliżał. Dobrze, że zasada Ogrodów Ying zawsze brzmiała: bądź wygolona i śliska. Dzięki temu mogłam poczuć gorąco jego oddechu na wiązce nerwów, gdy odsłonił ją palcami. Skręciłam się pod tym silnym bodźcem i szarpnęłam, gdy zrobił to drugi raz.

Czułam język na wrażliwym miejscu, niemal wygięłam plecy, ale szybko je upuściłam. Położył dłonie na moim obitym żebrze, dając mi znać, abym nie wykonywała takich ruchów. Wplątałam palce w jego blond włosy. Przesunął językiem niżej, muskając nim każdą wrażliwą część. Fala przyjemności przepływała po moim ciele jak nikotyna przez płuca palacza. Dreszcz wydawał się prześlizgnąć wzdłuż kręgosłupa od ruchów jego języka, dopóki nie skoncentrowałam się bezpośrednio na palcach w mojej łechtaczce. Jęknęłam, gdy zaczął nimi poruszać, prawie natychmiast skręciłam ciałem, chcąc zwiększyć nacisk.

– Łagodnie. Pamiętaj o żebrach. – Musnął wargami moje udo.

– Żebra… żebra, przeżyję – warczałam sfrustrowana.

Napięcie zaczęło narastać w moim podbrzuszu, powróciły ruchy języka, każde muśnięcie doprowadzało mnie bliżej i bliżej. Wsunęłam ręce pod poduszki, zacisnęłam pięści i przymknęłam powieki. Mój orgazm budował się, balansował gdzieś wraz z poruszającymi się palcami i ustami… Wzrastał do miejsca, w którym mogłam być już szczęśliwa. Mięśnie zaciskały się, każde wrażliwe muśnięcie warg mnie oznaczało. Język ocierał się szybko i mocno o nabrzmiały pączek, aż w końcu krzyknęłam. Stopy zaparły się na materacu.

Wycofał się!

Otworzyłam powieki i dostrzegłam jego zadowoloną minę. Zamrugałam zdezorientowana, że zostawiał mnie w takim stanie. Milczałam jednak; jeśli wejdzie we mnie, wszystko mu wybaczę.

Gdy mnie pocałował, wtuliłam się w niego tak, żeby mieć go nad sobą, i rozkoszowałam smakiem jego ust. Poczułam mocny napór zębów i języka w szaleńczym pocałunku.

Jego biodra wsunęły się między moje uda, rozkładając je szerzej, aż poczułam sztywną długość jego fiuta. Ślizgał się po moim mokrym ciele. Wsuwał się tam i z powrotem, zazdrościłam mu opanowania. Warknęłam, gryząc go w wargę, i sama wyciągnęłam dłoń, po czym wsunęłam ją między nasze ciała, aby wprowadzić go w siebie. Oplotłam go nogami. Naprowadziłam go, grubego i wypełniającego mnie, tak jak pragnęłam.

– Regi – mruczałam czule.

Wpatrywał się we mnie czujnie. Potrząsnęłam głową, pochylając się, aby pocałować jego brodę i usta, które mnie wczoraj wkurzyły.

– Wypieprz mnie w końcu – wyszeptałam gardłowo.

Spojrzał na mnie rozbawiony i wiedziałam, że gdyby teraz miał okulary na nosie, podsunąłby je w tym seksownym geście, a tak zamrugał tylko. Poczułam, jak wchodził do mojego ciała i wysuwał się, aby znów zanurzyć w ciepłą wilgotność. Jezu, ja mogłam już dojść. Teraz, szybko. Jego ciało nadal było precyzyjnie powolne, łatwo dawałam mu się na to złapać.

– Regi.

– Ja tu rządzę.

Poruszał się mocnej, utrzymując ten rytm. Duży i sztywny w moim ciele, witałam go z sapnięciem. Próbowałam sama narzucić rytm, ale jego ciało mnie powstrzymywało. Pocałował mnie z wściekłością w wargi, wbiłam palce w jego ramiona, dysząc ciężko. Przyjemność budowała się, rozpalała ogniem i Regi poruszył się mocnym pchnięciem.

– Tak – warknęłam zadowolona.

Ból był intensywny, potrzebowałam go jak nadchodzącego orgazmu. Może coś powiedziałam, może ja to zepsułam… W moim stanie powinno się trzymać buzię zamkniętą na kłódkę, ale ja ją otworzyłam i Regi się ze mnie wysunął. Zaklęłam, chcąc go przeprosić i zatrzymać w sobie, ale wyplątał się z moich ramion.

– Przepraszam. – Uniosłam się nieco i obróciłam twarz ku niemu, gdy przenosił się spomiędzy moich ud na materac. – Będę cicho. Przyrzekam, Regi.

– Nie będziesz, zapewniam cię – wszeptał i musnął palcami mój bok. – Przekręć się na brzuch.

Zrobiłam tak, ale wtedy znalazł się za mną i podniósł moje biodra, aż zaparłam się pośladkami na jego kroczu. Lubiłam tę pozycję, była bardzo intensywna. Moje włosy rozsypały się wokół mojej głowy, odgarnęłam je, a silne palce złapały moje biodra, gdy rozsunęłam grzecznie uda.

Palce musnęły mnie po kręgosłupie, masując go powolnie. Podniósł rękę i uderzył w prawy pośladek, odwróciłam na niego zaskoczone spojrzenie.

– Nie lubisz tego?

– Zależy… – zauważyłam niepewnie. – Jeśli każesz mi mówić do siebie „sir”, to zabiję cię przed orgazmem.

Zaśmiał się, opuścił dłoń i uderzył w drugi pośladek. Mocniej, to nawet przyjemne, ale nie byłam fanką takich gier. Zakołysałam się do tyłu, chcąc być bliżej jego bioder, czułam jego ciężar na pupie. Chwycił moje biodra, przycisnął się do mnie i wsunął się w cipkę. Odrzuciłam głowę, z ust wydobył się krzyk, czułam zadowolenie i magiczne odczucia od jego ruchów. Powolnych jak diabli. I obym nie zapytała, czy to seks dżentelmeński. Moje głośne jęki zostały stłumione przez poduszkę, gdy poruszał się mocniej i szybciej. Jego tempo nadal było zbyt powolne. Dłonie ścisnęły mnie mocno na biodrach, trzymając w miejscu. Dobrze, mogłam już dojść, czekałam tylko na pierwsze skurcze w łechtaczce. Zassałam powietrze, bałam się błagać o spełnienie, ale Regi znów się ze mnie wysunął, zostawił mnie pustą i niezaspokojoną. Teraz naprawdę rozważałam sięgnięcie po nóż, aby poderżnąć mu gardło, gdy trzymał moje biodra.

Przesunął dłonie, aby rozsunąć pośladki, wystarczyło niespokojne uderzenie serca, bym uświadomiła sobie, co miał zamiar zrobić. Nigdy tego nie robiłam… nigdy nie myślałam… A potem rozmasował tam kutasem wilgoć spomiędzy moich ud. Zadrżałam niespokojnie, gdy poczułam jego naślinione palce na wrażliwej wiązce nerwów tylnego wejścia.

– Powiedz „nie”, Ana – rozkazał.

– Tak – sapnęłam podekscytowana.

Jego twardy fiut natarł, wpychając się w mój tyłek. Ostrożnie mnie wypełniał, co zmuszało mnie do kwilenia w poduszkę. Nie znałam tego palącego uczucia. Podciągnął wyżej moje biodra, rozsuwając szerzej uda. Moje plecy oparły się o jego podbrzusze i wjechał w mój tyłek do końca. A ja krzyczałam.

Zagłębił się we mnie kompletnie i wypuścił wstrzymywany oddech.

– Chryste – jęknęłam, odrzucając głowę, zatapiając zęby w poduszce.

– Jesteś taka ciasna. To twój pierwszy raz?

– Tam… tak – wyznałam zdyszanym szeptem.

– Wyjść?

– Abym cię zabiła?

Oparł się na moich plecach i wsunął dłoń na moją cipkę, aby odnaleźć nabrzmiały pęczek, i potarł.

Zaczął poruszać się powolnym, stałym rytmem i teraz byłam za to wdzięczna, za ten dżentelmeński ruch. Poddałam mu się, gdy wsuwał się ostrożnie i wysuwał, a dłoń drażniła łechtaczkę. Bałam się cokolwiek powiedzieć i oddychać. To delikatne pieczenie mijało, a ciepło zaczęło się rozpływać w moich żyłach, dopóki sama nie odpowiedziałam na jego ruchy.

– Idealna – wymruczał. – Łagodnie. A potem dojdź dla mnie, Ana.

Drżenie się nasiliło, gdy zaczął wbijając się już szybciej. Moje ciało nie mogło przyjąć tak wiele z tego, co mi dawał, i zaczęłam krzyczeć. Ścisnęłam jego kutasa wewnątrz mnie i wrzasnęłam, gdy mój orgazm rozbijał się o ścianki umysłu. I to było zbyt wiele. Rozpadałam się, wiłam i drżałam, a jego silne palce trzymały mnie nieruchomo. Wbijał kutasa w mój tyłek, nim usłyszałam jego stłumione przekleństwo wypowiedziane z tym akcentem, gdy orgazm uderzył w niego. Gorąca fala rozlewała się we mnie.

Regi wysunął się ze mnie, opadł tuż obok, a ja nie mogłam się poruszyć. Byłam bezwładna i naprawdę zaspokojona. Trzymałam oczy zamknięte, oddychałam powolnie. Jego ciało drżało, słyszałam jego oddech w tej ciszy. Wilgoć spływała spomiędzy moich nóg.

Już prawie zasypiałam, gdy poczułam, jak Regi wstał z materaca. Cicho poszedł do łazienki.

– Pora wstać? – zapytałam sennie.

– Wezmę prysznic. Chcesz pierwsza?

To było miłe.

– Zaraz dołączę – zapewniłam tylko.

Zostawił drzwi uchylone. Światło wpadające przez okno rozlewało się na pościeli, docierało już do mnie. Było mi zbyt dobrze i wiedziałam, że traciłam cenny czas. Byłam obolała, bardzo obolała, ale głupio szczerzyłam się do tych koni na obrazach. Ich pan był niezłym dżokejem. Rozbawiona tym nieeleganckim porównaniem wstałam z łóżka. Dotknęłam żeber. Lekki ból był do zaakceptowania.

Weszłam do łazienki, Regi mył twarz przy marmurowym zlewie i ocierał ją białym ręcznikiem.

– Musisz wyjść na momencik, muszę siku.

Westchnął, ale to zrobił.

– Jesteś dżentelmenem, najdroższy – mruknęłam, gdy mnie mijał.

Szybko się wysikałam i otworzyłam mu drzwi. Podszedłszy do prysznica, ustawiałam wodę, sprawdziłam jej ciepło, rozglądając się po łazience.

– Czego szukasz? – zapytał za mną.

– Gumki do włosów. Jeśli je zmoczę… nigdy stąd nie wyjdziemy. Zepnę je. Okej… Mam.

W koszyczku na przybory toaletowe zalazłam grzebień z podłużnym uchwytem. Złapałam włosy na czubku głowy i przytrzymałam grzebieniem. Zerkałam na rozbawionego Regiego, szukał dla mnie zapasowej szczoteczki do zębów i ręcznika w szafkach.

Otworzyłam szklane drzwi prysznica i weszłam do środka. Nie czekałam na Ashby’ego, ponownie ustawiłam wodę na gorącą i stanęłam pod strumieniem z jękiem zachwytu. Regi miał bajerancką łazienkę. Może czerń nie była moim ulubionym kolorem na ściany, ale prysznic zasłużył na pięć gwiazdek. Stały strumień wody wystrzelił z kilku różnych miejsc, na przeciwległych ścianach i z góry, a ja stałam, po prostu jęcząc z przyjemności. Poczekałam, aż woda będzie miała odpowiednią temperaturę, gdy Regi wszedł do środka, i musiałam się przesunąć do ściany. Moje stopy dotknęły chłodnych płytek, ale nie uniosłam twarzy, pozwalając wodzie tylko mnie obywać.

– Zmoczysz bandaż.

– Mhm…

Nierozważna sapałam i czułam, jak Regi wlewał na moje plecy męski żel pod prysznic, który rozmasował wzdłuż moich ramion przez piersi, a ja się nie poruszyłam. Był dokładny, pieniąc go na moich rękach, ramionach, a potem znów go nabierał i mył moje uda. Rozsunęłam nogi, by mógł wsunąć namydlone palce w cipkę. Będę musiała mu za to podziękować, ale nie teraz. Odsunął się, a strumień wody spłynął po mnie, obmywał mnie z piany, gdy te oczy wwiercały się w moją twarz. Odwróciłam się do niego i owinęłam ręce wokół jego ramion, całując go mocno i zapalczywie. Uderzył plecami w szklane drzwi. Wiedziałam, że moje serce rozgrzewało się w tej chwili jak woda tworząca parę na czarnych płytkach, unosząc się i osiadając na nas. Znałam to szczypanie w środku. Ból. Z taką siłą go całowałam, z tego bólu w sercu.

Odsunął się na sekundę.

– Uważaj, ślisko tu. – Musnął palcami bandaż, sprawdzając, czy się odkleił. – Wyjdź. Umyję się i znajdę jakiś zapasowy bandaż.

Podniosłam głowę, pozwalając, aby woda spływała ze mnie jeszcze chwilę, i wyszłam. Sięgnęłam po ręcznik, zaczęłam się wycierać, gdy Regi kończył się myć, szorując włosy i przejeżdżając dłońmi po swoich lędźwiach. Szklane ściany prysznica zaparowały od gorąca. Ocierałam końcówki włosów, gdy wyszedł ze środka i chwycił drugi ręcznik z półki, nim spojrzał na mnie z góry.

– O co chodzi? Zamilkłaś tak nagle, a to u ciebie jest podejrzane.

Westchnęłam tak dramatycznie i głośno, że jego brew się uniosła. Objęłam go w pasie i staliśmy tak przytuleni w łazience wyglądającej jak trumna dla wampira.

– To jest zły dzień na umieranie, Regi – powiedziałam poważnie, naśladując głos Orlego Oka.

Rozbawiłam go tym. Zaśmiał się, całując mnie w nos. Nie wiedziałam, co przyniesie nam kolejny dzień, który nazywamy jutrem. Ale tu i teraz po raz pierwszy w ogóle mnie to nie obchodziło.

***

Trackingpoint – najlepszy karabin snajperski świata – przywiózł mi jeden z ludzi Cesarza i nie chciałam wiedzieć, ile mi za to policzy. Załatwił go naprawdę szybko. To ja powiedziałam Regiemu – po tym cholernie udanym seksie – że załatwię sprawę Borenki, aby Michael mógł wrócić do Londynu. Ale musiałam mieć trackingpoint, to wymagało precyzji. Borenkę trzymali w biurze imigracyjnym. To pięćset jardów od okna akademika w Canterbury House. Pokój wynajęliśmy na fałszywe dane. Nieopodal znajdował się budynek Lunar House. Nie wszystko nam sprzyjało. To ósme piętro, a Borenko był przesłuchiwany na czwartym.

Siedziałam od godziny w tym oknie i odmierzałam cele w bezprzewodowym naprowadzaniu lunety w trackingpoint. Zrobiłam otwór w szybie, aby lufa się tam zmieściła. Poprzesuwaliśmy meble i miałam kanapę za plecami, abym mogła zaprzeć się tyłkiem i przyjąć wygodną pozycję. I teraz siedziałam na oparciu kanapy z nogą na wąskim parapecie. Poruszyłam szyją, która zesztywniała od trzymanego na kolanie cudu sztuki snajperskiej.

– Woda kapie w kranie – rzucił Jim z drugiej kanapy, a jego skórzana kurtka trzeszczała, gdy się obracał. – Jak ci studenci tu żyją? Śmierdzi odpadami.

To oderwało mnie od celu, od lewego okna na czwartym piętrze. Do tego strzału musiałam się pochylić. Na szczęście chłopaki zakleiły okno taśmą maskującą, tak że nie rozproszy mnie światło i nikt niczego nie dostrzeże.

Nie odwracałam się, znałam rozplanowanie pomieszczenia. Ludzie Regiego wepchali się tu ze mną, licząc na dobrą zabawę i pokaz. A teraz utknęli ze mną. Regi siedział w fotelu od dobrych kilku minut i przesuwał wykałaczkę w buzi. Dwa razy już sklął Noora, który siedział na krześle między kuchnią a ciasnym salonem i wyjadał precle z miski na stoliku. Orle Oko i Jim zajęli drugą kanapę w pomieszczeniu. Tylko Andy siedział za moimi plecami na brzegu. Dwóch ochroniarzy kręciło się po korytarzu.

Słyszałam, jak Orle Oko składał gazetę, którą znalazł w mieszkaniu studenckim. Andy wystukiwał wiadomość na komórce. Hałasowali.

– Kurwa – warknęłam po raz piętnasty. – Możecie być cicho?

– Ana, to niemożliwe – wyszeptał Jim i nawet jego skórzana kurtka na grzbiecie wydała cichy jęk protestu.

– Mówiłam, abyście zostali na dole.

Wzrok mi szwankował, więc zamrugałam, chcąc go odciążyć. Spojrzałam w lunetę, która znalazła tylko sekretarkę i tłumacza w oknach na czwartym piętrze. Byłam pewna, że przyprowadzą tu Borenkę. To rosyjski tłumacz, a on będzie chciał zagrać tak, aby wrócić szybko do kraju. Musiałam się skupić na pracy, karabin ciążył mi w dłoni, ale to najlepsza pozycja, jaką miałam.

Oblizałam wargi. Znalazłam punkt na sekretarce, utrzymał się dłużej niż trzy sekundy, i mogłam ją zdjąć czystym strzałem. Był w jej granatowym pulowerku z Primarka. Nie chciałam oddychać zbyt głośno. Obawiałam się, że zgubię położenie, gdyby Borenko siedział naprzeciw niej. Ale on stał dopiero przy drugim biurku w załamaniu ściany i okna, widziałam mankiet jego płaszcza. W końcu usiądzie, musiałam tylko być cierpliwa. Anglicy będą kulturalni, proponując mu herbatę albo gazetę.

I znów Orle Oko zaszeleścił swoją kurtką.

– Odłóż gazetę – poprosiłam, puszczając czerwony przycisk przy spuście.

– Masz dziś humorek, Ana – podsumował Jim. – Znowu nas opieprzasz. Jeszcze nic nie zrobiliśmy, tylko czekamy.

Nawet Regiemu nie pozwoliłam podejść z lornetką do okna. Rozpraszał mnie. Teraz wyłapywałam dźwięk, jak przesuwał się w fotelu. Odchylił głowę na oparciu, błysk jego okularów mnie dekoncentrował.

– Co? – Nie odwróciłam twarzy.

– Dorwiesz go, jak wyjdzie z budynku.

– Nie. Tylko tu. Wejście jest z drugiej strony budynku i muszą minąć przecznicę, aby się tu dostać. Wyjdziemy spokojnie przez piwnicę.

Taki był plan. Trudno było uporać się z emocjami, kiedy byłam w stresie, odfiltrowywałam strach i zablokowałam wahanie. Znów mrugałam, zmęczone oczy szczypały. Szuranie. Dobra, przeginałam, bo wkurzałam się szybko, więc odłożyłam karabin na kanapę za sobą i wyprostowałam ramiona. Wykonywałam kilka ruchów, aby przywrócić krążenie.

– Jeśli jakimś cudem uda jej się go zdjąć, będę chyba tańczyć nago na London Birdge.

Zerknęłam na Jima z powątpiewaniem i sięgnęłam po papierosy, które Noor zostawił na szafce z książkami. Wyjęłam jednego i zapaliwszy, wypuściłam powolnie dym. Zapatrzyłam się w ohydną wykładzinę.

– Przerwa… Nareszcie. Muszę do łazienki, wybaczcie – oznajmił Andy i zniknął w toalecie.

Orle Oko wstał z miejsca, strzelając kośćmi ramion. Jim wzdychał głęboko, obserwując mnie. Sięgnął po swoją paczkę papierosów zostawioną na niskim stoliku.

Regi tylko mi się przyglądał, przyjmując papierosa od Jima.

– Dekoncentrujecie mnie – odparłam na jego pytający wzrok, chodziłam w kółko z papierosem po małym pomieszczeniu. – Nie potrzebuję widowni. Utknęłam z wami.

Zerknęłam znów na Regiego, który uśmiechał się powolnie. Wyglądał zupełnie profesjonalnie, tak samo spokojny i uprzejmy jak zawsze.

Droga marynarka z ciemnego materiału od Etro i granatowy krawat idealnie pasowały do koszuli w prążki. Teraz patrzył na mnie, wypuszczając dym, gdy Jim narzekał na tracony czas. Regi milczał. Głębokie niebieskie oczy pozostawiły mnie z tym samym wrażeniem, które odniosłam, gdy zobaczyłam go po raz pierwszy. Był przystojny z całym tym urokiem twardziela i najwyraźniej tak samo godny zaufania jak wówczas.

– Wyglądasz na spiętą. – Jego głos był nagle o ton bardziej uwodzicielski. – Usiądź tutaj, wymasuję ci ramiona.

Zerknęłam na niego zaskoczona i wypuściłam dym spomiędzy warg.

– Czego chcesz?

– Zdejmij tego pierdolonego fiuta, Ana.

– Nie pośpieszaj mnie – nacisnęłam. Znalazłam popielniczkę na szafce z książkami. – Nie widzisz, że się staram? To ponad pięćset jardów. Stań przy tym oknie i go zestrzel, zwłaszcza w tej pierdolonej, niewygodnej pozycji! Nie mogę ustawić celu dłużej niż dwie sekundy, bo mi tu jęczycie nad uchem jak cipki, które chcą poplotkować.

Milczał, wyjmując papierosa i strzepując go do popielniczki obok dłoni.

– Okej. Daj mi to zrobić po mojemu. – Zgasiłam papierosa.

Przerzuciłam włosy przez ramię i zacisnęłam usta, gdy Andy wrócił do pomieszczenia, zerkając po naszych twarzach niepewnie.

– Coś przegapiłem?

– Nie – odpowiedziałam i popatrzyłam na Regiego. – Nie potrafię tego robić tak jak wy.

– Doprawdy? – Uśmiechnął się do mnie, grając na zwłokę. – Nikt z nas nie ma przeszkolenia snajperskiego.

Skinęłam głową i zerknęłam na Orle Oko wracającego na kanapę.

– Owszem, nie ma. Ale sądziłam, że Orle Oko skądś dostał ten przydomek.

Mój ulubieniec nie odpowiedział na zaczepkę. Noor opychał się preclami, a ja rozluźniałam palce, nie przestawałam poruszać nimi i ramionami.

– Cóż, ty o tym nie wiesz, ale to Orle Oko ma niezłą historię – zapewnił mnie Regi. – Opowie ci ją, jak skończysz tutaj.

– Kłamiesz. Nie przekupuj mnie. Robisz to cały czas. Powiedziałam, że to zrobię.

Odchyliłam głowę i zamknęłam oczy, odcinając się od nich. Pocierałam twarz palcami, chcąc się trochę ogarnąć.

– Ziemia do Anny – zauważył donośnie Jim. – Jesteś tam?

– Przepraszam, skupiam się. To jeden strzał. Nie ma poprawki.

– On już siedzi za biurkiem, mamy punkt – relacjonował Regi znad swojego telefonu.

– Dobrze. Niech siedzi. Nie ucieknie – wysapałam.

Andy był zajęty w kuchni, pobrzękując szklankami, ale zerkał nerwowo w moją stronę. Dzisiaj miało się wiele rozstrzygać, ja miałam to rozstrzygnąć. Wróciłam na miejsce. Posadziłam tyłek na oparciu kanapy i uniosłam stopę do parapetu. Dobrze, że włożyłam oficerki. Dłonie luźno. Sięgnęłam po karabin. Był ciężki. Ustawiałam go chwilę, aby się nie obsunął, i było mi trochę wygodniej. Wiedziałam, że oni wszyscy mnie obserwowali jak dzieciaki w Disneylandzie, bo to ich fucha. Sami chcieliby pobawić się karabinem dla dużych chłopców, a jednak to ja dostałam tę rolę. Pochyliłam się. Lufa trafiała w otwór. Wygięłam się, prezentując sylwetkę do tego strzału. Szukałam odpowiedniego okna i kąta, przyciskając czerwony guzik pod spustem samoczynnie rozpoczynający namierzanie celu. Wróciłam do obliczeń w głowie. Z przyzwyczajenia. Obserwowałam każdy ruch w pomieszczeniach budynku.

– Chcesz coś do picia? – zapytał Andy, lecz szybko zamilkł.

Szczęśliwie.

Pot rosił moją górną wargę, gdy znów obliczałam każdy punkt jak wcześniej, aby nabrać ostrości w lunecie. Musiałam upewnić się, że to będzie jeden strzał i szyba w tym starym budynku mnie przepuści. Musiała. Ja tak założyłam z góry. Przesuwałam lufę na sekretarkę o cale, system odmierzał cel i wracał. Żmudne, bolesne, nie robiłam tego często, ale trenowałam wiele razy. Ten karabin był bajką dla zawodników na całym świecie. Miałam umowę z Regim, że jeśli zdejmę Borenkę, to od razu zabierze mnie na kolację i seks. W dowolnej kolejności. Obietnica nie była wcale taka niezwykła, ale sposób, w jaki ją złożył, już tak. Nie było tu głośnego „obiecuję”, tylko czyste zapewnienie, że to zrobi.

Wyczułam zakłócenie w mojej osobistej przestrzeni.

Agent odsunął się i usiadł za biurkiem. Odsłonił Borenkę i poprosił o herbatę. Ruch w oknie sekretarki, wstała z miejsca. Wyszła z pola widzenia, zostali agent i Borenko. Rosjanin opowiadał coś zabawnego. Kiedy podniosłam wzrok i wróciłam na jego twarz, śmiał się do tłumacza. Pokazywał dwuznaczny gest, odmierzał swój interes dłońmi. Był ogromny, ogromny i ogromny… Pewnie w jego marzeniach. Przekręciłam znów kadr i luneta namierzyła go, gdy dosięgnęłam jego czarnego płaszcza. Nie mogłam go zranić, żadnych szpitali i gdybania. Siwe włosy, opalona skóra i krzywy zgryz. Jeremy Clarkson w wersji komicznej.

– Pięć jen – wydyszałam, bo tak nazywałam cel, który przejdzie przez pięć jenów.

Musiałam trafić.

Pomarańczowy punkt. Ale bałam się nacisnąć na spust.

I już miałam strzelić, ale poluzowałam uchwyt. Borenko niespodziewanie się pochylił po chusteczkę, która wypadła mu z dłoni. Sklęłam się za swoją pośpieszną reakcję. Znów nacisnęłam czerwony przycisk, odmierzając. Czekałam na odczyt lunety. Nie chciałam, by Regi pomyślał, że byłam niepewna swoich zdolności, bo sama mu zaproponowałam, że to ja będę strzelcem. Musiałam teraz wyjść z tego klasą i nie nawalić. Chociaż nie mogłam stwierdzić, jaka była jego reakcja, gdy to powiedziałam, był bardziej niż rady, że pozbędzie się kłopotu szybciej, aniżeli planował.

Kątem oka wychwyciłam ruch po lewej. Regi odwrócił głowę w moją stronę.

– Regi? – zapytałam powolnie.

– Jeśli zabijesz go przed pierwszą… zamówię nam miejsca we włoskiej knajpce w Mayfair.

Tego, czy zdążę do pierwszej, nie potrafiłam stwierdzić.

– Obiecałeś mi stek z twojej ręki, Regi – odparłam bardzo powoli.

Borenko znów gestykulował, ale siedział w miejscu. Miałam go na celowniku i mogłam modlić się, aby się nie poruszył, ale agent chodził po pomieszczeniu, bo przyniesiono im herbatę. Zaczęli się śmiać, widać było, że dobrze się bawili. Jeden z nich był mordercą, lecz zdecydowanie nie był z tego powodu przygnębiony.

– Szef robi imprezę? Grill… uwielbiam go. – Jim był ciekawy. – Kiedy, szefie?

– Cicho. – Byłam zła.

Przyciskałam czerwony punkt, gdy Borenko wracał na miejsce z filiżanką. Herbatka, idealnie.

Jeden. Dwa. Trzy.

– Pięć jen – wyszeptałam, normując oddech do minimum.

Jeden strzał. Jeden… Pierwszy raz Cesarz kazał mi strzelać na pustyni do kóz z odległości siedmiuset jardów. A potem w Nowym Jorku z wieżowców odmierzać cele na dachach i odstrzeliwać flagi startowe. I dopiero to było cholernie trudne.

Borenko zaśmiał się do agenta, unosząc filiżankę do ust.

– Nie – warknęłam, bo usłyszałam chrupnięcie precla, na którego nadepnął Noor. – Odstrzelę ci nogę.

Unormowałam oddech powolnie… bardzo powolnie. Jeden. Dwa. Trzy… Borenko był czerwonym punktem dłużej niż trzy sekundy i mocno nacisnęłam spust. Bez patrzenia, czy trafiłam w cel. Odchyliłam się lekko.

– Idziemy! – krzyknęłam i oderwałam się z kanapy.

Jim rzucił się po karabin i pobiegliśmy do drzwi. Tylko spokojnie, nikogo tu nie było, a musieliśmy dostać się do windy. Wcisnęliśmy się do niej, licząc, że nie przekraczamy dopuszczalnego obciążenia. Piwnica. Orle Oko odliczał czas, w którym chłopaki na górze miały sprzątnąć odciski palców, a inne czekać na dole przy SUV-ach. Wciskałam się w klatkę Regiego, odchylając szyję, bo zdrętwiała. Telefon dzwonił w ciszy. To Regiego. Drgałam, gdy winda mozolnie sunęła w dół. Regi podsunął sobie okulary na nos i zerknął ukradkiem do telefonu.

Popatrzył mi w oczy i zapytał:

– Krwisty stek?

– Nie. Przypieczony z musztardą francuską – marzyłam, aż ciekła mi ślinka.

Regi uśmiechnął się i pokiwał głową.

– Kurwa! Trafiła? – nie dowierzał Orle Oko, patrząc na nas z boku. – Trafiła? Naprawdę?

Wszyscy czekali w napięciu. Regi skinął głową, uśmiechając się do mnie. Przysunęłam się bliżej, tak, aby nikt z zewnątrz nie mógł mnie zobaczyć i sprawdziłam broń pod jego marynarką. Z bliska jego oczy wyglądały równie dobrze, jeśli nie lepiej.

– Dziewczyno… oddaję honor. – Jim odwrócił się do mnie. – Mogłem przyjąć zakłady, to był pewniak, że wygrasz. Zasłużyłaś na olbrzymi stek.

Wow. Poczułam, że podoba mi się bycie w centrum zainteresowania tych facetów.

– Stek i seks. W dowolnej kolejności – poprawiłam go, gdy drzwi windy się rozsunęły, i wybiegliśmy przez mroczną, śmierdzącą piwnicę.

Gabe otworzył nam drzwi do SUV-a. Kiedy zapinałam pasy, drżały mi dłonie. Samochód odjechał w pośpiechu. Regi przyglądał mi się z miejsca pasażera z przodu.

– Zapomniałem ci powiedzieć, że Michael planuje przylecieć wieczorem. Zostaliśmy zaproszeni na oficjalną kolację w jego domu.

Zaklęłam i usłyszałam, jak się zaśmiał.

– Jedziemy prosto do ciebie. Stek zjem potem.

Rozdział 14

Prawda.

Prawda była słabością. Tylko wtedy, gdy należało ją wyznać. Ja traciłam przez nią część mojej bariery ochronnej. Z każdą prawdą, którą przepływała przez mój organizm, osłabiałam siebie. Prawda była gdzieś blisko, czaiła się, starałam się ją obchodzić i mówić tak, aby mnie zrozumiano, ale byłam już zarażona.

Siedziałam w wielkim SUV-ie, który wjechał na płytę lotniska. Za chwilę miał tu wylądować prywatny odrzutowiec Michaela z jego rodziną na pokładzie. Patrzyłam na lotnisko przez zaciemnione szyby, czułam się jak aktorka w kiepskim filmie szpiegowskim. Było spokojnie, chłopaki również nie były zbyt nerwowe. Andy tłumaczył się, że prosił Michaela, aby przyleciał za tydzień i to przeczekał, ale on chciał być już mieście, gdy grabiono terytorium Fergusona. Król musiał pojawić się na scenie. Czekałam tylko, kiedy wyskoczą jeszcze ci źli faceci z bronią, ale Regi zapewnił mnie, że już nikt nam nie zagrażał. Aczkolwiek kazał być czujnym i się pilnować – jak dotychczas. Byłam całkiem pewna, że nadeszły spokojniejsze czasy. Na płycie lotniska było pięć SUV-ów, chłopcy woleli cieszyć się urokami wieczoru na zewnątrz, ja nadal siedziałam w środku, ale drzwi miałam uchylone, więc słyszałam ich śmiech.

Noor siedział na przednim siedzeniu i zerkał na mnie z szerokim uśmiechem, opowiadając o Diasy i tym, że wolałaby zostać w pałacu, niż wracać do rzeczywistości. Może ja również wolałabym tam zostać. W tym łóżku z Regim. Zerknęłam na niego, rozmawiał z Andym i Matthew, widocznie cieszyli się, że Michael wracał. Łączyła ich więź, York był kimś więcej niż pracodawcą. On z pewnością był dowódcą całej ich grupy, ale struktury były jasne. Orle Oko i Jim tu byli, w takich chwilach nigdy nie opuszczali posterunku obok Regiego. Trzech ochroniarzy stało sztywno z bronią pod ręką, byli czujni, ubrani we wspaniałe czarne płaszcze – aby się nie wyróżniać. Regi był ubrany tak samo, aczkolwiek miał pod spodem koszulę i krawat. Ja oczywiście nadal byłam na niego napalona, chcąc ten krawat i koszulę zdjąć.

Samolot pojawił się na niebie i oni patrzyli na jego światła. Schowałam komórkę do torebki i wysunęłam się z SUV-a, chciałam mieć swoje miejsce między nimi, ale zatrzymałam się przy samochodzie. Obserwowałam, jak samolot podchodził do lądowania.

Schowałam twarz w kołnierzu kurtki, czując przenikliwe zimno. Samolot wylądował i schody się wysunęły. Natychmiast wyszedł Michael w wełnianym płaszczu, w towarzystwie dwóch ochroniarzy. Spoglądał w dół na swoich przyjaciół, uśmiechnął się jak komik i wyciągnął ręce w geście zwycięstwa. Sama się zaśmiałam. Zszedł po schodach i przywitał się z przyjaciółmi, nim ochroniarze weszli do samolotu. Ujrzałam Kirsten w bieli, trzymała na rękach może czteroletnią dziewczynkę w różowej kurtce. Za nią wyszła druga kobieta prowadząca chłopca za rękę.

