Bogusław Adamowicz

Bogusław Adamowicz (1870-1944) polski pisarz, poeta, malarz. Studiował malarstwo w Paryżu (specjalizował się w malarstwie miniaturowym). Około 1911 wrócił do Mińska, w latach 1918-1920 był redaktorem „Gońca Mińskiego”. W 1920 wyjechał do Warszawy – zamieszkał tu na stałe aż do 1944. Ewakuowany przymusowo po powstaniu warszawskim, zaginął bez wieści w 1944. Autor zbiorów poetyckich: Gra wyobraźni (1893), Melodie (1897), Tragedia krwi (1897), Rapsod ludzkości (1911). W 1985 ukazał się jego Wybór poezji.

Opowiadania Bogusława Adamowicza, owiane aurą tajemniczości i grozy, wykorzystują literacki efekt „obcości”, „odrębności” budzącej strach, zdumienie, ciekawość niewiadomego {Potworek, Dzieje…). Autor nawiązuje do motywów baśniowych {Bajka o bajce), tworzy konstrukcje alegoryczne (Zegarmistrz), przeniknięte wpływami spirytyzmu i mesmeryzmu (Wesoły marszałek). Z powodzeniem sięga do kanonu poetyki humorystycznej ośmieszając popularne wątki katastroficzne, np. mit panmongolizmu w Triumfie żółtych (katastrofa). Akcję lokalizuje w typowych “siedzibach” duchów, posiłkując się motywami starych zamków, upiorów, „widm wstających z grobu” (W starym dworze), W wielu przypadkach stara się jednak zachować pewien dystans wobec opisywanych wydarzeń (surowa ocena postaw czysto naukowych W starym dworze, tu też: sugestywna wizja natchnionych żołnierzy-automatów). Krytyczne spojrzenie na otaczający świat w połączeniu z proroctwem ukazanym w Zwierciadle śmiechu doprowadza do interesujących rozwiązań poznawczych, np. niezwykłe wynalazki chińskie “w dziedzinie kinematografu”, przypominające współczesne, fantastycznonaukowe refleksje nad przyszłością – fantomatyki (Triumf żółtych).

 

O książce

„W starym dworze” to napisana w 1908 roku powieść grozy z elementami fantastyki autorstwa Bogusława Adamowicza. Niniejsze wydanie zostało uwspółcześnione pod względem językowym, zachowując jednak swój oryginalny charakter.

Opowieść zaczyna się od spotkania kilku profesorów gimnazjalnych, którzy opowiadają sobie historie o duchach i dyskutują o nowym nurcie – spirytyzmie. Jeden z nich, pan Karski opowiada o profesorze Menszlu, który zasłynął z tego, iż pragnął udowodnić, że duchy istnieją. Kompani, nie dowierzając, zaczynają się z niego śmiać, na co Karski stwierdza, że owego Menszla sobie właśnie przed chwilą wymyślił. Rozważaniom profesorów przysłuchuje się tajemniczy jegomość, który wtrąca się twierdząc, że profesor Menszel nie jest wymysłem wyobraźni a istnieje naprawdę. Włączając się do rozmowy zaczyna snuć historię o tym, jak to niedawno, w drodze do odziedziczonego w spadku majątku gdzieś na dzikiej głuszy, trafił do dziwnego, zaniedbanego dworu w środku starego lasu. Spotkał tam tajemniczych i ekscentrycznych mieszkańców, zachowujących się, jakby zostali żywcem wyrwani z poprzedniego stulecia.

Powieści

  • Wojna z duchami – powieść („Głos Warszawski” 1908 nr 174-219; przedruk ze zmienionym tytułem W starym dworze, „Czas” 1909 nr 147-171; wyd. os. W starym dworze. Powieść fantastyczna, Druk. „Czasu”, Kr. 1909; wyd. os. ze zmienionym tytułem Wojna z duchami, wyd. „Przegląd Wieczorny” 1924);
  • Nieśmiertelne głupstwo. Fantazja powieściowa – powieść (Gebethner i Wolf, W. 1912)
  • Świat na żółto („Przegląd Wieczorny” 1925 nr 242-282; wyd. os. ze zmień, tytułem Triumf żółtych, Gebethner i Wolf, W. 1927). fragment w Śniąc o potędze

Zbiory opowiadań

Opowiadania

 

E-book:
https://www.ceneo.pl/65630828

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Partnerzy:

{"slides_column":"4","slides_scroll":"1","dots":"true","arrows":"true","autoplay":"true","autoplay_interval":"2000","loop":"true","rtl":"false","speed":"1000","center_mode":"false"}