Michael zawrócił i objął Regiego, szeptali coś między sobą. Potem podszedł do Andy’ego i Matthew. Musiałam przyznać, że mnie onieśmielali. Gdy chłopiec podbiegł do ojca, Regi go uścisnął. Z samolotu wyszła jeszcze starsza kobieta, która musiała być matką Kirsten, bo jej ojciec również tu był. Regi ulokował Kirsten i dzieci w SUV-ach. Michael przejął córkę. Gdy Kirsten mnie ujrzała, posłała swój niewymuszony uśmiech. Nie sądziłam, że potrafiła się tak uśmiechać. Skinęła mi głową i wsiadła do auta. Michael podał jej córkę i posadził syna na siedzeniu, po czym zapiął mu pasy bezpieczeństwa.

Regi szedł już w moją stronę.

– Michael, chcę nas widzieć w swoim domu – oznajmił.

Spojrzałam za niego, bo Michael tu szedł, krzycząc na Matthew, aby się nie wygłupiał i wracał do auta.

York zapinał guziki wełnianego płaszcza i uśmiechał się do mnie. Widocznie przebywał gdzieś w pełnym słońcu, bo się opalił.

Zerknął na Regiego, ale wysunął dłoń w moją stronę.

– Dzień dobry, Ano. Słyszałam, że miałaś trochę pracy z moimi chłopcami.

Uścisnęłam jego dłoń lekko.

– Powiedzmy… to było trochę pracy.

Złapał moje spojrzenie i uśmiechnął się, gdy wszystkie cztery SUV-y za nami odpaliły silniki.

– Regi przekazał ci zaproszenie na kolację do mojego domu w Holland Park?

– Tak, dziękuję.

– To ja dziękuję. Nie sądziłem, że uratujesz mi życie w tak krótkim czasie.

– To jest gwarancją tego, że dobrze zainwestowałeś swoje pieniądze.

Michael zerknął na Regiego i naprawdę wydawał się nie tyle rozbawiony, co ośmielony, ale poklepał go po ramieniu.

– Jedźmy już. Zgłodniałem od tej bezczynności w samolocie. Mamy dużo do omówienia, moi drodzy przyjaciele.

I tyle. To powiedziawszy, odwrócił się, aby wsiąść do jednego z SUV-ów. Regi śledził go bacznie, gdy Jim chronił mu plecy, ale Ashby nie odpuścił.

– Wsiadaj, Ana – poprosił, więc wsunęłam się na tył, on obok mnie.

Czekaliśmy jeszcze na Jima i dopiero ruszyliśmy w kolumnie samochodów. To dziwne, ale nie miałam nic do powiedzenia. Michael był jednym z bogatych ludzi, a dom na Holland Park miał usytułowany niedaleko Beckhamów i Davida Camerona. Mijaliśmy ulice Londynu pogrążone już w wieczornym szaleństwie. Gdy wjeżdżaliśmy do tych dzielnic dla bogatych ludzi, dwa SUV-y się odłączyły. Regi poinformował nas, że rodzice Kirsten mieli inną posiadłość w Londynie. Zajechaliśmy pod białą kamienicę. Ochroniarze kontaktowali się z tymi w środku domu, by upewnić się, że wszystko w porządku, nim eskortowano Kirsten z dziećmi. Potem wprowadzono Michaela, a na końcu ich bagaże.

– Nie damy im chwili na rozpakowanie? – zapytałam.

– Mają od tego służbę – zapewnił Jim. – Michael chce nas widzieć wszystkich.

– Okej.

Wysiadałam z samochodu, nadal byłam w oficerkach. Regi kazał Noorowi znaleźć miejsce i czekać przed domem razem z resztą. Wspinałam się po samochodach za Jimem, żałując, że nie miałam lepszego stroju.

Ciemnobordowa markiza nad wejściem i hol pełen obrazów oraz kosztowności już zapowiadały, jak ekskluzywny to dom. Kirsten krzyczała na służbę, że dzieci miały być najpierw wykąpane, potem położne do łóżek. Ochrona kręciła się wokoło, a my ściskaliśmy się w wąskim holu.

Matthew zatrzymał się za mną i pokazał mi korytarz.

– Chodźmy do jadalni, zanim nas staranują – zaproponował.

Weszłam za nim do uroczej jadalni z widokiem na ogród. Na długim stole ustawiono już zastawę i kryształowe kieliszki. Palące się świece tworzyły delikatną łunę, a złote ramy odbijały ją, rzucając poblask na beżowo-złote ściany. Były tu jeszcze kryształowy żyrandol, kinkiety i ozdobny stół z mosiądzu pod ścianą, a nad nim pejzaż posiadłości na prowincji. Może drugiego domu Michaela? Dwóch kelnerów w białych koszulach i czarnych spodniach uwijało się przy stole, zapraszając wchodzących do zajęcia miejsc. Ja wsunęłam się pod ścianę, zajmując tam neutralną pozycję za plecami Matthew.

– Nikt nie wierzył, że uda nam się tak szybko sprowadzić Michaela – tłumaczył mi Matthew, widocznie podniecony tym zebraniem. – Roger obiecał zachować dystans, ale świerzbią go ręce na południowe Hyatt Park. Michael to wie. Musimy działać szybciej.

Przyswajałam to, ale nie wtrącałam się do tych dyskusji, gdy nie musiałam. Regi wrócił do środka, oddał płaszcz ochroniarzowi przy drzwiach.

– Proszę, siadajcie – oznajmił głośno z uśmiechem, wskazując na stół. – Michael dołączy do nas za chwilę. Whisky i brandy dla wszystkich.

Stałam w miejscu, gdy goście zdejmowali nakrycia, oddając ochroniarzom. Orle Oko widocznie odwrócił się do mnie, wysunął krzesło i czekał. Ten facet mnie kiedyś po prostu zabije tymi gestami dobrej woli. Jęknęłam. Zdjąwszy kurtkę, podałam ją mijającemu mnie ochroniarzowi i ruszyłam do wskazanego miejsca.

– Będziesz szeptał mi czułe słówka? Czy obmacywał pod stołem? – wypaliłam, ale on tylko uniósł brew i pozwolił mi zająć miejsce.

– Mówi się „dziękuję”.

– Dziękuję, Frank.

Regi jedynie na nas zerknął, żartując z pozostałymi. Teraz czekaliśmy na Michaela, gdy rozlewano dobrą brandy i śmiano się głośno.

Wszyscy zachowywali się jak rodzina, oni się znali, a ja do nich dołączyłam. Przesunęłam się na krześle, automatycznie podwijając długą bluzę, która zjeżdżała mi na dżinsy, i wymacałam glocka za paskiem spodni. Każdy z mężczyzn był uzbrojony, nie miałam się czego obawiać.

Michael wyszedł w koszulce z logo Lacoste na piersi, bez marynarki.

Był całkiem swobodny, gdy zacierał ręce.

– Panowie i pani. – Skinął mi głową. – Witajcie w domu.

Mężczyźni zaczęli uderzać dłońmi w stół z radości.

– Tak, dziękuję, ale muszę prosić o ciszę… dzieci dopiero zasypiają. Mieliśmy długą drogę powrotną, ale jesteśmy. – Usiadł u szczytu stołu, mając Regiego po prawej stronie, a Andy’ego po lewej. – Carl, cygara. Muszę zapalić.

Poczęstowano wszystkich, ja odmówiłam. Poprosiłam o whisky i odstawiłam szklankę na stół.

– Chyba nie cieszyłeś się tak w osiemdziesiątym dziewiątym, gdy wróciłeś z Budapesztu z przeszmuglowanymi papierosami – oznajmił Regi i ci, którzy byli wtajemniczeni, się zaśmiali.

– Oczywiście – zgodził się gorliwie Michael. – Ten sam strach, ale mniej ewentualnych strat. Panowie, za powrót do domu.

Unieśli szklanki w toaście. Niechętnie zrobiłam to samo i odstawiłam nietknięty alkohol.

– Brakowało mi tego – zapewnił Michael.

Czekał, aż Carl odpali mu cygaro, a następnie pozostałym. Zapach tytoniu wypełnił powietrze.

– Powiedzmy szczerze, każde słońce jest dobre, ale tylko w swoim kraju patrzy się na nie z sentymentem. Jestem na bieżąco. Więc nie musicie mi nic opowiadać. Cały czas z wami byłem, ale to wy pragnęliście chronić moje jaja jako pierwsze.

Jezu, ten facet był szczery do bólu.

– Dziękuję, Ano, bo są na miejscu. – Wysunął szklankę w toaście w moją stronę.

– Abyś mógł płodzić więcej uroczych dzieci – zapewniłam twardo i na szczęście to załapali, bo zaczęli się śmiać.

– Oczywiście – odparł sam Michael.

– Ale tylko z żoną, inaczej mu się te jaja nie przydadzą – obwieściła Kirsten, wchodząc do środka w markowej koszuli z żabotem i złotymi guzikami oraz w białych spodniach. Zatrzymała się za mężem, kładąc mu dłoń na ramieniu. Ta kobieta była tu jak królowa. – Panowie… Ano. Dziękuję wam, za uratowanie życia mojego i mojej rodziny. Doceniam wasz wkład w to, że mogliśmy tu wrócić.

– Cali – dodał Michael, czule klepiąc ją po dłoni ze złotą obrączką. – Żonie nie podobały się wymuszone wakacje. Nie spakowała odpowiednich strojów.

– Powiedzmy. Regi… następnym razem, gdy będziesz wrzeszczał mi do słuchawki, abym spierdalała i pakowała walizki, bądź skory poinformować, żebym nie zabierała futra – powiedziała z akcentem kobiety wyższych sfer.

– Nie omieszkam. Nie wiedziałem, że Michael, znów zapomniał naładować baterii w telefonie.

– Mój błąd – obwieścił Michael wcale niespeszony.

Wyczułam, że Kirsten na mnie patrzy. Orle Oko nawet się odsunął, aby mogła wbić we mnie ciemne spojrzenie, i jej rozbawienie minęło.

– Ano, żadne pieniądze nie są w stanie wynagrodzić ci tego, co zrobiłaś kilka dni temu. Mój dom jest twoim domem, a ja jestem twoją dozgonną dłużniczką.

– Ja również, Ano. – Michael skinął mi głową.

– To nie jest kwestia podziękowania, bo udało wam się uciec w ostatniej chwili – potwierdziłam, ściskając w palcach brzeg noża leżącego na stole. – Mogłam powiedzieć wam o pułapce w momencie, gdy podalibyście mi dane. Wynajęliście robota kuchennego, ale nie potraficie go zaprogramować tak, aby jego praca była tą której potrzebujecie.

Cisza. Sama czasem zadziwiałam siebie, kiedy wypowiadałam słowa, które Cesarz zawsze trzymał w zanadrzu. To również były jego słowa.

– Mój błąd – przyznał Regi bez skrępowania. – To ja podjąłem tę decyzję, Ana.

Michael uśmiechnął się do niego, kręcąc głową, że się nie zgadza.

– Razem ją podjęliśmy. I teraz już wiem, że Cesarz nie na darmo cenił twoją pracę. Dlatego tu jesteś, Ano. Zasłużyłaś na zaufanie i lojalność mojej rodziny.

Spojrzałam w górę i napotkałam pochłaniający mnie wzrok lodowoniebieskich oczu Michaela.

– Gdy kontrakt minie, odejdę bez kuli w głowie. Zniknę. Ale jeśli chcesz mnie dorwać, ja nie cofnę się przed niczym. Dlatego nie możesz mi gwarantować swojej lojalności. Zaufanie jest transakcją, pod którą się tylko podpisałeś. – Ładunek energii rozbłysnął nagle w każdej komórce mojego ciała, które alarmowało, że ich wkurzyłam. Zmusiłam się, aby nie sięgnąć po glocka. – Zaprosiłeś mnie tu, dając miejsce przy tym stole. Cokolwiek tu teraz powiecie, ja przyjmę tę informację. Zapamiętam ją ze szczegółami i będę wam służyć radą oraz pomocą. Ale gdy skończy się moja umowa, ja nadal będę mieć tę informację i przetwarzać ją do swoich celów.

– Chcesz powiedzieć, że zdradzisz? – nie dowierzał Andy, uderzając pięściami w stół.

Ruch moich palców ustał.

– Zadałeś niewłaściwe pytanie – odparłam, nie patrząc na nikogo.

– Co chcesz nam powiedzieć, Ano? – zapytał bezpośrednio Michael, wysuwając się do przodu i kładąc dłonie na stole.

Nóż od mięsa mnie kusił, ale nie sięgnęłam po niego, wpatrując się tylko w błysk srebra. Odbijała się w nim moja twarz.

– Berećko.

– Pracowałaś dla niego? – nie dowierzał Orle Oko, gapiąc się na mnie.

Spojrzałam powolnie na Michaela, bo on również chyba nie dowierzał, że mogłam to zrobić.

– Wiedziałam, że sprzedawał informację Nakaszwilemu, bo to ja puściłam ten układ w ruch – wyznałam. – To moja praca. Dlatego jeśli chcesz zachować coś dla siebie, każ mi wyjść. Moja rola jest pośrednia w tym układzie.

***

Zimny wiatr wiał czasem od miejsc, w których chciałam jeszcze się znaleźć.

Wracałam do pracy dla Yorka już przy dużych zlecaniach, ale zostałam wykopana z łóżka Regiego. To, co powiedziałam w domu Michaela, odczuł jako zdradę. Nie mogłam mu się dziwić, Regi nie znosił kłamców. Wszystkie informacje od niego dostawałam przez Orle Oko, i to z nim teraz spotykałam się najczęściej. Nie był miły, ale to Orle Oko – przywykłam do jego grubiańskości na wysokim poziomie. W mieście pojawili się nowi gracze, chcący zabłysnąć w podziemnym świecie. I tylko Peter Sutton jawnie wysunął Michaelowi zaproszenie do współpracy. Stare pieniądze bogaczy z Keswick i wielkie udziały w fabrykach nielegalnej marihuany, milionerzy dorabiali się na ekologicznych uprawach. Orle Oko miał z nim spotkanie w posiadłości na przedmieściu, aby ustalić, czy chciał sprzedać udziały w swoich plantacjach.

Peter Sutton nie był po prostu wysoki, był ogromny. Jego ramiona i klatka piersiowa były masywne, a biodra wąskie. Strój, który miał na sobie, musiał być szyty na miarę.

Boże.

Lubiłam dużych facetów, a on prezentował się zdumiewająco. Przystojnie i elegancko. Emanował energią, która ostrzegała, że mógł być biznesmenem, miał dar przekonywania i potrafił działać. Atmosfera wokół takich mężczyzn była wypełniona przemocą. Poznawałam to po sposobie, w jaki trzymał szklankę w dłoni oraz skłaniał głowę z tą arogancją samca, który bez słów przekazywał, że lubi wyzwania i podołał im. On sięgał po wygraną bezwzględnie. Przypatrywał mi się z zainteresowaniem, kiedy stałam w rogu jego wypasionego salonu i przysłuchiwałam się ich rozmowie. Nagle zrozumiałam, o czym ci faceci myślą. Gdy mówili, spoglądali na mnie jak na trofeum, bym mogła poczuć tę całą potęgę i energię skupioną tylko na rysującym się w ich spojrzeniu pożądaniu.

Uśmiechnął się leniwie. Miało mi to przekazać jego intencje albo pozbawić mnie oddechu, zostawiając rozdygotaną w środku i chętną. Starałam się pokazać mu to, co chciał zobaczyć. Coś w jego oczach powiedziało mi, że on wiedział o swoim uroku i dlatego był pewny siebie. Dotykał warg w geście zainteresowania, spuszczając wzrok z Orlego Oka. Szare oczy spoglądały w kierunku faceta siedzącego w fotelu Petera, a celtyckie rysy wyostrzały się czujnie jak drapieżcy na polowaniu.

Był interesujący. Było w nim coś jeszcze, jego gesty były naturalne. Mój wzrok przebiegł po jego dłoniach, mięśniach napiętych pod marynarką i twarzy. Zdałam sobie sprawę, że on nie grał tej nonszalancji, on się taki urodził. Wtedy powolnie zwrócił się głębokim tonem do Orlego Oka.

– Oczywiście, pełny pakiet udziałów dla nowych członków. Przekaż Michaelowi podziękowanie za cygara. – Jego głos był dźwięczny, a oczy błyszczały rozbawieniem.

Musiałam zagryźć usta, aby powstrzymać uśmiech. On używał uwodzicielskiego tonu w stosunku do Orlego Oka.

Przełknęłam głośno i udało mi się wymusić spokój.

– Jesteśmy przyjaciółmi z Michaelem jeszcze od czasów, gdy Ferguson wykupił wszystkie plantacje w Mosedale – powiedział i podsunął cygara w kierunku Orlego Oka, częstując go.

Obaj zajęli się żmudną sztuką odpalania cygar marki King of Denmark – najbardziej ekskluzywnych i najdroższych cygar w świecie. Jego wzrok zatrzymał się na mnie, nim mężczyzna wskazał na pudełko leżące na niskim stoliku.

– Proszę? Madame pali cygara?

– Nie pali – odpowiedział za mnie Orle Oko.

Peter tylko roześmiał się pogodnie i wyprostował nogi niedbale na orientalnym dywanie.

– Proszę chociaż usiąść – poprosił, wskazał na krzesło kilka jardów ode mnie.

Pokręciłam głową, dając do zrozumienia, że mi tu dobrze.

– Przyjechaliśmy omówić końcowe warunki – zaczął Orle Oko lekko wkurwiony, że Peter skupiał się na błahostkach. – Jeśli cena nie ulega zmianie, zostanie wpłacona na twoje konto bankowe, tak jak chciałeś.

– Interesy. Michael zawsze wie, jak mnie zadowolić. Więc rozumiem, że jesteś tu tylko po to, aby zapewnić mnie, że transakcja została już wykonana?

Patrzyłam, jak odkładał cygaro i poruszał się z gracją. Wstał. Widocznie gabinet był zarezerwowany na bardzo prywatne spotkania. Był umeblowany podobnie do angielskich salonów w tego typu posiadłościach. Bogato. Peter ruszył do mahoniowego barku, aby nalać sobie drinka, lecz jeszcze odwrócił się do Orlego Oka, który odmówił. Peter zerknął na mnie, ale nie zapytał. Zaśmiał się, widocznie spodziewał się takiej reakcji z mojej strony. Szelmowski uśmiech, który mi posłał, zwiastował, że i tak mnie złamie. Złamie moją wolę, obiecując niebezpieczny wieczór z grami, w których to on będzie panem. Mogłam sobie wyobrazić, co miał na myśli. Zagłębił się w sofie, zapadając się w skórę, i zajął obracaniem brunatnego płynu w szklaneczce.

– Dobiliśmy targu. Podziękuj Michaelowi za prezenty.

Przestrzeń była na tyle mała, że to spojrzenie, które mi posłał, było jednoznaczne.

On uważał, że ja również byłam prezentem. Czy Michael wysyłał do niego także kobiety? To by tłumaczyło, dlaczego miałam na sobie sukienkę od Versace. Czarną ze złotymi naszyciami do kozaków od Louis Vuitton. Czy prezentowałam się jak droga dziwka? Z drugiej strony przypomniałam sobie, że byłam tylko wynajętą dziewczyną, więc może to moja kara?

Rozmawiali szeptem o interesach, samochodach i wyścigach konnych. Zastanawiałam się, czy Orle Oko uczył się tego na pamięć. Wpatrywałam się w rząd najlepszych trunków stojących na barku. To mnie rozluźniało – skupianie się na szczegółach. Oczywiście, dawno temu nauczyłam się również zapamiętywania zachowań i gestów, więc wiedziałam, co znaczy jego zerkanie na zegarek. I to, co przyszło potem.

Zdusiłam swoje wspomnienia, skupiając się na markowym zegarku Petera – czymś, co wyglądało na dobrą inwestycję – i whisky, którą teraz pił. Wciąż mówił, trzymając cygaro w jednej dłoni, a drinka w drugiej. Wyglądał jak władca absolutny przekonany o swojej stabilnej pozycji.

– Mamy w pełni wyposażoną szklarnię, tu niedaleko, jeśli chcesz, możesz zabrać próbki – powiedział Peter.

– Nie potrzebujemy ich – zapewnił Orle Oko. – Chcemy tylko twojego potwierdzania, że sprzedałeś nam swój towar.

– Zawsze mój. Nie podpisuję się pod innymi… hodowlami.

– Peter – Orle Oko wskazał na cygara – nikt tego nie kwestionuje. Będziemy potrzebować większej ilości towaru.

– Odcinacie sieciówki. Rozumiem – kontynuował Peter – możecie przynieść wszystko, co lubicie. Mając teraz większe wpływy, dam wam zniżkę, pod warunkiem że tylko ja będę dostarczać wam towar..

– Potrzebujemy różnorodności. Jeżeli nie mamy tego tutaj, z pewnością wiesz, że klientela przeniesie się gdzie indziej. Twój towar jest ceniony w niektórych kręgach.

Usta Petera się zacisnęły, Orle Oko nie miał czasem wyczucia.

To również zrozumiałam. Każdy lubił różnorodność. Spotkał mój wzrok i wiedziałam, że myślał o mnie, kiedy to mówił. Przytrzymał moje spojrzenie, zanim jego oczy jak ciepła pieszczota powędrowały wzdłuż mojego ciała – od piersi, poprzez nogi, aż po stopy w wysokich obcasach i z powrotem. Uśmiechnął się intymnie, a ja nie odwróciłam wzroku.

– Dogadaliśmy się, Peter? – Głos Orlego Oko odciągnął jego spojrzenie.

Powstrzymałam odruch obciągnięcia sukienki, zastanawiając się nieświadomie, czy zawsze przyciągałam kobieciarzy.

Peter był milczący, ale skinął głową, kończąc drinka.

– Tak, powiedz Michelowi, że dostanie to, co zamówił.

Oczywiście zrozumiałam aluzję do siebie jako nagrody, ale Orle Oko po prostu pozostał milczący, dopalając cygaro i będąc bardziej beztroskim. Peter wprowadzał atmosferę autorytetu oraz pewności, że nikt nie stanie mu na drodze. Ja czułam się tylko muchą w pajęczynie, którą wił, aby mnie tam złapać. Zobaczyłam, że Peter wyszeptał coś na ucho Orlemu Oku, a on się zaśmiał i skinął głową.

– Najlepsza. – Usłyszałam zapewnienie.

Mówili o mnie? Co mi tam, nadal stałam sztywno, gdy Orle Oko podziękował za gościnę i zapewnił, że spotkają się wkrótce na wymianę. Minął mnie, a ja ruszyłam za nim bez słowa. Stukot szpilek rozbrzmiewał w holu jak wystrzały z karabinów M14. Powolnie. Orle Oko zatrzymał się na schodach wejściowych, przez co niemal wylądowałam na jego plecach.

Wiedziałam, że to, co usłyszę z jego ust, mi się nie spodoba.

– Wróć. Poczekam na ciebie. Zapewnij go, że interesy z nami będą opłacalne, ale jeśli nas zdradzi, słono za to zapłaci.

Skinęłam głową, jakbym niczego innego się nie spodziewała. Spojrzałam na swoje stopy, myśląc o tym, co usłyszałam, a potem podniosłam głowę.

– Mam mu obciągnąć tak, aby zapamiętał, prawda?

Orle Oko znowu popatrzył na mnie tym długim, taksującym spojrzeniem.

– Nie jesteś tu dziwką – zaprzeczył. – Zrób to, co potrafisz najlepiej, i wracaj.

Zawróciłam więc do domu. Ochrona odpowiedziała zbyt cicho, bym mogła zrozumieć, a potem obserwowała mnie bacznie, gdy skręcałam do salonu, który przed momentem opuściłam. Weszłam do środka i znalazłam kamerę, ledwie widoczną za szerokimi gzymsem kominka. Doskonale, ciekawe, czy Orle Oko o tym wiedział. Prześledziłam zasięg kamery – obejmowała większą część pokoju, oprócz fragmentu przy drzwiach, gdzie teraz stałam.

Peter wpatrywał się w opustoszały trawnik na wschodniej stronie. Przez kilka sekund się nie poruszał, a gdy się odwrócił i spostrzegł mnie, uśmiechnął się szeroko.

– Wróciłaś. Tak, jak marzyłem.

Skinęłam głową.

– Nie mówisz po angielsku?

– Mówię. – Wzruszyłam ramionami. – Po prostu nie mam nic konkretnego do powiedzenia w tej chwili.

– Proszę, usiądź. Napijesz się wina? Białe? Czerwone? Chardonnay? – Wskazał na barek, do którego podszedł, ale ja stałam w miejscu.

– Nie, dziękuję.

Spojrzał przez ramię.

– Rozumiem. Skąd jesteś?

Nie odpowiedziałam.

Nie zrezygnował, przecinając dzielącą nas odległość, i zbliżył się, podając mi szklankę chardonnay.

– Milczenie to jeden z twoich talentów? Jeden z wielu talentów ludzi Michaela? Długo dla niego pracujesz?

– Powiedzmy. – Przyjęłam szklankę, nie wiedząc, co jeszcze mogłabym powiedzieć, i uniosłam w geście toastu.

Lekko stuknął w nią swoją, widocznie zadowolony.

– To miło, że wysyła piękne kobiety. Inne kultury wymagają piękna, aby zamienić interesy w przyjemność. Powinnaś o tym pamiętać, jeżeli zamierzasz spędzać czas na nudnych negocjacjach.

– Wiem. Znam swoją rolę.

– Znasz swoją rolę – nie dowierzał, gdy upiłam łyk słodkiego trunku, palącego w język. Odwrócił się, uśmiechając się tęsknie. – Jaka ona jest? Zdradź mi.

Zadawałam sobie to samo pytanie.

– Ty decydujesz.

Peter się zaśmiał.

– Czarująca – powiedział.

Wyjął mi szklankę z dłoni i dotknął palcem mojego policzka. Głaskał go pieszczotliwie. Spojrzałam na Petera i przełknęłam ślinę, rozdarta pomiędzy pragnieniem zabicia go a uspokojeniem nerwów. Pragnęłam ucieczki tak daleko, jak to tylko możliwe.

– Zamierzasz sprawić, że będę wierny twojemu szefowi? – Nie cofnął swojej ręki, widocznie zadowolony, gdy skinęłam głową. – Wiesz… dosyć o tym myślałem, gdy tam stałaś, milcząc. Jesteś zdumiewająco piękna.

Chwycił mnie za łokieć i przesunął się przez pokój w kierunku sofy, na której siedział poprzednio. Jego kroki były ciche na grubym dywanie. Objął mnie dopiero, gdy mnie tam posadził. Miękki zapach jego perfum wypełniał moje nozdrza. Wełna jego garnituru wydawała się otulać mnie w pasie. Peter siedział blisko mnie, nie zatrzymał się, dopóki nie dzieliło nas tylko kilka cali. Zamarłam, serce waliło mi tak mocno, że aż było to widoczne, bo mój puls szalał. Mężczyzna całował mój policzek.

– Masz rację, będę mu wierny, póki ty będziesz blisko mnie – powiedział miękko. – Jestem jego dłużnikiem. Ile muszę zapłacić, abyś pracowała dla mnie?

Zaczęłam oblizywać swoje nagle suche usta, potem przestałam, świadoma jego wzroku śledzącego ruch mojego języka.

– To część mojej pracy, do tego mnie wynajął.

– Więc to tak. – Przechylił się lekko, przybliżając się jeszcze bliżej; jego oddech ocierał się o moją skórę na szyi. – To zajmie trochę czasu, ale już mi się podoba. Chcę zobaczyć cię bez tej sukienki.

Walczyłam, aby jasno myśleć. Był za blisko, ale trzymałam ręce luźno na sukience, gdzie teraz jego dłoń sunęła w górę. Dzięki Bogu odpięłam uprząż z shuriken. Moje całe ciało krzyczało w proteście, ale on musiał mnie dotknąć. Zacisnęłam dłonie wystarczająco mocno, żeby ból mnie kontrolował, i poczułam mokre uderzenie w twarz jego języka. Wzięłam wdech, a potem następny i odchyliłam głowę, kiedy zaczął mnie całować. Wsunął do moich ust naglący i mięsisty język, spijał trunek, który na mnie pozostał.

– Śliczna i namiętna. Takie lubię. Nie sądzisz, że to coś znaczy?

Ssał delikatnie moją wargę, pozwalając zębom na nacisk, bez przerywania pieszczot. Jego ręka przesuwała się na moim udzie, dreszcz podniecenia nie był świadomy, ale to nie pożądanie go wyswobodziło, lecz adrenalina. Rozpychał moje uda, chcąc je rozdzielić.

– Czy to znaczy, że zostaniesz ze mną?

Jego dłonie przesunęły się w górę pod moją sukienkę, mogłam zrobić to szybko, ale przyswajałam fakty. Kamera należała do Petera. Orle Oko stał przy niej minutę, co znaczyło, że umieścił tam podgląd i teraz byłam aktorką grającą w kiepskim pornofilmie. Wyjęłam dłoń Petera spod sukienki, a on objął moją pierś i mnie całował. Chyba chciał mnie pożreć jak gigantyczną porcję ulubionej chicken masala. Trzymał mnie w swoich szerokich ramionach, a jego kciuki trącały moje wrażliwe sutki.

– Będzie nam razem dobrze. Czuję twoje podniecanie. – Jego głos stał się jeszcze niższy, bardziej zmysłowy.

Najważniejsze, że był przekonany, iż to podniecenie, a nie strach. Położyłam dłoń na jego widocznie zarysowanym penisie, by poczuć twardość.

– Doskonale. Uwielbiam twoje ręce, ślicznotko.

Uchyliłam się od pocałunku, a jego wargi opadły na moją szyję. Przeklęty Ashby! Obym dopadła jego fiuta i go zmiażdżyła.

– Au… ostrożnie, bo go złamiesz – wyjęczał Peter.

Ukryłam twarz w zagłębieniu jego szyi, niemal wybuchając śmiechem, myśląc o nędznej rzeczywistości, w której tkwiłam. Pora zakończyć przedstawianie. Złapałam Petera w mocny chwyt, a on zamarł. Wiedziałam, jak złapać, aby bolało. Przekręciłam dłoń szybko i znalazłam się na nim. Mogłam czuć napinające się w gniewie mięśnie jego ramion. Już mnie nie obejmował, tylko próbował się oderwać. To ja więziłam go w pułapce przy swoim ciele. Puściłam krwawiącego fiuta. Peter podniósł powieki, w jego oczach widziałam ból i szok. Przyłożyłam dłoń do jego ust, by nie krzyczał. Nachyliłam się, chcąc spojrzeć w jego błyszczące, wytrzeszczone oczy. Odszukałam palcami uchwyt w moim pierścionku i go obluzowałam. Nie chciało mi się bawić z przemocą. Po raz pierwszy pragnęłam to skończyć przed czasem i wyjść. Westchnęłam niezdolna unieść ciało, które się szarpało, podczas gdy wsypywałam mężczyźnie do ust magiczny proszek, który osiadał również na jego nosie. Cofnęłam się minimalnie, aby pył nie osiadł na mnie, i zmusiłam Petera, żeby zacisnął szczęki. Jego nozdrza falowały z każdym oddechem. Mrugnął, a jego oczy stały się niepewne, kiedy uśmiechnęłam się i zmysłowo wszeptałam:

– Będziesz pamiętał tę lekcję. Nie miej złudzeń co do tego, kto tu rządzi, Peter.

Wstałam i poprawiłam sukienkę, podczas gdy jego ciało wiotczało, szykując się do długiej drzemki. Sięgnęłam po cygara ze stolika, odłożyłam jedno i wyszłam, nie oglądając się za siebie.

Wróciłam do domu z Orlim Okiem. Zabrał mnie na jeszcze jedno spotkanie w jakiejś obskurnej szkole boksu, ale przynajmniej miejscowi chłopcy byli rzeczowi. Orle Oko był w swoim żywiole i zaprosił mnie na lekcję, nawet załatwił karnet do swojej siłowni i klubu kick boxingu – Bold Golden Glove. Powiedziałabym, że czuł się winny akcji z Suttonem, lecz po jego twarzy nie można było tego odczytać. Facet mało mówił, ale kupił mi kebab i zaserwował wizytę w swoim klubie, gdzie dorastał – coś było na rzeczy. Wybaczyłam mu.

Wspinałam się na swoje piętro na Ósmej Alei. Wtoczyłam się do budynku, poruszałam się wolno w tych butach. Nogi mnie paliły, napięcie w łydkach nie dawało mi spokoju. Pragnęłam już tylko długiego moczenia się w wannie z gorącą wodą i przyjemnego snu. Mogłam zamruczeć na myśl o tym, jak dobre by to było.

Szukałam kluczyków od domu w torebce, zdrętwiałam cała. Powinnam była zadzwonić do Ashby’ego, ale układ naszych sił był teraz defensywnie zmieniony. Zniszczyłam to kruche zaufanie, które mieliśmy, i on wysłał mnie do Petera. Przez pieprzoną prawdę. Też mi się zachciało szczerości. Trzeba było powiedzieć Michaelowi wszystko w cztery oczy. Nie musiałam rozgrywać tego przed publicznością.

Nie włączyłam świateł, zdjęłam tylko buty i płaszcz. Naprawdę potrzebowałam prysznica i trochę odpoczynku. Wiedziałam jednak, że woda nie zmyje obleśności palców Petera, żadne szorowanie nie mogło wymazać z pamięci jego pocałunków.

Westchnęłam, idąc jak więzień do salonu, i padłam na kanapę, twarzą w miękkie poduszki. Tak, mogłam teraz zapomnieć, jak bardzo spieprzyłam sobie życie.

Będę spała przez następne osiem godzin, wstanę tylko po to, aby pójść do łazienki, napić się trochę wody, nic ponad to. Nie będę odbierać telefonów. Miałam świadomość, że to nie przejdzie. Unikałam konfrontowania się z moimi emocjami, ale też prawdopodobnie byłam w głębokiej depresji. Niedobrze.

Dlatego więc z takim opóźnieniem wyczułam, że nie byłam sama w mieszkaniu. Gdy odnalazłam torebkę, w której miałam pistolet, usłyszałam syczenie zapałki, a po chwili w blasku ognia dostrzegałam twarz Reginalda siedzącego przy stole w kuchni i odpalającego sobie papierosa.

Rozdział 15

Obietnice.

„Nie składaj obietnic bez pokrycia, powiedział srogi nauczyciel do ucznia. Ale składaj te, które ludzie chcą usłyszeć. Obiecuj sobie życie w przyjemności, ale nie dąż do niego przez pryzmat wygody”. Tylko kilka moich myśli, które nawet po zapisaniu brzmiały durnie. Głównie dla mnie samej. Moje obietnice były jak huragan Katrina – przychodziły spontanicznie, zabierały dużo energii i zostawiały bałagan.

Regi siedział sobie w mojej kuchni po ciemku i palił papierosa, a ja nie miałam mu nic do powiedzenia.

Z hukiem odłożyłam torebkę na stolik. Wstałam, włączyłam światło, aby ujrzeć Ashby’ego rozpartego na krześle, palącego ulubione papierosy i bawiącego się opakowaniem zapałek. To jego mieszkanie, jego warunki i sposób okazywania mi, jak mało ważna byłam. Nie rozklejałam się przy takich numerach, ja znałam je na pamięć. Podeszłam do lodówki, wyciągnęłam wodę mineralną i odkręciłam zakrętkę. Na lodówce było przypomnienie, że miałam pojechać na wizytę kontrolną do lekarza. Zmięłam ją w palcach i zostawiałam na szafce. Noor napisał tę notatkę swoim koślawym pismem. Ciemne oczy Regiego śledziły każdy mój ruch. Usiadłam na sofie i położyłam stopy na stoliku.

– Sprawdziłam Suttona. Nie sprzedaje wielkim graczom, nie pcha się na terytoria innych i nie ma układu z glinami. McGree wykupił od niego ostatni towar w tej samej cenie – zaczęłam, bawiąc się zakrętką od butelki. – Sześć miesięcy temu kupił posiadłość w Hatfield przez Luthera Mylesa.

– Słyszałem. Eksport jego firmy nie jest kłopotem, to dość jawna spółka bez ograniczeń. Już mu płaciliśmy za towar. Jest jedną z sześciu osób, które osiadają w Londynie po wycofaniu się Fergusona. Próbowali ukrywać swój ślad, ale jesteśmy całkiem pewni, że zidentyfikowaliśmy sześciu nowych właścicieli biznesów na terenie.

Zaryzykowałam szybkie spojrzenie na niego i ujrzałam go wpatrującego się we mnie uważnie. Ale cokolwiek czuł, było ukryte zbyt głęboko, aby rozpoznać na tej pięknej twarzy.

– Więc prawdopodobnie chcesz wiedzieć, że ktoś prowadzi z wami nieczyste interesy, i go ostrzec. Przypuszczam, że to moja rola?

– Dlaczego pozwoliłaś mu, aby cię dotknął? – zapytał z taką obraźliwą zaborczością, że chciałam się uśmiechnąć.

– Jakie miał prawo, aby tego nie robić? Przecież to chciałeś zobaczyć, Regi.

– Chciałaś mu obciągnąć dla dobra sprawy?

Wyraźnie chciał mnie obrazić. Co go to obchodziło, jeżeli ktoś inny chciał? Nie patrzyłam teraz na niego. Regi był zbyt dobry w odgadywaniu tego, co myślałam.

– A to jest moje zadanie? – zapytałam cicho.

– Złościsz się?

– Nie. Jestem zmęczona – wyznałam szczerze i przymknęłam powieki. – To mógł być miły wieczór, ale wolałeś tu przyjechać i usłyszeć ode mnie to, co mógł przekazać ci Orle Oko. Regi… Ktoś inny wyznaczył mi rolę dziwki w swoim biznesie.

– Kto?

Berni? Moja matka, a po części może i Cesarz. Nie odpowiedziałam, upiłam łyk wody, która łagodziła moje popękane wargi, była przyjemnie chłodna. Nigdy nie wypowiedziałam imienia matki, a teraz tego żałowałam.

W czasie, gdy tu przyjechałam, próbowałam dostać się z powrotem do banku informacji Interpolu, aby ją znaleźć, ale miałam inne sprawy na głowie.

– To więcej niż jedno nazwisko – dodałam sucho.

– Peter chce twojej głowy – wymamrotał Reginald. – Dlaczego go upokorzyłaś?

– Z tego, co mogę powiedzieć, byłam do tego przeznaczona. Czy miałam tylko leżeć i pozwalać mu się gwałcić, bo wyglądałam atrakcyjnie? W chwili, gdy mnie tam wysłałeś, wiedziałeś, że tak będzie. I przestań robić złośliwe aluzje o mojej nadchodzącej śmierci. Z twoich… czy innych rąk, ona nadejdzie.

Wydawał się zamyślony nad moimi słowami.

– Bywasz melodramatyczna, Ana – podsumował ostro – Powiedziałem właśnie to? Że chcę twojej śmierci?

Próbowałam cofnąć się pamięcią.

– Przepraszam, to Orle Oko groził mi śmiercią. Ale ty wysłałeś mnie do Suttona w formie prezentu. Gdzie była dziewczyna, którą naprawdę mieliście mu podesłać?

– Już tam pojechała. W ramach rekompensaty.

– Połamie jej ręce i nogi albo okaleczy ją tak, aby przekazać, że interes z wami nie jest zabawą na jego poziomie – odparłam sucho.

Regi zerwał się na równe nogi, stołek, na którym dotąd siedział, upadł na podłogę. Jego dłonie zacisnęły się na stole, gdy na mnie patrzył.

– Skąd to wiesz?! – warknął.

– Ma klub dominacji w Welwyn, pod tą knajpą Króla Jerzego.

– Nie zamierzałaś nam tego powiedzieć?

Odchyliłam się trochę, zaskoczona jego wybuchem.

– Sądziłam, że wiesz, skoro kazaliście mi włożyć tę kieckę i wyglądać jak niewolnica. Zegarek, który miał na nadgarstku, jest zaprogramowany w odczytywanie tętna, nie jego. Musi mieć niewolnicę, która była w tym domu. Nie myślałam o tym wnikliwie, ale gdy mnie dotknął, wiedział, gdzie nacisnąć, abym szybko przestała oddychać.

Jego ciemne oczy prześlizgnęły się przez moją twarz, a spojrzenie spoczęło na ranie na szyi, gdzie Peter zatopił ręce.

– Czego jeszcze się dowiedziałaś? – zapytał, gasząc papierosa w popielniczce.

– Wyśledziłam Klub Króla Jerzego. Oferują uciechy w stylu Tresca, z biciem i poniżaniem. Z tym że klientela jest droższa i anonimowa. Biznes z wami to tylko działalność rodzinna, on dąży do holdingu w sferze sprowadzania tu kobiet z zachodu.

Zerknęłam na wściekłego Regiego siedzącego znów na krześle i przyglądającego mi się.

– Handel ludźmi?

– Te zegarki ofiarowuje tylko jeden książę emiratów arabskich swoim… przyjaciołom.

Mrugnął zaskoczony i przeczesał palcami włosy.

– Dlaczego nic nie powiedziałaś? – zapytał po prostu.

– Wy, chłopcy, będziecie w kłopotach, jeśli to rozdmuchacie. Peter jako przyszły inwestor w kluby z dziewczynkami jest nieszkodliwy. Zwłaszcza tak pewny siebie i nieumiejętnie obchodzący się z cennym towarem.

Skrzyżował ręce, przyglądając mi się.

– Sprowadza czy również sprzedaje? – zapytał cichym głosem.

– Kupuje – zapewniałam. – Rosja, Ukraina, Polska, Białoruś. Ta sama uroda.

Spojrzałam i pobladłam, widząc złość na jego twarzy.

– Michael musi się o tym dowiedzieć.

– Więc – powiedziałam lekko – masz powód, by już wyjść.

– Jeszcze nie – odparł twardym tonem. – Dlaczego nie mówisz mi takich rzeczy?

– Przemyśl to pytanie, zanim zadasz je kolejny raz – rzekłam spokojnie, przymykając powieki.

Słyszałam jego kroki na panelach. Spojrzał na mnie z góry, wykorzystywał swoją budowę ciała, aby mnie onieśmielić. Albo przynajmniej próbował. Mogłam go powalić na ziemię samymi nogami, lecz starałam się nie myśleć, że mnie zaatakuje. Przecież nie po to tu był.

– W porządku – warknął, odwracając się i zmierzając do wyjścia. – Będę ci ufał i pytał. Radzę zebrać się w sobie i ogarnąć to gówno, które robisz obok nas.

– O mnie się nie martw! – zawołałam za nim, nie ruszając się z miejsca. – Ja nie robię nic ponad to, czego ode mnie wymagacie!

Zatrzymał się i odwrócił się. Zgarbił się, gdy na mnie spojrzał.

– Ana…

Napotkałam jego wzrok i przez chwilę myślałam, że to coś znaczy, ale nie znaczyło. To był koniec tej wizyty. Jego twarz stwardniała, jego oczy znów stały się puste i bez wyrazu.

– Bądź jutro o ósmej w Shimons – rzucił. – Nie będę czekał.

– Będę, szefie – zapewniłam sztywno z butelką wody przy ustach.

Wstałam, otworzyłam kosz na odpady i wyrzuciłam pustą butelkę.

Czekałam, aż Regi zamknie za sobą drzwi. Zajęło mi chwilę, zanim odwróciłam się w kierunku okna. Chciałam podejść i zobaczyć, gdzie zaparkował samochód, ale wciąż stałam przy zlewie. Mimowolnie budowałam mury, które zawsze otaczały mnie jak tarcza, trzymająca mnie w pionie. Chroniąc przed zbytnim zaangażowaniem w uczucia jakie żywiłam do Regiego. Nie nauczono mnie walki z własnymi uczuciami. Potrafiłam tylko walczyć i chronić siebie. Moje mury nie opadły, nie znikały, jakby mnie tam nie było.

Westchnęłam i usiadłam na krześle, na którym siedział Regi. Dlaczego nie wyszedł? Dlaczego zamek się nie przekręcił? Podniosłam głowę i zobaczyłam, że wlepiał we mnie to zarozumiałe spojrzenie zdające się przebijać moją tarczę na wskroś.

Uderzenie gorąca odebrało mi oddech. Regi wszedł do kuchni, stawiał szybkie kroki, szczęki miał zaciśnięte, powziął jakąś decyzję. Stanął przy stole i oparł dłonie na blacie, zwisając nade mną. I to wszystko. Natychmiastowe pożądanie, które rozprzestrzeniało się, gdy go widziałam. Czy nie mogłam być cała odrobinę dłużej, chroniąc swoje serce? Chciałabym, żeby to była prawda. Mogłoby to być o wiele prostsze, jeżeli byłabym na niego odporna. Ale tak nie było. Och, oczywiście, było gorzej. Mogłam czuć swoje ciało, które pragnęło mu ulec.

Ale było dużo więcej niż to.

– Jestem ci winny przeprosiny – powiedział, spoglądając na mnie.

Położył swoją ciepłą dłoń na mojej.

– Dlaczego?

– Nie powinienem był cię sprawdzać i wysłać do Suttona.

– Nie powinnam była odjeżdżać od Michaela bez słowa. To było… trochę przytłaczające.

Jego oczy zabłysły w nagłym gniewie.

– A więc uciekasz nie tylko przed wizytami u lekarza? – Skinął głową w kierunku kartki, którą rzuciłam na blat szafki.

– Nie znoszę lekarzy i jestem tutaj. I przepraszam, więc nie bądź już kutasem.

Regi uśmiechnął się powolnie.

– Kutasem? Nie sądziłem, że lubisz to słowo poza sypialnią.

– Ale w niej nie jesteśmy, co jest prawdopodobnie powodem, dla którego jesteś takim dużym kutasem, czasami. – Uśmiechnęłam się do niego, potem spoważniałam. – Słuchaj, Regi. Mam dużo informacji, ale niektóre są tylko moje. Nie wymagaj, że ci je zdradzę dlatego, że pieprzysz mnie dobrze.

– Pieprzę cię dobrze – powtórzył, poszerzając uśmiech i podsuwając okulary na nos.

– Chcę ciebie, tylko ciebie.

– Teraz?

– Tak – powiedziałam prosto. – Teraz.

***

Przekręciłam się przez sen w moim łóżku i zdałam sobie sprawę, że nie zasypiałam sama. Ciężar uginał materac za mną. Uśmiechnęłam się, odwróciłam głowę. Regi wsunął się pod kołdrę i przytulił się do mnie.

– Gdzie byłeś?

– W łazience – odpowiedział.

Wyczułam zapach jego perfum.

Poczułam dotyk jego skóry, gdy wyciągał się obok mnie. Sięgnął, aby przyciągnąć mnie bliżej, i wsunął mnie w zagłębienie swojego ciała. Lubiłam, gdy był obok, sprawiał, że czułam się mała i bezpieczna. Był jedynym mężczyzną, który sprawiał, że czułam się chroniona fizycznie, właśnie w ten sposób. Dbał o mnie. Jego zarośnięty policzek ocierał się o moją szyję. Ciepłe usta podążały wzdłuż mojego ramienia, skubiąc lekko skórę.

– Która godzina? – zapytałam sennie.

– Pewnie czwarta rano.

Zamarłam, ziewając, i przymknęłam powieki. Jego usta sunęły w dół do obojczyka. Moje ciało odpowiedziało na jego dotyk, gdy silne palce wślizgnęły się pomiędzy moje nogi i zaczęły poruszać się delikatnie.

– Co robisz, Regi?

– Pieprzę cię.

– Kolejny raz. Cudownie.

Cichy jęk wydobył się z moich ust, gdy rozchyliłam nogi, a on przesunął fiutem między moimi pośladkami aż do wilgotności na cipce. Mocnym ruchem wszedł we mnie. Natychmiast sapnęłam, wyginając ciało. Chciałam go czuć blisko siebie. Zaczęłam poruszać się razem z nim. Jego rytm był rozważny, dopiero nabierał intensywności. Dłonią chwycił moje biodra. Trzymał mnie mocno przy sobie, gdy wchodził głębiej. Podobało się mi to budzenie i branie tego, czego chciał. Sięgnęłam w dół, muskałam cipkę palcami i pocierałam mocno nabrzmiałą łechtaczkę. Uwolniłam kolejny jęk. W ciemności wszystkie moje zmysły były pobudzone, błagające o uwagę. Czując jego grubego fiuta wślizgującego się we mnie, rozciągającego mnie tak perfekcyjnie, mogłam być jego niewolnicą.

Jego miękkie wargi pocałowały moją szyję w miejscu, gdzie Peter zostawił ślad. Regi i jego dżentelmeńskość. Czasem mnie rozczulał. Przez sekundę ciepło jego oddechu pozostało w tym miejscu.

Pochylił się, szukając moich warg, a potem chwycił moje piersi w słodkiej torturze i ścisnął je całkiem mocno. Wiłam się w tym uścisku, każdy nerw mojego ciała szalał w ekstazie, którą rozbudzał w dole brzucha. Moje palce poruszały się szybciej, a ciało falowało, powodując skrzypienie stelaża. Wygięłam plecy w łuk, oferując Regiemu swoje usta i duszę w tym słodkim pocałunku. Pragnęłam więcej, jęcząc, gdy jego zęby uderzyły w moje, zadając ból. Nie dbałam o to. Jego ciało wbiło się, pocierając mnie. Drżałam z rozkoszy. Zaprotestowałam, gdy zabrał dłoń z piersi. Wsunął ją pomiędzy moje nogi i zaczął pocierać wrażliwą cipkę błagającą o dotyk tych szorstkich palców. Moje pojękiwania stały się głośniejsze, zmuszając mnie do szaleńczego poruszania się, gdy Regi uderzał w moje ciało.

Zacisnęłam pięść na jego włosach, przyciągając jego brodę do mojego ramienia, chcąc usłyszeć jego oddech. Czuć bliskość.

– Pieprz mnie, Regi. Uwielbiam to.

Moje słowa spowodowały jęk satysfakcji. Uniósł moje udo i mocniej wsunął twardego fiuta pomiędzy moje nogi. Byłam mokra, szeroko roztwarta na jego kutasa i palce, gotowa na niego. On wciąż rozciągał mnie cudownie, zanurzając całą swoją długość i posuwając powolnie palcami. Usta, które szukały moich w ciemności, były wygłodniałe, spragnione bliskości, gdy odwzajemniłam jego pocałunki.

Sięgnęłam w górę i przebiegłam lekko palcami przez jego klatkę piersiową, by odnaleźć serce, nacisnęłam tam palcami, chcąc je wyczuć. Jego oczy przypatrywały mi się w półmroku sypialni i wiedziałam, że chciał odczytać ten gest. Teraz mnie nie całował, tylko słuchał moich pojękiwań. Zaczął pchać głębiej, potem szybciej, gdy inwazja w moim ciele była już tylko torturą, zbyt powolną, zbyt drętwą, a ja chciałam więcej. Wzrastał głód, aż przycisnęłam jego palce do swojej cipki, naprowadziłam go tak, aby zwiększył ruch tam, gdzie pragnęłam. Poczułam narastający orgazm, szaleńczo zaciskałam się na jego fiucie, niemal go zakleszczyłam. Ciało drżało. Ślizgałam się na Regim, a wtedy on zaczął pompować szaleńczo. Wiedziałam, że to punkt kulminacyjny, gdy zaczęłam krzyczeć z przyjemności. Nie przestawał, kiedy nadal wiłam się na materacu. Fala gorąca przepłynęła przez moje ciało jak prąd elektryczny. Wygięłam plecy i uderzyłam w niego całym ciałem.

Przycisnęłam się do Regiego, opadając z tej niebieskiej chmury, bardzo zadowolona. Pragnęłam, aby to uczucie trwało dłużej. Czułam, jak zaciskał mocno palce na mojej skórze. Słyszałam jego stłumiony głos, kiedy orgazm przetoczył się przez niego, a wtedy on wypełnił mnie ciepłem. Opadł na materac, oddychał głośno, nadal obejmował mnie ramieniem, przebywając w moim wnętrzu.

Uśmiechnęłam się w ciemności, wtuliłam się w jego klatkę piersiową. Dla mnie mogło tak zostać. Mogłam być uzależniona od budzenia się przy facecie, który mnie pieprzył, jakby jutro świat miał zostać stracony. Dla mnie był stracony, odkąd go poznałam i tęskniłam za czymś nierealnym. Mogłam pierzyć to wszystko, oszukiwać wszystkich wokół mnie. Byłam urodzonym kłamcą, bo to ja szukałam jego dłoni, chcąc spleść z nim palce, i liczyłam, że tego nie zapamięta i zapomni. Zapomni, jak bardzo słaba byłam, potrzebując tej romantycznej otoczki po seksie.

Obiecałam sobie, że to tylko ten jeden raz.

O szóstej zadzwonił telefon, wybudził mnie ze snu. Mrugnęłam, czując, że Regi się poruszał i wstał.

Sapnęłam, przetaczając się na jego stronę materaca, jeszcze ciepłą, i w zaciemnionym pokoju sięgnęłam automatycznie po jego poduszkę, nadal pachnącą nim.

Mężczyzna poszedł do łazienki. Powinno było być mi wstyd, ale lubiłam na niego patrzeć. Obsesja. Uśmiechnęłam się pod nosem, zamknęłam oczy. Powstrzymałam niuchanie jak pies poduszki, zwijając się w pozycję embrionalną. Słyszałam strumień wody i gwizdanie. Tak, Regi gwizdał pod prysznicem. I co z tego, że to był hymn Boże, chroń królową. Jeśli tylko to przychodziło mu do głowy, gdy był szczęśliwy, to w porządku. Brałam cały pakiet.

Leżałam jeszcze przez chwilę, czułam pobudzenie swojego ciała. Regi wrócił do pokoju w ręczniku na biodrach. Poszukiwał ubrań na podłodze. To było takie prawdziwe.

– Obudź się. O ósmej mamy spotkanie z Rogerem w klubie golfowym w Fulwell.

Przekręciłam się tylko na brzuch, ignorując go, gdy się ubierał.

– Muszę jeszcze pojechać do domu i się przebrać.

– Pada – wymamrotałam do poduszki. – Będziesz grał w golfa w deszcz?

– Tak, a ty będziesz mi towarzyszyć.

– Dobrze… Co masz w lodówce?

– Zrobimy zakupy po drodze – zapewnił, zapinając pasek od spodni. – Jedziesz ze mną?

– Chcę hamburgera wołowego z piklami i serem.

Odrzuciłam na bok przykrycie, zmusiłam się do wstania i podążyłam pod prysznic, słysząc śmiech Regiego. Któregoś dnia nie będę musiała wstawać tak rano do pracy i za oknem za każdym razem będzie słonecznie. A facet, który teraz krzyczał, abym się pośpieszyła, bo wstawił kawę i jedziemy, będzie ciut milszy z rana. Zastanawiałam się, co pomyślałyby o mnie Sesaria i Avika, gdybym wyznała im, że w moich marzeniach pojawiła się już postać Regiego. Przecież ktoś musiał ogrzewać mi łóżko nocami.

Rozdział 16

Karma.

Sesaria wierzyła, że jest coś takiego jak karma. Wszystko, co robi człowiek, wraca do niego. Jeśli kopnie kogoś w tyłek, za jakiś czas ktoś również zasadzi mu kopa.

U mnie wszystko się układało i bałam się, że kiedyś mój los się odwróci. Wróciłam na właściwe tory. Noor dostał swoją robotę, bo Michael potrzebował każdych rąk do pracy, gdy objęliśmy większy teren. Ja miałam pilnować terenów Twickenham. Poznałam miejscowych i zapewniłam, że będą kryci. Dostałam własny samochód, całkiem zgrabne audi A8, którym mogłam przemieszczać się między miejscami docelowymi, gdzie miałam spotkania. A potem Regi chciał, abym zjadła z nim pizzę w knajpie, którą wybrał. Deszcz spływał po szybie, gdy parkowałam blisko stadionu, szukając w torebce dzwoniącej komórki. Może to Gabe… Miałam mu pomóc uspokoić zamieszki miejscowych psów Cesarza, bo dostał chińską dzielnicę.

Dzwonił Regi. Uśmiechnęłam się, zapatrując w jadące w deszczu autobusy i samochody. Pogoda paskudna, ale moje serce już się rozgrzewało, gdy usłyszałam chrapliwy głos.

– Ana, gdzie jesteś? – Zdenerwowany głos Regiego odbił się cichym echem w pustym samochodzie.

– Jak to gdzie? – odparłam, rozglądając się po pustym parkingu przed stadionem. – Pod stadionem, czekam na tego kolesia od Xaviera.

– Kirsten zniknęła.

– Co? – zapytałam, szczękając zębami.

– Wyjechała rano na spotkanie z przyjaciółką, Fay Leonard, w maxmarze i nie dotarła na miejsce. To porwanie. Sygnał w jej komórce nie odpowiada, tak samo w nadajniku zegarka. Michael tu jest i…

– Możesz ją znaleźć? – Usłyszałam głos Michaela, brzmiał na naprawdę wkurzonego. – Twoi przyjaciele mogą ją zaleźć, Ana?

– Poczekaj… proszę. – Szukałam mojej drugiej komórki w torebce. – Może pojechała gdzieś na zakupy? Pytałeś jej szofera?

– Szofera również nie możemy znaleźć. To Kellan, jeden z dzieciaków z klubu Orlego Oka – wyjaśnił Regi. – Może tu przyjedziesz i zaczniemy ich szukać razem, Ana?

– Twoi ludzie. Możesz się z nimi skontaktować? – poprosił Michael.

– Tak. Zaraz to zrobię, ale jeśli jest odłączona od sygnału GPS, to będzie trudno. Szukacie jej w miejscach, gdzie straciliście sygnał z samochodu.

– Tak, chłopaki już tam pojechały, ale niczego nie zastały… – Michael zamilkł. – Nie otrzymałem od niej wiadomości od godziny. To znaczy minęło tylko kilkanaście minut, ale brak sygnału jest alarmujący. Wysyłałem ludzi na miejsce spotkania, również tam jej szukają.

– Doskonale. Dobry plan. – Potarłam zmęczone oczy, próbując nie zasnąć. – Zadzwonię do moich łączników i się odezwę. A wy szukajcie wśród swoich. Masz sześciu nowych ludzi w transakcjach. Ktoś z nich chce zmusić cię do działania. Myśl, Michael. Który pierwszy wyciągnął łapy po twoje?

– Kurwa… Wiedziałem, że to nie będzie tak proste. – Przerwał, ponieważ zadzwonił jego telefon.

Rozłączyłam się i wybrałam numer do łącznika. Odebrał Wen, potem zerknęłam na wyświetlacz, bo mówił po chińsku z taką prędkością, że nie rozpoznałam słów. To był miejscowy numer i nie znał go. Z drugiej strony Wen lubił takie niespodzianki.

– Gdzie Martens? – zapytałam zirytowana.

– W locie.

Czyli w akcji.

– Rozumiem, potrzebuję pomocy. Zaginęła moja przyjaciółka. Podam ci numer telefonu, spróbuj dać mi cokolwiek, od chwili gdy sygnał się urwał. Podejrzewam porwanie. Jest jeszcze sygnał z nadajnika samochodu, za moment ci wszystko wyślę.

Wysyłałam mu dane. Praca z nim była trudna. Wen mówił po angielsku, ale w pracy zawsze preferował mandaryński, i to z tą naleciałością z Chengdu, przez co ledwo go rozumiałam. Był za to konkretny. Wysłał mi wiadomości, nagrania z kamer, które wyłapały jeszcze samochód Kirsten na ulicy.

Słabość w tym biznesie była nie do przyjęcia. Porwania się pojawiły, ale teraz, gdy wyczyściliśmy ulice z wrogów? Trudno było zgadnąć, kto posunął się do tego, aby zagrozić Michaelowi. Angielscy lordowie kontrolowali tereny i Michael ich nie wyrzucił, jedynie przekazał swój wpływ, przejmując teren Fergusona. Ktoś mu się za to postawił. Wszyscy na miejscu mieli przywyknąć do zmian. To marzenie Regiego i Michaela, ale żaden działacz nie egzystował bez tych wpływów. Byli uzależnieni od haraczy i łatwych pieniędzy. A jednak każdy chciał tylko być potężny i mając Kirsten, osłabiłby Michaela. Brzydka zasada, ale powszechna. Niektórzy twierdzili, że znaczenie miały większe umiejętności, choć nie były one żadnym usprawiedliwieniem wobec siły. Granic przestrzegano w niektórych kręgach, szacunek był bonusem. Michael próbował na niego zapracować. Wszystko inne mogło doprowadzić do wojny gangów, a przecież jedną miał już za sobą. Wygnał rosyjską mafię z miasta, teraz burzyli się miejscowi.

Ale ktoś dopuścił się tego niewybaczalnego czynu. Ktoś starał się wykorzystać Kirsten przeciwko niemu. I ten ktoś słono za to zapłaci, jeśli dorwę go pierwsza.

Oglądałam wideo pokazujące zapis z kamer z samochodu Kirsten i ze skrzyżowania. Ktoś grzebał w monitoringu. Nieładnie. Wysyłałam wszystko Regiemu. Odczytałam wiadomości od Wena. Sygnał z telefonu Kirsten został wyłączony, udało mu się na krótko namierzyć GPS w jej zegarku.

Zadzwoniłam do Regiego, obaj z Michaelem byli niespokojni i spięci.

– Przyjedź, Ana – prosił Regi. – Nie wiemy, co się dzieje.

– Próba wymuszenia. To nie Roger, nie Sutton, Smith i McGreen. Co dalej? Musieli to zaplanować podczas kilku dni. Wiedzieli, gdzie jedzie, bądź ją śledzili – wyrokowałam, odpalając silnik audi i wjeżdżając na ulicę. – Ograniczmy ludzi do minimum, aby jej szukać. Ochrona była na swoich posterunkach w ciągu dnia. Kogo podejrzewacie?

– Sutton się na nas wkurzył – mruknął Michael. – Albo Rosjanie wysłali kogoś do tej roboty.

– McGreen. – Usłyszałam Orle Oko. – Co? Ma gadkę jak stary wojskowy, ale ciągle zasłania się jakimś gównem.

– Inwigilacja? – zapytałam.

– Tak myślimy – obwieścił Regi. – Ktoś zaczął do Kirsten. Wiedzą, że oznaczamy teren od razu. Chcą, aby Michael się wycofał z terytorium Fergusona.

– Czekając na jej powrót, będą chcieli negocjować – dorzucił Andy.

– Możliwe, Regi. Mój łącznik ma niewiele. Musimy czekać, aż odezwą się z żądaniami. Musimy szukać faktów. Kto najbardziej chciał, aby Michael odpuścił. Może szofer ją gdzieś wywiózł, chcąc cię tylko nastraszyć? Porwanie to wojna.

– Jej ochroniarz to dobry dzieciak.

Okej, to oburzenie Orlego Oka mówiło mi, że należał do niego.

– Dobrze… Może sprawdźmy wszystko, tak? Nie możemy być zbyt pewni siebie.

– Albert wtedy… wspomniał, że jesteśmy zbyt pewni siebie, Michael!

– Andy… – Urwał, a Regi westchnął. – Nie nakręcaj go, Andy. Albert mówił to ogólnie o sytuacji w kraju. Jest za stary na takie numery.

– Albert Mores? – wtrąciłam się w ich rozmowę, przemierzając ulice w godzinach szczytu.

– Tak, co myślisz, Ana? – zapytał Michael.

– Nie. To nie staruszek. Ma za dużo pieniędzy, aby chciało mu się bawić w całą tę wojnę. Zwłaszcza, że inwestujesz w jego zbutwiałe teatry i galerie sztuki.

Michael parsknął nerwowo.

– Wydaje się więc, że musimy czekać. Ale na co? Kurwa, nawet nie wiem, gdzie ona jest.

– Spotkanie – poprosił Regi, a ja skręcałam już w Hill. – Usiądź, Mike. Jeffrey, kawę. Ana, wracaj tu. Zacznijmy analizować wszystko od nowa.

– Możemy omówić i teraz, jestem już nakręcona. Mówcie głośno, a ja będę słuchać.

Milczeli przez jakiś czas, a potem słyszałam ich głosy, jakbym była z nimi w biurze Michaela. Kłócili się. Michael był coraz bardziej nerwowy, a ja wściekła.

– On jest czysty – zapewniał Andy o Smicie. – McGree stracił znacznie na West Side.

– Daj spokój, McGree nie chce nic poza wprowadzaniem swoich chłopców – mówił Regi.

– Nikt nie tknie naszych głupich fajek, uważając je za świński nabiał. On jest mój.

– Oczywiście. Spokojnie, Michael, odzyskamy ją. Nikt nie jest głupi, aby wybić nas teraz z toru. To chwilowa przewaga. I nie zrobią jej krzywdy. Nie, gdy chcą czegoś od ciebie.

– Sutton… ty kutasie! – warknęłam wściekłe, przerywając Regiemu. Zjechałam na pas obok, czekając na zmianę świateł. – Pomyśl, Regi! Może jest marnym graczem i ma to w dupie, bo będzie dostarczał wam towar. Ale kto jest zależny od sprzedawania jego trawy na terytorium Londynu?

– Martin Sutton – wypluł Regi, przeanalizowawszy szybko.

– Tak. Martin Sutton Trzeci. Staruszek rządzi synem. Jemu ten układ jest nie na rękę. Ferguson go lubił, tak? On wam go podsunął w latach dziewięćdziesiątych. Wy odmówiliście, a potem przekazał biznes synowi.

– Zacznij go szukać! – krzyczał do kogoś w biurze Michael.

– Poszukam go, daj mi chwilę, abym miała możliwość wyśledzenia…

Jakiś samochód wjechał prosto we mnie. Na czerwonym świetle. Gdy zaczęłam krzyczeć, ujrzałam białą ciężarówkę, która taranowała moje auto. Uderzyły hamulce, poduszka powietrzna wybuchła mi w twarz, a z dłoni wypadł telefon. Słyszałam tylko, jak ktoś mnie woła.

Tak, umierało się łatwo. Głupio, jeśli poduszka wybuchła w twarz, a pas szarpał. Krzyki ucichły. Został tylko mój. Ledwo oddychałam, żebra miałam zmiażdżone. Za długo wstrzymywałam oddech, aby zwolnić moje walące serce, nasłuchując odgłosów śmierci. Brzmiały jak gnieciona karoseria, tłuczone szkło i pisk opon na asfalcie. Przestrzeń wokół mnie ciemniała i czułam otępiającą pustkę. Delikatny, miękki, męski odgłos złamał ciszę. To Regi błagający słowami, których nie mogłam zrozumieć, abym powiedziała, co się stało.

Znów miał ten słodki głos anioła. Tylko za późno zdałam sobie sprawę, jak bardzo go potrzebowałam, aby trafić do nieba.

***

– Dziewczyna Reginalda Ashby’ego.

To miłe. Tak, chciałam być dziewczyną Reginalda Ashby’ego.

Męski, brutalny śmiech rozbrzmiewał wszędzie dookoła mnie w tym piekle, które paliło, a ja nie mogłam spojrzeć na swoje ciało i krzyczeć. Wszystko było stłumione. Nic nie czułam – powietrza, zapachów… Tylko ciemność. I coś w ciemności mnie dotknęło. Był to dotyk na policzku, lekkie uderzenie w niego. Zimno.

– Nie ma wstrząsu mózgu. Jest ładniutka i szkoda by jej było.

Kalkulowałam zimno. Słyszałam dwa męskie głosy z akcentem angielskim z północy. Całe moje ciało było ociężałe, gdy zrozumiałam, do czego to prowadziło. Zostałam porwana, a wypadek był pułapką, w którą wpadłam. Nie tylko Kirsten była celem. Coś głośnego i okropnego rozbrzmiewało echem obok mojego ucha i nie chciałam wiedzieć, co to było. Cokolwiek to było, stawało się głośniejsze. Dopiero po chwili zrozumiałam, że był to dźwięk meczu. Tottenham kontra Liverpool. Cudownie.

Gdy otworzyłam oczy, naprzeciwko siebie ujrzałam twarz faceta zatopionego w swoim telefonie. Oglądał mecz. Miał nasuniętą na czoło czapkę z logo drużyny Tottenham i szeroką kurtkę na polowania. Siedziałam na twardej i niewygodnej ławce z rękami przywiązanymi do czegoś nad głową. Wyczuwałam palcami zimny metal. Rura. Zbyt solidna, abym ją wyrwała. Świetnie, a gdzie poczciwe kajdanki? Moje nadgarstki były mocno związane, mogłam nimi poruszyć jedynie minimalnie. Miałam taśmę na ustach i to przez nią nie mogłam swobodnie oddychać. Bolały mnie plecy i głowa od siedzenia w niewygodnej pozycji, albo od pasów, które ścisnęły mnie w samochodzie podczas wypadku.

Nagle wyczuwałam wibracje pod sobą.

To pierdolony samolot!

Mała awionetka. Byliśmy w powietrzu. Dopiero teraz to zauważyłam. Znajdowałyśmy się w słabo oświetlonym pomieszczeniu samolotu. Wokół unosił się zapach smaru i zioła. Ktoś przewoził towar w tych skrzyniach, które stały na środku obwiązane siatką. Moje oczy przyzwyczaiły się do półmroku, więc rozejrzałam się dookoła i zdałam sobie sprawę, że na końcu samolotu znajdował się drugi facet z bronią. Tuż obok mojej stopy zauważyłam czarny lakierek od Louboutina i przybrudzone błotem miętowe spodnie z szerokimi nogawkami.

Uniosłam spojrzenie i dostrzegłam bladą twarz Kirsten. Była związana i zakneblowana w tej samej pozycji, z tym że ręce miała przymocowane z przodu do tej samej rury. Widocznie rozmazany tusz do rzęs pod oczami i kilka nieeleganckich zadrapań na buzi świadczyły o tym, że nie dała się łatwo. Gdy spostrzegła, że byłam przytomna, mogłam ujrzeć ulgę w jej oczach, które zaszkliły się z radości.

Poruszyłam ramionami, które były całkowicie odrętwiałe od tej pozycji. Miałam noże w cholewie buta i na udzie, ale nie mogłam ich dosięgnąć. Musieli mi zabrać broń, ale to mała strata. Znalazłam Kirsten, to jakiś mały plus mojego położenia.

Taśma, którą mnie związali, była niesamowicie mocna. Moje palce były we krwi, dziwne, ale chyba ominęło mnie to, że krwawiłam. Może po wypadku. Adrenalina nie pozwalała mi tego odczuć właściwie.

Podczas gdy poruszałam nadgarstkami, facet oglądający mecz podniósł spojrzenie znad telefonu i zobaczyłam jego ogorzałą, kwadratową szczękę oraz paskudną pryszczatą twarz, zaczerwienioną i brudną.

– Dziewczyna Ashby’ego się obudziła – powiedział całkowicie obojętnie.

– Siedzi cicho, więc niech siedzi – burczał ktoś z kokpitu.

Okej, było tam dwoje ludzi. Pilot i druga osoba. Rozejrzałam się za sposobem do ucieczki, ale skrzynki i siatki maskujące były wokół nas. To awionetka transportowa. Nie słyszałam już silnika, tylko pociągnięcie nosem przez Kirsten, ale wiedziałam, że nie płakała. Musiałam znaleźć wyjście, i to szybko. Wbiłam wzrok w fana Tottenhamu. Wewnątrz mnie narastała chęć mordu, gdy zdałam sobie sprawę, że zostałam porwana, bo chcieli osłabić również Reginalda. Zabawne, że odkryli nasz romans. Widocznie byliśmy śledzeni. Jego błąd.

Dobrze… mój również!

Teraz porywacz siedział sobie i oglądał mecz, a ja zmuszałam swoje komórki do myślenia. Dźwięk sapnięcia wyrwał się z mojej piersi, przez co facet spojrzał w moją stronę i zatrzymał mecz.

– Może ona czegoś chce, Fall?! – zawołał do tego z tyłu. – Nie wygląda dobrze.

– Siedź. Mamy je tylko dostarczyć na miejsce – odparł drugi.

– Jak to jest, że tacy faceci mają takie ekstralaski?

– Płacą im za to. Zobacz, ile ta jedna ma złota na sobie.

Kirsten spięła się na tę uwagę, była za bardzo wystraszona, aby ją to oburzyło. Facet siedział za daleko mnie. Jego błąd, że nie związał mi nóg. Nadal myślałam. Krew. Czułam teraz tępe pieczenie na głowie. Nachyliłam ją, kładąc na dłoniach, macałam włosy. Tak, miałam zadrapanie, chyba uderzył we mnie kawałek rozbitej szyby, czułam grudki we włosach. I guza. Był spory, bolał po dotknięciu. Ciekły mi łzy, gdy wbiłam paznokcie w ranę. Zasyczałam. Odsunęłam się, a chłopak na mnie spojrzał. Czułam ciepło spływające mi po policzku.

– Kurwa, ona krwawi, Fall. Musiała nieźle rąbnąć.

– Znajdę apteczkę, gdzieś tu jest. – Usłyszałam poruszenie z tyłu samolotu.

– Zatamować to? – zapytał, jakby sam nie mógł tego wymyślić.

Modliłam się, aby podszedł bliżej. Podciągnął tylko spodnie i wyjął berettę z kieszeni kurtki.

– Znajdź jakiś kawałek materiału i zatamuj krwawienie – powiedział mężczyzna w samolocie. – Mają być nienaruszone.

Jak miło.

– Co się tam dzieje? – zawołał ktoś z kokpitu.

– Nic. Jedna z nich krwawi. Już się tym zajmuję – oświadczył fan Tottenhamu i podszedł blisko, celując do mnie z berety, jakby miało to zapewnić mu bezpieczeństwo.

Im bardziej się zbliżał, tym szybciej zdawałam sobie sprawę ze swojego postępu. Nie mogłam go zaatakować od razu, aby nie postrzelił Kirsten niechcący. Nie mogłam zrobić, kurwa, nic, a jego palce dotknęły mojej skroni.

– Ma paskudną ranę na głowie.

– Łap! To jakiś stary ręcznik! – krzyczał drugi facet.

Nie wyciągnął knebla z moich ust, ale przyłożył ręcznik do rany nad czołem i to był jego błąd. Gdy znalazł się między moimi nogami, zaplotłam je z całych sił. Mężczyzna upadł na kolana, kiedy go podcięłam i przysunęłam do siebie, dusząc. Uderzyłam go łokciem w nos na tyle, na ile pozwalały mi więzy. Krzyki rozbrzmiały zbyt szybko. Drugi uniósł mnie jak szmacianą lalkę i uderzył w twarz. Znowu powiedział coś, chcąc zabrać kumpla z uścisku moich nóg, ale kopnęłam go w plecy i poleciał do przodu na skrzynki.

Co było dobre w byciu tak wyszkoloną jak ja? To, że każde ostrze mogło ci się przydać w najmniej oczekiwanym momencie. Pierścionki, które nosiłam, nie były drogimi ozdobami od Cesarza. Te z opalem i kamieniem księżycowym stanowiły moją skrytkę na niespodzianki. Na środkowym palcu lewej ręki miałam plecionkę węża, czyste diamentowe oczy. Wystarczyło nacisnąć jeden z mechanizmów i złoto się prostowało. Ostrze było dość cienkie, ale stabilne, aby przeciąć taśmę czy też otworzyć kajdanki.

Teraz w szamotaninie przecięłam taśmę na tyle, że mogłam nią szarpnąć. Skoczyłam na drugiego faceta, uderzenie odrzuciło nas na skrzynki. Próbował uderzyć moją twarzą o drewno. Zaparłam się i walczyłam podczas każdego ruchu, ale było to niemal niemożliwe przez ciasną przestrzeń. Pchnął mnie, ale wykorzystałam swoją szybkość i kopnęłam go w bok, posyłając z impetem do przodu. Znalazłam się obok jęczącego fana Tottenhamu, wyszarpnęłam mu berettę i strzeliłam w jego towarzysza.

W pośpiechu zdjęłam taśmę z ust i sprawdziłam puls tego najbliżej. Wyszło na to, że niezbyt mu się to udało. Wstałam, wyciągając ostrze z buta, aby rozciąć więzy Kirsten. Pokazałam jej, aby była cicho, gdy szłam do kokpitu.

Zapukałam.

– Mówiłem, abyście tam siedzieli – warknął koleś, więc stanęłam w cieniu, trzymając się ściany.

Pokazałam Kirsten, aby weszła za skrzynki i kucnęła.

Zapukałam jeszcze raz.

– Palić wam się chce? Mówiłem, nie mamy tu żadnego wolnego towaru.

Wyszedł i dostrzegłam, że cała jego twarz była poparzona, wciąż wyglądał na gotowego do mordu.

Przez chwilę sądziłam, że będę musiała go obezwładnić, ale gdy rzucił się na moją broń, wykręciłam mu ręce i powaliłam go na podłogę.

– Kirsten, poszukaj liny albo taśmy! – krzyknęłam głośno. – Teraz!

Siedziałam na nim, zakleszczyłam mu ręce, gdy słyszałam stukot szpilek Kirsten. Kobieta w tym swoim płaszczyku od Parady niosła mi kawałek pasa do holowania.

– Czy to może być? – zapytała cicho.

– Świetnie. Podaj mi go, ale nie podchodź blisko.

Zostawiłam napastnika zwiniętego, podczas gdy zerknęłam na Kirsten nad sobą.

– Zobacz, czy telefon tamtego kolesia ma sygnał. – Wskazałam na fana Tottenhamu.

– Nie możesz sama…

– Ja idę pogadać z pilotem. – Podniosłam się, upewniając, że facet się nie poruszy.

Kirsten zmarszczyła brwi, ale poszła do Tottenhama. Zerknęłam na nią i zrobiłam kilka kroków do kokpitu. Wsunęłam się za pilota z berettą i przyłożyłam pistolet do głowy starszego faceta po sześćdziesiątce, z szerokim zgryzem i pomarszczoną twarzą.

– Lądujemy – poprosiłam cicho.

– Nic z tego, panienko – odparł donośnie, nie patrząc na mnie. – To Yorkshire. Już poinformowałem górę, że wyląduję o czasie. Jeszcze nigdy nie wylądowałem gdzie indziej. Przez czterdzieści lat w Brytyjskich linach lotniczych.

Służbista, cwany dziadeczek, szkoda na niego gadania.

– Gdzie jesteśmy? – zapytałam, rozglądając się po zielonych wzgórzach.

– W powietrzu. Ponad sześć mil od ziemi.

– Powiedz mi, panie pilocie – zagadałam towarzyskim tonem – gdyby wybuchł pożar, a ty miałabyś dziesięć sekund na złapanie pułapu, co byś wybrał? Życie czy dokończenie lotu?

– Ja mam dolecieć na miejsce. Z towarem czy bez. W samolocie są spadochrony, jeśli pani zamierza wysiąść. Ja dolecę na miejsce. Za to mam zapewnioną przyszłość moich wnuków.

Zaklęłam, ale zostawiłam go w spokoju. Tacy ludzie mogli zginąć w imię zasad, nie było co dyskutować. Kirsten gapiła się na mnie, gdy szukałam spadochronów w siatkach. Były trzy. Wysunęłam dwa z nich na środek samolotu.

– Co zamierzasz? Lądujemy?

– Jest sygnał? – Wskazałam na komórkę w jej dłoni.

– Nie, nie mogę odblokować telefonu.

– W porządku. Zakładaj. – Rzuciłam jej spadochron, podtrzymując się ściany, gdy samolot zniżał lot. Przynajmniej tyle.

Kirsten spojrzała na mnie zaskoczona, zanim szybko odwróciła wzrok.

– Nie skoczę. Nigdy nie skakałam. – Jej głos panicznie drżał. – Nie każ mi tego robić.

Włożyłam spadochron na plecy i zapięłam uprząż. Najpierw pomyślałam, że nie chciałam jej odpowiedzieć, ale potem stwierdziłam, że ona po prostu się bała. Podeszłam do niej i pomogłam jej włożyć ciężki plecak oraz zapiąć zabezpieczenia.

– Słuchaj, Kirsten… ja skakałam wiele razy. Pomyśl o tym jak o przygodzie.

Parsknęła nieelegancko.

– Nie mamy czasu. On nie wyląduje, a tam czeka na nas uzbrojona armia Suttona. Skok będzie bezpieczny. Obiecuję, będę cię trzymać.

– Naprawdę… robiłaś to?

Kiwnęłam głową, rozglądając się. Wsunęłam berettę do kieszeni kurtki.

– Stań przy drzwiach – poleciłam, wskazując miejsce, a sama wspięłam się na skrzynkę, aby dostać do panelu tylnej klapy.

Towar Suttona. Na pewno go nie dostanie.

– Dwanaście tysięcy stóp! – krzyczał pilot.

Nacisnęłam czerwony przycisk otwarcia klapy i zamigało nad nami czerwone światło. Rzuciłam się do bladej Kirsten.

– Musimy skakać. On podniesie pułap.

Dopadłam do drzwi i siłowałam się z nimi. Kirsten zamarła w pół kroku, a potem odwróciła się w kierunku trzech facetów w samolocie.

– Nie możemy tu zginąć, Ana.

– Wiem. Nie zginiemy, wierz mi. Trzymaj mnie za rękę, a gdy ci powiem, z całych sił pociągniesz ten uchwyt. Widzisz? – Pokazałam jej metalowy uchwyt na piersi i odkręciłam zabezpieczenie drzwi. – Będzie wiało, ale trzymaj się mnie mocno. Nie… jedną dłonią. Drugą masz pociągnąć za uchwyt.

– Nie wiem, co mam robić.

Uśmiechnęłam się do niej lekko przez ramię.

– Skakać!

Gdy drzwi się otworzyły, przytrzymałam się poręczy i spojrzałam w dół na szare i brunatne pola oraz zielony las pod nami. Mogło być gorzej.

– To będzie lekka jazda. Gotowa?

– Nie! – pisnęła, wygładzając swój płaszcz, i złapała za paski plecaka.

Dosięgnęłam jej dłoni i splotłam palce z jej drżącymi.

Samolot przechylił się, gdy skrzynie zaczęły się już osuwać.

– Teraz!

Skoczyłam, ciągnąc ją za sobą. Kristen krzyczała, gdy silny napór powietrza wyszarpał nas z samolotu. Jej włosy uniosły się jak kurtyna, moje były mocnej ściśnięte, ale odwróciłam się brzuchem do dołu. Nie byłam fanką skoków, to Sesaria je kochała, ja uważałam za przymusowe szkolenie. Już nigdy nie będę negować nauk Cesarza, dotąd nie sądziłam, że kiedykolwiek będę uciekać tą drogą. Awionetka się oddalała, gubiąc towar. Pilot jednak będzie zmuszony lądować niedaleko, to da nam trochę czasu na ucieczkę.

Przechyliłam nas, chcąc widzieć twarz Kirsten w plątaninie włosów, bladą, ale żywą. Uśmiechnęłam się, bo miała szeroko otwarte oczy i patrzyła tylko na mnie. Madame York miałaby w sobie trochę szaleństwa, gdyby nie była tak przerażona. Zerknęłam w dół, upewniłam się, na jakiej wysokości byłyśmy. Pokazałam kobiecie, żeby złapała za uchwyt i go pociągnęła. Zrobiła to. Spadochron otworzył się niemal od razu i szarpnął nas lekko w górę, nim zaczęliśmy opadanie. Nie puściłam jej, bojąc się, że się rozdzielimy. Próbowałam nami kierować, omijając drzewa. To był górzysty teren i obawiałam się, że z tego pułapu nie widziałam w okolicy budynków.

Nie miałam czasu panikować, gdyż już ustawiałam nas do siadu. Ziemia była blisko.

– Znajdź stabilne podłoże! – krzyczałam przez wiatr, który huczał nam w uszach.

Puściłam jej dłoń, gdy wrzeszczała.

I bach! Potrafiłam dotknąć ziemi w rozbiegu. Upadłam w błoto, ale żyłam. Wiatr porwał spadochron i powalił mnie na plecy. Po sekundzie dopiero złapałam oddech i udało mi się klęknąć, a następnie wstać. Otrzepałam błoto z kolan, ciągając za linki spadochronu.

– Kirsten?! – Rozejrzałam się i dostrzegłam jej barwny spadochron na części pola, gdzie wylądowaliśmy. – Żyjesz?!

Nie widziałam jej, tylko spadochron. Kurwa…

– Zgubiłam but!

Uśmiechnęłam się pod nosem. To nie była wielka tragedia.

– Żyjesz – ucieszyłam się, zwijając swój spadochron. – Chodź do mnie, Kirsten!

Byliśmy na pustym polu, na odludziu. Szła do mnie przez błotnistą ziemię, wyraźnie przechylając się na prawą stronę z tym całym spadochronem, chyba nie mogła odpiąć uprzęży. Zwijałam swój szybko i odwróciłam się do niej.

– Zwiń spadochron, musimy go schować.

– Muszę poszukać buta. – Otarła nos, zostawiając na skórze smugę błota.

Miałam tylko nadzieję, że nie pomyliłam się co do tego skoku, i zerknęłam na jej stopę w jednym bucie.

– Nie mamy czasu. Będą nas szukać z powietrza. Ukryjemy się.

Odpięłam jej spadochron, a ona się przygarbiła. Zaczęłam go zwijać, orientując się w terenie, i dostrzegłam, że dolna warga Kirsten drgała. Kobieta była brudna na twarzy, włosy miała splątane. Wiedziałam, że za chwilę się rozpadnie.

– Wiesz, zostaw drugi but. Nie na co dzień znajduje się parę louboutinów za pięćset funtów na szczerym polu.

– Sześćset pięćdziesiąt funtów – poprawiła mnie i nagle się uśmiechnęła, a ten zmienił się w histeryczny śmiech.

– W porządku?

– Michael nas znajdzie.

– Oby. Daj telefon tego chłopaka i zwijaj dalej swój spadochron – prosiłam już łagodniej.

Wysunęła telefon z kieszeni płaszcza i mi go wręczyła. Zagryzła usta w zakłopotaniu. Telefon był zabezpieczony odciskiem palca.

– Dlaczego nie odcięłam mu palca – mruknęłam wściekła.

Odbezpieczanie go zajmie mi dłużej, niż planowałam.

– Naprawdę? – zajęczała Kirsten. – Proszę, nie mów, że byś to zrobiła…

– Spokojnie, żartuję.

Wsunęłam komórkę do kieszeni kurtki i pomagałam jej, ciągnąc spadochron z moim. Rozglądałam się po nierównym terenie.

– Zaciągnijmy je tam w dół. Ukryjemy je w krzakach.

Kirsten nie narzekała, że kuśtykała boso, a ziemia była zimna, uważała tylko, żeby nie pokaleczyć się o gałęzie i kamienie na torowisku. Uporaliśmy się ze spadochronami, gdy usiadłam na ziemi, rozsznurowując swoje buty.

– Zadzwonimy do Michaela? – zapytała zdyszana, rozglądając się. – Ma samolot.

– Świetnie, ale nie wiemy, gdzie jesteśmy. To po pierwsze. Po drugie… muszę najpierw odbezpieczyć telefon. I wątpię, aby był tu zasięg, jeśli w polu widzenia nie ma żadnego domostwa. Proszę, noszę sześć i pół.

Podałam jej swój but.

Ja miałam wiązane botki na płaskiej podeszwie, w deszcz i w teren nie wkładałam niczego zmyślnego, stawiałam na wygodę. Dziś mi się to opłaciło.

– Nie musisz. Ja noszę szóstkę. – Jej głos zadrżał, gdy objęła się z zimna.

Położyłam drugi but przy jej nagiej stopie, już brudnej. Czerwony lakier przebijał się przez błoto.

– Wkładaj i mocno je obwiąż. Ja jestem przyzwyczajona do takich warunków, Kirsten. Musimy iść.

– Wiesz dokąd?

– Na południe. – Wskazałam kierunek. – Znajdziemy najbliższe zabudowania, może telefon, ukryjemy się przed zachodem słońca.

Wstałam, rozglądając po terenie.

– Włóż je, ja wejdę na to wzniesienie i zobaczę, co za nim jest.

– Nie zostawisz mnie? – Brzmiała na spanikowaną.

– Ja pracuję dla ciebie. – Udało mi się uśmiechnąć, dotykając mokrej trawy skarpetkami w szkocką krateczkę.

Świetnie. Spacer boso. Już dawno nie czułam się bardziej dziwacznie. Za wzniesieniem były tylko pola, kolejne wzniesienia i łąki. Teren nierówny do wędrówki. Wybrałyśmy jednak drogę w dół. Zeszłam powoli, ślizgając się na trawie, aż zjechałam na tyłku z jękiem. Kirsten już włożyła moje buty, czekając na mnie.

– Idziemy na południe.

– Ana… – wymamrotała zmęczonym głosem.

Zaniepokoiła mnie ekstremalnym stanem emocjonalnym. Jeżeli ten plan miał zadziałać, potrzebowałam jej myślącej trzeźwo.

– Dziękuję za uratowanie życia. Kolejny raz.

Nie odpowiedziałam, idąc w dół błotnistą nawierzchnią. Wyjęłam telefon z kieszeni, znów próbowałam go odblokować. Nie byłam w tym dobra, nie znałam się na technologii, ale byłam pewna, że mieliśmy to na zajęciach. Teraz tylko sztuką było skupić się, aby to sobie przypomnieć. Kirsten szła w ciszy, podczas gdy jak przeskakiwałam przez gałęzie i kamienie. Zeszliśmy w dół zbocza, na inny teren zmiękczony przez deszcz. Miałam mokro w skarpetach, ale nie chciałam narzekać, póki Kirsten szła za mną bez sprzeciwu. Nie podobało mi się przebywanie na otwartej przestrzeni, ale nie mogliśmy ominąć tego obszaru.

– Uważaj, żeby nie upaść ani się nie poślizgnąć – zauważyłam.

Z trudem przełykałam ślinę w tym silnym wietrze. Żałowałam, że nie miałam kaptura przy kurtce.

– Nigdy nie lubiłam pieszych wycieczek.

Spojrzałam na twarz Kirsten, gdy to powiedziała. Włosy splotła w warkocz, schowała go pod kołnierz. Zacisnęła zęby, trzymała górę płaszcza i szła ze szczególną ostrożnością. Nie prosiła o pomoc przy przeskoczeniu małego strumyka. Byłam pewna, że woda była tam lodowata. Obeszłyśmy pola, idąc na przełaj.

Przyśpieszyłam.

Trawa była jak ślizgawka, ale starałam się rozpoznać coraz więcej punktów. Częścią mojej pracy było poznanie zewnętrznego terytorium i orientacja w terenie bez kompasu.

– Jesteś ranna, Ana? Boli cię?

– Uderzyli w mój samochód ciężarówką – wyjaśniłam, dotykając rany na głowie. Pulsowała, ale teraz miałam inne zmartwienia. – Nic mi nie będzie.

– Opatruję rany moich dzieci, mogę spojrzeć.

– Nie krwawi, dziękuję. Chodźmy, zanim zastanie nas ciemność i będzie trudniej iść.

– Zabrali mi torebkę i zegarek. Wiedzieli, że mam tam system GPS. – Była wyraźnie zbita z tropu przez tę sytuację.

– Mnie również zabrali zegarek i torebkę. Mam nadzieję odzyskać mój telefon. Lubię go – warczałam, wstukując znów kod do telefonu i wyjmując baterię.

Pora zagrać inaczej.

Znowu ruszyliśmy powoli, żeby się za bardzo nie zmęczyć. Miałyśmy spory odcinek do przejścia. Potem jednak zwiększyłam prędkość. Byłam zaniepokojona możliwym atakiem, jeśli Sutton Senior był zdesperowany nas dopaść. Lepiej byłoby opuścić otwartą przestrzeń, ale martwiłam się o Kirsten. Teren był dość trudny, a jej bezpieczeństwo było najważniejsze.

– To chyba droga… Ana… zobacz, droga – ucieszyła się i wskazała mur przed nami.

Rozpoznałam kamienną osłonę drogi i uśmiechnęłam się uradowana, zupełnie jak Kirsten.

– Tak, idźmy do niej.

– Może gdzieś pasą się owce. Jak są owce, muszą również być jacyś pasterze, prawda? – domagała się odpowiedzi Kirsten.

– Niekoniecznie, mogą je zostawiać na noc.

Wiatr przybierał na sile, wspinałyśmy się na skały i w końcu znalazłyśmy się na drodze. Szłam bliżej brzegu, gdzie trawa była gęściejsza, nie chciałam się zranić o kamyki. Kirsten spojrzała na moje stopy z żalem.

– Może będziemy się zamieniać? Kawałek ty w butach, kawałek ja? – zaproponowała.

– Jest dobrze, Kirsten, idźmy szybciej.

Walczyłam z wprowadzaniem szyfru do telefonu, ale nawet połączenia alarmowe nie działały. Jak tak dalej pójdzie, rozładuję komórkę. Niebo już ciemniało na zachodzie i to mnie niepokoiło, oby tylko nie zaczęło padać. Skarpetki nie chroniły mnie na tyle, by po podróży w trudnym terenie nie zyskać kilku otarć i zadrapań. Od żołądka promieniowały ostre bóle, ponieważ zjadłam wyłącznie śniadanie, ale to nie był największy problem. Głowa dawała znać, rana była głęboka i miałam tam paskudnego siniaka. Nie mogłyśmy zrobić przerwy, mogłyśmy jedynie zwolnić. Czułam, że Kirsten również opadała z sił, ale musiałyśmy iść.

Zatrzymywałyśmy się tylko po to, żeby pójść zrobić siusiu w krzakach, to trwało dłużej niż kilka minut.

– To jest piękne miejsce.

Zatrzymałam się w końcu, aby zerknąć na nią z powątpiewaniem.

– Naprawdę, dzikie i takie…

– Bezludne? – dodałam. – I bez zasięgu.

Skinęła głową i się uśmiechnęła.

– Przepraszam. Ale piękne – zapewniła i sama się zaśmiała. – Zabiorę tu kiedyś dzieci i Michaela.

– Zaufaj mi. Dwie minuty po tym, jak nas znajdą, będziesz nienawidzić tego miejsca, a tym bardziej on.

Kirsten roześmiała się w głos.

– Możliwe. Naprawdę ucieszyłam się, gdy wsadzili cię do tego samolotu. Myśleli, że jesteś dziewczyną Reginalda i dlatego cię parowali.

– Wiem. Słyszałam.

Kamyki chrzęściły pod jej stopami, najpierw patrzyła na mnie, potem omijała kałuże.

– Czy to źle, że czuję się przy tobie bezpiecznie?

– Tak powinno być. Ruszajmy w drogę, skarbie, bo nie uśmiecha mi się spać pod gwiazdami. Boję się wilkołaków.

– Wilkołaków? W Anglii? – zachichotała.

– I wampirów – dodałam, chcąc ją rozbawić.

Gdy szła obok mnie, spojrzała na mnie swoimi wielkimi, brązowymi oczami. Wyglądała na wdzięczną, chociaż nie mogłam zrozumieć dlaczego.

– Przyjdą po nas – powiedziała pewnie.

Byłam przekonana, że jednak nie była pewna, ale chciała w to wierzyć. Mimo to skinęłam jej głową.

– Przyjdą – powtórzyłam.

Walczyłam z telefonem, podczas gdy Kirsten obserwowała mijany teren. Zdałam sobie sprawę, że też była cholernie silną kobietą. Nie narzekała. Szła obok mnie, dotrzymując kroku. Zerknęłam na nią. Była tak blada, że bałam się, iż była osłabiona, ale ona taką miała urodę. Po kilkunastu minutach rozmowy o tym, gdzie dorastała i do jakich szkół chodziła, komórka wreszcie zaczęła współpracować i się odbezpieczyła. Zadowolona zatrzymałam się, wybrałam numer do łącznika i przyłożyłam ją do ucha. Wskazałam gestem, abyśmy doszły do drzew, pomiędzy którymi ukryjemy się przed ciekawskimi oczami i wiatrem.

Podałam serię kodów, czekając na połączenie.

– Zadzwoń do Michaela – prosiła szeptem Kirsten, a ja skinęłam jej głową.

– Wen – przeszłam na chiński. – Przestań warczeć.

– Zepsułem zasilacz. Znalazłaś zgubę?

– Tak – odparłam, opierając się plecami o pień drzewa. – I sama jestem zgubiona. Namierz ten sygnał. Znajdź mi zabudowanie w pobliżu. Zadzwoń tam i poproś, aby ktoś po nas wyjechał. Ktokolwiek. Zapłacimy. A teraz połącz mnie z Reginaldem Ashbym. I podaj mu nasze położenie.

– Chwilę… dziewczyno, nie łapię cię. O… lubisz Yorkshire Dales Park?

Byłyśmy w Parku? Cudownie! Kirsten wykonała gest, który najprawdopodobniej oznaczał, żebym się pośpieszyła. Nie rozłączałam się, wiedząc, że Wen wykona swoją pracę.

– Regi? – zapytała cicho Kirsten.

– Tak – wyszeptałam. – Zaraz będziemy mieć połączenie.

Jej dłonie znalazły się na moich palcach, zimne, ale co mi tam. Ścisnęłam jej rękę w geście pocieszenia.

– Halo? – Usłyszałam ten jego akcent, ten niepewny głos i niemal się rozpłynęłam, aż łzy zaszkliły mi oczy.

– Zgubiłam się.

– Ana! Kurwa, Ana?! Wszędzie cię szukamy – krzyczał, aż obie się uśmiechnęliśmy.

Kirsten otarła łzy.

– Mam Anę na linii, włącz na głośnik. Gdzie jesteś?

– Posłuchaj, informator zaraz poda wam moje współrzędne. Kirsten jest ze mną. – Wysunęłam telefon w jej stronę.

– Regi?

– Kirsten, Jezus… Michael cię szuka. Wysłaliśmy już policję za tobą… Trochę oszalał i trzymamy go na górze z Orlim Okiem.

– Dziękuję. Nic nam nie jest. Choć to zadupie, ale mamy się dobrze.

– Nie przesadzaj, widok piękny – zażartowałam.

Westchnęła.

– Ana nas uratowała – powiedziała, spoglądając mi w oczy.

– Andy już po niego pobiegł, zaraz go usłyszysz. Daj mi Anę.

Podała mi aparat, a ja wskazałam, byśmy ruszyły dalej.

– Mam niewiele baterii, komórka jest kradziona. Spowodowali wypadek i nie pamiętam za wiele. Obudziłam się w awionetce z Kirsten. Musiałyśmy improwizować, jesteśmy gdzieś w Yorkshire Dales.

– W Yorkshire?! – wypluł. – Kurwa…

– Kirsten!? – Usłyszałam zaniepokojony głos Michaela.

– Będziemy tam, Ana. Trzymajcie się bezpieczne. Sutton na pewno będzie wam siedział na ogonie.

– Skarbie, mówisz do mnie – droczyłam się z nim, musząc usłyszeć jego śmiech, nim zabrzmiał zdenerwowany głos Michaela.

– Ana? Gdzie Kirsten?

Podłam jej telefon i słuchałam, jak rozmawiali. Kirsten się rozpłakała, nie było to dla mnie zaskoczeniem. Pytała o dzieci oraz Kallena, jej szofera, którego również porwali i ich rozdzielili, ale chłopaka nadal nie znaleziono. Ich rozmowa nie trwała nawet pięć minut, gdy Kirsten krzyczała, spoglądając na aparat.

– Chyba się rozładował. Przepraszam… – zapłakała.

– W porządku. – Schowałam telefon do kieszeni kurtki. – Wen już nas namierzył, więc wie, gdzie jesteśmy. Musimy iść, oni już wiedzą, że żyjemy i jesteśmy bezpieczne.

To ja zapomniałam jej powiedzieć, że musimy oszczędzać baterię. Wieczór zapadał szybko. Szłyśmy wolniej, teraz trudno mi było dostrzec, czy w oddali były jakieś zabudowania. Czasem coś sobie opowiadałyśmy o naszym życiu.

Kirsten poznała Michaela w restauracji, dosiadł się do jej stolika, bo pomylił ją z dziewczyną, z którą się umówił. I choć sama sądziła, że to wybieg, aby poznać dziewczynę z wyższych sfer, jego randka faktycznie pojawiła się spóźniona. Ja mogłam jej opowiedzieć o swoich podróżach, o tym, jak wychował mnie facet, który dawał nam trudne zadania do rozwiązania. Ale to uratowało mi życie niejednokrotnie. Byłam dzięki temu lepiej przygotowana do brutalności tego świata. Gdy znalazłam się w tej sytuacji, od samego początku wiedziałam, że moje umiejętności mnie nie zawiodą. Nie było to proste. Ale teraz wszystko zaczęło mieć sens. Za każdym razem omal nie zginęłam, lecz to dlatego, że byłam zbyt natarczywa i nierozważna.

Nadal uczyłam się cierpliwości.

Nie znałam granic między dobrem a złem. Nie zastanawiałam się nad nimi. Czy ja byłam zła? Byłam. Nie miałam wątpliwości, że moje czyny świadczyły o tym, że byłam bardzo złym człowiekiem. I ja nauczyłam się z tym żyć.

Rozbłysk świateł w oddali był jak wybawienie. Obawiałam się tylko, że to ktoś od Suttona. Pokazałam więc Kirsten, aby trzymała się za mną, a sama zacisnęłam palce na beretcie. To mały samochodzik, wyglądał jak pudełko zapałek. W nim siedział wielki facet, czerwony na twarzy, ważył ze dwieście sześćdziesiąt funtów. Nasunięta na jego czoło płócienna czapka ledwo zakrywała jego przerzedzone włosy. Śmierdział gorzałą i potem, ale szczerzył się do nas, pokazując pożółkłe zęby.

– A dzień doberek – powiedział tak jakoś niezrozumiale. – Dwie panie? Zapędziły się na wycieczkę? Daleko, tu nie ma nic. Byle owcy. Mówiłem, że turystów tu nie potrzeba. A wsiadają panie. Wsiadają…

Uchyliłam drzwi i fotel dla Kirsten, bo to trzydrzwiowy samochód, by mogła wsunąć się na tylne siedzenie, po czym usiadłam obok kierowcy.

– Zasiadam już do wieczerzy. O tam… ser kozi z Yorksire to najlepszy ser tutaj, panienko… I dzwoni telefon, a mówiłem Janine, mojej żonie… – Uśmiechnął się do nas, jadąc jednak na północ, na co zaprotestowałam.

– Musimy na południe.

– Dobrze, panienko. Ale zawrócić musimy. Ustęp znajdźmy i jedziemy. A paliwa mam cały bak. A pan co dzwonił, obiecał zwrócić koszty.

Kiwnęłam głową na zgodę. Wokół rozchodził się zapach obornika. To obuwie robocze mężczyzny i słoma na tylnym siedzeniu świadczyły o tym, że rolnik nie za bardzo przejmował się utrzymywaniem czystości w aucie.

– Tak, dostanie pan rekompensatę.

– Dużą – zapewniła Kirsten z tyłu. – Kupi pan sobie nowe auto.

– Po co mi, panienko, nowe auto? To jeździ, a nawóz kupić muszę. Ja tu sady mam. Z pięć hektarów samych sadów. Żona w posagu wniosła, to obrabiamy, jak się da. Dzieci do miasta się wyprowadziły. To Leeds. Mary studiuje, a Fion pracuje przy żelazkach. Teraz w domu dzieciaka żadnego, to my sami na tych robotach zostali.

Ukryłam uśmiech, trzymając się deski rozdzielczej, gdy jechaliśmy po wybojach. Słuchałyśmy go całą drogę do małego gospodarstwa, które prowadził z żoną. Skostniałam z zimna, szczękając zębami. Psy ujadały w ciemności. Derek zaprosił nas do domu, a piegowata kobieta w dresie, o dwa rozmiary za dużym i z wypłowiałym znaczkiem Victoria’s Secret, poprowadziła nas do salonu. Ubolewała nad moim brakiem obuwia. Poprosiłam gospodarzy o telefon, a Kirsten o coś rozgrzewającego dla nas i apteczkę. Gdy ją dostała, posadziła mnie na krześle przy kominku. Zdjęłam kurtkę. W pomieszczeniu było gorąco. Słyszałam, jak Janine ubolewa nad naszym zgubieniem się na wyżynach, ale stwierdziła, że jej zupa nas postawi na nogi. Wybrałam numer do Wan, a on zapewnił, że nas namierzył i podał adres Regiemu, polecił, abym nie dzwoniła, bo ktoś już próbował się włamać do ich telefonów. Zostałam ostrzeżona.

Kirsten krzątała się obok mnie, zrzuciła swój płaszcz na sofę i poczułam jej palce w kosmykach.

– Paskudnie to wygląda.

Pokazała mi kilka szkieł, które wyjęła z moich włosów.

– Nie możemy zadzwonić do Michaela. Ktoś próbował ich namierzyć – zajęczałam, gdy dotknęła bolącego miejsca.

– Chodź do łazienki, obmyjmy to trochę z krwi.

– Nie wiem, czy dam radę wstać – wyznałam jej, podkulając palce u stóp. – Tu jest mi dobrze.

Zaśmiała się, szturchając, abym się podniosła.

– Mnie również, ale ty opiekowałaś się mną całą drogę. Chodź, przynajmniej obmyję tę ranę i wyjmę szkła.

Nie wiedziałam, ile zajęło nam umycie się i doprowadzanie do stanu funkcjonowania. Nigelowie gościli nas jak parę królewską w ogromnej kuchni. Dostałam miękkie kapcie z owczej skóry, należące do ich córki, aby zimno kamiennej posadzki mi nie doskwierało. Dębowy stół był już zastawiony wszelkimi dobrami. Kirsten pierwsza zakasała rękawy, aby pomóc gospodyni roznosić pieczywo i sery ich własnej roboty. Opowiedziałyśmy im pokrętną historię o tym, jak tu wylądowałyśmy. Zagubione turystki, żądne wrażeń, wybrały się do parku, a potem zepsuł się im samochód.

Derek przyniósł nam dwie szklaneczki w różany wzór i postawił przed nami dużą szklaną butelkę w słomianej otoczce.

– Co to? – zapytałam, gdy uśmiechnął się szeroko.

– Lek na trawienie. Francuzi mają wino, a my tu na wsi najlepszy sok z jabłek.

– Sok z jabłek? – Powąchałam i faktycznie pachniało cydrem. Uniosłam szklankę, dając powąchać Kirsten.

– Jak szarlotka – zauważyła.

– Derek, to panie z miasta, one nie piją nalewek – skarciła go Janine i ukroiła nam pajdę.

– Bo nie piły takiego dobra. To przepis mojej żony – powiedział dumnie, wręczając szklankę Kirsten.

Polał również sobie, po czym rozsiadł się w fotelu, w kącie przy piecu, szukając swojego skręta. Znalazłszy go, zaczął ukręcać. Janine pytała Kirsten o sklepy w Londynie. Aż trudno było uwierzyć, że nigdy nie byli dalej niż w Lees. Przyjrzałam się brunatnemu płynowi i spróbowałam ostrożnie. Był pyszny, słodki z nutą cynamonu.

– Smakuje? – zapytał Derek.

– Przepyszny. Spróbuj, Kirsten. Jak ciasto jabłkowe. To cydr?

– Żona mówi, że ten sam przepis, tylko cukru więcej. Ale jest gęstszy od cydru i mętniejszy. Janine, przynieś im po butelce z piwnicy. I sera.

– Nie trzeba, i tak dziękujemy za gościnę – uprzedziła grzecznie Kirsten.

– A co to za problem? U nas tego pełno. Wszędzie jabłka, i co tu z nich robić? Człowiek kombinuje…

Kirsten spróbowała, gdy ja kończyłam swoją porcję. Smakowało jak sok ze świeżo tartych jabłek do szarlotki. Kirsten dostała wypieków, co jeszcze uwydatniała jej śnieżnobiała koszulka od Ralpha Laurena.

Upiła łyk i przymknęła powieki, po czym zerknęła na mnie.

– Jest pyszny. Jaki słodki… Od razu mam ochotę na ciasto jabłkowe.

– Akurat ciasto się skończyło. Ale jak zostaniecie do rana, to Janine upiecze – zapewnił Derek z zadowolonym uśmiechem.

Miałam nadzieję, że noc tu nas ominie, ale przynajmniej było warto. Upiłam kolejny łyk i wyciągnęłam swoją szklankę w stronę Kirsten.

– Toast, Kirsten, za cydr Janine z Yorkishire!

Rozdział 17

Szczęście.

Szczęście miało smak jabłecznika, który piekła moja ciotka Klara… Dawno temu… Pamiętałam jego zapach i miękkość. Smak dziecięcych wspomnień… Piłam cydr Janine, słuchałam ich opowieści i śmiechu Kirsten, która wstawiła się tak samo jak ja, śpiewając stare przyśpiewki, których uczyła ją babcia z Salisbury. Musiałam być bardziej pijana, niż myślałam, kiedy próbowałam się ich nauczyć.

Szczęście, że żyłyśmy i mogłyśmy opowiadać sobie najgłupsze historie życia. Kirsten chciała rozkręcić interes z cydrem Janine w Londynie. Michael posiadał bary i restauracje, cydr mógł tam schodzić. Zaproponowała mi współpracę. Napaliła się, a ja nie chciałam jej tego wyperswadować w tym stanie.

Usłyszeliśmy donośny szum. Derek zerwał się z miejsca i wybiegł z domu. Ja pobiegłam do kurtki po broń, włożyłam w pośpiechu buty Janine. Zderzyłam się z Kirsten w przejściu, złapałam ją za ramię. Była zaczerwieniona od cydru.

– Muszę to sprawdzić. Schowaj się. – Zerknęłam na Janine wyglądającą przez okno. – Janine, zejdź z Kirsten do piwnicy.

Janine zbladła, widząc broń w mojej dłoni.

– Chodź, Janine, schowajmy się tam – poprosiła Kirsten, pokazując mi, że to załatwi.

Wybiegłam przed dom. Derek przytrzymywał czapkę na głowie, spoglądając na czerwone i jasne światła na niebie.

– Helikopter… Ratunkowy!

Nie był medyczny, wiedziałam to. York? Oby.

– Derek, schowaj się za traktor! – wrzasnęłam, widząc, jak helikopter lądował za zabudowaniami gospodarczymi. – Teraz! Derek!

Skradłam się do zabudowań powoli, trzymając się w cieniu. Serce waliło mi niespokojnie, widziałam, że z helikoptera wysiadły trzy osoby i ta na przodzie miała broń automatyczną. Mężczyźni zbliżali się do oświetlonego punktu, czyli domu.

Miałam sekundę, aby rzucić się na mężczyznę z bronią. Eksplodowały we mnie wszystkie emocje, które dusiłam w sobie przez ostatnie dni.

Serce waliło mi tak mocno, że ledwo co oddychałam. Podcięłam mu nogi, odrzucając broń, aby znaleźć się na nim. Jim odchylił się, pozwalając, abym drugą pięścią uderzyła w powietrze, i podbił mój drugi cios, uderzając muskularnym ramieniem o moje..

Usłyszałam krzyki.

– Nie, Ana!

Zawahałam się z pięścią w górze. Ujrzałam pod sobą Jima, jego ciemną twarz i oczy, które się na mnie wgapiały.

– Cześć – wyspałam w końcu z uśmiechem. – Tęskniłeś?

Pocałowałam go w usta.

– Jezu, Ana… śmierdzisz… – odsunął się zniesmaczony. – Czym to? Bimbrem?

– Jesteś pijana? – Usłyszałam pytanie Regiego.

Wstałam z jego pomocą i natychmiast wyczułam jego zapach – ten mocny zapach faceta, za którym tęskniłam. Był obietnicą. Uciekłam tyle razy, lecz teraz nie było żadnej ucieczki. Próbowałam myśleć, ale po prostu wtuliłam się w niego. Objęłam go ramionami, przytrzymując nos przy jego szyi. Wyszeptałam jego imię, bardzo zadowolona z miejsca, w którym byłam.

– Gdzie jest Kirsten? – zapytał Michael.

– W domu. W piwnicy – wymamrotałam, odwracając się do niego. – Tylko krzyknij, że to ty, zanim tam wejdziecie. Zabrała nóż.

Jego oczy rozszerzyły się i ruszył do domu z Jimem. Oderwałam się od Regiego i odwróciłam przez ramię.

– Derek! W porządku. To mąż Kirsten! – krzyknęłam do schowanego za traktorem mężczyzny.

Gdy ponownie odwróciłam się do Regiego, w końcu spojrzałam na niego, podnosząc dumnie brodę, jakby spodziewając się kłótni. Nie będzie kłótni, nie dzisiaj.

– Ano… Cieszę się, widząc cię czujną.

– Regi. – Mój głos zadrżał. Patrzyłam na niego, bojąc się rozpłakać z ulgi, dlatego trzymałam dystans.

– Dobry wieczór – powiedział Derek, mnąc w palcach czapkę. – Myśleliśmy, że to helikopter medyczny. Bo szpitale tu daleko. A panowie z miasta.

– To Derek – powiedziałam, wskazując Dereka bardzo speszonego towarzystwem. – Farmer i przyszły biznesmen.

– Jaki ja tam biznesmen, panienko. Panienki to od razu biznes nakręcają.

Regi uścisnął jego dłoń.

– Cydr wszędzie pan dostanie. A nasz to tylko wymysł żony, bo nie lubi tych rozrzedzonych.

– Najlepszy cydr na świecie – zapewniałam chichocząc, podczas gdy oczy Regiego były skupione na mnie.

– Jesteś ranna? – Wskazał na głowę.

– Stłuczenie. Szybka w samochodzie pękła.

– Jak panowie chcą… to ja samochodu panienek poszukam. Z rana. Jak słońce wzejdzie – zapewnił Derek.

Spojrzałam na Regiego.

– Nie musi pan, już się tym zajęli – zapewniałam, kłamiąc.

Usłyszałam, jak uradowana Kirsten krzyczała do Janine.

Skrzywiłam się. Oczywiście nie dało się ukryć, że Kirsten była pijana.

– Regi, masz jakieś pieniądze? Jesteśmy winni za gościnę i benzynę.

– A tam, panienko. Gości rzadko mamy. Przyjemnie było posłuchać o mieście.

Regi jednak wyjął portfel i próbował namówić Dereka do przyjęcia gotówki. Jim wyniósł Kirsten na rękach, gdy ta krzyczała do Janine, aby nie zapomniała o interesie. Michael owijał ją swoim płaszczem, śpiesząc za żoną i jej ochroniarzem.

– Do helikoptera – rozkazał nam.

Szłam za nimi, machając Janine i Derekowi stojącym na podwórku.

– Dziękujemy za gościnę. I za cydr!

– Czekaj! Stój, Jim! – wrzeszczała Kirsten, wyrywając mu się. – Janine, nasz cydr?! Dwie butelki. Dostaniesz za nie sześćset funtów.

Popatrzała na mnie rozbawiona, zapierając się na trawie. Janine pobiegła do domu.

– Wsiadajcie obie… Jezu, co wyście piły? – pytał zdenerwowany Michael.

– Muszę dostać mój cydr, najdroższy. Zarobię na nim miliony. – Kirsten śmiała się, obejmując jego twarz, i pocałowała go w żartach. – Najlepszy cydr pod słońcem, kochanie.

– Pachniesz… alkoholem…

– To na rozgrzanie – skłamała Kirsten.

– Pójdę po niego! – zawołałam w ryku helikoptera, biegnąc do Janine i Dereka.

Kobieta podała mi cały kosz. Był ciężki.

– Zapakowałam wam i sera, i chleba kawałek na drogę. I sześć butelek cydru, to znajomym rozdacie… A odwiedźcie nas… – mówiła wzruszona, nie kryjąc tego.

– Słyszałaś, Kirsten, ona zrobi z ciebie drugą Nigellę Lawson z własnym biznesem – zapewniłam. – Dziękujemy wam.

Kobieta objęła mnie serdecznie, i jej na to pozwoliłam. Pomachałam Derekowi, który miął czapkę w dłoniach. To dobrzy, prości ludzie, oni jeszcze nie znali zła, którym przesiąknięta była ziemia. Biegłam do helikoptera.

Jim czekał, aby zabrać ciężki kosz z moich dłoni, i pomógł mi wspiąć się do środka. Z powrotem wsunął mi kosz do rąk i zatrzasnął drzwi, zamykając nas w cichej przestrzeni.

– Masz cydr? – pytała Kirsten podekscytowana, machając rękoma, aby dostać się do koszyka.

Odwróciłam się. Michael i Regi przyglądali się nam z troską.

– Dostałaś ser i chleb na drogę, jakbyś zgłodniała.

– Będziemy wspólniczkami w firmie… Cydr Janine z Yorkshire.

Zaśmiałam się z niej, aż ciekły mi łzy.

– Usiądź i zapnij pasy, Ana – warknął Regi.

Zrobiłam to automatycznie, siadając naprzeciw niego. Kirsten nieskładnie opowiadała Michaelowi o tym, jak uciekłyśmy, gdy Regi przyglądał mi się wnikliwe w półmroku. Takie było moje życie. Cholera! Kogo ja okłamywałam? Odpięłam się i pokonałam tę niewielką odległość. Kucnęłam między jego nogami, a on objął mnie ramieniem, gdy moja głowa spoczęła na jego piersi.

– Wstań, Ano – poprosił szeptem. – Jesteśmy w powietrzu.

– Nic mi nie jest, Regi. To trochę siniaków.

Pogłaskał delikatnie moje długie włosy, wsłuchiwałam się w rytm jego uspokajającego się oddechu. Moje oczy były zamknięte, ale on wciąż gładził mnie po głowie. Michael obwieścił, że obie byłyśmy tak samo pijane. Kirsten już przysypiała, może ja również. Czułam, jak Regi przeniósł nas na siedzenia naprzeciw, po czym pomógł mi usiąść. Podłożył pod głowę coś miękkiego. Zakochiwałam się. To był błąd. Wiedziałam o tym. Ale to nie tłumaczyło głębokiej satysfakcji, którą czułam, siedząc obok niego i czując to ciepło. Miałam tego świadomość od chwili, gdy go zobaczyłam, i nieważne, jak bardzo bym z tym teraz walczyła, nieważne, na jak wielkie niebezpieczeństwo się narażałam – chciałam z nim być. Nie tylko w łóżku, w jego życiu.

Moje marzenia się spełniły, bo gdy się obudziłam, znajdowałam się w znanej mi sypialni. Blask latarni przed domem oświetlał wnętrze, mogłam zatem rozpoznać kontury mebli. Miałam na sobie jego piżamę z miękkiej bawełny i opatrunek na głowie, który pozwoliłam zrobić Jimowi, gdy wylądowaliśmy. Teraz było cicho, zbyt cicho, a Regiego nie było obok mnie. Ruszyłam przez dom na jego poszukiwanie.

W kuchni znalazłam tylko Orle Oko siedzącego za wyspą kuchenną i jedzącego jabłko. Noor zaś siedział w salonie, przełączając kanały w telewizji. Wyszłam cicho z korytarza. Orle Oko podskoczył, widząc mnie już w kuchni.

– Kurwa – zaklął.

– Co jest? Zobaczyłeś ducha?

Westchnął głęboko, a ja zaśmiałam się, kierując do lodówki, i otworzyłam ją szeroko.

– Miałaś spać.

– Cześć, Ana. Jak się czujesz? – Noor do nas dołączył.

– Dobrze – odpowiedziałam automatycznie, sięgając po sok pomarańczowy, bo nic innego nie znalazło się teraz na mojej liście potrzeb, a Regi nie miał mojej ulubionej wody sodowej. – Dostałam jakieś prochy i działają. Gdzie Regi?

– Szuka Suttona – wyjaśnił Orle Oko.

– Okej. – Nalałam sobie soku do szklanki.

Noor przyglądał się mi z uśmiecham.

– A miałaś taki fajny samochód.

– Nie przypominaj mi – zajęczałam, niemal opluwając się sokiem. – Tak go lubiłam. Własny samochód! I ukradli mi torebkę, miałam tam dwa bilety na mecz.

Orle Oko podniósł się ze stołka i wygiął ciemną brew.

– Znaleźli twoją torebkę. I Kellana.

– Żyje? – wymamrotałam sennie.

– Został tylko znokautowany. Żyje – zapewnił.

– Dobrze. – Ziewnęłam. – Dlaczego tu jesteście?

– Regi mu kazał cię pilnować – odparł Noor.

Odstawiłam sok do lodówki, odwracając się przez ramię.

– Abym przebiła cię kołkiem, gdy będziesz spał?

Orle Oko uśmiechnął się, a potem roześmiał, przyciągając mnie bliżej siebie.

– Brakowało by mi ciebie, dziewczyno. Gdybyś nie użyła tych nóg…

– Co?

– Nie, przepraszam – dodał. – Aczkolwiek to musiał być piękny widok, jak ich załatwiasz. Kirsten wszystko nam opowiedziała, gdy cię tu wieźliśmy. Zasnęłaś jak dziecko, ona akurat się przebudziła, bojąc się, że ktoś ukradnie jej ten cydr. – Zaśmiał się.

Dupek.

– Powiedziałeś więcej niż dwa zdania. Musisz być poruszony.

– Do diabła z mądrością. Nie wyszłabyś z domu, gdybyśmy wiedzieli, że na ciebie polują. Mogłaś nie wyjść żywa z tego wypadku.

– Nie chcę być mądra, ale oni chcieli mnie żywej.

– Tak, chcieli. Wracaj do łóżka, Ano. Musisz się wyspać, jutro czeka nas polowanie.

Uwielbiałam polowania.

***

– O czym rozmawiamy? – zapytałam znudzona, wbijając zęby w kati roll, rozkoszując się smakiem kurczaka na podniebieniu i pikantnym sosem.

Gabe i Dave siedzieli naprzeciw mnie i patrzyli, jak jadłam przy stoliku obok butki, w której serwowano to cudo. Musiałam zapamiętać ten adres. Gabe pokazywał mi w telefonie, jaki zamierzał kupić sobie samochód, prosto z salonu. Jęczał, że Noor dostał lepszą fuchę w Richmond. Musiałam słuchać ich przechwałek, kogo zaliczyli i gdzie chodzili na imprezy. Po tym, jak ucichły ich kłótnie, mogłam skończyć swój pyszny posiłek. Wzięłam głęboki oddech i znowu zastukałam w stolik, mentalnie przygotowując się na czekający mnie atak. To nie tak, że nie miałam innych zajęć, ale ci dwaj byli tu za karę, musząc pracować razem. Obaj milczeli, zerkając w dwóch przeciwnych stronach. Miałam ochotę poćwiartować Orle Oko za to, że mnie w to wkopał.

Już zamierzałam udać się do swojego ulubionego miejsca, czyli na kanapę w biurze Regiego, kiedy Gabe zaklął.

– Kłopoty – wymamrotał.

Odwróciłam się przez ramię. Przy krawężniku zatrzymał się czarny mercedes, z którego wysiedli Paul Chen – jeden z psów Wielkiego Tygrysa – i wyrostek w czarnej kurtce bejsbolowej. Znałam to skrzyżowanie Sheerana i Parton. Dave wciągnął powietrze z ledwo wyczuwalnym świstem. Liam Ashworth wyglądał, jakby właśnie uciekł z brutalnej napaści, połowa jego twarzy była opuchnięta, czerwona i błyszcząca od potu, a lewe oko przymknięte. Chen go prowadził do naszego stolika. Rzucił go niedbale, a chłopak zatoczył się, odbił od blatu i upadł na chodnik.

– To wasz diler? Sprzedaje trefny towar – wyjaśnił rzeczowo Chen, a ja się zaśmiałam, odwracając do niego.

– Cześć, Chen – powiedziałam po mandaryńsku. – Narozrabiał?

Skłonił głowę z szacunkiem, rozpoznawszy moją twarz.

– Kręcił się wokół naszych chłopców, sprzątnęliśmy go, grzecznie prosząc, aby się wycofał – wyjaśnił, stojąc prosto. – Daliśmy mu coś na ochłonięcie.

Uniosłam brew, spoglądając na Liama, który mnie rozpoznał. Postawiłam stopę na jego brzuchu i nacisnęłam.

– Poznajesz mnie, Liam?

– Czego? – warknął, ocierając nos nadgarstkiem. – Ja… ja…

– Mówiłam, co ci zrobię, jak znów cię spotkam! – Mój głos podskoczył o oktawę. – Mówiłam?

Zmrużył powieki i zaczął się zwijać bólu.

– Oni mnie otruli! Otruli… pali mnie w żołądku…

– Chyba czuje się świetnie – zauważył Gabe, zerkając na niego. – Znów mamy z nim kłopoty.

Nie wyglądał świetnie. Wyglądał jak śmierć. Spojrzałam na Chena.

– Oddamy ci kasę za niego. Ale nie potrzebujesz kogoś do czyszczenia waszych salonów gier? Myślę, że na zmywaku będzie miał niezłe wzięcie. Odpracuje wszystko.

Zdawało mi się, że Chen się zawahał, ale skinął głową.

– Wyślij go do Luee, coś znajdę.

– Dziękuję! – krzyknęłam za nim, gdy odszedł do samochodu i odjechał.

Wróciłam do jedzenia, oblizując sos z palców, gdy Liam wił się na chodniku, wzbudzając ciekawość ludzi.

– Zamknij się, kurwa. Ile razy mam ci powtarzać, abyś nie rozprowadzał lewego towaru? Chcesz zginąć? – warknął Dave.

Jego surowe rysy pociemniały i przesunął się z jednej strony na drugą.

– Dave, nie denerwuj się i jedz te frytki – prosiłam, wskazując na jego pudełko z posiłkiem. – Liam się nauczy. Chen jest niezły w karaniu nieposłusznych pracowników.

– Nie będę dla niego pracował. Michael ci nie pozwoli…

Nacisnęłam na jego brzuch obcasem. Zawył jak pies.

– Jesteś pewna, że chcesz o to zapytać wujka?

Chwycił za mój but i przechylił podbródek, patrząc za mnie.

– Nie odda mnie chińczykom. Zabiją mnie.

Odwróciłam się, gdy Gabe i Dave mi się przyglądali, a Liam zbladł.

– Już by cię zabili. Lubią białych chłopców.

– N-nie – wybełkotał. – Nie oddasz mnie. Michael ci nie pozwoli.

– To znaczy nie sądzę, aby go to obchodziło, gdy wie, że jesteś świrem. – Wytarłam palce w chusteczkę. – Chen lubi polować na ofiary i ma taki specyficzny sposób… bierze taką maleńką strzykawkę… wciska ci w fiuta i wstrzykuje substancję, która go usztywnia. Fiut stoi dwadzieścia cztery godziny, a oni w rękawiczkach…

– Nie! Nie zrobisz tego! – zaczął krzyczeć, próbując wstać i uciec.

Patrzyłam, jak Dave przyszpilił go butem do ziemi.

Gabe wbił zęby w swoją przekąskę, przeżuwając z uznaniem.

– Chłopak mało nie posrał się ze strachu.

– Zapamiętaj, jak to się robi. Ludzie tacy jak Chen lubią, gdy pozwalasz im samemu ukarać oszustów. Nie zabiję go, ale to będzie lekcja pokory dla gówniarza.

Gabe przełknął głośno, odwrócił głowę ku Dave’owi i Liamowi, który się z nim szarpał. Dostałam SMS, wyjęłam telefon z kieszeni kurtki. Michael chciał mnie widzieć w swoim domu.

– Muszę iść. Zebranie na szczycie.

– Dzięki za pomoc. Wiszę ci sparing na ringu Bold Golden Glove.

Skinęłam głową, zabrałam torebkę i wyrzuciłam opakowanie po kati roll. Zerknęłam za budkę z fast foodem i przysłuchałam się moralizatorskiej gadce Dave’a. Radził sobie.

– Orle Oko ustawi nam sparing. Tylko po cichu – poprosiłam.

– Proszę cię, on nadal ustawia walki. Wylosowałem Noora.

Uśmiechnęłam się i odchyliłam głowę, praktycznie spoglądałam na wysokie budynki wokół mnie.

– Kopie mocno. Mało nie straciłam mojej pięknej koronki. – Pokazałam na zęby. – Jeśli chcesz mi podziękować, to znajdź kogoś, kto zabierze mnie na mecz Chelsea Arsenal.

– Chłopaki nie chcą z tobą chodzić na mecze, bo obrażasz kibiców.

– Cukiereczku, ja ich komplementuję – rzuciłam, kierując się do swojego samochodu.

Dostałam nowiutkie bmw ze skórzaną tapicerką i w kolorze czystego srebra. Uwielbiałam moją dziecinkę.

– Taa… – Gabe odprowadził mnie do auta. – Chcąc mieć nieco przyjemności, zapisz się do klubu golfowego.

Pokazałam mu środkowy palec, wsiadając za kierownicę bmw. Przyjrzał mi się uważnie, a jego niebieskie oczy zabłyszczały.

– Rozumiem, że przemawia przez ciebie doświadczenie?

– Tak. Zajmę się Liamem i Dave’em.

– Hm… – Udawałam, że nad tym rozmyślałam. – Nie wiem. Myślę, że nie miałabym nic przeciwko, aby się dowiedzieć, jak to jest uderzać z bekhendu.

Kącik jego ust się uniósł.

– To termin z tenisa, Ana.

Zaśmiałam się, włączając do ruchu. Lubiłam z nimi pracować, poznałam ich struktury i byli po prostu chłopcami z wielkimi marzeniami. Każdy je miał. Dojechałam do domu Michaela w Holland Park i uśmiechnęłam się na widok znajomego SUV-a, który stał zaparkowany za czarnym astonem martinem.

Znalazłam miejsce, tarasując chodnik, i wysiadłam, racząc się przyjemnym popołudniem. Wspiąwszy się po schodach, przycisnęłam dzwonek.

Regi otworzył mi z miną Cary’ego Granta z Notoriousa.

– Powinieneś być już dawno – przywitał mnie i weszłam za nim do środka.

Dopiero słysząc tę arogancką uwagę, uniosłam się na palcach. Sięgnęłam do jego marynarki i przyciągnęłam go do siebie. Jego wargi otarły się o moje, zapowiadając to, co miało nadejść.

– No nie wiem… bardzo się śpieszyłam, szefie.

– Michael zaraz przyjdzie. Chcesz się czegoś napić?

– Armand de brignac? – Zaśmiałam się, uniosłam ręce i pociągnęłam go za kołnierz. – Albo szampana napijemy się później. Pocałuj mnie.

Posłuchał i tym razem jego usta zmiażdżyły moje.

Wszystko wokół nas zamajaczyło w chaotycznej mgle, kiedy opadłam na pięty, a on pozwolił mi na ten ruch, ani razu nie przerywając kontaktu.

Przesunęłam dłonią po napiętych mięśniach jego ramienia i chwyciłam jego koszulkę.

Jęknęłam, to było wszystko, co mogłam zrobić, aby powstrzymać się od owinięcia nóg wokół jego pasa.

– Ana – mruknął i uśmiechnął się. – Wejdźmy do salonu.

Poszłam za nim. Ucieszyłam się na widok przytulnego salonu i opadłszy na jasną sofę, oglądałam piękne rodzinne zdjęcia Kirsten, Michaela i dzieci stojące w ramkach na stoliku przy oknie. Regi usiadł obok mnie, odpisując na wiadomości przychodzące na komórkę.

– Jak sprawy w Hallmark? – zapytał w międzyczasie.

– Spokojnie – zapewniłam. – Znalazłam również Liama… szczura.

Zaciekawiony zerknął na mnie znad telefonu.

– Żyje?

– Jeszcze, ale będzie sprzątał kible dla Chen Market.

Nie zaśmiał się, ale jego oblicze się rozpogodziło.

– Mogę wysłać tam jeszcze innych kutasów?

– Uwielbiam, gdy tak mówisz – wyszeptałam, dotykając jego ramienia. – Ale nie. Zawiesiłeś mój udział w zawodach Orlego Oka o rękawicę Bolda. Chciałam ją mieć.

Jak przystało na Regiego, nie wszczął dyskusji, zajmując się swoją pracą i pozwalając mi na siebie patrzeć. Pięć minut później znajomy głos wyrwał mnie z zadumy.

– Przepraszam, że musieliście czekać.

Spojrzałam na Michael, który wszedł w czarnym garniturze i włoskiej koszuli. Obracał się jak na wybiegu.

– Idziemy z Kirsten do teatru.

– To tłumaczy Armaniego. – Wskazałam na garnitur. – Powiedzcie mi, że to typowe, aby pary chodziły ze sobą do teatru i zasypiały tam oddzielnie?

Michael usiadł na fotelu, rozpinając marynarkę, zaśmiał się rozbawiony.

– Ja zabieram tablet i mogę pracować, a Kirsten udaje, że ogląda przedstawienie, i wymyśla logo dla waszego cydru.

Jęknęłam, byłam ostatnio zasypywana jej pomysłami.

– Ach. Logo… chyba miałam zerknąć – wymamrotałam zmieszana, bo naprawdę zapomniałam.

– Zresztą i tak czułem, że ten biznes jest dla niej idealny. Godzinami zachwyca się leczniczymi właściwościami cydru z Yorkishire – dodał ciszej. – Zapewnię was, że radzi sobie bardzo dobrze na rynku alkoholi lokalnych.

– Cieszę się… widziałam biznesplan – machnęłam ręką – i moje nazwisko pod szyldem.

– Zaprosiłem cię tu z innego powodu niż wasz biznes – odezwał się.

Sięgnął po białą kopertę, która leżała na stoliku kawowym. Wcześniej zwróciłam na nią uwagę, ale nie zaryzykowałam zajrzeniem do środka.

– To dla ciebie, Ano.

– Mam zadanie?

– Nie… Zasłużyłaś na to.

– Prezent… – Ucieszyłam się, biorąc kopertę, i zerknęłam na Regiego pytająco. – Bilety na mecz Chelsea Arsenal?

Michael pokręcił głową, składając dłonie na kolanie.

– Usłyszałem, że czasem lepiej wypuścić kanarka z dłoni, niż przetrzymywać go wbrew jego naturze.

Znałam to powiedzenie! Cesarz? Nie wiedziałam dlaczego, ale chwyciłam się za bok i zerknęłam na Regiego. Nie odpowiedział. Słowa Michaela wsunęły się między moje żebra jak zimne ostrze. Patrzyłam na kopertę, wahając się, czy ją otworzyć.

– Rozwiązujesz ze mną kontrakt?

– Nie. Daję ci dowód, abyś mi ufała – zapewnił. – Regi również się pod tym podpisał.

– Choć ja się broniłem – wtrącił Regi i odchrząknął. – Chodzi o to, że nie chcieliśmy cię narażać na niebezpieczeństwo.

– Przez te kilka ostatnich miesięcy narobiliśmy sobie zarówno wrogów, jak i przyjaciół, Ano. Ty jesteś przyjacielem – dodał Michael.

– Och, proszę. – Otworzyłam kopertę. – Myślicie, że lubię niespodzianki? Chyba że to bilet na mecz.

– Masz zakaz chodzenia na mecze.

– Ale, Regi… – jęknęłam, wyjmując dokumenty. – Chłopcy są żałośni, próbując ochronić mnie przed dobrą bijatyką. To świetna praktyka.

Moje serce szalało. Zdjęcia. Kobieta na nich miała blond tapirowane włosy i uśmiechała się radośnie. Znałam jej rysy, mogłam ją rozpoznać. Elżbieta Sarecka nazywała się teraz Beata Pedraza, mieszkała sobie pod Madrytem w przyjemniej willi. Dwójka dzieci, mąż piekarz i dwa psy. Uroczo. Zazwyczaj byłam szybka w ripostach, ale wstrząsnął mną widok jej twarzy. Mijały sekundy, a oni przypatrywali się mi, gdy wrzuciłam wszystko z powrotem do koperty.

– Potrzebuję trzech dni – powiedziałam poważnie.

– Masz tyle czasu, ile potrzebujesz. Tylko wróć do nas. Postawiłem na ciebie trzysta dolarów w zawodach o rękawicę Bolda.

– Naprawdę? Już jestem wykluczona… nie słyszałeś? Regi mnie skreślił. – Dźgnęłam palcem w jego twarz, wracając do ofensywy. – Mówiłam mu, że to łatwizna, ale on boi się o moje żebra. Będę na turnieju, nie przegapię wygranej Noora.

Chciałam wrócić do Londynu i go o tym zapewnić.

Wstałam, czując, że Regi podnosił się razem ze mną. Chwycił mnie za ramiona, gdy poleciałam do tyłu. Uderzyłam plecami o pierś Regiego, a on złapał mnie za łokcie.

– U mnie, zrobię makaron z serem.

– Tylko makaron z serem? – zakpiłam. – Słyszałam, że masz najlepszą stekownię w mieście, a ja dostanę makaron z serem? Chcesz, abym gotowała, tak?

– Dzieciaki… miło się na was patrzy – uradował się Michael. – Pamiętajcie o sobocie, kolacja u nas. Kirsten chce, abyście przyszli wcześniej. Będziemy przyznawać premie świąteczne.

Jęknęłam, przytakując niezobowiązująco, i wyszłam z mieszkania z Regim.

Kiedy drzwi się za nami zamknęły, nie oglądałam się. Ruszyłam przed siebie do swojego samochodu i odblokowałam zamki, trzymając kopertę pod pachą. Regi szedł za mną i otworzył mi drzwi, czekając, aż wsiądę do środka.

– Chcesz o tym porozmawiać? – zapytał miękko.

– Nie.

Cisza.

– Więc zostajesz dzisiaj u mnie czy…?

Zdmuchnęłam włos z twarzy i obróciłam się przodem do niego.

– U ciebie. Ja gotuję… zapomniałeś?

– Coś pysznego? – Uśmiechnął się do mnie lekko, krzyżując ręce. – Będziesz miała szczęście, jeśli nic nam nie przeszkodzi w dotarciu do łóżka.

Czułam się źle, gdy się uśmiechnęłam, ale to zrobiłam. Dla niego. Jego wsparcie było jedyną rzeczą, dzięki której jakoś się trzymałam.

– Nie postrzeliłam twojego obrazu, on spadł, gdy Chad wszedł niezapowiedziany – wymamrotałam, zamykając drzwi. – Ale obraz był ohydny, Regi.

Postukał palcem w szybę, więc ją opuściłam.

– Nie strzelaj do moich koni.

Chwilę później wpatrywałam się w drzwi domu Regiego, parkując na podjeździe, podczas gdy on wjeżdżał do garażu. Nie weszłam z nim, tylko jeszcze raz otworzyłam kopertę. Miałam wszystko, czego potrzebowałam – adres, dane… informacje, kto ją ochronił i jak mogłam się do niej dostać. Cel. Byłam od krok od wolności. Tak blisko. A jednak dom, który miałam przed sobą, drzwi, których próg mogłam przekroczyć… ciągnęły mnie. Zabrawszy dokumenty i torebkę, weszłam do domu Regiego.

On był już bez płaszcza i palił papierosa, włączając kominek. Poluzował krawat.

– Chcesz drinka? – zapytał, szukając popielniczki, w której zgasił papierosa.

– Nie. – Podeszłam do niego i cisnęłam akta do kominka. Patrzyłam, jak ogień je trawił.

– Będzie śmierdzieć. Twoja sukienka jest w sypialni. Wyprałem ją. – Ruszył do kuchni, aby otworzyć lodówkę. – Co będziemy jedli?

– Wyprałeś moją sukienkę? – zapytałam, gdy wyrwał mnie z zamyślenia.

– I bluzę z kapturem, którą zawsze mi kradniesz, gdy zaczynasz marudzić, że ci zimno.

– Ja nie marudzę.

Zamknął drzwi lodówki i zdjąwszy okulary, odłożył je na stół. Patrzyłam, jak akta płonęły. Pamiętałam każde słowo, każdą twarz. Ułożyła sobie życie, uwiła drugie gniazdko, zapominając o krwi, którą przelała. O dzieciach, które zostawiła.

– Tylko tobie jest zimno, bo nosisz za cienkie skarpetki, Ana.

Spojrzałam na moje stopy, zdjęłam buty i rzuciłam pod sofę.

– Zamknij się. Lubię moje skarpetki. Dobra, co tam masz? – Podeszłam do niego i otworzyłam lodówkę, ale nie było w niej nic specjalnego. Zerknęłam na Regiego, gdy odkręcał korek od whisky. – Tak… rozgrzeje cię whisky w żyłach… nie dziewczyna. Regi… zapomniałeś zrobić zakupy?

– Myślałem, że zrobimy je razem.

Uniósł kącik ust, a ja pokręciłam głową, wyjmując jajka, wędlinę i warzywa.

– Co to będzie?

– Omlet.

– Z pewnością pyszny.

Znalazłam deskę i nóż w szufladach i zamyśliłam się, patrząc na szynkę, którą miałam pokroić.

Cesarz wiedział, gdzie ona jest. Berni go nie oskarży, że to jego sprawka. Michael mógł sam ją znaleźć. To dobre zabezpieczenie. Zamarłam, czując dłoń Regiego na moich plecach. Zerknęłam na niego. W ciągu tych kilku sekund jego uśmiech stał się łagodniejszy. Na sam jego widok czułam zdenerwowanie.

– Więc co chcesz robić oprócz omleta?

– Pójść spać i zapomnieć, co się dzisiaj wydarzyło.

– Hm… – Dotknął mojego nosa swoimi ustami. – Pomysłowe. Może najpierw zdejmij z siebie kurtkę. Chyba nie jest ci aż tak zimno?

Zerknęłam na kurtkę na sobie. Jezu, zapomniałam o niej. Szarpnęłam za suwak. Zdjęłam okrycie i zawiesiłam na krześle. Regi odgarnął mi kosmyk z twarzy, wpatrując się we mnie swoimi niebieskimi oczami.

– Może zaczniemy od krojenia pomidorów. Ja to zrobię.

Skinęłam głową i podałam mu deskę. Sama wzięłam pomidory, by umyć je w zlewie. Ciężar tego, co mnie czekało, mnie przygniatał, a napięcie narastało. Mój umysł nie zdołał jednak myśleć o niczym innym. Zanim się zorientowałam, do moich oczu napłynęły łzy. Wszystko, co dusiłam w sobie przez ostatnie lata, zapragnęło spłynąć po mojej twarzy w tłumionym wstydzie. Nie pozwoliłam na to. Poczułam, że Regi stanął za mną i objął. Wzięłam głęboki drżący oddech. Regi niczego nie powiedział, dając mi pocieszenie w postaci uczucia, którym nie mógł mnie zranić.

Jego dłonie zacisnęły się na moim brzuchu, a jego broda łaskotała mój policzek, gdy woda obmywała moje dłonie. Przykręcił kran. W tym momencie pozwoliłam sobie na bycie słabą. Chronioną przez niego i bezpieczną. Było tyle rzeczy, z którymi niebawem musieliśmy się zmierzyć, ale potrzebowałam tego.

– Widziałeś akta? – zapytałam cicho.

– Tak. Cesarz dał nam je, gdy uratowałaś Kirsten.

– Cholera.

– Polecę z tobą. Chcesz powiedzieć mi, kim ona jest?

– Nie. Nie tym razem, Regi. To moja sprawa.

– Ale to moja bluza, którą chcesz jeszcze włożyć, więc bądź miła.

Zaśmiałam się, odwracając do niego, i zarzuciłam dłonie na jego szyję. Sięgnęłam do jego ust. Smakował whisky i był bardzo ciepły. I usłyszałam znajomy dźwięk.

Regi zamarł. Dzwonił Orle Oko. Puściłam Ashby’ego, wracając do mycia warzyw w zlewie.

– I powiedz mu… że jak tu przyjdzie, to zestrzelę mu ten kapelusz, który nosi. Działa mi na nerwy!

Rozdział 18

Winni.

Ja byłam winna, nie potrafiąc zapomnieć początku tej historii. Urodziłam się bez grzechu, miałam spokojne dzieciństwo. Dziadków, ciotki i wujków, którzy mnie rozpieszczali. Kłótliwą siostrę i braci, którzy często bili się o gry komputerowe i kolekcje swoich resorków. A potem zostałam sama z płaczącym ojcem w szpitalu, gdzie trzymano moją matkę. To on obiecywał mi, że mama z tego wyjdzie. To był ostatni raz, kiedy go widziałam – na lotnisku.

Później były w moim życiu tylko obce twarze aż do dnia, gdy poznałam Sesarię, która podpaliła mi włosy w szatni szkoły w New Brunswick. Jej śmiech, szaleńczy śmiech małej czarownicy stał się moim wybawieniem. Paręnaście lat później byłam naga. Bez masek, które przywdziewałam. I się wypaliłam. Cesarz to wiedział, mój czas w Ogrodach Ying się kończył, kiedy wzięłam dwa zlecenia w tym samym czasie. Dla Cesarza to nie była brawura, on nazywał to punktem przeładowania. Musiałam zwolnić. Dlatego wysłał mnie do Yorka, abym znalazła swój balans.

Wynajęłam samochód na imię i nazwisko Sofia Latier.

Alcorcóna osiedle nowych domków, bliźniaczych i ciasno stojących obok siebie, z wysokim płotem. Zwolniłam, gdy dojechałam do zakrętu i niskiego, dekoracyjnego muru. Byli tam ci sami sąsiedzi i te same samochody. Obcy się tu wyróżniali. Czarny drewniany płot, a za nim biały piętrowy dom – rozplanowanie jak w całej okolicy. Skręt w prawo poprowadził mnie na drogę, a potem na dwutorową ścieżkę do parku.

Gdy objechałam osiedle, wreszcie wjechałam na autostradę do Madrytu. Sprawdziłam GPS i poprosiłam o wysłanie obrazu z satelity. Zostało mi dzisiaj jeszcze mnóstwo czasu na planowanie. Mogłam wrócić do motelu i ponownie sprawdzić obraz z satelity, zrobić notatki, a potem wszystko zaplanować i iść spać. Jeżeli znów miałam zrobić to czysto i bez wpadki, nie mogłam pozwolić sobie na emocje, musiałam mieć pełną sprawność umysłową. Tak by było, jeżeli tylko mogłabym się uspokoić i działać rozważnie, ale moje myśli płynęły w zupełnie innym kierunku – do ciepłego łóżka pewnego dżentelmena.

Nie wiedziałam, czego się spodziewać. Robiłam to wiele razy, ten jeden będzie dla mnie ostateczny.

Gdy następnego dnia przybyłam w to samo miejsce, było po ósmej. Byłam w blond peruce i szaro-żółtej chuście góralskiej, której szukałam jak szalona w miejscowych sklepach. Sztuką było wcielać się w postać z przekonaniem, że było się osobą, którą się grało. Brałam pod uwagę i odrzucałam jednocześnie możliwość, że brama będzie miała kod. Nawet jeżeli tak, moje urządzenie do szyfrowania sobie z nim poradzi. Podeszłam do drzwi, szukając telefonem systemu bezpieczeństwa, aby je odblokować. To zajęło mi minutę, ale nie oglądałam się, czy ktoś z sąsiadów się mi przygląda. Zielone, kod się odblokował. Wyjęłam podręcznego kreta i zaczęłam grzebać w zamku. Dopiero będąc w środku, zablokowałam i zamknęłam zamek z powrotem.

Niezłe gniazdko tu sobie uwiła. Rodzinne. Wszędzie wisiały zdjęcia dzieciaków. Parka. Śniada dziewczynka mająca oczy ojca i czarnowłosy, piegowaty chłopczyk. Obrazy i dzieła sztuki wyglądały na drogocenne. Nie przypuszczałam, że Elżbieta wykaże się takim brakiem dbałości o bezpieczeństwo. Na zdjęciach zdawała się beztroską i cieszącą się życiem kobietą, matką i żoną planującą rodzinne wakacje na wyspach tropikalnych oraz wywieszającą na lodówce plan zajęć dzieci. Dzisiaj dzieciaki miały zajęcia do trzeciej, a Camila miała basen o osiemnastej. Matias grał w piłkę nożną w czwartki i piątki. Zgadywałam, że Elżbieta była naprawdę zorganizowana, jeżeli potrafiła ukryć swoje poprzednie życie.

Wspięłam się na górę i omijając pokoje ich dzieci, znalazłam sypialnię małżeńską. Nadal lubiła luksus, drogie ubrania i biżuterię. Zapach perfum z najwyższej półki i kosmetyki posegregowane w schludnych schowkach. Kryształowy żyrandol i wystrój glamour. Kobieta lubiła styl ekskluzywnej willi i mięciutką wykładzinę. Siedziałam przy toaletce, wpatrując się w lustro, w które moja matka codziennie wpatrywała się, zaczynając nowy dzień. Czy myślała o mnie? O dziecku, które zgubiła. Pokazała mi swoją twarz na tych zdjęciach – szczęśliwą i obcą. Nie pamiętałam jej takiej – tej buzi, tych oczu… Nie mogłabym ich zidentyfikować.

Był piękny, słoneczny dzień, niebo błękitne, bez jednej chmurki, mimo niskiej temperatury. Promienie otulały sypialnię, gdy czekałam, nasłuchując dźwięków w ciszy. Zdjęłam perukę, kosmyki ściągnęłam w zwykły kucyk. Były czarne. Takie jak naturalne włosy mojej matki.

Nie spoglądałam na zegarek. Miałam mnóstwo czasu.

Zjadłabym steka z warzywami i tymi maleńkimi pomidorkami koktajlowymi. Mięso skropione sosem sojowym i posypane tą pikantną przyprawą z pieprzem cayenne oraz rozmarynem. Tylko jedna osoba robiła takie steki z pasją. Jeszcze butelka brunatnego imbirowego piwa i byłabym szczęśliwa. Już ciekła mi ślinka.

Tęsknota to wrzód na tyłku.

Samochód zatrzymał się przed domem. Usłyszałam dźwięk otwierania bramki i wbijanego kodu przy drzwiach. Ostry stukot wysokich obcasów zabrzmiał na drewnianej podłodze. Wyjęłam glocka, przykręciłam tłumik i ułożyłam pistolet na toaletce. Krzyczała po polsku, każąc psom się zamknąć, gdy ujadały. Na końcu schodów poszła do łazienki, nie do sypialni, ale drzwi były uchylone. Uśmiechnęłam się do siebie, gdy usłyszałam, jak przeklęła, upuszczając coś na podłogę. W końcu chwyciła za klamkę. Uniosłam glocka. Otworzyła drzwi i sięgnęła do lekkiego cytrynowego sweterka, aby go rozpiąć, i dopiero wtedy mnie ujrzała. Zamarła w pół kroku, przyglądając mi się z przerażeniem.

Ujrzałam stylową kobietę, która mierzyła mnie wzrokiem. Była starsza, miała kilka zmarszczek pod oczami, blond loki opadające na ramiona oraz idealny makijaż. Jej skóra była tak opalona, że pomyślałam, iż to jednak nie była Elżbieta, którą znałam ze starych zdjęć. Blask słońca przedzierający się przez okna padał na złotą biżuterię na jej palcach i nadgarstkach. Szkła kontaktowe zmieniały kolor jej brązowych oczu. Teraz były niebieskie. Wąska, ołówkowa spódnica podkreśla jej kobiecą sylwetkę i ten wyrafinowany ruch, gdy dotknęła bluzki w okolicy serca.

– Usiądź – poprosiłam po hiszpańsku, wskazując jej łóżko.

– Nie zabijaj mnie. Jeśli chcesz… posiadam kosztowności… weź wszystko. Pieniądze są na dole w torebce. Euro.

Jej spojrzenie spoczęło na glocku i tłumiku przy lufie, ale usiadła na materacu, otoczona złotym blaskiem prześwitującym przez okna. Mogła być jędzą, ale była świetna w graniu świętej.

– Proszę… mam dzieci.

Wskazała na zdjęcia na szafce nocnej.

– Nie obchodzą mnie twoje dzieci – przeszłam na polski, a jej przerażenie wzrosło.

Zerwała się na równe nogi, a ja strzeliłam w futrynę.

– Proszę… nie zabijaj mnie… – piszczała, padając na kolana. – Ja nic nie wiem. Nic nie zrobiłam.

– Ale wiedziałaś dużo – odparłam zimnym głosem. – Witam w piekle… mamo.

Patrzyła na mnie… patrzyła, jakbym była diabłem.

– Anna? Aniu… dziecko… Jezu, tyle lat cię szukałam… – Czołgała się w moją stronę.

– Jeśli mnie dotkniesz, przestrzelę ci głowę.

Kobieta przyglądała się uważnie broni, zanim przesunęła spojrzenie na mnie.

– Przykro mi, nigdy nie chciałam cię zostawić, Aniu. Nigdy nie… przestałam cię szukać.

– Usiądź. – Wskazałam jej materac, a sama usiadłam na krześle przy toaletce, odcinając się od jej łez, które płynęły po jej policzku. – Chcę odpowiedzi.

– Ja musiałam. Musiałam cię chronić. Nigdy nie pozwoliłby mi odjeść. I ty również… również by cię zabili.

– Obawiam, że to ja zadaję pytania, ty odpowiadasz.

Skinęła głową, ocierając łzy.

– Berni wie, gdzie jesteś?

– Nie.

Zmrużyłam oczy.

– Kłamstwo kończy się przestrzeleniem ci kolan.

– Nie wie, gdzie jestem, wie, że mam nową tożsamość. Jako świadek koronny mogłam się ubiegać o…

Wskazałam, aby skończyła mówić.

– Wiem wszystko, co ci obiecali. Proboszcz pozdrawia.

Zbladła.

– Nie wierz im. Nie wierz żadnemu z nich. To oni… oni zabili…

– Cisza – warknęłam. – Nie obchodzi mnie to. Berni wie. Mówił ci, że cię szukam?

– Nie – odpowiedziała, ale widziałam, jak zacisnęła wargi. – Mówił.

– Więc, słabo się ukryłaś.

– Chciałabym ci to wszystko wytłumaczyć.

– Nie potrzebuję tłumaczeń. Znam je. Chcesz mi powiedzieć, że mnie szukałaś, bo chciałaś być matką roku. Berni wiedział, gdzie byłam. Dlaczego nie poprosiłaś go o numer telefonu?

– Nie chciał… nie chciał, abym się z tobą kontaktowała.

Po to, by mieć atut w dłoni.

– Ale kochana matka posłuchała. Jeżeli chciałabyś nawiązać ze mną kontakt, zrobiłabyś to. Jest jednak mała tajemnica, która masz szansę mi wyjawić.

– Jaka tajemnica? Nie mam… Nie wiem, co chcesz wiedzieć – wycedziła, jakby wahając się, co powiedzieć.

Przyglądałam się jej w milczeniu. Na tyle długo, że ta nerwowo palcami wygładziła idealną fryzurę.

– Co chcesz usłyszeć? – zapytała.

– Przepraszam – powiedziałam sarkastycznie. – Jak masz teraz na imię? Nie zapamiętałam.

– Beata.

– Jak ciocia Beata Zadzierek?

– Nigdy jak ona. Takie otrzymałam nowe personalia. – Wydęła usta niezadowolona, co nie zrobiło dobrze jej perfekcyjnemu makijażowi, bo uwidoczniło zmarszczki wokół jej ust.

– Beata Pedraza – powiedziałam z urazą. – Uroczo. Jak to jest patrzeć na dzieci i wiedzieć, że gdy odejdziesz, one zostaną same?

– Nie zabijesz mnie. – Wyraz jej twarzy nagle się zmienił. – Utalentowane dziecko triad i doskonały zabójca Berniego. Masz tylko mnie. Matkę, która ci została. Chciałaś mnie poznać, więc masz jakieś uczucia. Pozwól mi przedstawić cię rodzeństwu… Camila… mówiłam jej, że ma starszą siostrę.

– Zatem mówiłaś im o mnie? Swoim największym sekrecie?

– Aniu… – nacisnęła słodkim głosem na struny w moim umyśle.

Czy to imię znaczyło coś dla mojej matki? Czy byłam tą córką, którą straciła dawno temu, i czuła żal?

– Cokolwiek ci powiedzieli… to nieprawda.

– Moje DNA nie zgadza się z DNA człowieka, którego nazywano Kozakiem. Kto był moim ojcem?

Elżbieta zamarła na chwilę.

– Nie rozumiem.

– Rozumiesz. Czy to Tasak był moim ojcem?

Nie miałam stuprocentowej pewności, ale tylko tak mogłam wytłumaczyć niektóre fakty. Między innymi to, dlaczego Berni uważał mnie za rodzinę, chronił Elżbietę i objął mnie protekcją. Kto tak naprawdę zdradził? Berni wiedział, że ona szukała sposobu na zemstę, i nie był głupi. Musiał wiedzieć, że Kozak znalazł się od razu na czele jej listy.

Elżbieta patrzyła na mnie zatroskana, więc natychmiast odpędziłam wszystkie myśli o Bernim. Będę musiała zająć się nim później. Zmusiłam się do powrotu do rzeczywistości.

– Kto?

Opuściła wzrok i odwróciła go, zanim odpowiedziała.

– Nie spodziewam się, że zrozumiesz… Zostałam zgwałcona… Mając trzydzieści siedem lat, byłam w klubie z twoim ojcem i… zostałam zgwałcona. – Jej głos się załamał. – Było ich dwóch.

– Oczywiście. Czy przez przypadek masz ich zdjęcie?

– To był Wariat i jego ochroniarz Mariuszek Szyszka.

– Wariat? – Zamrugałam. – Dziadek Tasaka?

Jej dłonie zacisnęły się w pięści, ale skinęła głową.

– Tak. Kozak kazał mnie odwieźć do domu właśnie Wariatowi, a on zgwałcił mnie na tylnym siedzeniu swojego samochodu. Szyszka zrobił to później – powiedziała szybko. – To Wariat był twoim ojcem.

– Dlaczego nie powiedziałaś Kozakowi?

– Takie sprawy robią z kobiety dziwkę, nie żonę. Ja wybrałam zapewnienie, że Wariat zniknie.

– Kto go sprzątnął?

Milczała zacięcie, ale pomyślałam o Bernim.

– Mam nowe życie. Musisz wiedzieć, że odpokutowałam każdy grzech… każdą łzę i każdy ból. I będę szczęśliwa – rzekła z pewną dumą i wskazała na kolorowe zdjęcie przystojnego mężczyzny w średnim wieku, blondyna o srebrzystych włosach.

– Więc jestem córką Józefa Stalmarczyka? – zapytałam sucho.

– Och… tak – wymamrotała, pochylając się konspiracyjnie i śledząc lufę glocka. – Zrobiłam testy, chcąc szantażować Tasaka. Ale Wariat się dowiedział i chciał mnie zabić, a ciebie zabrać. W tym samochodzie miałam być ja, ale twój tata kazał mi zostać dłużej w restauracji, odesłał twoje rodzeństwo do domu z babcią.

– Hanią.

– Tak. Hanią. Wariat zabił moją rodzinę, a ja powiedziałam Kozakowi o tym… kto zabił nasze dzieci. Ale on nie chciał mi uwierzyć.

Serce mi podskoczyło w piersi. Tu było zbyt wiele zbiegów okoliczności, aby to zignorować. Elżbieta spojrzała na mnie, jakby chciała, abym jej uwierzyła, ale nie mogłam.

– Kto zabił Kozaka?

– Nie wiem. On już był w tym amoku, chcąc znaleźć winnych, wszczynając wojny z innymi gangami, ale to nie oni byli winni. Tasak… mu ufał, ale był chorym sukinsynem, który nigdy nie oskarżyłby swojego dziadka o… – Odpłynęła myślami, zaciskając palce na kapie. – Kozak cię kochał i tylko to się liczyło. Nie był złym ojcem… po prostu… nie mieliśmy szczęścia, aby to życie nam się udało.

– Dziękuję ci za wytłumaczenie.

– Przepraszam, jeśli nie chciałaś tego słyszeć, dziecko. To był trudne czasy… wojny i dużo przemocy. Ja już tym nie żyję, chcę dożyć starości i utrzymać dzieci z dala od tego.

Nie wydawałam się zaskoczona jej pragnieniem wymazania win. Skinęłam, ale widziałam bunt w jej oczach i wiedziałam, że kłamała. Chciała, abym wierzyła, że nie jest taka zła.

– Berni wie, że jestem jego… ciotką?

– Teraz tylko on o tym wie – zapewniła. – Potrzebowałam uzyskać jego pomoc, aby cię chronił, gdy ja nie mogłam, musząc uciekać z kraju. Wierzysz mi, Aniu?

– Och, wierzę… wierzę.

– To nie była twoja wina… chciałam ci tego oszczędzić. Berni obiecał ci to wynagrodzić. Nam obu. Nie ma już Wariata ani Tasaka… A Berni… – Słyszałam wahanie w jej głosie i zastanawiałam się, co chciała powiedzieć. Myślała o możliwościach i zdałam sobie sprawę, że się uśmiecha. – Więc pracujesz dla niego? Mówił, że jesteś daleko… w jakimś egzotycznym kraju.

– Bez wątpienia pominął szczegóły. Zatem wyspowiadaj się. Ile ci zapłacono za sprzedanie polskich grup przestępczych? Proboszcza? Ryłko i Lewusa?

– Oni byli ludźmi Wariata, musieli zapłacić – odparła cicho.

Spojrzałam na nią, nie rozumiejąc.

– Jak ktoś może zapłacić za winę jednego człowieka? Zgwałcił cię Wariat. Tasak nie pozwolił ci go sprzątnąć, więc chciałaś go wsadzić. Ale było ci mało. Nie wsypałaś Berniego za zabicie staruszka, bo byłaś zajęta ssaniem jego fiuta.

– Sądzę, że ktoś cię okłamał. Nie miałam romansu z Bernim.

– W porządku. Jak stałaś się świadkiem koronnym? Ach. To jest inna historia. – Wyciągnęłam ramiona i wstałam, siadając obok niej na materacu. – Widzisz, mamo. Jest pewien mały błąd w tym, co mówisz. – Chwyciłam jej ramię, a ona się wzdrygnęła. – Może Berni wiedział dużo więcej, niż mówił… Również o innych rzeczach. Jak na przykład o tym, co stało się jego dziadkowi, i o tym, że pieprzył moją matkę. Ale wiedziałam jedno… Lubiłaś ich. Berniego… Proboszcza i Tasaka. Może Wariat cię zgwałcił, a może kupił ci drogą błyskotkę i sama się mu oddałaś.

Elżbieta wstała nagle, zdenerwowana. Rozglądała się po pokoju, jakby szukając drogi ucieczki, ale nie dobiegłaby do drzwi. Podeszła do toaletki, dojrzała tam mój pistolet. Była szybka, a przynajmniej tak jej się zdawało. Nie wiedziałam, że mogła być tak głupia, by po niego sięgnęła i strzeliła we mnie. Potrafiła sprawnie trzymać broń w dłoniach i wiedziała, jak wycelować w moje serce. Trzy razy. Cyngiel po prostu strzelał pusto. Uśmiechałam się szeroko jak kot z Cheshire. Oto kochająca matka roku. Gdy zdała sobie sprawę, że broń jest bez naboi, rzuciła się do drzwi. Złapałam ją i powaliłam na łóżko. Pisnęła, więc uderzyłam ją kolanem w plecy i przycisnęłam do materaca. Szarpała się zawzięcie.

– Nie chciałam… Nie chciałam cię zostawić!

– Ale zabić… ostatni dowód twojego perfidnego życia. To będzie szybka śmierć, jak marzyłaś… mamo.

Wyjęłam z kieszeni strzykawkę, którą miałam przygotowaną specjalnie dla niej. Chwyciłam ją za włosy i przyciągnęłam do materaca, zębami zdejmując nakładkę ze strzykawki, nim wbiłam igłę w jej ramię. Miejsce nie było ważne, ta mikstura zadziała za kilka minut.

– Nie rób tego… nie rób… Kocham cię, Aniu… Kocham… Zawsze kochałam i nie mogłam sobie wybaczyć, że cię zostawiłam.

– Zaśnij – poprosiłam, trzymając ją mocno i czując woń tych perfum… Angel Muglera. Nie znosiłam ich.

Szarpała się jeszcze kilka chwili, nim znieruchomiała, a ja pozwoliłam jej na to.

Odeszła ostatnia deska z łodzi, którą budowałam w przeszłości. Teraz został przede mną tylko czysty ocean.

Upewniłam się, że wszystko będzie wyglądało na zawał, i włożyłam swoją perukę.

Tak odchodzili zdrajcy, wierząc, że winy można było jeszcze wymazać.

***

Strach.

Był wszędzie dookoła mnie. Znajdował sposób, żeby dostać się do środka, osiadał głęboko wewnątrz mnie i podpowiadał, że umrę z ręki matki. Zamykałam oczy i widziałam broń, którą zdążyła wycelować w moją stronę, by mnie zabić. Strach podążał ze mną od lat, przez całą tę drogę zwaną życiem. Sposób, w jaki sprawiał, że stawałam się pojętną uczennicą i zdeterminowaną, aby przetrwać, zadziwiał moich nauczycieli. Ja nie bałam się śmierci z obcej ręki, bałam się, że moja matka znajdzie mnie pierwsza i zabije, tak jak Tasak jej zaproponował. Moje życie za jej wolność. Tylko dlatego, że byłam krwią z jego krwi. Strach sprawiał, że pociłam się obficie i bolał mnie brzuch, a potem drżało moje ciało i krew krążyła szybciej w żyłach. Mój oddech stawał się powolny i ciężki, on prowokował najgorsze emocje. Serce biło mi zbyt szybko i nieważne, jak bardzo się modliłam, żeby zwolniło, ból tylko się powiększał. I tak budziłam się z kolejnego koszmaru.

Przez okno hotelu widziałam w szarówce oszałamiające fale błękitnej wody, odbijającej się od brzegu. Nicea. Tego poranka niebo zasnute zostało mgłą i kropelki deszczu osiadały na szybie. W tak pięknych miejscach nie powinno padać, a jednak realność była dla wszystkich nas niegodziwa. Miałam niespokojny sen i strach zmuszał mnie, abym wspominała wszystkich, których kochałam najbardziej. Czasami były to najbardziej niepokojące myśli, które drążyły głęboki tunel do mojego wnętrza i chciały mi przypomnieć, że ja miałam dla kogo żyć. Sądziłam, że to będzie łatwiejsze.

Wolność. Mnie przyniosła strach i koszmary. Trzymałam się kurczowo myśli o nowym dniu, który się dla mnie budził. Nieważne, jak mocno się starałam, nie mogłam zapomnieć o kobiecie, która zniszczyła życie moje i wielu innych osób.

Nie przerażało mnie życie po śmierci. Spowiedź i wyznanie win. Nie sądziłam również, że gdy w końcu znajdę matkę i usunę z mojego życia, będę tak niespokojna i nie będę potrafiła poskładać mojego wnętrza w całość. Byłam córką Wariata. Podejrzewałam, że Berni musiał wiedzieć coś więcej o moim pochodzeniu, jeśli wyłożył tyle kasy na moje wykształcenie. Piękno możliwości. Uwolniłam się również od niego, mój kontrakt z nim wygasł z chwilą, gdy odcięłam pępowinę od matki.

Istniały stłumione głosy wewnątrz mnie, krzyki i wrzaski dziewczynki, która nie chciała być oddzielona od rodziny. Moje oczy były zamglone. Płakałam czasem nad samą sobą i to było żałosne. Jeszcze nie wylałam wszystkich łez. Nie mogłam poruszyć głową, żeby zobaczyć obraz oceanu za balkonowymi drzwiami, poczuć jego zapach. Nie byłam nawet pewna, gdzie się znajdowałam w tym momencie.

Zaczynałam się czuć, jakbym kuliła się w ciemności od długich godzin, i zaskoczyło mnie to, że faktycznie tak robiłam. Otulił mnie zimny podmuch wiatru na nagim ciele, muskał moje ramię. Zdałam sobie sprawę, że okno w pokoju było uchylone. To było otrzeźwienie. Pierwszy raz, odkąd się tu znalazłam, wzięłam głęboki, wypełniający płuca oddech, od którego wszystko się zaczęło. Urodziłam się, przeżyłam i nadal żyłam.

„Będzie w porządku. Patrz na mnie… Słyszysz, Aniu…? Będę przy tobie… Oddychaj”. Tak mówił mężczyzna tulący mnie do siebie, gdy budziłam się z koszmaru. Może nie był moim ojcem, ale ja czułam, że Kozak kochał mnie na swój sposób. Dlatego nie mogłam jej wybaczyć, że wydała na niego wyrok. Zabrała większość ludzi, którzy mnie chronili, robiąc z nich więźniów bądź wrogów. Czasem życie mogło być niesprawiedliwe, dla mnie było po prostu przejażdżką. Zanim Cesarz wszedł do mojego życia, nie myślałam o jutrze, a tym bardziej o swojej przyszłości. Ale on mnie zmienił. Moment, w którym powiedział mi, że mogę zobaczyć moje jutro, był momentem, w którym wiedziałam, że nic mnie nie powstrzyma przed doświadczaniem początku i końca każdego dnia.

I gdy godzinę później słońce z trudem przebijało się przez chmury, dostałam wiadomość od Cesarza. Potrzebował mnie. Czasem zastanawiałam się, czy on miał szósty zmysł do wyławiania emocji ludzi, którzy dla niego pracowali. A może po prostu wiedział, gdzie się znajdowałam, bo mnie śledził, by upewnić się, że wrócę do Ogrodów Ying.

Tego samego dnia, po zakupach i wybraniu stroju na powrót do domu, przybyłam na lotnisko Pudong o ósmej rano. Szesnastogodzinny lot się wydłużył i czekałam na moją walizkę na taśmie bagażowej, nadal ziewając. Szanghaj był jak klejnot, który poruszał moje serce drganiem wołającym, że byłam w domu. Dawno już przestałam przejmować się odprawami celnymi. Znalazłam swój bagaż, rzuciłam na niego torebkę i torbę podręczną, racząc się gorzką kawą z automatu. Avika zawsze twierdziła, że ja kochałam kawy na lotniskach, ale tylko w wybranych sklepach. Kawa była z nutą czekolady i mięty, rozpływała się na moim języku.

Z napojem pobudzającym moją krew i zmarznięte kończyny ruszyłam do ruchomych schodów. Szklane i majestatyczne drzwi rozsunęły się przede mną, gdy wyszłam na zewnątrz, czując ten zapach w nozdrzach. Tak pachniała napędzona przepracowanym olejem maszyna. Musiałam się uśmiechnąć do siebie. Piłam kawę z papierowego kubka i chłonęłam widok z oddali – szarość szkła i chromu wielkich budowli, które miały zaskakiwać turystów. W futrze kupionym w Nicei, lewisach z niskim stanem i botkach od Louis Vuitton, pasujących do bagaży, w czarnym kapeluszu na głowie i wielkich okularach przeciwsłonecznych na nosie mogłam uchodzić za zabłąkaną gwiazdę kina, pragnącą zakosztować grzechu w Perle Wschodu – Szanghaju. Upiłam kolejny łyk, trzymając się rączki walizki, a po dwóch sekundach czarny sedan podjechał pod krawężnik. Z samochodu wysiadł wysoki mężczyzna w stalowym garniturze i awiatorkach marki Ray-Ban na nosie. Otworzył mi drzwi z ukłonem.

– Witamy w domu, starsza siostro.

To Venkian, mężczyzna, którego Sesaria nazwała oczyszczonym z wszelakiego ubóstwa. Był młody, przystojny i nadal udawało mu się utrzymywać trzy żony w niewiedzy o sobie nawzajem. Jak to zrobił? Nie wiedziałam, ale wszystkie żyły na wysokim poziomie.

Wsunęłam się na tylne siedzenie, zabierając tylko torebkę i podając mu pusty kubek po kawie, co na pewno go wkurzyło. Ale uwielbiałam jego minę, czoło będące dziełem chirurga plastycznego, nie radziło sobie z tym grymasem. Kierowca był nowy, nie było mnie kilka miesięcy i mogły nastąpić zmiany w kadrach. Niecierpliwił się z minuty na minutę, obserwując, jak Venkian wkładał walizkę i torbę do bagażnika. Wreszcie wsiadł na miejsce pasażera, zdjął okulary z nosa i ruszyliśmy do domu.

– Dawno cię nie widziałem, starsza siostro – zaczął bardzo grzecznie Venkian.

– Dużo podróżowałam – odparłam zmęczonym głosem w naleciałością szanghajskiego. – Stęskniłam się za domem.

– To zrozumiałe – rzekł po pewnym czasie. – Bałbym się teraz podróżować po świecie. Wirus nadal zbiera ofiary i straszy przyjezdnych.

Zmusiłam się do uśmiechu.

– Ludzie już zapominają – rzuciłam od niechcenia. – Jak sytuacja w domu? Min-tong nadal prowadzi kuchnię żelazną ręką?

Chińczyk wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Pani Lukia wciąż go denerwuje, wprowadzając swoje pomysły.

Kiwnąłem głową.

– Tęskniłam za jej sufletem i ciastem z dyni – rozmarzyłam się.

– Jeszcze raz wszystkiego najlepszego w domu.

– Sjesile5 – podziękowałam cicho.

Odprężyłam się, lekko przymknęłam powieki i podziwiałam widok za oknem. Wysokie budynki, ludzie pędzący do pracy i samochody sunące w korku. Miasto nad morzem, magiczne miasto – Módū. Etniczny bałagan i kolebka prawdziwej władzy i siły. Denerwowałam się niepotrzebnie. Ale przecież nie planowałam zostać tu długo. Szczęście znowu się do mnie uśmiechało, miałam szansę odwiedzić Sesarię i Avikę.

Luksusowa willa niedaleko przystani z widokiem na Morze Śródziemne wywarła na mnie wielkie wrażenie, gdy ujrzałam ją pierwszy raz. Wysoki mur, kamery i żywopłot, za którym byli strażnicy, choć nikt przy zdrowych zmysłach nie myślał o zaatakowaniu Ogrodów Śmierci rodziny Ying. Sam dom składał się z trzech budynków, po trzech stronach ogrodu. Ponadto na posesji mieściły się główne centrum szkoleń i biuro Cesarza – najbliżej frontowej bramy. Willa zbudowana została z włoskiego marmuru i szczególnego rodzaju drzewa. Do głównego wejścia prowadziły bardzo szerokie schody, przed którym znajdował się ochroniarz.

Gdy wysiadałam, Venkian zabrał mój bagaż, a ja patrzyłam, jak cudownie oświetlona była posesja.

– Jest w gabinecie, czeka na starszą siostrę – rzucił Venkian, otwierając drzwi i wsuwając się do środka jako pierwszy.

Zapomniałam, że u nich mężczyzna wchodził pierwszy.

Uśmiechnął się serdecznie, dostrzegając moją minę.

– Zaniosę do twojego pokoju, starsza siostro – zaproponował, trzymając dla mnie otwarte drzwi.

Skręciłam w stronę korytarza, ten pałac zawsze przypominał mi rezydencję z katalogu dla bogaczy. Mieścił się w odosobnieniu i był idealny dla dwudziestu czterech osób, które tu mieszkały. David Ying pochodził z rodziny, której fortuna była tak ogromna, że trudno było ją nawet oszacować. Rzecz jasna, Cesarzowi nie przeszkadzało bogactwo, a zwyczajnie pomagało opłacić informatorów i ludzi, którzy przyrzekali mu wierność. Nie był również osobą, która się tymi pieniędzmi nie dzieliła, nigdy nie narzekałam na jego prezenty czy przelewy, które robił na moje konto. Widok antycznych waz i chińskich stolików uginających się od dzieł sztuki w korytarzu był znajomy. Surowe emocje kierowały moim zachowaniem, aby nie dotknąć tego wszystkiego. Znów poczułam się tylko nastolatką, którą ten dom przerósł. Za pierwszym razem to wszystko mnie przytłoczyło. Teraz widziałam w tym naukę Cesarza, traktował nas tak, jak sam chciał być traktowany.

Zdjęłam obuwie, by zostawiać je na przygotowanej w tym celu macie, i włożyłam kapcie.

Zastukałam cicho kołatką w dębowe drzwi z ornamentem egzotycznych smoków w walce, wiele razy przypominały mi one o tym, że to ja mogłam być rozszarpana w ich paszczy, a nie ten biedny wojownik.

Weszłam do obszernego gabinetu, gdzie dominowały bujna roślinność, zapach trawy cytrynowej i cedru, kojąca muzyka lasu tropikalnego z cykaniem świerszczy oraz antyczne ciężkie meble. Gdy wyłoniłam się zza palm, ujrzałam Cesarza w czarnym stroju golfowym karmiącego swojego kanarka w klatce. W milczeniu obserwowałam, jak Lelika, żółta i niewielka ptaszyna, wspina się na jego palce, chcąc dostać do okruszków. Zawsze sądziłam, że to my jesteśmy kanarkiem w jego dłoniach, postępując tak, jak on chciał.

– Witaj w domu, Ano.

– Straszy bracie. – Skłoniłam głowę.

– Dziękuję, że wróciłaś tak szybko. Jak pogoda w Nicei?

Nie wiedziałam, czy tak brzmiało pytanie, które naprawdę chciał zadać. Wiedziałam natomiast, że powinnam przestać na niego patrzeć. Teraz. Nie, jeszcze nie. Jeszcze chwilę… W tym momencie David spojrzał na mnie swoimi niesamowitymi oczami. Były ciemne jak noc, głębokie i bezdenne, tylko odrobinę skośne, co zawdzięczał swojej matce, która była w połowie Amerykanką, w połowie Australijką. David stał z kamienną twarzą.

– Wiedziałeś, gdzie jestem? – palnęłam.

– Zawsze wiem, gdzie są moje siostry.

Jęknęłam żałośnie i siadłam na małej sofie.

– Jak wiesz… pozbierałam się. Pogoda paskudna, akurat trafiłam na deszcz. I już wiesz, że jej nie zastrzeliłam.

Nagle na linii ognia pojawił się David, dzierżąc w rękach sok pomarańczowy dla mnie. Zaśmiałam się i przejęłam go, zdejmując kapelusz oraz futro.

– Nie zrobiłaś bałaganu. Nie chciałaś, aby jej dzieci miały traumę. To racjonalna decyzja – odparł, siadając obok mnie z drugą szklanką soku.

– Nie, pomyślałam sobie, że i tak tam pojedziesz i to posprzątasz. Dlatego ładnie upozorowałam zawał. Wyjęłam kulę z futryny drzwi. Ale suka na to nie zasługiwała. Moje wujostwo zginęło na moich oczach, ich mózgi rozprysły się na mojej twarzy.

David nie roztrząsał tego. Czułam się dobrze w tej krainie ostentacyjnego bogactwa i sztuki – tak słodkiej, że aż mdlącej.

– Czujesz wewnętrzny spokój?

– Nie. Czuję niepokój. A sądziłam, że gdy ją znajdę, to się skończy – wyznałam, po czym upiłam łyk soku. – Będę wolna, marzyłam o tym od lat. A jednak… jakby brakowało mi odpowiedzi na więcej rodzących się we mnie pytań.

– Chcesz zdobyć te odpowiedzi?

– Nie. – Pokręciłam głową, czując, że to była jego pozycja pomocy. – Sam mówisz, że na niektóre pytania odpowiedzi są mało subiektywne.

Jego wzrok powędrował ku ogromnym oknom.

– Nie sądziłem, że przerośniesz moje nauki. Jak Burrberys?

Skrzywiłam się.

– Nie plotkuj tyle z Aviką i Sesarią. Regi został w Londynie i wykluczył mnie z klubu bokserskiego. A chciałam tam należeć. Boi się uszkodzeń mojego ciała. Nie powiedziałam mu, że siedem razy dziennie lądowałam w gabinecie doktora Hu, gdy trenowaliśmy.

– Doktor Hu nadal wspomina to z lekkim sentymentem. Tylko ty przyniosłaś mu czekoladki w zamian za plastry z postaciami z kreskówek.

Tak, ja również wspominałam go dobrze. Patrząc na ptaki, które David uwielbiał, czasem żałowałam, że nie miałam skrzydeł, i z wielką ulgą zerwałabym się do lotu i wyfrunęła na wolność.

– Chciałam odwiedzić Berniego, ale pomyślałam sobie, że życie w strachu będzie dostateczną karą. Nadal mogę chcieć zemsty. I jest to dla niego wystarczającą rozrywką na długie wieczory.

– O jednym nie możesz zapomnieć: tutaj nie ma miejsca na błędy – powiedział David i upił łyk soku, jakby to był najlepszy drink. – Jeden niewłaściwy krok może być ostatnim.

– Dziękuję. Już zdążyłam przyswoić tę zasadę. Pamiętasz, jak przez siedem dni w tygodniu, zachowując dyscyplinę trudną do zniesienia nawet dla tak wysportowanego mężczyzny jak Venkian, kazałeś nam stać na mrozie o piątej rano? Nadal nie może mi wybaczyć, że to on miał odmrożone palce.

– Ty je kuliłaś, a każdy ten ruch je rozgrzewał.

– Tak, uczyłam się wtedy rozłączać alarmy przeciwwłamaniowe i otwierać sejfy.

Ćwiczyłam rozmaite metody włamań. Nauczyłam się fałszować dokumenty i rozróżniać kilkadziesiąt systemów bezpieczeństwa. Venkian pokazał mi, jak korzystać z technologii, odbezpieczać i zagłuszać sygnały. Dzięki temu mógł bez trudu wychwycić podsłuchy i nadajniki.

Venkian był surowym i wymagającym instruktorem. A Cesarz jeszcze trudniejszym. Musiałam powtarzać każdy manewr tysiące razy, dopóki nie wykonałam go sprawnie i precyzyjnie.

– Zrozumiałam, co chciałeś mi przekazać, gdy byłam tu ostatnim razem. Doszłam do tego sama, możesz być ze mnie dumny.

– Masz umiejętności i motywację – powiedział spokojnie David, odstawiając pustą szklankę na stolik. – Jesteś w stanie dokonać sama analizy swoich czynów, jak nie muszę już cię niańczyć. Pragnęłaś odejść… odeszłaś. Czego teraz pragniesz, Ano?

Nie chciałam odpowiedzieć na to pytanie.

– Zdobędę to – zapewniłam.

– Zdobędziesz – zgodził się. – Pobijasz mistrzów w ich własnej grze.

– Popełniłam niewybaczalny błąd, przyjeżdżając do Egiptu bez ustalonego planu. Nie doceniłam graczy, ale teraz doceniam, że nie wysłałeś mnie tam samej. Korea była moim drugim błędem – wyznałam cicho, chcąc przełknąć gorzki smak nie tylko soku. – Nigdy więcej nie wydam podobnie mylnego sądu.

– Kieszenie są wypełnione pieniędzmi, na które pracują ludzie. Ty nigdy nie kradłaś ich ludziom, którzy będą głodować, jeśli im je zabierzesz. To nauka mojego ojca, jak zapanować nad ludźmi – wyjaśnił Cesarz.

– Ale Sesaria była złodziejką, zanim ją poznałeś.

– Bo nie miała za co przeżyć na ulicy.

– Jasna cholera, zawsze twierdziłeś, że złodziejstwo to sztuka wybrania mniejszego zła. Więc… o co chodzi z Sesarią? Jest zawieszona?

– Została postrzelona i wróciła po kolejną kulkę. Nie podobała mi się jej brawura, którą osłabiła jej zespół. Niestety, poruszyła dzwonek alarmowy przy pierwszej okazji, którą jej dałem.

– Następnym razem będzie bardziej ostrożna.

Wstał i sztywno podszedł do klatki z kanarkiem.

– Uparcie próbowałem przekonać ją, że powinna ustąpić i pokonać swój upór, aż ujrzałem w niej ten sam bunt, Ano. Ten sam, który widziałem w tobie. Nie chcę jej stracić, ale ona dokonuje zbyt pochopnych decyzji.

– Łatwo wkraczasz w nasze życie – powiedziałam powoli, z głębi serca. – Daj jej czas odnaleźć samą siebie. To nie jest łatwe. Potrzebujemy potężnego upadku, aby to zrobić.

Zerknął na mnie z ukosa.

– Uczysz się o wiele szybciej niż niejeden z zawodowców.

W odpowiedzi uśmiechnęłam się szeroko. Usiadłam na kolorowym, ręcznie tkanym dywanie przed stolikiem, wpatrując się w rzędy starodawnych rycin i sentencji. Wspominałam je nieraz w przeszłości.

– „Cokolwiek robisz, niezależnie od tego, czy to twoje życie, czy życie obok, zawsze staraj się być człowiekiem” – przeczytałam.

Uśmiechnął się do siebie.

– Cokolwiek robisz, niezależnie od tego, czy to twoje serce, czy serce drugiego człowieka, staraj się szanować uczucia innych.

– Dobrze, starszy braciszku, tym razem wezmę do serca twoją radę, choć wątpię, byś miał na myśli to, co sądzę. – Roześmiałam się głośno.

– Co cię tak ubawiło? – zapytał David.

– On sprawia, że chcę dożyć dnia, w którym powiem, że to przez niego osiwiałam – wyjaśniłam mu.

– Mamy przed sobą jeszcze dużo opadających płatków śniegu – dodał.

– Uwielbiałam tę sentencję – przypomniałam sobie. – Nadszedł czas sprawdzenia swoich umiejętności jako kobieta, która pragnie tylko miłości. Nie byłam już złodziejem emocji.

– Nigdy nim nie byłaś – oznajmił pewnie David. – Jesteś gotowa stać się nauczycielem?

Podniosłam wzrok.

– Nie. Chcę być tyko przyjaciółką. Sesaria nie odejdzie, David. Zbyt mocno cię kocha.

– Jesteś pewna? – zapytał ostrożnie.

– Nie mam najmniejszych wątpliwości – odparłam. – Uważam, że jesteś odpowiednio przygotowany, by podjąć się tego zadania. Nie wysyłałabym cię przecież na pewną śmierć.

David przytaknął.

– Ona mnie nie kocha. Kocha więź, którą stworzyła. Kiedy wracasz do Londynu? Moglibyśmy polecieć w czwartek do Sydney?

– Jutro rano. Mam niecałe dwadzieścia cztery godziny na przekonanie Sesarii, aby cię nie zabiła.

– Przeceniasz się – zdziwił się David. – Ja miałem cztery tygodnie i osiągnąłem niewiele.

– Bo ją kochasz – odparłam poważnie. – Musisz polegać na własnej inteligencji. Ale mogę udzielić ci jeszcze paru wskazówek dotyczących związków.

David zmarszczył czoło.

– Czasem odpuść mądrość, jeśli chcesz być szczęśliwy – zawyrokowałam. – Zjemy śniadanie? Słyszałam, że Lukia znowu rządzi w kuchni.

Ruszyłam do pokoju Sesarii. Niemal z czułością dotknęłam klamki własnego pokoju. Cesarz nie zastąpił mnie nikim, inne dziewczyny również mieszkały na tym piętrze, ale Sesaria i Avika nie oddały nikomu mojego pokoju. Minęłam Ellkane, która śpieszyła się na trening sprawnościowy w podziemiach willi. Pomachała mi, wpychając do ust kanapkę z pastą z fasoli ming. Tęskniłam za fasolką ming.

Nie zapukałam, wsunęłam się do pokoju Sesarii pełnego szarawego światła słonecznego, wpadającego przez wysokie okna. Ujrzałam bałagan, powyrzucała z garderoby ubrania i swój sprzęt. Wokół leżały rękawice bokserskie, worki i hantle, i miecze. Kosmetyki walały się po podłodze, były połamane i pokruszone. Stolik, który służył nam nieraz jako barek podczas dziewczyńskich imprez, był wywrócony i brakowało mu jednej nogi. Poduszki zostały pozbawione pierza i teraz piętrzyły się na dywanie. Sesaria stała na krokwi wysoko pod sufitem. Cesarz zbudował krokiew na jej prośbę. Ona lubiła z nich zwisać bądź po prostu na nich siedzieć czy balansować, aby jej adrenalina znalazła ujście.

Stała tam.

W białych spodniach od dresu, nisko opadających na biodra, obcisłym tank topie i ze słuchawkami na uszach. Balansowała na jednej nodze, drugą miała opartą o kolano i wpatrywała się w okna. Nie chciałam robić hałasu i ją zdekoncentrować. Wygląda na… smutną. Ten widok mnie ranił. Weszłam do środka, odłożyłam futro, kapelusz i torebkę na fotel, po czym zaczęłam zbierać porzucane kosmetyki. Sesaria zeskoczyła i nim udało mi się podnieść, znalazłam się w jej ramionach.

– Kiedy przyleciałaś?

– Godzinę temu – wyznałam, obejmując ją. – Jezu, śmierdzisz sake i octem ryżowym.

– Oczywiście! Zadzwonił po ciebie. – Wyrzuciła ramiona w górę, kopiąc poduszkę, która leżała w pobliżu. – Świetnie, teraz nie może sobie ze mną poradzić i dzwoni po Anę. Będziesz rozjemcą? A gdzie jaja Burrberys?

– Jak ostatnio sprawdzałam… były w jego spodniach. – Postawiłam perfumy na toaletce. – I nadal są moje. Jego złote kulki. Wyciskam z nich esencję smoka. Gdy dzwoniłam, nie powiedziałaś mi, że zostałaś postrzelona. To było osiem dni temu, a dzwoniłam trzy dni temu.

Odwróciła się, by poszukać napoju energetycznego w małej lodówce, i wzruszyła ramionami.

– Nie było o czym. Nieraz dostajemy kulkę na misji.

– Jakież słownictwo… dostać kulkę na misji – zadrwiłam z niej, składając cienie i pędzle, po czym wrzuciłam je na toaletkę.

Sesaria przysiadła na brzegu łóżka.

– Nie musiałaś przyjeżdżać. Avika wraca za trzy dni.

– Słyszałam. – Wstałam, ogarniając wzrokiem bałagan, i westchnęłam. Zamknęłam i otworzyłam powieki.

Sesaria spoglądała na mnie buntowniczo, abym tylko skomentowała stan jej pokoju, jeśli mój po buncie wcale nie prezentował się lepiej. Ja również wybiłam szyby. Jej blond czupryna była potargana, a pod powiekami widniały ogromne sińce.

– Zrobiłam to.

– Co? – parsknęła, po czym upiła długi łyk napoju. – Umówiłaś się z Madonną?

– Znalazłam ją.

Zamarła z puszką przy ustach.

– I nie skaczesz z radości? Bukujesz bilet na Hawaje? – dopytywała się rozbawiona.

– Nie. Poleciłam do Nicei, chcąc urżnąć się do nieprzytomności na Lazurowym Wybrzeżu, ale padało – narzekałam, siadając obok niej na materacu. – Tyle dni świeciło słońce, pojawia się Ana i pada! Pech. Przepłakałam jakieś osiem godzin. Nie czułam ulgi… Czułam, że odebrała mi dobre wspomnienia, które miałam. Teraz już nie wiem, kim w nich była.

Smukła dłoń dotknęła mojego uda w geście pocieszenia.

– Masz nas i złote kulki Burrberys.

– Mam. Mam więcej niż wtedy. – Położyłam się na materacu, wpatrując w krokwie, z których nieraz skakałyśmy, aby się tylko pośmiać.

Milczałyśmy chwilę. Sesarie padła na materac z impetem i pióra uniosły się wokół niej.

– Stałaś się wolna.

– Byłam wolna cały czas – odparłam. – Mogłam odejść, kiedy chciałam, wystarczyło zabić Berniego i dostać się do jego akt. Poszłam okrężną drogą, bo Cesarz tak chciał.

– On zawsze spieprzy nam zabawę – wymruczała zła.

– Nie. – Uśmiechnęłam się pod nosem, odwracając głowę w jej kierunku. – Pamiętasz, gdy wysłał mnie na pustynię Gobi?

– Za karę. Ależ się wtedy złościłam. Przecież nie twoja wina, że Havier spieprzył ci odwrót.

– Nie. Ja go spieprzyłam. Okłamałam Haviera, ile mam jardów do przebiegnięcia, bo sądziłam, że mi się uda. I się udało, bo Havier obliczył je doskonale, ale snajperzy z dachu mnie dostrzegli i zaczęła się strzelanina. To był mój błąd. Drugi popełniłam w Korei, gdy chciałam sprzedać informacje wojskowe Park Dang-ri i zestrzelić głowę przywódcy. Udało mi się tylko wkurzyć kilka osób. Cesarz musiał zapłacić za to daniem słowa, że nie wrócę do Korei.

– Powiedział, że akcja była z góry zdana na niepowodzenie. – Sasaria zamrugała.

– Ale ja chciałam ją wykonać. Chciałam wziąć broń i strzelać, a najlepiej strzelić do siebie. Poczuć ból… poczuć cokolwiek. Miałam dość odrętwienia… was i mądrości, które Cesarz sypał mi każdego dnia – mówiłam z zapartym tchem, widząc, jak jej oczy rozszerzają się w szoku. – Dlatego byłam wtedy tak zła i opryskliwa. Smutna. Dlatego się kłóciłam i wyżywałam na matach. A potem mnie odesłał, a ja nie nabrałam rozumu. Ja… wypaliłam się.

– Powiedziałaś, że nie weźmiesz już zleceń, jeśli Cesarz nie wyda ci Berniego.

Skinęłam głową, z trudem przełykając ślinę.

– On rozwiązał ze mną umowę. Znów byłam tylko protegowaną mafii. Ale on mnie nie zostawił, Sesario. On… Cesarz… znów… – Ponownie przełknęłam ślinę, bojąc się, że moje gardło zaciśnie się z wzruszenia – dopasował mnie do grupy Michaela Yorka. Oddał mnie, bo potrzebowałam zmiany. Zmiany otoczenia, rodziny i własnego myślenia, że byłam niezwyciężoną suką. Taki Regi w pierwszym dniu uświadomił mi, jak bardzo kocham być suką…

– Pieprząc cię na krześle – dokończyła. Zachichotała i przytuliła się do mnie. – Nawet mnie to zaszokowało.

– Dzięki, siostrzyczko. Potrzebowałam tego. A teraz… marzę tylko o tym, by wrócić do Londynu, gdzie pada przez dziesięć miesięcy w roku, wsadzić dłonie w brodę faceta, który mi mówi, że moje logiczne myślenie kończy się w chwili, gdy widzę kanapkę z masłem i musztardą.

Usiadłam na materacu, bawiąc się włosami Sesarii z czułością.

– I żyje? – nie dowierzała.

– Wyprał moje sukienki, które zapominam od niego zabrać, i dał mi bluzę, jedną z tych sztywniacko brzydkich, którą ukradłam z jego garderoby – dodałam z dumą. – A gdy weszłam na ring w walce z Noorem… dostałam stopą po zębach i krew nagle zalała mi usta… Orle Oko do niego zadzwonił, bo nie odpuszczałam, i podał mi telefon, mówiąc, że szef pragnie ze mną porozmawiać. A ten krzyczał na mnie jak na dziecko i kazał mi natychmiast zejść z ringu. A Noor groził, że zestrzeli jego dupę, jak tylko do nas przyjedzie. I mnie wykreślił z udziału w zawodach o rękawicę Bolda. Jest słodki. A Orle Oko wypadł z kręgu moich ulubieńców.

– Nigdy w nim nie był. Kochasz go… Regiego. Nie sądziłam, że to zrobisz. Miałyśmy się nigdy nie zakochiwać.

– Ale ty nie jadłaś jego steków! – ryknęłam wściekle i nagle się zaśmialiśmy.

– Jednak miał rację… twój iloraz inteligencji zmniejsza się, gdy myślisz o jedzeniu. – Szturchnęła mnie. – Bułeczki char shu bao i maotai?

– O tak… Brakowało mi bułeczek char shu bao z wieprzowiną.

– Nie wypalam się, Ana. – Ton Sesarii opadł, gdy wstała z łóżka. – Potrzebuję, by Cesarz mi zaufał.

Ale czy ja również im wtedy tak nie powiedziałam? Zaprzeczanie samemu sobie to pierwsza faza buntu. Nie negowałam jej słów, tylko sięgnęłam po jej dłoń, aby pociągać ją do drzwi. Powinnyśmy się upić i jakoś przełknąć srogie lekcje, które dla dzieciaków takich jak my czasem były tylko przypomnieniem, że nie miałyśmy dzieciństwa.

5 Z chińskiego: dziękuję.

Rozdział 19

Déjà vu.

Dla mnie déjà vu to twarze, które już widziałam; miejsca, które odwiedziłam, i życie, które zdawało mi się, że już przeżyłam. A także kanciasta twarz Francis Lonn, którą wyłowiłam z morza osób na lotnisku. Starałam się nie śmiać, bo teraz, w rudej peruce i wystylizowana na Irlandkę, nie chciałam być znów odprowadzona na przeszukanie. Francis była tak samo opryskliwa i niezadowolona z życia, miała na sobie ten sam uniform i mówiła profesjonalnym tonem. Życzyła mi miłego pobytu w Londynie i nie rzuciła żadnej uwagi. Śmiałam się, życząc jej dobrego dnia, bo na to zasłużyła. Francis mogłam powiedzieć, że powrót do czegoś, co już mieliśmy w dłoni i przypominało nam aromat słodkich bułeczek anko, był tak samo słodki.

Zabrałam swoje walizki i ruszyłam na poszukiwanie automatu, ale jak zwykle zanim zdążyłam jakiś zarejestrować, stałam przed grupką ludzi czekających na pasażerów wychodzących z terminalu. Dostrzegłam Orle Oko w pedantycznym kapeluszu łowieckim i niebieskiej kurtce Hilfigera, co kłóciło się ze sobą.

Obok niego stał Jim w szarym trenczu. Na mój widok uniósł dłoń po przyjacielsku.

Tuż przed nim Regi, który się nie uśmiechał. Trzymał białą kartkę z napisem „Witaj w domu”. Déjà vu. Wiedziałam, że to sprawka Sesarii. Musiała mu napisać, kiedy wracałam.

Zostawiłam moje bagaże i z radosnym okrzykiem rzuciłam się na Regiego. Przyjął impet tego powitania. Objęłam go nogami w pasie, gdy tylko podsunął dłonie pod mój tyłek, po czym pocałowałam całkiem niegrzecznie i namiętnie. Aż zaparowały mu okulary. Wbiłam palce w jego brodę, mając nadzieję, że Sesaria i Avika mają niezły pokaz z odczytu z kamer. Pogładził dłonią mocno trzymającą się perukę i szarpnął delikatnie za moje kosmyki.

– Podróż spełniła twoje standardy? – wychrypiał w moje usta.

Stanęłam przed nim i kiwnąłem głową.

– Jest w porządku – zapewniłam go. – Wasze powitanie to miły gest. Ari pozdrawia swoich chłopców. I przesyła prezenty. Wszystkie są naładowane i gotowe do strzału, pochodzą z kolekcji samego Cesarza.

– Cóż, nie postrzel mnie.

Posłałam mu krzywy uśmiech i trąciłam jego udo palcami.

– Nie zrobię tego. Jestem bardzo świadoma swoich celów, zanim pociągnę za spust.

– Będziesz teraz strzelać? – pytał Jim, jakby szykował się na niezłe przedstawienie.

To sprawiło, że odwróciłam głowę i uśmiechnęłam się do niego.

– Nie tutaj. Znajdźmy jakiś zaciszny kąt.

Regi znowu pociągnął moje włosy, tym razem mocniej.

– Mądralińska. Przemyciłaś spluwy w torebce?

Otworzyłam usta, chcąc zaprotestować, ale mówił dalej.

– Nie, nie chcę wiedzieć gdzie. Jedźmy już. – Zerknął na zegarek na nadgarstku. – Podrzucimy twoje rzeczy do mieszkania i jedźmy do Michaela. Mamy sprawę z Amerykanami i chce, abyś tam była.

– Ale Regi…

Pokazał mi drzwi. Wychodziłam, gdy chłopcy zajęli się bagażami.

– Postaraj się nie postrzelić żadnego z moich chłopaków, dobra?

– A kapelusz? – zapytam z cichą nadzieją, zerkając ukradkiem na Orle Oko.

Grymas Regiego wyjaśnił mi tę kwestię.

Michael czekał na nas w swoim salonie. Patrzyłam na niego z lekkim rozbawieniem, kiedy obracał się wokół własnej osi, pokazując mi niebieski garnitur od Toma Forda. Poruszał się ze swoim zwykłym, zabójczym wdziękiem i czymś jeszcze. Wyglądał… zwycięsko. Jak zawsze wspaniały. Jasne włosy miał przygładzone, a wielkie ciało okryte ciemną marynarką. Jego niebieskie oczy połyskiwały władzą. Przyszedł do mnie i uścisnął mnie lekko.

– Witaj w domu, Ano. Wyglądam jak facet mający zamiar zainwestować pokaźną sumę w nieruchomości za oceanem? – zażartował. Przyglądał się mi, wyczekując na odpowiedź.

– Nie – odparłam szybko. – Tylko jak facet mający pieniądze.

– W jakiś sposób to również dobre – zgodził się z irytującą niejasnością.

– Kto jest twoim kontrahentem? – zapytałam, odmawiając Regiemu, gdy wskazał mi karafkę z burbonem.

– Emanuel Savoc i Peter Sutton.

Spojrzałam na Michaela chwilę.

– Doszliśmy do porozumienia z Suttonem?

– Tak. Czy to… złe posunięcie? Mamy większy upust, a on dowiódł, że nie miał nic wspólnego z porwaniem Kirsten i ciebie.

– Chodzi mi o to, jak często wy, chłopaki, walczycie ze sobą na tym polu. – Dotknęłam spinki w krawacie Michaela i ją wyjęłam. – Nie daj mu się zwieść obietnicami. Złoto w jego ustach jest fatamorganą. – Wyjęłam również chustkę z jego kieszeni.

– Bądź spokojna, Ano. To nie dzieje się tak często i tak czy siak, nie martw się o to. Wybieramy swoją drogę z naszymi nowymi przyjaciółmi. – Rozważnie przyjrzał się sobie w lustrze wiszącym nad kominkiem. Poprawił krawat przy kołnierzu koszuli. – Wiedziałem, że się na tym znasz. Savoc będzie gościem, który nam wytłumaczy rodzaj współpracy, jaką nam oferują. Chcę, abyś go tylko wysłuchała.

Znałam Savoc z opowieści – finansista, prawa ręka Jacobsa Emari.

– Dobrze, postaram się być uprzejma.

– Postaraj się – mruknął Regi, a ja nawet nie odwróciłam się do niego.

– Nie, nie musisz się starać, bądź sobą. Na to liczę – odparował Michael. – Sutton nadal jest tobą zafascynowany, ale moim obowiązkiem jest… niedopuszczenie go do gry. Więc potrzebuję twojego czujnego oka.

– Michael – zachichotałam, wiedząc, że Sutton będzie mnie chciał, zatem będzie słabiej się pilnował. – Dobry ruch.

– Ana!

W drzwiach pojawiła się Kirsten z szerokim uśmiechem. Skórzane spodnie do szpilek podkreślały jej sylwetkę, a biała elegancka koszula oraz wisiorek od Chanel prezentowały się powabnie. Przytuliła mnie i ucałowała w policzek. Pachniała mocną wonią Escady – zapachu sukcesu.

– Miło cię widzieć. Nikt mi nie powiedział, że już wróciłaś.

– Regi dzwonił chwilę temu – skłamał Michael, a ja nie zaprzeczyłam.

– Tak, nie zdążyłam nawet się przebrać. – Wskazałam na swoje lewisy i futerko, które kupiłam w Nicei. – Ale mam dla ciebie prezent.

– Uwielbiam prezenty. Mówiłam ci, że Janine i Derek przylatują w sobotę? Będziemy mieli podpisaną umowę i załatwiłam nam najlepszego prawnika z Berkeley Square.

Wręczyłam jej ulotkę i czarne aksamitne pudełko.

– Co to takiego? – Zerknęła na kolorowy papier.

– Pomyślałam, że jeszcze nie wybrałyśmy butelek. Szukałam czegoś na cydr. To mała pracownia z Szanghaju. – Pokazałam jej ozdobne szkło na zdjęciach. – Realizują duże zlecenia i artystyczne wykonanie. Przejrzyj je i wybierz, co ci się podoba, ja dogadam dostarczenie ich do Londynu.

Była zaskoczona, nieśpiesznie oglądając ulotkę.

– Zdumiewające. One są fantastyczne, Ana. I są takie plecionki, jak miała Janin na tych oryginalnych. Zobacz, Michael… – Kirsten chwyciła Michael za ramię, gdy chciał przejść obok niej.

– Widzisz, skarbie. Mówiłem, że ona ma szósty zmysł.

– Nie to miałam na myśli, pomożesz mi coś wybrać, Ana. A to? – zapytała, wskazując na pudełko. Gdy je otworzyła, ujrzała orientalną spinkę do kołnierza ze złotymi łańcuszkami i Nocą Kairu w kamieniu. – Przepiękne. Z Szanghaju?

– Tak, również z pracowni na Feng Huang.

– Marzę o wycieczce do Chin – wyznała, dotykając palcami ozdoby. – Polecimy tam razem na wakacje, kochani. Bardzo dziękuję, Ano. To miły gest, a ja odwdzięczę się dopiero prezentem z podróży, jak mąż zabierze mnie na weekend.

Zatrzymała się o krok przed Michaelem i ich oczy ponownie się spotkały.

– Nie, nie sądzę, żebyś chciała lecieć ze mną do Nowego Yorku.

– Błąd. Chcę, kochanie. Uwielbiam sklepy na Manhattanie.

Zerknęłam na Regiego, ale wzruszył ramionami, abym się nie wtrącała. Nie wiedziałam, że Michael planował podróż do NYC.

– Jest późno, kochanie. Musimy jechać, jeśli mamy się nie spóźnić.

Kirsten posłała mi rozpaczliwe spojrzenie.

– Zobaczymy się później.

– Co powiesz na kolację w Bold Golden Glove?

– Nie sądzę, aby Kirsten lubiła zapach potu i krwi w nadmiarze – odpowiedział za nią Michael.

– Rozumiem – mruknęłam, puszczając jej oczko.

– Oczywiście, że w Bold Golden Glove – dodała uszczypliwie, przytulając mnie jeszcze raz. – O ósmej. Podają tam świetną tortillę. Jesteśmy umówione, moja droga. Przyniosę biznesplan i wybierzmy butelki. Są piękne. Miłego wieczoru, kochani.

Michael uśmiechnął się i pochylił, aby ją pocałować. Kirsten stanęła z boku, kiedy Regi przecisnął się obok niej, idąc do wyjścia, a ja za nim. Słyszałam ich śmiech, gdy Ashby otworzył drzwi.

Reny, jeden z kierowców, już na nas czekał.

– Andy i Matthew będą na miejscu – oznajmił Regi, czekając na Michaela. – Nie są zwolennikami tego układu.

Westchnęłam i zawlekłam się do samochodu.

– Nie wierzą Suttonowi. To zrozumiałe. – Zatrzymałam się w drzwiach, które dla mnie otworzył, i przyjrzałam się jego twarzy. Tęskniłam za nią. – Suttona zostaw mi, Regi. Bez wyskoków i urazów.

Nie odpowiedział.

Wsunęłam się do środka, a obok mnie Michael.

– Chcę mieć układ z Savoc, to zapewni nam spokojną emeryturę – powiedział bez wstępów, zapinając guziki płaszcza. – Postarajmy się to rozegrać bez niepotrzebnej wymiany ognia.

Sloane Square. Prawdopodobnie uważałam, że to świetny kawał – umówić się w dzielnicy, w której mieszkał Mick Jagger i niegdyś wielcy artyści pióra. Uliczki pełne turystów i młodzieży chcącej zakosztować uroku małych sklepików i starej dobrej atmosfery wielkiego miasta nad Tamizą. Samochód zatrzymał się przed ekskluzywną restauracją. Rozluźniałam i zaciskałam dłoń na pasku torebki, podczas gdy krople deszczu wirowały nade mną i opadały na moje włosy. Wzięłam głęboki oddech. Przemierzywszy chodnik w męskim towarzystwie, rozejrzałam się czujnie po wnętrzu. Czułam ciężar jednego glocka na plecach i drugiego w wewnętrznej kieszeni futra. Prowadzono nas do prywatnej sali na tyłach. Matthew i Andy już czekali w lobby. W pomieszczeniu było sześć osób, z czego czworo było ochroniarzami.

Emanuel Savoc, siedemdziesięcioletni mężczyzna. Jego pociągłą twarz znaczyła siateczka popękanych naczyń krwionośnych. Miał ciemne oczy, latynoskie korzenie i siwe włosy opadające na drogą koszulę. Był wychudzony, kruchy, w niczym nie przypominał potężnego mężczyzny, jakim wydawał się dwadzieścia lat temu, gdy był królem ulic w NYC. Kiedy wpadł w nałóg, stał się cieniem człowieka, a po jego dziedzictwo sięgnął Jacobs, mianując go tylko doradcą. Peter siedział sztywno w fotelu i pił drinka. Na nasz widok wstał i wyciągnął do mnie dłoń, ale nie odwzajemniłam tego gestu. Stanęłam za krzesłem Michaela, tak jak Regi.

– To spotkanie w większym gronie – powiedział Savoc, spoglądając na mnie i Regiego.

– To moi doradcy.

– Dobrze, zatem zacznijmy, Michaelu. – Nalał sobie whisky na trzy palce i łyknął jednym haustem jak człowiek spragniony. – Zgodzimy się na warunki twoje i Petera.

– Dobry układ dla mnie jako farmera – stwierdził Peter.

Czułam, że starał się na mnie nie patrzeć, ale kiepsko mu to wychodziło.

Michael sam polał sobie whisky, gdyż każdemu przypadała inna butelka.

– Układ dla farmera, ciekawe określenie. Czyżbyś dorósł, aby samodzielnie przejąć interes i rozszerzyć działalność z nami i Jacobsem?

– Teraz mam sto procent udziałów – zapewnił Peter, co znaczyło, że ojciec znikł z interesów.

– Nie chciałem, żeby Peter był sam. Pomyślałem, że powinien wrócić do Nowego Jorku z udziałowcem, który również zna rynek.

– I tak powinno być. Postąpiłeś słusznie – zapewnił Savoca Michael.

Peter zapalił papierosa, potem pchnął paczkę w stronę Emanuela. Czy nigdy przedtem nie rozmawiali we dwóch? Jeżeli tak, Peter kiepsko to grał. Byłam ciekawa, czy to nie Peter podsunął Savocowi Michaela.

– Będziemy mieć kontrolę graniczną w portach? – dopytywał się York.

– To się nie powinno stać. – Peter pokręcił głową.

– Na tym świecie zdarza się wiele rzeczy, które nie powinny się zdarzyć. – Michael zapalił papierosa podanego przez Savoca i podniósł szklankę do ust. – Z naszej strony statek wypłynie, ale czy dotrze do portu?

– Dotrze – zapewnił Emanuel.

– Nigdy byś do nas nie przyjechał, gdybyś nie był tego pewien. – York pochylił się nad stołem. – Wyślę go nawet dzisiaj, a jutro podpiszę umowy z Jacobem. Peter, będziesz nam towarzyszył?

– Farma pochłania dużo czasu – powiedział między jednym łykiem a drugim. – Nie można wyjechać ot tak, kiedy się chce. Ale towar jest już w porcie, wiesz to.

– Ile sprzedałeś wcześniej towaru Jacobowi? – zapytałam Petera, który spojrzał na mnie, jakbym była piękną ozdobą.

– Lubię cię, masz charakter. Pytałem Michela, czy mogłabyś pracować ze mną.

– Miejsce kobiety jest przy jej mężczyźnie. – Michael wysunął szklankę w stronę Petera. – Dobrze zrobisz, jeżeli to sobie zapamiętasz, Peter. Ona już wybrała.

– Zawsze byłeś egoistycznym draniem. Twoja żona wie o tym romansie?

Dłoń Petera, zaskakująco silna, wczepiła się w szklankę.

– Uważaj, co mówisz – warknął Regi.

– Aprobuję to – zapewniłam ze słodkim uśmiechem, dotykając czule ramienia Michaela. – Więc, ile razy współpracowałeś z Jacobem?

– Jeśli to panią uspokoi, to była trzykrotna wymiana towaru. – W ruchu Savoca i jego spokojnym głosie kryło się pragnienie walki.

Z ulgą przyjęłabym wyzwanie, tutaj, teraz.

Cofnęłam wolno rękę, schowałam pod futrem i wyczułam tam glocka.

– Chcesz sprzedać towar, który już mieli i się nie przyjął?

– Nie będę grał z tobą w pytania i odpowiedzi. – Peter był wyraźnie wkurzony, że Michael pozwalał mi na taką brawurę. – Nabywcy złożyli duże zamówienie.

– Nie podoba mi się to – powiedziałam do Michaela, gdy na mnie zerknął. – Mógł sam sprzedać im towar, bez ciebie.

– Nigdy nie było w twoim stylu chronić się za kobietą. Ale masz pewność, że mogę wysłać pełną partię. Nie widziałeś tego, dopóki mój ojciec nie umarł – wkurzył się Peter. – Nigdy się nie pofatygowałeś, żeby mnie odciąć, bo zawsze dobrze zaopatrzałem twoich sprzedawców.

Michael zerknął na Savoca, pijąc whisky.

– Dlatego zaryzykuję. Z jedną partią, która wypłynie dzisiaj.

Od razu widziałam straż graniczną przeszukującą kontenerowiec z banderolą Michaela.

Przeszli do interesów, podeszli do bufetu, by zaopatrzyć się w przekąski. Yorkowi towarzyszył Matthew, a ja nie mogłam przestać myśleć, że to była piekielna pułapka. Peter go w coś wciągał.

Poczułam ramię Regiego ocierające się o moje.

– Chcesz sprawdzić towar przed wypłynięciem? – szepnął mi do ucha.

Skinęłam głową z myślą, że mogłam coś zrobić. Uratować go.

– Jedź z Andym. Ja zajmę się tu resztą. Peter nas nie oszuka, co do tego mogę cię uspokoić. – Wsunął okulary na nos. Chciał, żebym widziała w nim teraz osobę, która wie, o co toczy się gra. – Możesz decydować, każda twoja uwaga cofnie transport.

Peter rozmawiał z Michaelem szeptem, nie podobało się mi to. Dowody potwierdziły, że był marnym graczem, ale cwanym. Nagle kołnierzyk zaczął go dusić, a na skroni zebrał się pot. Widziałam, jak szepce coś do Savoca, nie chciał, aby ktokolwiek ich usłyszał, stawiał na dialog. Ten sam sztywny ofensywny facet, te same ruchy, które prezentował mi w swojej posiadłości. Nawet za cenę życia… Peter ględził coś o swojej lojalności, przywiązaniu i planach na przyszłość. Widziałam tylko, że po każdym zapewnieniu Savoc posyłał mu długie spojrzenie, a mi ściskał się żołądek. Peter zerknął w moim kierunku, czułam, że leciał na mnie i chciał kupić mnie od Michaela. Nie robił tego subtelnie. Był zafascynowany mną, ale nie do tego stopnia, by nie widzieć, że nie byłam zainteresowana.

Mimo to przeżył szok, kiedy odwróciłam się i z premedytacją położyłam dłoń na policzku Regiego. Musnęłam go długimi palcami po brodzie i przysunęłam ją w swoją stronę.

Oczy Ashby’ego skupiły się na mnie, mało rozbawione, ale czujne.

– Stek Wagyu, kochanie – wymruczałam, patrząc na jego usta.

– Słucham?

– Powiedziałam, że chcę stek. – Uśmiechnęłam się. Był to uwodzicielski, rozkwitający powoli uśmiech, który opanowałam do perfekcji. Patrząc na niego, wysunęłam język i przesunęłam nim po swojej górnej wardze. Świadoma, że Peter bacznie śledził moje ruchy. – A znajdę na niego wszystko, abyś mógł odciąć mu kutasa.

– Gdy wrócimy do domu, dostaniesz stek – zapewnił i przywołał Andy’ego do siebie.

– Teraz jesteś miły dla mnie. – Uśmiechnęłam się ponownie, wyraźnie smakując dźwięku tych słów. – Będę tęsknić.

Czekałam, aż powie Andy’emu, o co mu chodziło. Michael patrzył na mnie z uśmiechem, świadomy, w co gram. Peter nie wydawał się zadowolony, posłałam mu spojrzenie spod rzęs, po czym odeszłam za Andym do drzwi. Ktoś dzisiaj będzie pieprzył swoją niewolnicę z moim imieniem na ustach. Wyszłam z Andym i dwoma jego chłopakami, wsiadłam do SUV-a, a Andy ruszył do portu. Kręciłam się niespokojnie na siedzeniu, zbyt wiele uwagi musiałam poświęcić szczegółom. Peter coś ukrywał, tylko czy ja to znajdę w porę?

***

Kochanki.

Westchnąwszy smutno, spojrzałam na dwie kobiety rozłożone na podłodze w sypialni Petera w jego posiadłości. Obie ciemnowłose, na co się tylko uśmiechnęłam. Jedna w czymś, co przypominało mi metalowy krzyż przytwierdzony do haków w podłodze. Druga związana sznurem. Musiałam docenić kunszt, doskonała sztuka shibari ukazała się moim oczom: kobieta z nogami w górze i ciałem wykręconym na dywanie. Może tu był pies pogrzebany. On kochał przemoc i uległość. Dwie kobiety były nagie, na ich ciałach widniały ślady od bata i przypalania woskiem, w usta wsunięte miały gumowe kulki, a oczy zasłonięte. Nie sądziłam, że są tu przetrzymywane wbrew ich woli, on słono im za to płacił.

Powinnam była się wstydzić, ale gdy stałam w cieniu ciężkiej kotary wiszącej przy oknie, patrząc na ich ciała w blasku świec, ujrzałam w tym pewną perfekcję. Każdego dnia znajdowałam usprawiedliwienie dla ludzi mających swoje chore zamiłowania. Peter był zbyt doświadczony, za bardzo lubił dominację i kobiety, aby ulec rządom Michaela. Jego oczy były zbyt ciemne, kiedy spoczywały na mnie, i zbyt zuchwałe, kiedy patrzył na Michaela. Ale prawda była taka, że na statku nie było nic, do czego mogłabym się przyczepić, i to zaniepokoiło mnie podwójnie.

To, że go nie lubiłam, nie miało znaczenia. To, że Regi go nie lubił i nieustannie szukał jego powiązania z ludźmi zlecającymi morderstwo Michaela, by usunąć go z rynku, również nie miało znaczenia. Tylko jedno było ważne – miał układy z Jacobem.

Gdy wrócił, włączył światło, po czym prostując plecy, zerknął tylko na niewolnice. Nawet do nich nie mówił. Miałam nadzieję, że lubił się im zwierzać, ale nie. Uruchomił wieżę stereo, ustawił muzykę klasyczną i buszował w barku, nalewając sobie drinka.

– Mam nadzieję, że przynajmniej dałeś im przyjemność – zagadnęłam, wychodząc z cienia.

Odwrócił się błyskawicznie.

– Myślałem, że to twój duch z mojej fantazji.

– A masz takowe, Peter?

Uśmiechnął się swobodnie, uniósł drinka, ale pokręciłam głową.

– Nadal nie pijasz?

– Nie z ludźmi, którzy sądzą, że smak whisky zmywa kłamstwa.

– Żałosne – stwierdził, ale sięgnął po szklankę i upił łyk, wpatrując się we mnie badawczo. – Michael cię tu wysłał?

– Przykro mi, ale nie.

Uniósł brew i uśmiechnął się, a ja usiadłam na jego łóżku. Delikatnie pogłaskałam dłońmi narzutę. Jak kochanka.

– Sądziłam, że sam powiesz mi, co wykombinowałeś.

– Nie martw się tym. Po prostu myśl o mnie jak o nowym członku rodziny.

Nie miałam ochoty na pozostawanie z nim w jego sypialni. Jego niewolnice pojękiwały cicho, domagając się uwagi bądź uwolnienia. Kiedy potarłam udami o siebie, przesunął się odrobinę, tak by mógł widzieć mnie lepiej. Ruchy mojego ciała miały podłoże seksualne i byłam zaskoczona, ponieważ aż do tej chwili Peter zachowywał się jak niewzruszony.

– Czyżbyś zapomniała, że miałem już przyjemność, Ano? – Roześmiał się.

– Nie – kłamałam. Próbowałam myśleć o nim nie tak, jak kobieta myśli o mężczyźnie. – Może chcę negocjować. Ty powiesz mi, co szykujesz, a ja powiem ci, jakich mężczyzn lubię?

– Taki jest plan? – Gdy był podniecony, miał zwyczaj przesuwania językiem po dolnej wardze, zanim uśmiechał się jak człowiek wygłodniały. – Chcesz się przyłączyć do moich ulubienic?

– Chyba nie. – Zerknęłam na niewolnice na podłodze i czerwone pręgi na ich ciałach. – Nie lubię dominacji i więzów.

– Za rzadko wychodzisz na miasto, kochanie. Teraz ten styl jest bardzo modny. – Odrzucił głowę, kiedy się zaśmiał.

– Pracuję z ludźmi, którzy na ogół już mają władzę nad innymi. Bez więzów – zapewniłam. – Jedno słowo Michaela i jestem na kolanach z otwartymi ustami i ramionami za sobą. Bez ruchu, ze spuszczonym wzrokiem. Przez godziny. I tylko błagam, aby mnie zerznął.

– Skoro już jesteśmy przy twojej pracy, pieprzysz również jego zastępcę?

– Tak. Lubię różnorodność.

– Mogę was zobaczyć?

Upił drinka, ale się nie poruszył. Nie bałam się go. Jeżeli badał grunt, musiałam usadzić go błyskawicznie.

– Myślę, że byłbyś zadowolony – zaczęłam. – Ashby lubi sprawić, że zwijam się z bólu, błagająca i jęcząca pod jego stopami, gdy uderza mnie paskiem… Chcesz zobaczyć ślady?

Podsunęłam bluzkę w miejscu, w którym miałam pamiątkę po Korei i drucie kolczastym.

– Och, ale ja mam bardzo wysokie wymagania, Ano, serce.

Zesztywniałam, słysząc pieszczotliwe słowo w jego ustach, ale brnęłam dalej.

– Więc co możesz mi ofiarować oprócz arogancji? Zimny oddech swojego strachu? – szydziłam, ale on poruszył się w moją stronę.

– Mogę pierzyć cię równie precyzyjnie. Niektóre kobiety uważają, że potrafię je zadowolić.

– A one? – Wskazałam na niewolnice.

– Jeżeli znajdziesz coś, co cię zadowoli, mogę to wykorzystać. Znam różne techniki, mam różne… przykłady.

Entuzjazm opadał. Cierpki dowcip utknął gdzieś w gardle. Jakbym była znudzona, ułożyłam się plecami na materacu, zapatrując w baldachim łóżka nad sobą. W ten sposób dałam mężczyźnie dużo przyjemności. Miałam wielką ochotę stopić jego chłodną powłokę. Bez wątpienia mi się to uda. Regi wpadłby w szał, gdyby mnie teraz zobaczył, ale to dodało pikanterii mojemu planowi. Na razie jednak odsunęłam na bok tę myśl, zajęta wsłuchiwaniem się w kroki Petera.

– Jaką mam pewność, że znów mnie nie odurzysz?

– Nie masz.

Roześmiał się zmysłowo. Kiedy poczułam, że mięśnie mi się napinają, zmniejszył dzielącą nas odległość. Patrzył na mnie z góry, władczy i wygłodniały. Pod jego prymitywnym urokiem kryło się coś, co budziło mój wstręt.

– Rzeczywiście jesteś piękna, kochanie. Ale dla mnie musisz się rozebrać i uklęknąć jak dla Michaela. Z rękami na plecach, a wtedy dam ci wszystko, czego chcesz.

Zrobiłam tylko część z tego, czego ode mnie wymagał. Zsunęłam się z materaca i uklękłam z dłońmi za plecami. Nie mogłam być naga, jeśli chciałam móc uciec w każdym momencie. Przez chwilę nie mogłam nawet myśleć. Kiedy pokręcił głową, rzucił się na mnie i przeciągnął dłonią po moich włosach, burząc kok. Nacierał na mnie, czerpiąc przyjemność przede wszystkim z mojej postawy.

– Co chcesz wiedzieć? – zapytał, rozpinając rozporek spodni.

– Kim jest Brian Richardson?

Tylko się roześmiał. Pod wpływem drżenia ogarniającego moje ciało śledziłam jego ruch, gdy wydobył fiuta ze spodni – czerwonego i nabrzmiałego z główką w kształcie śliwki. Przelotne zainteresowanie przerodziło się w prawdziwą obsesję. Unieruchomił moją głowę, zbliżając swoje przyrodzenie do moich ust, ale uniosłam ją.

– Pracuje dla ciebie czy Savoca?

Puścił mnie, żeby się onanizować przy mojej twarzy.

– Jeśli rozchylisz wargi i weźmiesz go do ust, powiem ci, skąd wziął się Richards.

Richards to człowiek, który widniał w aktach jako przewoźnik towaru Michaela.

– A to co? Nie chcesz znać odpowiedzi?

Wiedziałam, co oznaczała dzikość w jego oczach.

Postanowiłam uderzyć pierwsza, nawet jeśli później miałabym tego żałować. Nie myliłam się co do jego fałszywości. Chwyciłam za nóż z uprzęży na kostce i uwolniłam dłonie od zbędnego ciężaru. Zanim się odsunął i zareagował, sięgnęłam po jego fiuta i nacięłam. Krzyknął, a krew rozlała się, gdy trzymałam go za twardego kutasa, nie chcąc jeszcze pozbawiać go męskości. Wstałam z kolan, gdy upadł, wijąc się w agonii i wrzeszcząc na swoich ochroniarzy.

Pokręciłam tylko głową, ocierając nóż o kotarę baldachimu przy łóżku.

– Powiedziałeś mi więcej, niż chciałam, Peter.

– Wynoś się! Natychmiast! Nie zbliżaj się do mnie!

– Na twoim miejscu nic bym nie mówiła. – Stłumiłam wściekłość na tyle, że mogłam się uśmiechnąć. – Stracisz aprobatę Michaela.

– Jest łajdakiem i kłamcą.

– A ty za to jesteś złotą rybką. Chciałam ci tylko wyświadczyć przysługę. Masz problemy, kochanie, duże problemy, ale nic takiego, czego nie rozwiązałby mój szef. Widzisz Richards, a nie Richardson, jak napisałeś w dzienniku pokładowym, jest znamy przemytnikiem. – Gapiłam się, jak trzymał się za krocze. – Tak, skarbie, ja wiem, jak go znaleźć. I wierz mi, jestem w tym bardzo dobra. A gdy go znajdę, on wyśpiewa mi wszystko.

– Wynoś się, suko! Zabiję cię.

– A wtedy odetnę go do końca – powiedziałam cicho, ściskając nóż w dłoni.

Widok twarzy Petera, pobladłej nie tylko z wściekłości, ale i ze strachu, sprawił mi satysfakcję.

– Suka!

Szyderstwo w jego głosie brzmiało jak desperacja. Napawało mnie większym obrzydzeniem.

– Przecież nas kochasz – odparłam dość spokojnie. – I mam ci przekazać, że od teraz interesy załatwiasz tylko ze mną, skarbie. Witaj w rodzinie Michaela, psie.

Wymknęłam się oknem, starając ominąć kamery i czujniki ruchu. Za murem czekali na mnie Jim i Andy. Ten drugi jednak nie był zadowolony, że nie mógł iść ze mną. Przeskoczyłam przez mur i ześlizgnęłam się z niego. Otworzywszy drzwi SUV-a, wskoczyłam na tylne siedzenie.

– Załatwione, chłopaki. Jedźmy, bo spóźnię się na zawody o rękawicę Bolda.

– Postawiłem sto funtów na Noora, jest moim faworytem! – wykrzyknął Jim, manewrując w wąskiej alejce.

– Cholera! Zapomniałam obstawić!

A Regi na pewno tego nie zrobił. Nawet w moim interesie. Cholera! Wściekła napisałam do Orlego Oka, aby obstawił za mnie. Nie otrzymałam odpowiedzi.

***

– Czekałam na ciebie.

Usłyszałam głos Kirsten przy jednym ze stolików w sali, w której mieścił się bar przy klubie Bold Golden Glove.

Orle Oko miał tu również sale kick boxingu i ringi, a że chłopcy lubili zjeść, magazyn przerobił na bar. Pomysłowe.

Usiadłam przy jej stoliku, zamawiając danie dnia – tortillę, frytki i colę. Zdjąwszy futro, zawiesiłam je na oparciu krzesła. W drugim pomieszczeniu trwały już zawody, krzyczano i przeklinano, dopingując zawodników.

– Nie wiedziałam, że wynikną sprawy, które musiałam załatwić – powiedziałam.

Domyśliłam się, że Kirsten pracowała. Przygotowała wzory logo, butelek, a nawet herbu Yorkshire oraz slogan reklamowy cydru.

– Widziałam Michaela – dodałam.

Wskazałam na drugie pomieszczenie. Regi również tam był.

– Tak, lubi, jak jego chłopacy są w formie. Chcesz obejrzeć zdjęcia produktu już z nalepką?

– Po co patrzeć na zdjęcia, skoro wiesz, że to będzie odpowiednie?

– Ano… – Protest Kirsten przeszedł w tłumiony jęk. – To również twoje dzieło.

– Ale ja wolę walczyć rękoma i ze spluwą, a nie z rynkiem marketingowym i reklamą.

– Nie martw się o to. Już się tym zajęłam. Czekam jeszcze na decyzję Janine i Dereka i ruszamy. Potrzebują kilku pracowników, kazałam im się rozejrzeć. Sprzęt już wysłałam. Bierzemy się do produkcji na wysoką skalę.

Nawet nie drgnęłam, kiedy szepty i śmiechy oddalały mnie od dobrej walki, nie chciałam zawieść Kirsten, więc tylko się przysłuchiwałam. Bardzo ożywiona tłumaczyła mi, jak przebiegnie promocja. Nie chciała nic słyszeć. Nie chciała sobie wyobrażać, że będę brała udział w zakładaniu firmy. Udało mi się dobrnąć do posiłku i wbiłam zęby w tortillę. Dobra, mogłam to przeżyć.

Godzinę później Kirsten zgodziła się, abyśmy obejrzeli ostateczną rozgrywkę Noor i faceta o imieniu Emal. Kirsten usiadła na kolanach Michaela w rogu na starym fotelu, a ja stanęłam w cieniu przy drzwiach. Obserwowałam walczących. Noor był dobry, wiedziałam to, walczyłam z nim nieraz. Był szybki i znał techniki, które Filipińczycy szybko przyswajali. Jego atutem były nogi. A Orle Oko stawiał na wygarną, nie na zasady gry.

Regi stał przy ringu z Andym i Jimem, kibicując chłopakom i rzucając swoje zabawne uwagi. Lubiłam go obserwować, swobodę, z jaką się uśmiechał, jak obracał ciało, aby okazać każdemu uwagę, i jak klął. Noor wygrał w okrzykach zwycięstwa i jękach przegranych. Zakrwawiony i dumny uniósł rękawice, które wręczył mu Orle Oko.

– To dla mojej królowej! – krzyczał szczęśliwy, szukając mnie w tłumie. – Ana! Wiesz, że łatwo możesz tu wejść i skopać mi dupę!

– Czyżby? – prychnęłam, wskazując na te wszystkie zdjęcia na ścianie. – Ja nie pasuję do portretu zasłużonych. Widzisz tam jakąś kobietę? Orle Oko by się popłakał.

Uśmiechał się coraz szerzej, aż w kąciku jego ust ukazał się dołeczek.

– Nadal płacze – zapewnił. – Dzielimy się wygraną.

Machnęłam lekceważąco ręką. Ledwo słyszałam wiwaty. Mój umysł z trudem rejestrował muzykę i śmiechy. Kiedy Regi i Orle Oko w końcu stanęli obok mnie, udawałam wkurzoną, wsuwając na siebie futro. Czekałam, co chcą mi powiedzieć.

– Jak nasz szczur? – zapytał Regi.

– Ma pół interesu, a drugie pół utnę, jak okaże się, że Richards to kret.

Regi objął mnie w pasie, czule wzmógł uścisk, aż zabrakło mi tchu.

– Załatwisz to, jak chcesz. Ale uważaj na niego… – Wargi musnęły mój policzek.

– Jasne, szefie. Jestem spokojna.

– Tylko tak mówi. Peter będzie za nią łaził jak szczeniak. Lubi ból.

Ujrzałam, jak Orle Oko parsknął i wyjął z kieszeni bluzy dwa bilety na mecz.

– Dla mnie?

– Tak. Za to, że nie przerwałaś walki.

– A chciałam… To ja powinnam była wygrać… – Wyrwałam bilety. – Chelsea Arsenal?

Skinął głową.

– O Boże, słodki Boże!

Zanim zdołałam się opanować, śmiech przeszedł w rozdzierający krzyk. Jednym skokiem znalazłam się przy nim i obdarzyłam go pocałunkiem. Był skamieniały, kilka osób zagwizdało, a ja miałam to gdzieś, odwracając się do rozbawionego Regiego.

– Chelsea Arsenal! I zapomnij, że pojedziesz ze mną. Nie będę słuchać, jak mnie strofujesz. A teraz możemy jechać do domu! Idę na mecz…! – krzyczałam uszczęśliwiona. – Chłopaki, spotykamy się w sobotę na meczu!

***

W sypialni było ciemno. Z trudem zorientowałam się, że to sypialnia Regiego. Było po pierwszej w nocy. Pamiętałam, jak się położyliśmy, uprawiając namiętny seks, a potem zasnęłam. Ostatnia rzecz, jaką notowałam w pamięci, był jego gorący oddech muskający moje ucho, ale teraz go tu nie było. Przesuwając dłonią po szafce nocnej, znalazłam włącznik lampki nocnej. Włączyłam ją. Miejsce obok było puste, westchnęłam, nie chcąc wychodzić z ciepłego kokonu, w którym byłam. Ciężkie, sztywne kotary nadal zasłaniały okna. Tęskniłam za nim. Nakrywając się kocem znalezionym na podłodze, ruszyłam przez dom w jego poszukiwaniu. Znalazłam go na tyłach. Jak całkowity wariat odpalił grilla w ogródku i sądząc po przyborach rozłożonych na stoliku, zasiadał do ucztowania.

Jaki facet głodnieje po pierwszej nocy? On był totalnie szalony.

Wyszłam na taras, przyglądając mu się.

– Co robisz? – zapytałam.

– Steki – odparł, nie odwracając się do mnie, tylko pilnując mięsa na ruszcie. – A może chcesz jeszcze sałatki?

– Wolałabym lody waniliowe i syrop wiśniowy, ale sałatkę też lubię. – Ruszyłam do niego, aby obejrzeć warzywa na stole i ukraść sobie pomidorka koktajlowego z sałatki, którą zrobił. – Nie możesz spać, skarbie?

– Zawsze dużo myślę – improwizował. – Chcę ułożyć sobie wszystko na spokojnie, zanim puścimy towar w rejs.

– Rozumiem. – Uśmiechnęłam się, potem sięgnęłam po drugiego pomidorka i paprykę.

– Poza tym chciałaś steka.

– Ale przed seksem, Regi.

Usiadłam na stole i owinęłam się kocem. Czułam chłód nocy. Zapach mięsa unosił się w powietrzu i modliłam się, aby sąsiedzi nie zadzwonili po gliny, bo mój świr chciał zjeść steka o pierwszej w nocy.

– Lubię patrzeć, jak gotujesz. – Śmiejąc się, zaczęłam wpychać pomidora do ust.

– Potrafię zrobić tylko steka.

Stał teraz blisko, ale nie tak blisko, żeby wzbudzić mój strach. Patrząc w jego twarz, uświadomiłam sobie, że przy nim nie czułam lęku. Byłam może trochę spięta, ale nie chciałam być gdzie indziej. Wyciągnęłam do niego dłonie, chcąc go czuć przy sobie. Dostrzegałam zmianę. Czułam, jak moje ciało odpręża się stopniowo, niemal mięsień po mięśniu. Nie wspomniał nawet o tym, co zrobiłam w Madrycie. Wydawało mi się to dziwne. Regi nie odzywał się, tylko patrzył. Stał zupełnie nieruchomo i na mnie patrzył. Tak, znalazłam się w pułapce. Ale to przestało być ważne, ponieważ czułam, naprawdę czułam, że go kochałam, i choć już dawno pogodziłam się z myślą, że byłam niezdolna do takich uczuć, wybór należał do mnie. Widziałam to w jego oczach. Uścisk mojej dłoni zelżał. Nie zaprotestował, kiedy przesunęłam je wyżej, by ująć jego brodę i pociągnąć za nią, zmuszając, aby nachylił twarz. I nie próbowałam go uwodzić, kiedy jego usta dotknęły moich warg. Łagodnie, miękko. Poczułam jego smak i zlizywałam go powolnie. Decyzja, z której podjęciem zwlekałam zbyt długo – pozwolić mu zatrzymać się w tym miejscu. Potem on wypełnił moje usta ponaglająco i nie było już żadnego innego miejsca na świecie, w którym chciałam być.

Z cichym jękiem wsunęłam język między jego wargi.

Poruszałam się wolno, to takie przyjemnie uczucie. Czekałam, kiedy zacznie mnie obejmować i rozbierać, ale on tylko przytulał moje ciało do swojego. Przesunął dłońmi po moich włosach. Zadrżałam. Ale nie było w tym nic obcego. Oto w końcu rozbudzała się jego żądza – głęboka, mroczna. Wygięłam się ku niemu, zaciskając dłonie na jego swetrze. Przeszyło mnie pożądanie. Zanurzyłam palce w jego włosach, przyciągając ku sobie głowę Regiego i szukając jego ust. Chciałam zatracić się w tych gorących, wilgotnych pocałunkach.

Kiedy się odsunął, jęknęłam w proteście, wyciągając ku niemu ramiona.

– Pocałuj mnie – prosiłam.

– Dżentelmen zawsze spełnia prośbę pięknej kobiety.

Zamrugałam i odsunęłam się, zerkając na niego z ukosa.

– Komplemenciarzu, czego chcesz?

– Seksu – oznajmił prosto, wracając do steków, aby je przekręcić, i wrócił już do mnie, do tej samej pozycji między moimi udami.

Zatrzymałam go, wyciągając dłoń, i strzeliłam palcem w jego pierś.

– Poza nim?

Uśmiechał się znów, podsuwając okulary na nos, seksownym gestem.

– Poleć z Michaelem do Nowego Yorku jutro. Nie chce, abym to ja mu towarzyszył. I wybrał tylko Matthew, bo Andy ma w tym tygodniu urodziny córki.

A to spryciarz! Tak to sobie obmyślił.

Mogłam tylko odchylić się, spragniona, kiedy przesuwał dłonie po moich włosach, patrząc, jak obsypywał pocałunkami moją szyję. Odchylił koc. Nie odrywając wzroku od mojej twarzy, zaczął wolno rozpinać guzki od piżamy. Uniosłam dłoń, zanurzyłam w jego kosmykach, czując ich miękkość. Trzymał ciągle rękę na moich udach, głaszcząc mnie tam opuszkami palców przez materiał piżamy. Byłam rozpalona. Zniżył usta ku piersiom. Z gardła wydarł mu się jęk. Moja skóra płonęła pod najlżejszym dotknięciem. Słyszałam oddech Regiego, równie szybki i płytki jak mój.

Wygięłam się w łuk, kiedy podciągnął górę od piżamy. Jego gorące usta były wszędzie. Drżałam z pożądania, czując rozchylone wargi na sutkach. Drgnęłam, kiedy użył zębów, ale zamiast bólu zjawiła się obłędna rozkosz. Pragnęłam go szaleńczo. I marzyłam, że tak będzie codziennie, ale gdy przeniósł głowę na drugą pierś, zimno owiało moje ciało, wkradając się na kręgosłup. Zacisnęłam zęby, odsuwając go od siebie i owijając się kocem.

– Zimno! Zwariowałeś? Wejdźmy do domu.

– Dobrze nam tu idzie.

– Dobra… dobra… wygrałeś. – Ponownie go odsunęłam. – Idź do steków. Zgłodniałam.

– Seks potem? – Błysnął uśmiechem.

Skinęłam głową, wyjmując z miski z sałatką kawałek sałaty polanej sosem, i wsunęłam do ust.

– Wiesz, że podnieca mnie patrzenie na ciebie. Czekając na ciebie, uświadomiłem sobie, że znamy się już od ośmiu lat. – Przesunął palcem po wierzchu mojej dłoni, tym razem nie drgnęłam, ale moje ciało zamarło na sekundę. – Osiem lat. Wtedy na cmentarzu byłaś równie piękna, co wystraszona. Nie mogłem uwierzyć, że pracujesz dla Cesarza.

– Przy pierwszym spotkaniu nie zwracałeś na mnie uwagi. – Uśmiechnęłam się do niego. – Byłeś zbyt pochłonięty ochroną Michaela. Ale pamiętam, co wtedy powiedziałeś.

– Co takiego?

– „Nie, Ana”. Słyszałam to później wiele razy, ale tylko twój głos przebijał się do mojej świadomości.

Zachichotał. Reginald przyciągnął mnie parę centymetrów bliżej i oparł brodę na mojej głowie.

– Miałaś rację, to ja zmusiłem Michaela, żeby postarał się, abyś dla nas pracowała.

Uniosłam brwi, a kiedy odchyliłam się, pokazał zęby w uśmiechu.

– Twoja strategia doskonała, Regi? Ogromnie mi się podobałeś, więc była szansa, że i tak bym cię przeleciała.

– Naprawdę? – Przesunął opuszkami palców w górę moich pleców, by bawić się końcami moich włosów.

– Oczywiście. Może bym cię szukała.

Podniosłam na niego wzrok. W jego oczach dostrzegłam wyzwanie.

– Dobrze wiedzieć.

Musnął wargami moje czoło, ruchem tak swobodnym, że niemal go nie zauważyłam.

– Wiesz, Ano, kiedy powiedziałem, że ci nie ufam… – Podniósł moją dłoń do ust. – Kłamałem po części. Chciałem tylko, abyś była bezpieczna, tam, gdzie byłaś. I chciałem cię zatrzymać za wszelką cenę.

– Dżentelmen w każdym calu, Regi.

Rzucił mi szczere, lekko zniecierpliwione spojrzenie.

– Ale ja tego nie potrzebuję. Mam tu wszystko, czego chcę, i zostanę.

Nie powiedział ani słowa, tylko patrzył na mnie rozpalanym spojrzeniem. Kiedy wyciągnął ku mnie rękę, przycisnęłam ją do swojej i ułożyłam je razem na kolanach.

– Do niczego cię nie zmuszę, w porządku? – mówił cicho i spokojnie. – Bez zasad i gier. Odejdziesz, kiedy będziesz chciała.

Roześmiałam się, przykładając jego dłoń do ust, i pocałowałam jej wierzch.

– Już za późno. Jestem obsesyjnie uzależniona od twoich steków i seksu. Ale chyba właśnie nam się przypalają.

W jego oczach było coś, czego potrzebowałam, bardzo potrzebowałam. I miałam odwagę o to poprosić! On chciał tylko, bym mu zaufała.

– Przecież lubisz wysmażone – rzucił spod grilla, nabijając przypieczone mięso na widelec.

– Nie, Regi… – Uśmiechnęłam się do niego szeroko, otaczając ramiona kocem. – Ja je kocham.